ไนท์
“มึงจะให้กูจัดการยังไง”
“ตัดเตือนก็พอ” ผมตอบไอ้สิงห์ด้วยเสียงนิ่งเรียบ ส่วนมันเพียงพยักหน้าส่งมาให้แค่นั้น จากนั้นก็นั่งมองพราวกินข้าวเงียบๆจนหมด
“ไปห้องสาขา” ผมหันไปบอกไอ้เพื่อนเวรทั้งสามแล้วหันมามองพราว “ไปรอที่ห้องสาขา” เธอไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่มุ่ยหน้าส่งมาให้ หลังจากนั้นพวกเราทั้งหมดก็เดินตรงไปที่ห้องสาขาคอมพิวเตอร์ทันที
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงคนที่นั่งเล่นโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ฟุบหลับไปแล้ว
“แค่ตัดเตือนมันจะพอหรอวะไอ้ไนท์”
“กูเชื่อว่าไม่มีใครกล้าหือกับไอ้โหดหรอกวะ” ผมตอบไอ้ขุนพลางลากสายตาไปมองไอ้สิงห์ที่นั่งอยู่ไม่ไกล
“สัส” มันตอบแค่นั้นก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์เช่นเดิม
“อย่าเผลอใจละสัส” ไอ้ขุนพูดขึ้นพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก ผมไม่ตอบอะไรละสายตาจากมันหันไปมองพราวอีกครั้ง เวลาผ่านไปสองชั่วโมงก็ถึงเวลาซ้อมฟุตบอลของพวกผม
“ไอ้แสบๆ พราวๆตื่น” ผมเขย่าแขนของพราวเบาๆ
“อืออออ ถึงเวลาแล้วหรอค่ะ” เธอพูดขึ้นเสียงงัวเงีย
“อือ ไปกันเถอะ”
พราว
ฉันพยักหน้าให้พี่ไนท์พร้อมกับจัดผมให้เข้าที่อย่างลวกๆแล้วรีบเดินตามพวกเขาไป
ห้องพักนักกีฬา
“วี๊ดวิ้ว น่ารักจังเลยครับ” “มีแฟนยังครับ” เมื่อเดินเข้ามาในห้องพักนักกีฬาซึ่งในห้องนี้มีฉันเป็ผู้หญิงคนเดียวและแน่นอนว่าถูกแซวตามระเบียบ
“สัสปอนด์ กูนั่งด้วยดิ” พี่ขุนเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆโดยไม่รอให้เขาอนุญาต
“น้องมึงหรอไอ้ไนท์” พี่ไนท์พยักหน้าตอบพี่ปอนด์ “งั้นกูจีบ”
“ไม่ได้” เขาตอบออกไปโดยไม่มีจังหวะนับหนึ่งสองสาม
“ฮึ! มึงอย่าไปยุ่งดีกว่าวะ” พี่แทนพูดขึ้นพร้อมกับตบบ่าของเขาเบาๆ
“นั่งรอพี่กับไอ้พวกนี้ก่อน ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแปป” ฉันพยักหน้าให้พี่ไนท์ จากนั้นเขาก็เดินออกไปพร้อมกับพี่สิงห์ แล้วฉันก็เดินไปนั่งข้างๆพี่แทน
“น้องชื่ออะไรครับ” พี่ปอนด์ถามขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มที่ดูออกก็รู้ว่าเ้าชู้ขนาดไหน
“ชื่อพราวค่ะ”
“น้องพราวอดีตดาวคณะอักษร” เขาพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับขยิบตาส่งมาให้ โอโห สกิลการจีบสาวแพรวพราวมาก
“ไอ้ปอนด์ กูเตือนมึงไว้ก่อนถ้าไม่อยากเจ็บตัวมึงควรนั่งเฉย” พี่ขุนกอดคอพี่ปอนด์หันไปทางเขาแทน
เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงพวกเขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ และเดินออกมายังที่นั่งข้างสนามของนักกีฬา
“ไอ้แสบฝากไว้หน่อย” ฉันเงยหน้ามองพี่ไนท์แล้วลากสายตามามองกระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์ และกุญแจรถที่อยู่ในมือพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“ทำไมไม่ไว้กับพี่ขุนอะ”
“กระเป๋าพี่เต็มแล้วครับ ของไอ้พวกเหี้ยทั้งสองคนด้วย” พี่ขุนพูดขึ้นพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปที่เพื่อนของเขา
ฉันมุยหน้าให้พี่มันพร้อมกับยื่นมือไปรับมาใส่กระเป๋าตัวเอง “ถ้าสาวๆโทรมาไม่รู้ด้วยนะ”
“สาวไม่มี มีแต่แม่” เขาตอบแค่นั้นแล้ววิ่งไปสมทบกับเพื่อนกลางสนาม
“มุกเสี่ยวชิบหาย” เสียงพี่ขุนสบถออกมาเบา
ปี๊ดดดดดดด เสียงเป่านักบ่งบอกว่าเกมส์ได้เริ่มต้นแล้ว ฉันนั่งดูไม่ถึงสิบนาทีก็มีจุดโทษแล้ว
“แค่ซ้อม จำเป็ต้องจริงจังขนาดนี้ด้วยหรอค่ะ” ฉันถามพี่ขุนในขณะที่สายตากำลังจับจ้องเกมส์การแข่งขันตรงหน้า
“ใช่ เพราะคณะวิศวะชนะทุกปีและปีนี้เราจะแพ้ไม่ได้”
ไม่ใช่แค่ในสนามที่จริงจังคนที่นั่งอยู่ข้างๆก็จริงจังเช่นกัน ก่อนหมดเวลาครึ่งแรกทีมพี่ไนท์นำไปก่อนหนึ่งประตู คนที่เตะเข้าไม่ใช่ใครที่ไหนก็เขาเองนั่นแหละ
“เอาน้ำไปให้มัน”
“พี่ขุนนั่นแหละ” ฉันตอบพี่ขุนพร้อมกับส่ายหน้ารัวส่งไปให้
“ถ้าเราไม่เอาไปให้ พี่ว่าเราจะได้เป็เบ้มันนานกว่าเดิมนะ” พี่ขุนพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับยื่นน้ำมาให้ “มันเดินมาแล้ว”
ฟู่…. ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหยิบขวดน้ำในมือพี่ขุนเดินเข้าไปหาพี่ไนท์
“น้ำค่ะ”
“โอ้ย!! กูอิจฉาไอ้ไนท์วะ” “น่ารักแบบนี้หาได้จากที่ไหนวะ” นั่นไงคิดไว้ไม่มีผิด โดนแซวตลอดโดนแซวทุกงานคนสวยเพลีย
พี่ไนท์ยกยิ้มมุมปากแล้วหยิบขวดน้ำขึ้นไปกระดก อือหือ แค่กินน้ำต้องเท่ห์ขนาดนี้เลยหรอ ถ้าของขวัญมาเจอช็อตนี้ตายแน่ๆ
“น้องพราวของพี่ละครับ”
“ของพี่แทนกับพี่สิงห์ อยู่กับพี่ขุนค่ะ” ฉันตอบพี่แทนและพยักพเยิดหน้าไปที่พี่ขุน
ปี๊ดดดดดดด เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้งเมื่อถึงเวลาลงสนามครึ่งหลัง
“ซ้อมเสร็จเดี๋ยวพี่ไปส่ง” เมื่อพี่ไนท์พูดจบก็วิ่งเข้าสนามทันที
พี่ไนท์และเพื่อนๆซ้อมฟุตบอลเสร็จประมาณทุ่มครึ่ง ฉันก็ให้เขามาส่งที่คอนโดเลยเพราะวันนี้เหนื่อยมาก ชนิดที่ว่าร่างพัง เมื่อเข้ามาในห้องก็รีบหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงและหลับไป
ฝากกดติดตาม กดคอมเม้นติชม กดเพิ่มในคลัง เพื่อเป็กำลังใจให้กับนักเขียนมือใหม่คนนี้ด้วยนะคะ
203
