นักกีฬาคนที่2 ของเกาหลีใต้...ยุนแจเดินขึ้นเวทีตรงเข้ามายืนประจันหน้ากับน้ำด้วยสายตามุ่งมั่นในขณะที่น้ำหายใจถี่หอบจนเห็นได้ชัดเจน เธอเดินไม่ค่อยถนัดเท่าใดนัก
“น้ำระวังเรื่องเตะเจาะยางด้วย!!”โค้ชบีตะโกนดั่งลั่น
“ยกที่ 1เริ่มได้!!!”
ยุนแจเริ่มจู่โจมน้ำด้วยความรวดเร็วตั้งแต่วินาทีแรก ระดมเตะซ้าย-ขวาด้วยความรวดเร็วและรุนแรงสลับจนนับไม่ถ้วนน้ำพยายามยกท่อนขากันบ้างใช้มือช่วยปิดบ้าง ต้านการแตะนับไม่ถ้วนไม่ไหวถูกเตะต้นขาทั้ง 2 ข้างสลับกับลำตัวจนร้องเสียงหลง
“โอ๊ยยยย!!!”
น้ำกัดฟันยืนทนรับการเตะนับไม่ถ้วนเธอยกขาทั้ง 2 ข้างขึ้นมาป้องกันไม่ไหวแล้ว บางจังหวะต้องใช้มือทั้ง 2ข้างปิดบริเวณศีรษะและลำตัวสภาพของเธอไม่ต่างอะไรกับกระสอบทรายซ้อมเตะเป้านิ่งบนเวทีแข่งขันจนคนในสนามเงียบกริบ บางคนต้องปิดตาไม่กล้ามองไปเวทีแข่งขัน
“พอได้แล้ว!!!น้ำพอแล้วๆๆ”
“…”
จังหวะสุดท้ายยุนแจกระโดดเตะแบ็คคิกรุนแรงมากเข้าบริเวณหน้าท้องของน้ำแบบไม่มีการป้องกันทำให้เธอกระเด็นไปไกลล้มลงด้วยสีหน้าเจ็บปวดอย่างยิ่ง
“1…2…3…4…5…6…7…8…”
“น้องน้ำถูกเล่นงานตั้งแต่ต้นยกแรกอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ติดเลยครับส่วนหนึ่งต้องยอมรับว่าน้องน้ำใช้กำลังทั้งหมดกับแทอุ่น 3 ยกเต็มๆ ครับตอนนี้เสียเปรียบเยอะมากครับ เราเสียไป 1 นับแล้วครับ”
ในจังหวะที่ยุนแจกระโดดเตะขวาเข้ามาทั้งตัวถึงแม้ว่าน้ำแทบจะเดินไม่ไหวแต่ก็ฝืนเบี่ยงตัวหลบอย่างหวุดหวิดใช้แรงทั้งหมดที่มีอยู่เตะซ้ายสวนกลับบริเวณหน้าท้องอย่างจังจนทำให้ยุนแจกระเด็นออกไป2-3 ก้าวต้องใช้มือขวาจับบริเวณหน้าท้อง
เธอไม่รอช้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินด้วยท่าทางที่ไม่ถนัดเท่าใดนักเตะซ้ายหลอกให้ยุนแจเบี่ยงตัวหลบก่อน ในจังหวะนี้เอง แม้ว่าเป็นจังหวะเสียหลักแต่น้ำฝืนตัวหมุนตัวกระโดดเตะแบ็คคิกย้ำบริเวณหน้าท้องจุดเดิมจนยุนแจทรุดลงในขณะเดียวกัน น้ำเองก็เสียหลักเช่นกันลำตัวด้านข้างกระแทกพื้นเวทีอย่างแรงเช่นกันจนเธอร้องเสียงหลงออกมาด้วยความเจ็บปวด“โอ๊ย...โอ๊ยย...โอ๊ยยๆๆๆ”
“1…2…3…4…5…6…7…8…”
“ถึงแม้ว่าน้องน้ำจะได้นับคืนมาแต่จังหวะเมื่อสักครู่นี้ทำให้น้องน้ำบาดเจ็บเช่นกัน เธอเสี่ยงเล่นจังหวะนี้เพราะว่าเธอเห็นช่องว่างครับ”
ยุนแจรีบวิ่งเข้ามารัวเตะไม่ยั้งซ้าย-ขวาสลับกันทั้งบริเวณช่วงท้องและต้นขาทั้ง2 ข้าง น้ำทำได้เพียงแค่ใช้ท่อนแขนทั้ง 2ข้างมาบังได้บางจังหวะเท่านั้นจนเธอทรุดตัวลง แต่สัญญาณหมดยกที่ 1 ดังขึ้นพอดี
โค้ชบีรีบขึ้นไปบนเวทีแข่งขันในขณะที่น้ำเดินโขยกเขยกลากขาเข้ามุมด้วยสีหน้าเจ็บปวดอย่างมาก
“ไหวไหม? ถ้าไม่ไหวอย่าฝืน!”
“ไม่ค่ะโค้ช!!! หนูสู้ต่อ!! แค่นี้จะให้หนูยอมได้ยังงัย!!! มะปรางเหลือแขนซ้ายข้างเดียวน้องยังไม่ยอม แล้วหนูจะยอมได้ยังงัย!!”
คำพูดของน้ำทำให้โค้ชต้องใช้มือตบไหล่ “ถ้าน้ำยังไม่ยอม ผมโอเค!ผมขออย่างเดียว...อย่าเสี่ยงทำแบบเมื่อกี้นี้อีก เข้าใจไหม?”
“ค่ะโค้ชบี…”
เริ่มต้นยกที่2ยุนแจใช้กลยุทธ์เดิมวิ่งเข้ามาระดมเตะซ้าย-ขวาไม่ยั้งสลับกับต่อยซ้าย-ขวาจนน้ำตั้งตัวไม่ติดถูกต่อยบริเวณท้องจนจุกต้องใช้ทั้ง2มือกุมท้องแต่โดนเตะเจาะยางซ้ำอีกหลายครั้งจนน้ำต้องหาจังหวะกึ่งเตะกึ่งยันด้วยขาขวาทั้งๆที่ตัวเองก็เจ็บที่ต้นขาทั้ง 2 ข้าง
ยุนแจใช้ทักษะมวยสากลเข้ามาระดมต่อยบนสลับล่างอย่างต่อเนื่องน้ำทำได้เพียงแค่ตั้งการ์ดสูงปิดบริเวณศีรษะหลายจังหวะเธอหาช่องเตะสวนกลับไปที่หน้าท้องของยุนแจทำให้ชะงักได้เช่นกัน
น้ำรู้ตัวดีว่าสภาพร่างกายเข้าแลกวงในไม่ได้แล้วเธอใช้วิธีเดินวนวงนอกพร้อมกับเตะกันตลอดเวลาสีหน้าที่เจ็บปวดทำให้ยุนแจเห็นแล้วว่าน้ำเริ่มยกขาไม่ขึ้นสบโอกาสกระโดดเตะยันเข้าเต็มๆที่บริเวณท้องน้อยอย่างจังแต่น้ำก็กัดฟันบิดตัวออกมาเธอทุ่มแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่เตะสวนเข้าไปที่ลำตัวของยุนแจอย่างจังจนทำให้เธอล้มกระแทกที่พื้นอย่างแรงส่วนยุนแจล้มกระเด็นออกไปพอสมควร
“1…2…3…4…5…6…7…8…9...10”
กรรมการนับถึง 10โบกมือยุติการแข่งขันเมื่อเวลาผ่านไป 3 นาที 58 วินาทีของยกที่ 2กรรมการโบกมือเรียกหน่วยปฐมพยาบาลขึ้นมาบนเวที ค่อยๆยกน้ำขึ้นเปลลงมาบริเวณด้านข้าง โค้ชบี, ทีมงาน, โรจน์, มนต์ชัย, มะปรางและมิวรีบวิ่งเข้าไปดูอาการด้วยความเป็นห่วง
“วันนี้ทำเต็มที่แล้วน้ำ...ไม่ต้องห่วง!!” โรจน์บีบมือน้ำด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ที่เหลือเดี๋ยวพวกพี่จัดการต่อเอง”
“มิวค่อยๆมาแตะที่มือของน้ำด้วยรอยยิ้ม...หนูเข้าใจดีค่ะว่าพี่น้ำทำเพื่ออะไรหนูจะสานงานของพี่ต่อเองค่ะ!!!”
“พี่ฝากด้วยนะมิว…” น้ำตอบกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
จังหวะเตะสวนกลับสุดท้ายของน้ำสร้างความบอบช้ำให้กับยุนแจอย่างมากจนทีมนักกายภาพบำบัดของเกาหลีใต้ต้องประคองให้ยุนแจค่อยๆยืดตัวเพื่อคลายความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น
“เป็นยังงัยบ้าง?”นักกายภาพคนหนึ่งถามด้วยสีหน้ากังวลอย่างมาก
“รู้สึกจุกและปวดช่วงท้อง...”ยุนแจตอบแบบไม่เต็มปากเท่าใดนัก
มิวเดินขึ้นมาบนเวทีการแข่งขันมีเสียงเฮตอบรับกันดังลั่นทั่วสนามเสียงตบมือในสนามกลับมาดังอีกครั้งหนึ่งหลายคนตะโกนสุดเสียงเรียกชื่อมิวดังกระหึ่ม
“นักกีฬาคนต่อไปของเราคือน้องมิวหรืออีกชื่อหนึ่งก็คือ ซารินะอุเมโกะ...เธอเป็นลูกศิษย์คนเดียวของท่านปรมาจารย์อาซาโตะไคกิผู้ล่วงลับเจอกับยุนแจครับ!”
“น้องมิวของเราตั้งการ์ดคล้ายกับมวยสากลครับในขณะที่ยุนแจแสดงอาการเจ็บบริเวณท้องอย่างชัดเจนตั้งแต่เริ่มต้นใช้มือขวาบังบริเวณช่วงท้องการโจมตีแบบเข้าแลกครั้งสุดท้ายของน้องน้ำส่งผลมาจนถึงตอนนี้ครับ”
มิวเดินหาจังหวะเข้าทำ...พุ่งเข้าไปเตะซ้ายจังหวะแรกยุนแจใช้มือขวาลงมาปิดบริเวณต้นขา แต่เป็นการเตะหลอกครับเธอเปลี่ยนจังหวะต่อเนื่องอย่างรวดเร็วสลับมาเตะด้วยขาขวาตรงไปที่ต้นขาซ้ายของยุนแจถึง5 ครั้งติดต่อกันจนทรุดครับ
“1…2…3…4…5…6…7…8…”
“เพียง 30วินาทีของยกแรกน้องมิวได้มา 1 นับแล้วนะครับแต่ดูเหมือนว่าน้องมิวไม่เร่งจังหวะครับ”
“อาจารย์คะดิฉันสงสัยว่าทำไมมิวไม่เร่งเข้าทำต่อคะ?”
“เป็นวิธีการถนอมแรงตัวเองครับ...วิธีการแบบนี้เธอต้องมั่นใจว่าเข้าทำแล้วต้องจบครับ”
ยุนแจตั้งการ์ดสูงด้วยอย่างรัดกุมในขณะที่มิวยังคงกระโดดสลับเท้าไป-มาในชั่วพริบตา...มิวพุ่งเตะขวาสูงในระดับศีรษะยุนแจต้องเบี่ยงตัวหลบหวุดหวิดมิวสบโอกาสหมุนตัว 360 องศากลับมาเตะขวาสูงอีกครั้งที่ตำแหน่งเดิมยุนแจก้มหลบแต่มิวรู้ทัน จังหวะลงพื้นเธอใช้เท้าซ้ายลงข้างเดียวแล้วสลับกระโดดเตะแบ็คคิกด้วยเท้าขวาเต็มช่องท้องอย่างจัง
“1…2…3…4…5…6…7…8…”
“โอ้โห!! น้องมิวมาเข้มและดุมากนะคะอาจารย์...ได้มา 2 นับแล้วค่ะ!!!!!”
“เราทราบกันดีว่า...เธอคือคู่ซ้อมหลักของมะปรางทำให้สภาพร่างกายของเธอพร้อมถึงขีดสุดมากกว่าช่วงชิงแชมป์ประเทศไทย เธอกำลังแสดงให้พวกเราเห็นถึงความแม่นยำและรุนแรงครับเข้าทำ 2 ครั้งได้ 2 นับครับ...การสวนกลับสุดแรงของน้ำในจังหวะสุดท้ายเริ่มส่งผลกระทบกับยุนแจแล้วครับ”
การเข้าทำ 2ครั้งได้ 2 นับของมิวสร้างความตกตะลึงไปทั่วสนามจนทุกคนตกอยู่ในภาวะอึ้งไปชั่วขณะเสียงตบมือกับเสียงเฮค่อยๆ กลับมาดังกระหึ่มอีกครั้งหนึ่ง
“ยกที่ 2…เริ่มได้!!!”
สภาพร่างกายของยุนแจไม่สู้ดีเท่าใดนักต้องใช้มือขวาจับบริเวณช่องท้องตลอดเวลาในขณะที่มิวเต้นฟุตเวิร์คสลับกับการเดินรอบๆ เธอฉวยจังหวะขณะที่ยุนแจกำลังยกมือขึ้นมาตั้งการ์ดสูงพุ่งเข้าเตะขวาบริเวณกึ่งหัวไหล่กับศีรษะทำให้ยุนแจต้องใช้ท่อนมือซ้ายยกบังแต่การเตะครั้งนี้ของมิวรุนแรงมากจนทำให้ยุนแจล้มทั้งยืน
กรรมการวิ่งเข้ามาโบกมือไป-มาไม่นับยุติการแข่งขันพร้อมกับเดินเข้าไปประคองยุนแจทีมแพทย์สนามรีบวิ่งขึ้นไปดูอาการทันทีในขณะที่มิวยื่นมือไปแตะกับยุนแจด้วยรอยยิ้มพร้อมกับโอบกอดตบหัวไหล่ปลอบใจ
เจ้าหน้าที่ค่อยๆยกเปลลงมาจากสนามแข่งขันท่ามกลางเสียงตบมือเป่าปากให้กำลังใจยุนแจจนมาถึงบริเวณด้านข้างเวทีแพทย์สนามเข้าตรวจอาการยุนแจทันที
นักกีฬาคนถัดไปของเกาหลี...จังฮยอนเดินขึ้นมาบนเวทีด้วยท่าทีมุ่งมั่นสายตามองมิวแบบตาไม่กระพริบ ในขณะที่มิวกระโดดฟุตเวิร์คเบาๆให้ร่างกายตื่นตัวตลอดเวลา
104K
![กำเนิดใหม่ : ปรมาจารย์เทพโอสถ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746606655_43467733.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)