“เดี๋ยวก่อนอาซาน ข้าอยากให้เ้าไตร่ตรองดีๆ หากเ้าไป เ้าจะไม่ได้เงิน แม้แต่อีแปะเดียวหรือสมบัติใดสักชิ้น” เจียซ่งเอ่ยออกมา
‘ท่านปู่ ท่านใจดำกว่าที่ข้าคิดไว้อีกนะเ้าค่ะ’
“ขอรับท่านพ่อ” ทางด้านซานหลงนั้นนอกจากความเสียแล้วและชินชากับความโหดร้ายที่ได้รับแล้ว ก็มิได้ต่อรองอันใดออกไป
“ดี ดี ดี งั้นเ้าก็ไสหัวออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้” เจียซ่งเอ่ยออกมาพร้อมกับชี้ไปยังหน้าของซานหลง
‘เยี่ยม ม มมม ท่านพ่อ ท่านเด็ดขาดมาก ในที่สุดข้าจะได้ออกไปจากบ้านนี้สักที’
“ท่านพ่อขอรับ ท่านใจเย็นๆ เถอะ อย่าเพิ่งไล่น้องรองเลย” ท่านลุงใหญ่เจียซิงเอ่ยออกมา
“ท่านพี่ ท่านดีกับข้าจริงๆ” ซานหลงที่เห็นว่าสุดท้ายแล้วพี่ชายของตนเองยื่นมาเข้ามาช่วยเหลือให้ จึงเผลอใจซาบซึ้ง
เพียงแต่ความซาบซึ้งนั้นคงอยู่ได้มินานนัก
เจียซิงหันมามองซานหลงเพียงชั่วครู่คล้ายคนกำลังตัดสินใจ แล้วหันไปพูดกับบิดาตนเองต่อ
“ท่านพ่อ ถ้าน้องรองแยกบ้าน ใครจะเป็คนทำไร่ทำนาละขอรับ ข้าก็ต้องไปทำงานที่อำเภอ ส่วนเมียข้าก็ต้องคอยดูแลอาหานบุตรชายของข้านะขอรับ”
ฉึก
“ใช่ขอรับท่านพ่อ ข้าไม่ทำนะขอรับ มันเหนื่อย” ท่านอาเล็กเจียเซียงบ่นออกมาเช่นกัน
ฉึก
“หรือเ้าจะยอมเสียเงิน หนึ่งตำลึงของพวกเ้าให้เ้ารองละ เ้าใหญ่ เ้าเล็ก” เจียซ่งที่แม้จะเห็นด้วยกับความคิดของบุตรชายทั้งสอง เพียงแต่เงินหนึ่งตำลึงนั้น ก็มิใช่น้อยๆ ที่จะยอมให้เสียไป
“ไม่/ไม่ ขอรับ” ท่านลุงใหญ่และท่านอาเล็กเจียเซียงเอ่ยปากออกมาพร้อมกัน
‘พวกท่านพร้อมใจกันะโออกมา อย่างกับว่าที่ผ่านมาท่านพ่อข้าไม่เหนื่อยเลย แล้วเงินหนึ่งตำลึง ครอบครัวข้าก็เป็คนหามานะ’
“หึหึ” ข้าซานหลงผู้นี้คงคิดไปเองฝ่ายเดียวจริงๆ
“งั้นเ้า ไปตามเฒ่ามู่มา ร่างหนังสือแยกบ้านซะ” เจียซ่งเอ่ยออกมา
“ขอรับท่านพ่อ” เจียซิงเอ่ยปากรับคำและเดินออกไป
หลังจากนั้น ซานหลงก็ได้ทำเื่แยกบ้านและลงชื่อเป็ลายลักษณ์อักษร ทั้งนี้หนังสือแยกบ้านยังระบุไว้อีกว่า หลังจากวันนี้ไม่ว่าครอบครัวของซานหลงจะยากดีมีจนเช่นไร ครอบครัวใหญ่ร่ำรวยหรือมีฐานะเพียงใด ก็ห้ามมาข้องแวะกันเด็ดขาด ให้ตัดเื่ความกตัญญูออกไปเสีย
“ข้าจะไม่ถามเ้านะ ตาเฒ่าเจียว่าเกิดอะไรขึ้น” ผู้เฒ่ามู่เอ่ยขึ้นมาหลังจากที่การลงนามในหนังสือสัญญาเสร็จสิ้นลง
"อืม ข้ารู้ เ้ามีหน้าที่ทำอะไรก็ทำไป" เจียซ่งเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่เงียบไปเพียงอึดใจ
“เรียบร้อยนะอาซาน” ผู้เฒ่ามู่หันไปถามซานหลง
เพียงแต่คำตอบที่ได้รับกลับมามิใช่เพียงแค่การตอบรับ แต่เป็การเพิ่มข้อเรียกร้อง ที่หลายคนมิคาดคิดว่าซานหลงจะเอ่ยออกมา
“ขอรับ แต่ข้าขอให้ร่างหนังสือ ตัดข้าออกจากผังตระกูลด้วยขอรับ” น้ำเสียงที่เปล่งออกมามั่นคงและเรียบนิ่ง
“นี่…เ้าซานหลง ไอ้คนอกตัญญูเ้ากล้ารึ” แม่เฒ่าเจียที่ได้ยินถึงกับร้อนรนขึ้นมา
“ไม่จำเป็หรอกตาเฒ่ามู่ เพราะั้แ่แรก ก็ไม่มีชื่ออาซานอยู่แล้ว” เจียซ่งเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเบา คล้ายจะเป็เื่ที่ไม่สมควรเอ่ยขึ้นมา
และเป็อีกครั้งหนึ่งั้แ่เกิดเื่ ที่ความจริง มันทำร้ายซานหลงอีกครา
“ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่มันเื่อะไรกันขอรับ” ซานหลงเอ่ยเรียกอย่างลืมตัว
“ก็เพราะว่าเ้านะ ไม่ใช่บุตรของข้านะสิ เ้ามันก็แค่เด็กที่หลงทางมา เพราะความจำเ้าหายไป ข้าจึงรับเลี้ยงเ้าไว้ยังไงล่ะ” เจียฮูหยินเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
“จริงหรือขอรับท่านพ่อ”
“เป็ความจริง เพราะเช่นนั้น เ้าก็ไปเถอะ เพราะั้แ่แรกเ้าก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลนี้อีกอยู่แล้ว” เจียซ่งเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันเสหน้าไปอีกทาง เพียงเพราะมิอยากสบตากับคนที่เคยได้ชื่อว่าเป็บุตรชายของตน
“ท่านพ่อเ้าขา…” เจียจินที่เห็นเช่นนั้นจึงได้แต่เพียงเอ่ยเรียกบิดาของตนเองเบาๆ
‘ท่านพ่อไม่ตอบข้าเลย อืออ ข้าสงสารท่านพ่อเสียจริง’
ตอนนี้ท่านพ่อของข้าช็อกไปแล้ว ข้าก็ใไม่แพ้กัน ไม่เคยคิดเลยว่า ท่านพ่อจะไม่ใช่บุตรของท่าปู่ท่านย่าจริงๆ ก็ในนิยายที่ข้าอ่านมา มันเป็เื่ปกติที่มีลูกรักลูกชังนี่นา
แต่ข้าว่ามันก็ดีแล้วล่ะ ครอบครัวข้าจะได้หลุดพ้นจากบ้านใหญ่สักที แถมได้รู้ความจริงเื่ท่านพ่ออีก ข้าว่ามันคุ้มจะตายไป หึหึ
“ท่านพ่อเ้าขาไม่เป็ไรนะเ้าค่ะ” ข้าเอื้อมมือไปไปจับบริเวณแขนท่านพ่อเบาๆ
“พ่อไม่เป็ไรจินเออร์”
ข้าเห็นนะ ว่าท่านพ่อพยายามกลั้นน้ำตาแล้วตอบคำถามข้า
“เ้าไหวนะอาซาน” ผู้ใหญ่บ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อเห็นอาการของครอบครัวซานหลงแล้วจึงเอ่ยปากถามขึ้นมา ด้วยความสงสารเช่นกัน
“ข้าไหวขอรับผู้ใหญ่บ้าน ข้าขอขอบพระคุณท่านนะขอรับที่มาเป็ธุระให้ข้า ไว้ข้า จะหาโอกาสไปตอบแทนท่านนะขอรับ”
“เออๆ ไม่เป็ไร ข้าเอ็นดูเ้าเหมือนบุตรเหมือนหลานแค่นี้เอง เช่นนั้นข้าไปก่อน เ้าก็รีบพาเมียเ้าไปหาหมอเถอะ”
“ขอรับผู้ใหญ่บ้าน”
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าอกตัญญูต่อท่านแล้ว ข้าขอลาขอรับ ชีวิตินี้ ข้าถือว่าข้าตอบแทนบุญคุณพวกท่าน มาตลอดชีวิตแล้ว เงินหรือสมบัติใดๆ แม้แต่อีแปะเดียวข้าไม่ขอรับ ขอขอบพระคุณที่ท่านเลี้ยงดูครอบครัวข้ามาตลอด ลาก่อนขอรับ”
ครอบครัวเจียเมื่อเห็นว่าเหล่าผู้าุโกลับกันหมดแล้ว จึงมิจำเป็ต้องไว้หน้าผู้ใดอีก เมื่อซานหลงจะทำการคารวะเป็ครั้งสุดท้าย จึงมิได้ใส่ใจและเดินกลับเข้าบ้านไปทันที
เมื่อเหตุการณ์ลงเอยเช่นนี้ ท่านพ่อก็ได้ไปเอ่ยปากขอยืมเกวียนผู้ใหญ่บ้าน เพื่อพาท่านแม่ไปโรงหมอในตัวอำเภอเพื่อรักษา
ส่วนเื่เงินนั้น พวกข้าไม่กังวลเลย เพราะมีโรงรับฝากเงินที่ได้ไว้จากคราวก่อนอยู่แล้ว
เมื่อมาถึงโรงหมอในอำเภอ ท่านพ่อก็ให้ท่านแม่และข้าไปรับการรักษาจากท่านหมอ
ท่านหมอบอกว่าอาการของข้าไม่มีอะไรมาก เพียงแค่หมั่นทำความสะอาดแผลให้ดีๆ
ส่วนท่านแม่นั้น ท่านหมอขอให้ท่านแม่รักษาตัวที่โรงหมอไปก่อน เพราะกลัวพิษไข้ท่านแม่จะกำเริบ
“เมียข้าเป็อย่างไรบ้างขอรับท่านหมอ” ซานหลงเอ่ยถามขึ้นมา
“อืม ไม่เป็อะไรแล้วหล่ะ นางสลบไปเพราะพิษไข้จากาแที่ได้รับ ให้นอนดูอาการแล้วก็จัดเทียบยาอีกสักสามเทียบก็ดีขึ้น”
“ขอบพระคุณมากขอรับท่านหมอ”
“ส่วนเื่ค่ายาค่ารักษานั้น พูดก็พูดเถอะอาซาน ข้าจำเป็ต้องเก็บ เพราะโรงหมอข้ามิอาจรักษาผู้ป่วยโดยปราศจากเงินซื้อสมุนไพรได้หรอกนะ หวังว่าเ้าคงเข้าใจ”
“ข้าเข้าใจดีขอรับท่านหมอ แล้วค่ารักษาทั้งหมดเท่าไหร่หรือขอรับ”
“สองตำลึงเงิน แต่ข้าคิดแค่ค่ายาก็พอหนึ่งตำลึง ส่วนค่ารักษาและนอนค้างที่นี้ ข้าไม่คิด”
“ขอบพระคุณมากขอรับท่านหมอ แต่ข้าพอจะมีเงินอยู่บ้าง อีกอย่างบุตรสาวข้าก็ได้ท่านหมอดูแล ไม่จำเป็ต้องลดราคาให้ข้าหรอกขอรับ ข้ารู้ว่าท่านหมอพยายามคิดค่ารักษาอย่างเป็ธรรมที่สุดแล้ว”
“ได้ๆ เอาตามเ้าว่า งั้นข้าไปดูคนป่วยคนอื่นต่อก่อนละกัน”
“ขอรับท่านหมอ”
หลังจากท่านหมออกไป ท่านพ่อก็หันมามองข้าและท่านแม่ที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาสำนึกผิด
ท่านควรจะสำนึกผิดจริงๆ เ้าค่ะท่านพ่อ แต่ไม่เป็ไรนะเ้าคะ ในเมื่อท่านต่อสู้เพื่อข้ากับท่านแม่ จากนี้ไป ข้าจะดูแลและปกป้องท่านเอง ครอบครัวที่แท้จริงของท่านคือพวกเรานะเ้าคะท่านพ่อ
“ท่านพ่อเ้าขา พวกเรา...พวกเราเราไม่มีบ้านแล้ว” แต่ก่อนอื่นท่านพ่อ ท่านต้องหาที่อยู่ให้ข้าก่อน
“เ้ากลัวหรือไม่จินเออร์” ท่านพ่อถามข้าทั้ง ๆ ที่สายตาของท่านพ่อตอนนี้ มันหว้าเหว่ไปถึงก็นดวงตาด้วยซ้ำ
มือข้างหนึ่งก็เอื้อมไปจับท่านแม่ อีกข้างก็หันมาลูบหัวข้าเบาๆ
“ไม่กลัวเ้าค่ะ ข้าดีใจมากๆ เลยต่างหาก” ข้ายิ้มและตอบออกไปตามความรู้สึกจริงๆ แล้วข้าก็้าให้ท่านลืมครอบครัวจอมปลอมนั้นซะนะ ท่านพ่อ ประโยคหลังข้ามิได้เอ่ยออกไป เดี๋ยวจะโดนท่านพ่อเฆี่ยนเอา อิอิ
“เด็กดี” ท่านพ่อลูบหัวข้าเสมอเวลาชื่นชมข้า
“แต่ว่า... คืนนี้พวกเราจะพักที่ไหนเ้าคะ”
1K
![พันธนาการมังกร [ท้องได้] (ทดลองอ่าน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614832771_41075775.webp)
