Dealers Life System - ระบบชีวิตพ่อค้า - ตอนที่ 24 ท้าทาย

“เฮ้ยสายแล้วนี่หว่า!” เคลอุทานนึกขึ้นได้จากช่วงเช้าที่เขาตื่นจนถึงตอนนี้เขากะเวลาได้คร่าว ๆ ว่ามันเข้ายามสายแล้ว ในต่างโลกนี้ไม่มีนาฬิกาเวลาเอาไว้เทียบก็จริงแต่ก็ยังสามารถกะเวลาคร่าว ๆ ได้จากดวงอาทิตย์ เคลได้เดินทางไปบ้านของซิลเวอร์อย่างเร่งรีบทันที ใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึง แต่ว่าทุกอย่างกลับแปลกประหลาด เขารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด ตรงทางหน้าเข้าบ้านก่อนไปลานดินลูกรัง ปรากฏกลุ่มคนจำนวน 10 คนหนึ่งในนั้นมีคนคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ “นั่นมันชายที่ชื่อว่าโกลด์นิ” เคลพลันประหลาดใจเหตุใดพวกมันถึงมาบ้านของอาจารย์ซิลเวอร์ ไม่รีรอเคลก็เดินฝ่าพวกมันไป แต่พวกมันไม่ได้สนใจเคลเพราะกำลังสนใจในสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าอยู่ซึ่งเคลก็มองตามเช่นกัน เป็นการดวลกันระหว่างโอเนลและชายอีกคนหนึ่ง เป็นการวัดฝีมือที่ใช้การเสริมพลังเข้าต่อสู้ขณะนี้โอเนลเป็นฝ่ายเสียเปรียบและถูกโจมตีอยู่เรื่อย ๆ โดยโอเนลได้แต่ป้องกัน มองไปทางกลุ่มของซิลเวอร์ก็เห็นแจ็คที่บาดเจ็บสาหัส และอีก 3 คนที่สีหน้าเคร่งเครียด เคลไม่รอช้าเดินเข้าไปร่วมกลุ่มทันที “พะ..พี่ใหญ่เคลมาถึงสักที” แจ็คเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดขัดจากการเจ็บปวด “พี่ใหญ่ทักทายครับ” “พี่ใหญ่ทักทายค่ะ” “เคล” จันเร และ เจรันก็ต่างเรียกเขาเช่นกัน ทำไมถึงกลายเป็นพี่ใหญ่ในกลุ่มนี้ได้เห็นทีคงต้องพูดถึงเรื่องเมื่อ 2 วันก่อนที่เขาได้เลื่อนระดับพลังมาเป็นผู้ใช้เวทย์ขั้นกลางทำให้คนที่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้มีแต่ผู้ใช้เวทย์ขั้นสูงสุดเท่านั้น ซึ่งนักเรียนอีก 4 คนพ่ายแพ้และตกลงกันจะเรียกเคลว่าพี่ใหญ่ จันเรเป็น พี่2 แจ็คและโอเนลเป็นพี่3 ส่วนน้องคนเล็กเป็นเจรัน ซึ่งเคลก็ได้แต่ส่ายหัวและปวดขมับกับสิ่งนี้แต่ก็เออออไปด้วย “อาจารย์ซิลเวอร์ทักทาย” “อืม” ซิลเวอร์ตอบรับอย่างเคร่งขรึมเนื่องจากเขาไม่รู้จะพูดอย่างไรดี “เรื่องเป็นมายังไงไหนเล่าให้ฟังหน่อยสิ” เคลกล่าวถามออกไปซึ่งเจรันเป็นคนตอบคำถาม “พวกกลุ่มนั่นนำมาโดยชายที่ชื่อว่าโกลด์ที่พวกเราเคยเจอกันมาก่อน พวกเขาดูถูกอาจารย์ซิลเวอร์ว่าอ่อนหัดกว่าอาจารย์โกลด์ ก็เลยมาบังคับให้พวกเราไปประลองฝีมือทดสอบการสอนเกี่ยวกับเสริมพลังว่าของใครว่าสอนดีกว่ากัน” “อาจารย์ซิลเวอร์ห้ามพวกเราแล้วแต่พี่แจ็คเป็นคนรบเร้าอยากแสดงให้เห็นถึงการฝึกซ้อมของพวกเรานั้นเก่งกาจแค่ไหนก็เลยเกิดการประลองขึ้นแต่ว่าสถานการณ์แย่สุด ๆ” “พวกเขาทั้ง 10 คนต่างก็เป็นระดับผู้ใช้เวทย์ขั้นสูงแต่กลับมาประลองกับพวกเรานี้มันเป็นการรังแกกันชัด ๆ” เคลได้ฟังก็พยักหน้าก่อนจะหันไปพูดคุยกับอาจารย์ซิลเวอร์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าอาจารย์หายจากอาการบาดเจ็บคิดว่าสามารถจัดการเจ้าคนชื่อว่าโกลด์ได้หรือไม่?” “เหอ ๆ ตัวของมันเป็นพวกขี้โม้โอ้อวดในสมัยที่ฉันเป็นนักผจญภัย ฝีมือของมันยังเทียบกับฉันไม่ติดเลยด้วยซ้ำที่จริงฉันไม่รู้จักมันสักเท่าไหร่หรอก ยังกล้ามีหน้าบอกฉันฝีมือตกต่ำแม้กระทั่งตอนฉันที่บาดเจ็บที่ขาและเกษียณไปหลายปีตัวของมันฝีมือเองก็ยังไม่ได้ไปไหนเลยยังเป็นผู้วิเศษระดับนักเวทย์ขั้นสูงอยู่เลย” “ถึงแม้ฉันจะเคลื่อนไหวไม่ได้ก็จริงแต่พลังเวทย์กับกฎเกณฑ์ก็พัฒนาขึ้นอยู่ทุกวัน” “ถ้าร่างกายสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้การจัดการเจ้าโกลด์ไม่ใช่เรื่องง่ายก็จริงแต่ก็ไม่มีทางพ่ายแพ้เหมือนกัน ว่าแต่ถามถึงเรื่องนี้ทำไมละ?” ซิลเวอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงสัยและสับสน “ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีงั้นตามผมละกัน” เคลพาซิลเวอร์ไปพูดคุยเงียบจากนั้นก็เดินกลับมาที่เดิมพร้อมกับซิลเวอร์ที่สีหน้าตกตะลึงและมองเคลด้วยสายตาหวั่นเกรง “พี่ใหญ่พวกเราจะทำยังไงกันดี” จันเรเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่ดี “เอาเป็นว่าใช้พวกเขาเป็นที่ซ้อมไปก็ดีนี่พวกนายจะได้สอบเลื่อนขั้นเป็นแรงค์ C ได้สบาย” เคลบอกอย่างสบายอารมณ์ การเลื่อนขั้นนักผจญภัยไปในระดับต่อไปจะต้องสอบต่อสู้กับนักผจญภัยแรงค์ที่เหนือจนชนะไม่ก็ถูกยอมรับว่าผ่านเท่านั้น “ถ้าพี่ใหญ่กล่าวเช่นนั้นก็หมายความทุกอย่างถูกควบคุมไว้หมดแล้วงั้นเหรอ?” จันเรถามอย่างสงสัยเขาเป็นคนฉลาดและรอบคอบ เพราะงั้นจึงรู้สึกสะกิดใจกับคำพูดของเคลนิดหน่อย เคลไม่ตอบแต่พยักหน้าและได้มองไปที่การต่อสู้เบื้องหน้า โอเนลไม่สามารถรับการโจมตีได้อีกต่อไปด้วยการประทะกันของอาวุธทำให้ด้ามจับค้อนยักษ์ของโอเนลหักสะบั่น เนื่องจากความต่างระดับของอาวุธของฝ่ายตรงข้ามที่เหนือกว่า “ปลิวไปซะเจ้าอ้วน!” ชายคนนั้นใช้หมัดเสริมด้วยกำลังชกเข้าที่ท้องโอเนลจนเต็มแรงและกระเด็นมาถึงกลุ่มของซิลเวอร์ อั่ก! ทำให้จันเรต้องเร่งรีบเข้าไปลากตัวออกมา “เอาละนักเรียนของแกแพ้แล้วซิลเวอร์แกจะส่งใครมาอีกละเจ้าเด็กผู้หญิงหน้าตาดีนั่นหรือว่าเจ้านักเรียนที่เพิ่งมาใหม่ดีละ” “อาจารย์โกลด์ผมว่านะเอาผู้หญิงคนนั้นมาลงประลองเถอะผมอยากจะสั่งสอนเสียเหลือกัน” นักเรียนของโกลด์เอ่ยแววตากระหายหื่น “นั่นสินะ” “แกจะมากไปแล้วนะใครกล้ายุ่งกับน้องสาวของฉัน..ฉันจะจัดการมันเอง!” จันเรที่ได้ยินพลันเดือดโกรธ สิ่งที่กระตุ้นต่อมความโกรธได้ดีที่สุดคือเรื่องที่เกี่ยวกับน้องสาวของเขา จันเรเดินไปลานต่อสู้และก็ตะโกน “เข้ามา!” “เหอะแค่ผู้ใช้เวทย์ขั้นสูงรีอาจท้ากับผู้ใช้เวทย์ขั้นสูงสุดไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ” นักเรียนคนหนึ่งของโกลด์เค้นเสียงออกมาอย่างดูแคลนก่อนจะเดินเข้าไปประชันหน้ากับจันเร ทั้งสองคือมือหอกเหมือนกันทำให้เป็นการประลองที่น่าสนใจ จากนั้นการประลองก็ได้เริ่มต้นขึ้น สองฝ่ายต่างโรมรันกันด้วยฝีมือที่ตัวเองฝึกมา ตามความเห็นของเคลแล้วคนเหล่านี้ไม่ได้มีวิชาหอกอย่างจริงจังเป็นเพียงแค่ฝีมือที่ถูกฝึกมา ถ้าต้องการแสดงวิชาหอกอย่างแท้จริง คงต้องเรียนตามสำนักเวทย์ที่แข็งแกร่งต่าง ๆ แต่สำหรับนักผจญภัยแล้วพวกเขาไม่ได้อยากเข้าสำนักเวทย์กันสักเท่าไหร่เพราะงั้นแล้วคงมีแค่สถาบันการสอนวิชาหอกอย่างเดียวเท่านั้นแต่ว่าราคาการเรียนก็แสนแพงไม่ใช่เล่น ผ่านไป 5 นาทีผลลัพธ์ก็เห็นผล “อ้ากกก!” เสียงเจ็บปวดของนักเรียนของโกลด์ที่ถูกบอลไฟกระแทกจนปลิว และไฟไหม้ลุกเสื้อผ้า จนหนึ่งในนักเรียนที่มีธาตุน้ำร่ายเวทย์ดับไฟให้ พวกเขาพลันมองไปจันเรอย่างตกตะลึงสามารถสู้ได้เหนือกว่า 1 ขั้นอย่างงั้นเหรอ ถึงแม้จะเป็นความประมาทของเจ้านี่ก็ตามแต่ว่านั่นก็หมายถึงฝีมือจันเรที่เก่งด้วยเหมือนกัน จนโกลด์ต้องเค้นเสียงดูถูก “เหอะ....ใจเย็นสิ่งที่มันชนะได้เป็นเพราะเจ้านี่ประมาทต่างหากมัวแต่ระวังหอกโดยไม่ดูเลยว่ามือซ้ายของเจ้านั่นร่ายเวทย์ไว้แล้ว” “อย่างงั้นเองหรอกหรืออาจารย์” “ถ้าพวกแกประลองและระวังเรื่องมือซ้ายสักหน่อยก็ชนะแล้ว ถ้ารู้มีแบบนี้แล้วก็ลงไปสู้ซะ”โกลด์บอกและเลือกอีก 1 คนลงไปสู้โดยไม่ให้จันเรพักแม้แต่น้อย ทางฝั่งกลุ่มของซิลเวอร์ก็โต้แย้งไม่ได้เพราะฝั่งของมันมีมากกว่าเพราะงั้นจึงต้องจำยอม “พี่จัดการมันให้ปลิวกระเด็นไปเลย!” เจรันร้องตะโกนเชียร์เต็มที แต่สีหน้าของจันเรยังคงเคร่งเครียดและใจเต้นเร็วไม่หยุด จันเรปะทะกับนักเรียนอีกคนของโกลด์อีกฝ่ายใช้มีดสั้นเป็นหลัก ‘ถ้าฉันสู้แบบเว้นระยะใช้ความยาวของหอกน่าจะไหว’ ทั้งสองได้พุ่งเข้าสู้กันทันทีฝ่ายตรงข้ามต่อสู้และระวังอย่างรอบคอบและรอยคอยเวลาบางอย่างจนเมื่อจันเรเริ่มร่ายเวทย์มือซ้าย มันก็สบโอกาสเสริมพลังกายตรงขาพุ่งเข้าประชิดตัวทันทีก่อนจะใช้มีดแทงสีข้างและถีบจันเรจนปลิว จันเรประมาทเกินไปที่คิดจะใช้มุกเดิมในการโจมตี “อั่ก!” จันเรกระอั่กของเสียเพราะท้องไส้ปั่นป่วนจากการโดนถีบกระเด็นมือขวาพลางกุมแผลเพื่อลดความเจ็บปวด เลือดจากสีข้างไหลไม่หยุด “พี่คะ” เจรันเอ่ยน้ำเสียงเป็นห่วงและตื่นตระหนกอาการบาดเจ็บของจันเรน่าเป็นห่วงมาก ยังดีที่ว่าแผลแค่นี้สำหรับผู้วิเศษยังสามารถทนไหว “เฮ้ย ๆ รีรออะไรอีกเมื่อไหร่น้องสาวจะลงมาต่อสู้สักที” เสียงยียวนร้องตะโกนจากชายหื่นคนเดิม “นักเรียนของเจ้าขี้ขลาดแบบนี้กันตั้งแต่เมื่อไรกันซิลเวอร์ฮ่า ๆ” โกลด์หัวเราะดูถูก “ใจเย็นสิยังเหลือฉันอีกคนหนึ่งจะให้สาวน้อยลงก่อนได้ยังไงของอร่อยต้องกินไว้ข้างหลังพวกแกเห็นด้วยไหม” เคลกล่าวขณะเดินมาลานต่อสู้พลางหรี่ตามองพวกมัน “พูดได้ดีงั้นฉันจะสั่งสอนแกใน 1 การโจมตีเองฮ่า ๆ” นักเรียนที่พลังยังเปี่ยมล้นพุ่งเข้ามาประชันหน้าเคลอย่างรวดเร็ว ******************************พรุ่งนี้หยุด 1 วันนะครับ

Dealers Life System - ระบบชีวิตพ่อค้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 24 ท้าทาย

นิยายแนะนำ

Dealers Life System - ระบบชีวิตพ่อค้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 24 ท้าทาย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้