ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม

          วันนี้ เป็นวันที่สำคัญอย่างยิ่ง

            นักเรียกใหม่กลุ่มแรกจะเดินทางไปแดนมนุษย์แล้ว!

            อันหลิน เซวียนหยวนเฉิงและสวีเสี่ยวหลาน นำโดยเซียนกระบี่หลิงเซียวอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเขามาถึงประตูสวรรค์ทักษิณ

            สำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนตั้งอยู่ในแผ่นดินลอยฟ้ามันอยู่ในอาณาเขตของสรวงสวรรค์อยู่แล้วเพียงแค่อยู่ในบริเวณที่ค่อนข้างไกลเท่านั้น

            ดินแดนสำคัญของสรวงสวรรค์ อยู่บนแผ่นดินลอยฟ้าที่มีขนาดใหญ่กว่าอีกแห่ง

            เมื่อเทียบกับสำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนแล้วก็เหมือนเมืองกับชนบทล่ะมั้ง...

            เพื่อมุ่งหน้าไปยังประตูสวรรค์ทักษิณที่มีค่ายกลทะลุมิติพวกอันหลินเหาะเป็นระยะทางห้าร้อยลี้เต็มๆ

            ภารกิจแดนมนุษย์เป็นการเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับการพันธนาการหอมารแห่งหนึ่งในเทือกเขาคุนหลุนอีกประการหนึ่งคือสังหารภูตผีปีศาจในแดนมนุษย์ที่ได้รับรายงานในระยะนี้

            ตัวประหลาดในแดนมนุษย์มีสี่ชนิดคือมาร ปีศาจ ผีและสัตว์ประหลาด

            มารกับปีศาจมีตัวประหลาดที่มีสติปัญญาแต่ผีกับสัตว์ประหลาดเป็นตัวประหลาดที่บิดเบี้ยวและวุ่นวาย

            พวกมันแบ่งตามความสามารถแบ่งเป็นพลทหาร แม่ทัพ อ๋องและจักรพรรดิ

            ตัวประหลาดระดับพลทหารเทียบเท่ากายแห่งมรรคขั้นห้า

            ตัวประหลาดระดับแม่ทัพเทียบเท่ากายแห่งมรรคขั้นสิบ

            ตัวประหลาดระดับอ๋องเทียบเท่าระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณ โดยทั่วไปเมื่อมาถึงระดับนี้แล้วนักพรตในแดนมนุษย์จะรับมือได้ยากเมื่อถึงเวลานั้นทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องในแดนมนุษย์จะรายงานสรวงสวรรค์ผ่านช่องทางพิเศษ

            ส่วนตัวประหลาดระดับจักรพรรดินั้นอย่างน้อยก็มีพลังของระดับแปลงจิตอยู่ครึ่งหนึ่ง ตัวประหลาดประเภทนี้สิบปีก็ไม่มีให้เห็นสักครั้งแต่หากว่าโผล่มา จะทำให้แดนมนุษย์เกิดความสั่นคลอนครั้งใหญ่หลวง

            ภารกิจที่พวกอันหลินดำเนินการในครั้งนี้เมื่อเทียบกับกลุ่มเล็กๆ ของพวกเขาแล้วไม่นับว่ายากเกินไป

            เพราะมียอดฝีมืออย่างซวนหยวนเฉิงอยู่เขาเป็นถึงคนที่เอาชนะได้แม้กระทั่งนักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลางของสำนักเชียวนะอีกนัยหนึ่งคือนักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลายในแคว้นจิ่วโจวก็อาจจะสู้เขาไม่ได้...

            แน่นอนว่าอันหลินเป็นกัปตัน

            หน้าที่ของเขาจึงเหนื่อยยากกว่าพวกซวนหยวนเฉิงแบกความรับผิดชอบที่หนักอึ้งกว่า!

            ถูกต้อง เขาต้องหิ้วสินค้า!

            …

            ณ ประตูสวรรค์ทักษิณ เสาหยกลายมังกรสองต้นสูงทะลุเมฆ

            ตรงกลางของเสาหยก มีม่านแสงหลากสีสัน ริ้วคลื่นเคลื่อนไหวเป็นระลอกๆ

            เทพทวารบาลสององค์ถืออาวุธเฝ้าประตูสวรรค์ทักษิณ

            พวกเขาแต่ละคนต่างก็แผ่กลิ่นอายที่ทรงพลังเมื่อเห็นพวกอันหลินมา ก็เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ทีหนึ่ง

            เซียนกระบี่หลิงเซียวยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้เทพทวารบาลองค์หนึ่งด้านในมีรายละเอียดของการทำภารกิจ รวมถึงพิกัดที่กลุ่มภารกิจจะร่อนลง

            “ไปเทือกเขาคุนหลุนหรือ พิกัดคืออารามเมฆขาว ไม่มีปัญหา!”เทพทวารบาลองค์หนึ่งผงกหัวใช้วิชาเซียนสร้างอินเตอร์เฟสโฮโลกราฟีขึ้นมา

            ว้าว! ไฮเทคสุดๆ!

            อันหลินมองตาปริบๆ

            นี่มันฉากของหนังไซไฟนี่นาใช้วิชาเซียนจำลองได้ด้วยเหรอ

            “พวกเจ้าเข้าไปในประตูนี้ก่อนเถอะ!” เทพทวารบาลกวักมือเรียกพวกอันหลิน

            อันหลันได้ฟังก็เข้าไปในประตูม่านแสงที่สาดแสงเจ็ดสี

            หลังทะลุม่านแสงแล้วเขาก็เห็นรอบข้างมืดสลัว ไม่รู้ทิศทาง แม้แต่พื้นดินก็หายไปแล้วราวกับอยู่ท่ามกลางสภาวะแรกก่อนกำเนิดโลก

            หลังพวกเขาทั้งสามคนเข้าไปในประตูแล้วเทพทวารบาลก็เริ่มกำหนดพิกัด

            “ลำบากท่านเทพเสียแล้ว” เซียนกระบี่หลิงเซียวยกมือขึ้นประสานคารวะเทพทวารบาลทั้งสองแสดงความขอบคุณ

            “เป็นหน้าที่อยู่แล้ว หาต้องเกรงใจไม่” เทพทวารบาลที่กำลังสาละวนกับอินเตอร์เฟสตอบ

            ต่อมาเขารู้สึกคันจมูกนิดหน่อย

            จากนั้นเขาก็อ้าปาก

            “ฮัดชิ้ว!” เทพทวารบาลสะดุ้งนิ้วเผลอไปกดที่ปุ่มส่งตัวบนหน้าจอโฮโลกราฟฟีโดยไม่ระวัง

            “อ่า...แย่แล้ว!” เทพทวารบาลมองเซียนกระบี่หลิงเซียนอย่างรู้สึกผิด

            เซียนกระบี่หลิงเซียว“…”

            …

            ณ ภูเขาสวยงามตระการตาลูกหนึ่ง บนดาวเคราะห์สีฟ้าอันงดงามดวงหนึ่ง

            บนภูเขาสวยงามตระการตาแห่งนี้ มีดอกไม้เล็กๆ เบ่งบานอย่างทะนงองอาจ

            ข้าเป็นภูตพฤกษา

            เรื่องที่ข้าทำทุกวันก็คือหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างเบิกบานใจ บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน

            ยามแสงตะวันเจิดจ้า ข้าหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างเบิกบานใจบำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน        

            ยามสายฝนเทกระหน่ำข้าหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างเพียรพยายาม บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน

            ยามอากาศแจ่มใสในฤดูใบไม้ผลิข้าหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างสบายใจ บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน

            ยามร่มไม้เขียวชอุ่มในหน้าร้อนข้าหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างสุขใจ บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน

            ยามสายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยข้าหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างกลัดกลุ้ม บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน

            ยามหิมะอันหนาวเหน็บโปรยปรายข้าหยั่งรากเงียบๆ สังเคราะห์แสงอย่างตั้งใจ บำเพ็ญเพียรด้วยความขยัน

            ...

            เมื่อพวกเจ้าอ่านถึงตรงนี้คงจะรู้สึกรำคาญมากใช่หรือไม่

            นี่แหละเป็นเหตุผลที่ข้าบำเพ็ญเพียรกลายเป็นเซียนได้แต่พวกเจ้ากลับเป็นแค่มนุษย์กระจอกงอกง่อย...

            ข้าสังเคราะห์แสงวันแล้ววันเล่าบำเพ็ญเพียรด้วยความตั้งใจปีแล้วปีเล่า...

            ข้าก็เบื่อมากเช่นกันแต่ข้าก็ยืนหยัดอดทน!

            วันนี้ เป็นวันที่ข้าจะประสบความสำเร็จเป็นวันสุดท้ายของการบำเพ็ญเพียรแล้ว!

            อดทนอีกแค่วันเดียว ขอเพียงสิ้นสุดวันนี้...

            สายลมในวันนี้เกรี้ยวกราดมากแต่ในความเกรี้ยวกราดกลับมีความอบอุ่นแฝงเร้นอยู่

            ข้าเงยหน้าขึ้นอย่างยโสบนท้องฟ้า มีพระอาทิตย์น่ารัก กับ...ก้นขนาดใหญ่?

            ข้ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี...

            ก้นบนฟ้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆและทิศทางที่มันเคลื่อนตัวเข้ามา ก็คือข้านี่แหละ!

            ไม่หรอกมั้ง...ไม่เคราะห์ร้ายขนาดนี้หรอกมั้ง!

            บำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากมาหลายสิบปีจะถูกก้นขนาดใหญ่ทับตายในวันสุดท้ายก่อนจะบรรลุเป็นเซียนงั้นหรือ                                                                                                                             “ช่วยด้วย! จะตายแล้ว!”

            ภูตพฤกษาตะโกนลั่น หยาดน้ำค้างแวววาวหยดหนึ่ง ปรากฏขึ้นบนดอกไม้สีแดง...

            ปัง!

            ก้นขนาดใหญ่พุ่งลงมาทับดอกไม้ดอกเล็กจนแบนราบไปกับผิวดิน

            “เจ็บๆ...” ชายหนุ่มหล่อเหลาคนหนึ่งลูบก้นใบหน้าเหยเก พูดด้วยความเจ็บปวด

            ชายหนุ่มที่พุ่งลงมาจากฟ้า คืออันหลินผู้ได้รับภารกิจไปแดนมนุษย์นี่เอง

            “อ๊ากกกก!”

            ร่างอรชรอ้อนแอ้นลอยลงมาจากฟ้า โถมเข้าอ้อมอกของอันหลิน

            ปึก!

            ฝุ่นตลบอีกครั้ง คราวนี้เป็นสวีเสี่ยวหลานที่ตกลงมา

            แต่ยังดีที่มีโล่เนื้ออย่างอันหลินขวางอยู่ทำให้ลดแรงกระแทก เธอได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย

            สวีเสี่ยวหลานหน้าแดงระเรื่อตาลีตาเหลือกผละออกจากอกของอันหลินแล้วลุกขึ้นมา

            “ขอบใจนะ” สวีเสี่ยวหลานมองอันหลินกล่าวขอบคุณเขา

            “ไม่เป็นไร ที่จริงข้าไม่ได้อยากช่วย...” ความรู้สึกของการกอดสาวไว้ในอก พูดไม่ได้ว่ารู้สึกดีมากนัก อันหลินคิดว่าตัวเองใกล้จะถูกสวีเสี่ยวหลานกระแทกใส่จนเวียนหัวแล้ว

            สวีเสี่ยวหลาน“…”        

            ฟิ้ว!

            ชายคนหนึ่งขี่กระบี่เหินเวหามา บนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

            “ต้องขออภัยสวีเสี่ยวหลานกับอันหลินด้วย”

            “ตอนที่ข้าถูกส่งมาที่นี่ช้าไปในอึดใจ มิเช่นนั้นพวกเจ้าคงไม่ต้องเป็นแบบนี้...”

            ผู้มาเยือนคือเซวียนหยวนเฉิง เขากระโดดลงจากกระบี่เอ่ยปากขอโทษอย่างอ่อนโยนและนอบน้อม

            อันหลินส่ายหน้า“ไม่โทษเจ้าหรอก หากจะโทษก็โทษการเคลื่อนย้ายส่งมากลางอวกาศเช่นนี้ คิดว่านักพรตกายแห่งมรรคเหาะเหินเดินอากาศได้หรือไง!”

            เขาโกรธแค้นเทพทวารบาลประตูสวรรค์ทักษิณสองคนนั้นยิ่งนักหากว่าระดับพลังยุทธ์ของเขาต่ำกว่านี้ ร่างกายบอบบางกว่านี้ คงจะกลายเป็นนักเรียนคนแรกที่ตายเพราะการเคลื่อนย้ายในภารกิจเป็นแน่

            ขณะนั้นเองเสียงหวานเล็กๆ ดังมาจากใต้ร่างกายของเขา

            “อ๊าก! เจ้าคนร้ายเจ้ารีบขยับก้นออกไปเดี๋ยวนี้ ทับข้าจนจะตายแล้ว!”

            เสียงนี้ทำให้อันหลินสะดุ้งโหยงรีบลุกพรวดขึ้นมามองผิวดิน

            เห็นดอกไม้สีแดงฉูดฉาดแนบกับผิวดิน

            ลำต้นสีเขียวนั้นถูกทับจนหักแล้วมีของเหลวสีแดงไหลออกมา...