บทที่ 1
ชีวิตลูกผู้หญิงต้องพังทลายเพียงเพราะความเข้าใจผิดของผู้ชายคนหนึ่งที่ทำให้เธอทนทุกข์ทรมานเจ็บช้ำใจกับการกระทำไร้หัวใจ ทำราวกับเธอเป็ผู้หญิงไร้ค่า โดยไม่รู้เลยว่าตนเองเป็เพียงหมากตัวหนึ่งของใครอีกคน...
“อุ๊บ...อื้อ”
ริมฝีปากหนาประกบปิดปากบางอย่างรุนแรงพลางบดจูบอย่างหนักหน่วง มือบางระดมทุบหน้าอกของชายหนุ่มรัว ๆ เพื่อให้เขาปล่อย
"หยุดดิ้น แล้วร้องครางอย่างเดียวฉันจะทำให้เธอตายทั้งเป็ให้สมกับที่กล้าขโมยแหวนหมั้นฉัน" ชายหนุ่มตวาด แล้วจัดการกับร่างของหญิงสาวโชคร้าย
แคว้ก!!!!
กรี๊ดดด!!!!!
มือหนากระชากชุดของหญิงสาวขาดติดมือจนเผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มถูกปิดบังด้วยเสื้อในลายลูกไม้เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองที่เห็นเนินอกสวยสดงดงามเช่นนี้ ถึงจะเกลียดขี้หน้าผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหนแต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเรือนร่างตรงหน้าช่างเย้ายวนเืในกายเหลือเกิน
"ฮึก!! อย่าทำอะไรรินเลย ปล่อยรินไปเถอะฮึก! รินไม่ได้ขโมยแหวนคุณไปจริง ๆ” หญิงสาวขอร้องอ้อนวอน เพราะเขากำลังเข้าใจผิด มือบางยกปิดบังทรวงอกไว้ตอนนี้เธอกลัวใจคนตรงหน้าเหลือเกินเขาเหมือนปีศาจร้ายจ้องกระชากร่างให้แหลกเป็จุณ
"จะบอกดาวโกหกงั้นเหรอ...เธอมันร้ายกาจที่สุดจะให้ฉันปล่อย...มันง่ายเกินไป เธอต้องรับกรรมที่ก่อไว้ซะ ฉันจะทำให้เธอรับรู้รสชาติที่กล้ามาทำให้คนรักของฉันต้องเสียใจ” ชายหนุ่มผลักร่างหญิงสาวลงบนเตียงนอน แล้วทับตัวลงตามสองมือปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนเองจากนั้นหันไปหยิบเข็มขัดมามัดข้อมือหญิงสาวกับหัวเตียงนอน
"ฮือ...อย่าทำอะไรรินเลย" เสียงหวานเอ่ยขอร้อง ั์ตากลมสั่นไหวระริกปนหวาดกลัว
"เปลี่ยนจากร้องอ้อนวอนมาเป็เสียงครางดีกว่าไหมเธอชอบฉันไม่ใช่เหรอ ผู้หญิงอย่างเธอคงไม่ต้องถนอมหรอกมั้ง คงผ่านอะไรมาเยอะได้ข่าวว่าร่านไม่เบานิ”
พูดไม่ทันขาดคำชายหนุ่มก็จับเรียวขาทั้งสองข้างของหญิงสาวแยกออกจากกันก่อนจับแก่นกายขนาดใหญ่โป่งพองดันเข้าไปในโพรงรักที่ไม่มีแม้แต่น้ำรักหล่อลื่นจมมิดด้ามอย่างไม่ออมแรง
กรี๊ดด!!!
หญิงสาวกรีดร้องอย่างเ็ปเมื่อสิ่งแปลกปลอมสอดเข้ามาในกายพลางดิ้นไปมาด้วยความทรมานราวกับถูกมีดกรีดแทงบนร่างกายจนแทบแหลกสลาย
"ฮือ...เจ็บ! รินเจ็บ ปล่อยรินไปเถอะค่ะ" ร่างบางอ้อนวอนทั้งน้ำตาแต่ความโกรธของชายหนุ่มปิดบังใจจนไม่รู้ว่าหญิงสาวใต้ร่างนั้นเจ็บเจียนตายแค่ไหนแต่เขาก็หาฟังไม่เมื่อเขาเอาแต่จวงแทงแก่นกายเข้าออกโพรงรักอย่างรุนแรงและหนักหน่วงราวกับสัตว์ร้ายที่รุมทึ่งร่างของเหยื่อจนขาดเป็ชิ้นๆ
ความทรมานที่เธอได้รับ ไม่ใช่เพียงแค่ครั้งสองครั้งอย่างที่คิดเมื่อครั้งที่สาม และสี่ตามมาติด ๆ กันเธอต้องทนเป็ที่รองรับอารมณ์โหดร้ายป่าเถื่อนของชายหนุ่มที่เธอเคยแอบชอบแต่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับซาตานที่กำลังคร่าลมหายใจของเธอออกจากร่าง
ชั่ววูบหนึ่งอดแปลกใจไม่ได้ที่หญิงสาวยังบริสุทธิ์ทั้งที่รับรู้จากคนรักว่าเ้าหล่อนมั่วไปทั่วและผ่านมือชายมาแล้วหลายต่อหลายคน
แต่ถึงยังไงสิ่งที่เธอทำยากเกินที่จะสงสารหรือให้อภัยความบริสุทธิ์ของเธอไม่สามารถทดแทนน้ำตาคนรักได้เสียงร้องไห้ปนสะอื้นบาดลึกลงไปในใจมากกว่าเสียงร้องอ้อนวอนของผู้หญิงตรงหน้าที่เขาไม่เคยเห็นค่า
ชายหนุ่มลุกขึ้นแต่งตัวและเดินจากห้องอย่างไม่สนใจไยดีว่าหญิงสาวบอบช้ำแค่ไหนโดยทิ้งเงินให้ไว้เธอก้อนหนึ่งตีตราราวกับเธอเป็ผู้หญิงไร้ค่าที่ไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงขายตัวทำเหมือนว่าเยื่อบาง ๆ ของผู้หญิงที่น่าสงสารคนนี้เหมือนเศษขยะรอถูกการทำลาย
ริริน นักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังกำลังเรียนอยู่ปีสาม ชีวิตของเธอหลังผ่านคืนโหดร้ายก็เอาแต่นอนผวาทุกคืนภาพที่เขาขืนใจ วนเวียนเข้ามาในหัวทุกครั้ง ไม่มีวันไหนที่เธอไม่หลับทั้งน้ำตา
ทำไม…เขาต้องใจร้ายกับเธอแบบนี้
ทำไม...เขาไม่ฟังเธอบ้าง
และมีแต่คำว่าทำไม ๆ เต็มสมองไปหมด
อีกทั้งยังทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีแต่รอยยิ้มได้แปรเปลี่ยนส่งผลให้เธอหวาดกลัวทุกสิ่งทุกอย่าง
"อ้วก"
เสียงโอกอ้ากดังขึ้นภายในห้องน้ำร่างบางโก่งคออาเจียนจนหมดแรง เธอเริ่มมีอาการแปลก ๆ มาได้สักพักแล้วเวลากินอะไรเข้าไปก็อาเจียนออกหมด และยังเหนื่อยง่าย อารมณ์แปรปรวนเพิ่งจะนึกได้ตอนนั้นว่า ประจำเดือนนั้นไม่มาประมาณสองเดือน ใบหน้าก็ซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเธอกลัวว่าจะเป็อย่างที่คิดไว้ ถ้าเป็แบบนั้นขึ้นมาจริง ๆ จะทำอย่างไร
มือบางกำที่ตรวจครรภ์แน่นเมื่อเธอออกไปซื้อมาพลางหยิบกล่องขึ้นมาอ่านรายละเอียดการใช้งานครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนเดินหายไปในห้องน้ำอีกครั้ง สักพักใหญ่ ๆถึงเอื้อมไปหยิบที่ตรวจครรภ์ที่ตั้งวางไว้อยู่อ่างล้างหน้าขึ้นมาดู
ขีดแดงสองขีด
แทบหมดแรงยืน น้ำตาไหลออกจากดวงตาคู่สวยลูกที่เกิดจากความเข้าใจผิด ลูกของผู้ชายซาตานคนนั้นนี่เธอท้องกับแฟนพี่สาวของตัวเองอย่างนั้นเหรอ
พลางใช้มือบางลูกท้องแ่เบารู้สึกเหมือนลูกกำลังสื่ออะไรบางอย่าง ทำให้คลายยิ้มบาง ๆออกมาได้บ้างกับััที่ไม่เคยเจอมา
แต่ ณ ตอนนี้คิดไม่ออกว่าจะทำยังไงดีหรือต้องแบกหน้าไปหาพ่อของลูก ถ้าบอกไป...เขาจะยอมรับลูกในท้องหรือเปล่าในเมื่อเขาเกลียดเธออย่างเห็นได้ชัด
ถึงยังไงก็ไม่สามารถหนีพ้นต่อให้ไม่ยอมรับหรือเธอปิดบังแค่ไหน สักวันหนึ่งทุกคนต้องรับรู้ว่าเธอท้องกับใครหากเขาไม่รับ เธอจะขอเลี้ยงลูกเองตามลำพังจะไม่ยอมให้เด็กที่ไม่รู้เื่อะไรต้องมารับผลกรรมจากสิ่งที่เขาได้ทำไว้เด็ดขาด
่สายของวันริรินนั่งรถไปยังบริษัท.....ซึ่งเป็บริษัทนำเข้ารถหรูรายใหญ่ของไทย และเขายังดำรงตำแหน่งรองประธานบริษัทก่อนแอบเข้ามาในบริษัทชื่อดังทันทีที่มาถึงแม้ตัวเองไม่รู้ว่าห้องทำงานเขาอยู่ชั้นไหน เลยว่าจะสุ่มดู เจอเขาก็รอดไม่เจอค่อยว่ากันใหม่ แต่เหมือนฟ้าจะเป็ใจเมื่อได้ยินพนักงานคนหนึ่งพูดกับแขกในสายว่าห้องทำงานของราจีฟอยู่ชั้นไหนทำให้เธอรีบขึ้นไปก่อนรปภ.จะมาเห็น
สายตากลมโตของหญิงสาวกวาดมองไปรอบ ๆชั้นที่เงียบและวังเวง พลางหันไปเห็นป้ายชื่อ “ราจีฟ เรซิเน่” ติดอยู่หน้าห้องทว่ากลับไม่มีเลขาอยู่ เธอก้มลงมองดูนาฬิกาพบว่าเป็่เวลาพักเที่ยงเลขาของเขาคงไปพักเที่ยง
หญิงสาวเปิดประตูเข้ามาเมื่อทางสะดวกทว่ากลับไม่พบใคร หันหลังเตรียมจะกลับก็พบกับราจีฟที่ยืนขวางหน้าประตูอยู่ทำให้สะดุ้งด้วยความใและถอยหลังหนีเพราะตอนนี้ััได้ถึงกลิ่นอายไม่พอใจจากตัวเขาโชยออกมา
"เธอมาทำไม!!!" ราจีฟตะคอกถาม ั์ตาคมมองหญิงสาวด้วยแววตาขุ่นเคือง เมื่อเห็นบุคคลที่ตนเกลียดเข้าห้องทำงานก่อนได้รับอนุญาต
"คุณราจีฟ!!!" ริรินเรียกชื่อคนตัวสูง ใบหน้าซีดเผือดมือเรียวบางกุมกันแน่นจนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
"มาทำไม...้าอะไรหรืออยากได้เงินค่าเสียพรหมจรรย์" เขาเหยียดยิ้มที่ทำให้คนมองเจ็บช้ำใจกับคำพูดของเขา
เพี้ยะ!!!
มือบางตวัดกระทบใบหน้าคมอย่างแรงกับคำพูดสถุลที่เอ่ยออกมา
"สารเลว!" นิ้วเรียวยกชี้หน้าด่าอย่างไม่เกรงกลัวเพราะเธอเหลืออดจริง ๆ
"สารเลวคนนี้ไม่ใช่เหรอ...ที่เป็ผู้ชายคนแรกของเธอ"
"คุณมันเลวที่สุดราจีฟ"
"จุ๊ จุ๊พูดกับผัวคนแรกไม่เพราะเลยนะจ๊ะ"
"ผัวนั้นเหรอ...งั้นคุณฟังฉันดีๆ นะ...” ยืนเงียบสักพักั์ตากลมจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าไม่กะพริบตาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูด “ฉันท้องกับคุณ"
เพี้ยะ!!
มือสากกระทบใบหน้าของริรินทันที เมื่อยินคำว่า “ท้อง” ที่ออกจากปากของคนตรงหน้าที่เขาเกลียด
"ให้เงินไปแล้วทำไมไม่ซื้อยามากินวะ!!ไปเอามารหัวขนนี่ออกซะ! ฉันไม่มีวันรับเด็กในท้องเป็ลูกเด็ดขาด" น้ำเสียงเกรี้ยวกราดราวกับไฟที่โดนน้ำมันราดจนลุกโชยั์ตาคมขุ่นเคืองจ้องมองหญิงสาวอย่างไม่พอใจ
เพี้ยะ!!
“นี่ลูกของคุณ!! ทำไมถึงใจร้ายแบบนี้ จิตใจทำด้วยอะไร!" มือเรียวบางตวัดลงใบหน้าคมอีกครั้ง ถ้อยคำที่ออกจากปากของผู้มีการศึกษาดีกลับซุกซ่อนจิตใจสกปรกและต่ำช้ายิ่งกว่าสัตว์เขาสั่งให้ทำลายหนึ่งชีวิตที่ก่อกำเนิดราวกับไม่สะทกสะท้านใจ
"มันจะมากไปแล้วนะ" เขาขบฟันจนกรามนูน จ้องมองริรินด้วยสายตาแข็งกร้าว หากเขาบีบคอฆ่าให้ตายได้คงทำไปแล้ว
"มากไปเหรอ...ยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่คุณทำกับฉัน”
"ไปเอาเด็กออกซะ! อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ" ราจีฟย้ำถึงสิ่งที่้าให้ริรินทำ
หน้าห้องทำงานของชายหนุ่มมีบุคคลสองคนกำลังยืนฟังเสียงทะเลาะกันภายในห้องด้วยความขุ่นเคืองกับสิ่งที่ได้ยินราฟ พี่ชายของราจีฟและคุณหญิงพิมพ์มาดา ผู้เป็มารดาจะเข้ามาหา กลับหยุดชะงัก
ทว่า...เื่ที่พวกเขาได้ยินกลับสร้างความใเป็อย่างมากจนราฟทนไม่ไหวกับคำพูดของน้องตัวเองที่สั่งให้หญิงสาวนิรนามไปเอาเด็กออกจึงเปิดประตูเข้าไปแล้วพุ่งตรงไปหาพร้อมกับสวนหมัดหนัก ๆ เข้าใบหน้าคมคายอย่างแรง
ผลัวะ! ผลัวะ!
"ทำไมมึงเหี้ยขนาดนี้!!" ราฟจ้องน้องชายด้วยสายตาผิดหวัง เขาไม่รู้หรอกว่าทั้งสองมีปัญหาอะไรกันแต่การที่ราจีฟให้หญิงสาวไปทำแท้งทั้ง ๆที่เด็กในท้องเป็เืเนื้อเชื้อไขมันเกินไปจริง ๆ
"พี่มายุ่งอะไรด้วย!" ร่างสูงพยุงตัวลุกจากพื้นแล้วเช็คเืที่ไหล แล้วตอบกลับอย่างไม่แคร์อะไรก่อนเหลือบไปเห็นมารดาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ริรินด้วยสีหน้าผิดหวัง
เพี้ยะ!!
“แม่ไม่เคยสอนให้ลูกเป็แบบนี้ลูกต้องเเต่งงานกับหนูริริน ไม่อย่างนั้นแม่จะยึดทุกอย่างของแก" คุณหญิงพิมพ์มาดาแทบเป็ลมเมื่อได้เหาหน้าของหญิงสาวที่มีปากเสียงกับบุตรชาย
หล่อนเคยพบริรินหลายครั้งตอนไปออกงานสังคมหญิงสาวดูอ่อนน้อม น่ารักเด็กคนนี้มักมากับเป็พ่อแม่ซึ่งเป็เ้าของธุรกิจนำเข้าเสื้อผ้าแบรนด์ดังซึ่งพบกันครั้งแรกที่งานเดินแบบการกุศล ก็รู้สึกถูกชะตาเป็อย่างมาก
เมื่อบุตรชายคนเล็กประกาศเปิดตัวแฟนสาวทำให้ได้รู้ว่าแฟนสาวของลูกเป็พี่สาวของริริน แต่คนละแม่ จึงนึกเสียดายไม่ได้เพราะอยากได้ริรินมาเป็ลูกสะใภ้มากกว่าปานดาวที่มีแต่ข่าวเสียหาย
"แม่!!"ราจีฟมองหน้ามารดาของเขาด้วยความเสียใจ ทำไมแม่ต้องเข้าข้างผู้หญิงที่เขาเกลียดจะให้เขายอมมารับไอ้มารหัวขนนั้นเป็ลูกเหรอยังไม่เท่านั้นยังบังคับให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้อีกซึ่งทำให้เขาไม่มีทางเลือกได้ จะให้รับผิดชอบเลี้ยงดูเขาก็ทำได้แต่...ทำไมต้องให้เขารับผิดชอบด้วยการแต่งงานด้วยเขาไม่เข้าใจจริง ๆ
สองเดือนต่อมางานแต่งงานของราจีฟกับริรินถูกจัดขึ้นอย่างเร่งด่วน แม้จะถูกฝ่ายหญิงคัดค้านก็ตามแต่ก็ต้องยอมเพราะคุณหญิงพิมพ์มาดายกเอาเื่ต่าง ๆ มาพูดทำให้ทางฝ่ายพ่อแม่ริรินยอมให้มีงานแต่งอย่างจนมุม
จนมีงานในวันนี้ ซึ่งจัดอย่างใหญ่โตผู้คนในแวดวงนักธุรกิจ เพื่อน ๆ ต่างพากันมาร่วมแสดงความยินดีแต่หารู้ไมว่างานแต่งที่เกิดขึ้นกลับเต็มไปด้วยความเกลียดของเ้าบ่าวและความเสียใจของเ้าสาวฉากที่เห็นเป็เพียงแค่ภาพลวงตา
อนาคตของริรินต้องหมดลงเพราะผู้ชายคนเดียวด้วยไม่สามารถกลับไปเรียนต่อได้ ทำให้ต้องลาออกจากมหาลัยสร้างความอับอายให้กับครอบครัวเป็อย่างมากพ่อกับแม่ของเธอกลับไม่โทษในสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะยังไงแล้วก็มีอีกสิ่งที่เป็ของขวัญล่ำค่ามอบให้แก่ท่านทั้งสอง
หลังผ่านงานแต่งงานไปราจีฟไม่เคยที่จะมาดูแลเลยสักนิดเธอกับเขานอนแยกห้องกันั้แ่คืนเข้าหอ
อาการแพ้ท้องเริ่มที่จะหนักขึ้นเรื่อย ๆบางวันแทบไม่มีแรงจะเดิน แต่เขากลับไม่สนใจใยดี จนเธอเกิดอาการแท้งคุกคามบวกกับความคิดมากในตอนนั้น จึงส่งผลให้เธอละเลยการดูแลตัวเองเลยเกิดอาการตกเืดีที่พี่ราฟเข้าเห็นจึงรีบเธอส่งโรงพยาบาล
จากนั้นเธอถูกทั้งคุณหญิงพิมพ์มาดาและมารดาตามเฝ้าดูแลไม่ห่างทุกคนต่างหากิจกรรมมาให้ทำ แต่ลึก ๆ าแในใจยังไม่จางหายกลับตอกย้ำลงไปอีก
จนถึงวันที่เธอคลอดคนที่พาเธอมาโรงพยาบาลคือราฟ ส่วนราจีฟไม่รู้หายหัวไปไหน มันเจ็บจนพูดไม่ออก พอโทรไปตามเขาก็บอกจะมาทีเดียวตอนเซ็นรับรองบุตร จากนั้นก็จากไปโดยไม่ยอมมาดูหน้าลูก
ผ่านไป 5ปี ลูกสาวสุดรักเติบโตเป็เด็กน้อยน่ารักน่าชังจนเป็ที่รักของทุกคนในบ้าน ยกเว้นผู้เป็บิดาที่ไม่เคยจะมาดูสักครั้ง เธออยากเอามามีดกรีดหน้าอกด้านซ้ายเขาดูจริงๆ ว่าเขามีหัวใจบ้างไหม
"มี้ขา...ป๋าไปไหนคะ หนูนิ่มคิดถึง"เด็กหญิงตัวน้อยถามผู้เป็แม่ เมื่อไม่ได้เห็นผู้เป็บิดาหลายวัน
"ป๊ะป๋าไปทำงานจ้ะ" เธอตอบลูกน้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลทุกครั้งเมื่อลูกถามหาพ่อและได้คำตอบแบบเดิมทุกครั้งั้แ่ “หนูนิ่ม หรือลลิล” เริ่มพูดได้
420
