บทที่ 6
งามล่มบ้านล่มเมือง!
เซี่ยหลินหลินถึงวัยย่างเข้าเลขสามย้อนเวลามาเป็แม่นางน้อยผู้หนึ่งชื่อแซ่เดียวกัน ใบหน้าเหมือนกัน แต่อายุเพียงสิบห้าปี! ตอนนี้เธอกำลังวิ่งหนีตายออกมาจากบ้านหลังน้อยของตัวเอง ความรักตัวกลัวตายทำให้หัวสมองลืมนึกเื่บางอย่างไป
เมื่อวิ่งออกมาจากบ้านได้ เธอหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นจึงเห็นผู้คนมากมายกำลังมาช่วยกันดับไฟที่กำลังลุกไหม้บ้าน เท่านั้นยังไม่พอ บ้านของเ้าของร่างเดิมอยู่ใกล้กับหอคณิกา เสียงฟ้าผ่าและความชุลมุน่ไฟไหม้ ทำให้แขกจากหอคณิกาเซี่ยฮวามามุงดูกันที่ระเบียงทั้งสามชั้น!
บุรุษกว่าร้อยคนอ้าปากค้าง ไม่ใช่ตะลึงที่ฟ้าผ่าจนบ้านไฟไหม้ แต่ตกตะลึงในความงามของนางฟ้าตัวน้อยผู้ออกมาจากเปลวไฟ! นางสวมเพียงผ้าเนื้อบางสีขาวบริสุทธิ์ ผมดำหนาวาบวับสะท้อนแสงเปลวเพลิง ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกมองผู้คนรอบด้าน ปากอิ่มอมชมพูเม้มเข้าหากันอย่างทำอะไรไม่ถูก
เซี่ยหลินหลินเห็นบุรุษทั้งหลายอ้าปากมองเธอตาค้าง เพิ่งนึกได้ว่าเ้าของร่างเดิมมักใช้ผ้าบางๆ ปกปิดใบหน้า ต้องยอมรับว่าในยุคโบราณหาหญิงงามเทียบใบหน้าเซี่ยหลินหลินได้ยากเหลือเกิน บุรุษที่มาเที่ยวล้วนหลงใหลในหญิงงามเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว พอเห็นเซียนสาวตัวน้อย พวกเขาต่างถามหาเถ้าแก่เนี้ยกันให้จ้าละหวั่น
“เถ้าแก่แซ่เซี่ยอยู่ที่ไหน!? เหตุใดจึงเก็บนางฟ้าผู้นี้เอาไว้เรือนหลัง พวกเราไม่เคยพบนางมาก่อนเลย!”
“์! นั่นคนหรือนางฟ้าลงมาจุติกัน? ข้าว่าฟ้าส่งนางมาเกิด! ฟ้าผ่าเมื่อครู่นี้ต้องเป็ผู้ส่งเทพเซียนผู้นี้มาเป็แน่!”
เหล่าคณิกาต่างรู้จักเซี่ยหลินหลินดี เพราะเห็นกันมาั้แ่เด็ก รักดั่งน้องสาว พวกนางโน้มน้าวเหล่าคุณชายและนายท่านให้เข้าไปด้านใน แม้บุรุษบ้ากามเ่าั้จะไม่เต็มใจ แต่ก็ยอมเข้าไปในห้องแต่โดยดี อย่างไรเด็กสาวผู้นั้นก็เป็คนของหอคณิกา จะช้าหรือเร็วพวกเขาแค่จ่ายเงินนิดหน่อยก็สามารถเอานางกลับมาเชยชมได้สมใจ
“หลินหลิน!” จวงเก๋อวิ่งล้มลุกคลุกคลานมาจนถึงหน้าบ้านหลังน้อยของตนเอง นางกำลังช่วยแม่ครัวทำอาหารให้ลูกค้าของหอเซี่ยฮวา จู่ๆ ฟ้าผ่าเสียงดังจนสั่นะเืแผ่นดิน มีคนร้องะโขึ้นว่าบ้านแม่หม้ายจวงถูกฟ้าผ่าจนไฟไหม้!
จวงเก๋อใจนเผลอหั่นโดนนิ้วตัวเอง นางไม่มีเวลามาสนใจ เพราะตอนนี้บุตรสาวของนางกำลังนอนอยู่ในบ้านคนเดียว!
เมื่อเห็นเซี่ยหลินหลินวิ่งออกมาอย่างปลอดภัย นางวิ่งเข้าไปกอดบุตรสาวด้วยความเป็ห่วง เอ่ยปลอบทั้งสุ้มเสียงสั่นๆ “ไม่เป็ไรแล้วนะหลินหลินน้อยของแม่”
เซี่ยหลินหลินถูกกอด เธอยืนตัวแข็งทื่อ เกิดมาไม่เคยเห็นหน้ามารดามาก่อน แม่เลี้ยงที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ไร้เมตตา เลี้ยงเด็กบังหน้าเพื่อหวังเงินสงเคราะห์ทำบุญ แต่ความจริงแล้วปล่อยปะละเลยให้เด็กน้อยหาเก็บของป่ากินกันเอง ตอนนี้เธอเกิดใหม่ในร่างสาวน้อยวัยแรกแย้ม
“หนู… ข้าไม่เป็ไร” เซี่ยหลินหลินกอดตอบสตรีตรงหน้า คนในครอบครัวให้ความรู้สึกอบอุ่นและเบาใจเป็เช่นนี้เองหรือ? ต่อไปเธอต้องแทนตัวเองว่าข้า แทนผู้อื่นว่าเ้า รูปร่างหน้าตาและน้ำเสียงล้วนแต่เป็นาง เซี่ยหลินหลินคิดว่าเ้าของร่างเดิมแท้จริงแล้วไม่ได้ตาย เพียงแต่ระลึกชาติได้ ความทรงจำในอดีตและปัจจุบันหลอมรวมเป็หนึ่ง สตรีนางนี้ก็คือมารดาของนาง
“ดีแล้ว ให้พวกบ่าวดับไฟ พวกเราไปพักที่บ้านของป้าเ้าก่อนชั่วคราว ดับไฟกับซ่อมแซมบ้านเสร็จเราค่อยย้ายกลับ
สองแม่ลูกมีสมบัติไม่มาก ส่วนใหญ่พวกนางแลกเป็ตั๋วเงินแล้วนำไปฝากกับท่านป้าเซี่ยจงอี๋
แม่เล้าเซี่ยวิ่งหล่นบันไดจนขาพลิก แต่นางกัดฟันวิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไป “หลานข้า! หลานข้าล่ะ!”
เซี่ยหลินหลินจำป้าอ้วนคนนี้ได้ นางคือเซี่ยจงอี๋เป็พี่สาวของท่านพ่อที่เสียไป “ท่านป้า ข้าไม่เป็ไรเ้าค่ะ”
“์คุ้มครอง ป้านึกว่าเ้าถูกย่างสดไปเสียแล้ว!” เซี่ยจงอี๋น้ำตาคลอ หลานสาวผู้นี้คือทายาทเพียงคนเดียวของสกุลเซี่ย น้องชายของนางเสียชีวิตในสนามรบ เขาเคยเป็รองแม่ทัพข้างกายใต้เท้ากัว อนาคตสดใสยิ่งกว่าใคร คาดไม่ถึง ข่าวใต้เท้ากัวเสียชีวิตคาหลังม้าผ่านมาไม่นาน ข่าวการเสียชีวิตของเซี่ยฉี่หลินถูกส่งกลับมาติดๆ พร้อมโทษฐานเป็สายลับให้ศัตรูจนใต้เท้ากัวเสียท่าให้เฮงโน้ว!
เซี่ยจงอี๋อ่อนแอั้แ่เกิด นางไร้ทายาทสืบเชื้อสาย หลังจากน้องชายตาย น้องสะใภ้หม้ายกับบุตรสาวถูกขุนนางชั่วหลายคนรุมกลั่นแกล้ง นางรีบใช้เส้นสายที่พอจะมีอยู่ช่วยเหลือสองแม่ลูกจนพ้นจากมือคนชั่ว
“พี่อี๋ ข้าพาลูกไปพักอยู่บ้านพี่ชั่วคราวก่อน ไว้ซ่อมแซมเสร็จแล้วจะย้ายกลับมา” จวงเก๋อประคองบุตรสาวที่ตัวร้อนผ่าวราวกับไฟ
“ได้ๆ รีบไปพักผ่อน สีหน้าหลินหลินของป้าแย่มาก เดี๋ยวจะป่วยไข้เอาได้”
เซี่ยหลินหลินถูกมารดาและท่านป้าประคองไปยังบ้านพักหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ติดกับหอคณิกามาก หากมองจากด้านนอกคงนึกว่าเป็หอเดียวกัน
นางถูกท่านป้าจับเช็ดหน้าเช็ดตัว ถูกมารดาบังคับให้ดื่มยาต้มที่ทั้งเหม็นทั้งขม กาแฟที่ขมที่สุดยังสู้ยาต้มหม้อนั้นของจวงเก๋อไม่ได้! เซี่ยหลินหลินขมทั้งลิ้นทั้งปาก ขมไปถึงตับไตไส้พุง!
เมื่อเื่คลี่คลาย นางได้ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ทั้งมารดาและท่านป้ากลับไปทำงานกันต่อ เหลือเพียงตัวนางอยู่ในห้องมืดๆ คนเดียว จะว่าน่ากลัวก็น่ากลัว คนเคยเป็ผีรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนแปลกๆ ความทรงจำเดิมบอกว่าที่นี่คือหอนางโลมชั้นสูง สตรีนางน้อยผู้หนึ่งเลือกมาอาศัยที่แห่งนี้ได้อย่างไร
นางหลับตานึกถึงเื่ราวเก่าๆ บิดาของนางชื่อเซี่ยฉี่หลิน เป็รองแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกล เป็ทั้งมือและเท้าให้แม่ทัพกัว ในกองทัพล้วนรู้ดี หลังจากเสร็จศึกเซี่ยฉี่หลินต้องได้เลื่อนขั้นเป็แม่ทัพใหญ่แน่นอน เพราะความดีความชอบของเขาส่งกลับมาเมืองหลวงไม่ขาดสาย
ชาวเมืองต่างตั้งตารอสถาปนาแดนเหนือเป็ของต้าเหยียน ในวันหนึ่งม้าเร็ววิ่งสุดกำลังจนมาขาดใจตายหน้าวังหลวง สารที่ส่งมาคือใต้เท้ากัวเสียชีวิตบนหลังม้า คนสนิทเซี่ยฉี่หลินทรยศหักหลัง ถูกฆ่าตายไร้ดินกลบหน้า แดนเหนือต้องหยุดากลางคัน เฮงโน้วมีเด็กหนุ่มชาญศึกนามว่าเฉินเซียวก้าวขึ้นมาเป็แม่ทัพด้วยวัยเพียงสิบเจ็ดปี
เซี่ยหลินหลินยังเล็กนัก นางร้องไห้จนไข้ขึ้นเมื่อรู้ว่าจะไม่ได้พบหน้าบิดาอีก สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้ เซี่ยฉี่หลินไร้ร่างสมบูรณ์ ศพทหารแยกไม่ออกว่าใครเป็ใคร สร้อยหยกสีแดงที่เขาห้อยติดกายเสมอก็ไม่มี ทหารที่มาส่งศพบอกอย่างไม่พอใจว่า สมบัติของทหารที่ตายจะตกเป็ของทหารเก็บศพ มันเป็ค่าเก็บศพทำนองนั้น ที่สุสานทหารศึกมีป้ายหลุมศพเล็กๆ ห่างไกลผู้คนของรองแม่ทัพเซี่ย
นางและมารดามักมาถอนหญ้าและปัดกวาดป้ายหลุมศพให้บิดาผู้ล่วงลับ วันหนึ่งสองแม่ลูกพักหลบแดดอยู่ใต้ต้นอู๋ถง พวกนางนั่งไม่ไกลหลุมศพเซี่ยฉี่หลินนัก แต่มีต้นไม้บดบังจนแทบมองไม่เห็นสุสาน
ในขณะนั้นมีชายสามคนเดินมาหยุดหน้าหลุมศพของเซี่ยฉี่หลินแล้วพูดว่า ‘ทำเกินหน้าเกินตา ชีวิตย่อมไม่ยืนยาว’
อีกคนกล่าวว่า ‘เก่งมาจากไหนก็แพ้คมจากดาบและธนู!’
พวกเขาพูดถึงเื่ารบ ประมาณว่าบิดาของนางโง่เขลา เอาแต่คิดจะช่วยชาวเมืองไร้ค่าให้มีชีวิตรอด แม้กระทั่งคนแก่และเด็กของเฮงโน้วก็สั่งห้ามฆ่า ให้จับเป็เชลยเท่านั้น ทหารหลายคนในกองทัพต่างไม่พอใจ พวกเขาคิดวางแผนจัดการเซี่ยฉี่หลินมานานแล้ว ประจวบเหมาะกับใต้เท้ากัวพลาดท่าให้เด็กเมื่อวานซืน เมื่อไม่มีนายใหญ่คอยให้ท้าย เซี่ยฉี่หลินถูกทหารในกองทัพที่เคยแลกจอกสุราเป็พี่เป็น้องกันแทงข้างหลัง
ก่อนกลับพวกมันยังไม่วายพูดว่า ‘ไม่ต้องห่วงกังวลนะพี่เซี่ย เมียคนสวยและลูกสาวของพี่… พวกข้าจะดูแลให้เป็อย่างดี! ฮ่า ๆ’
ตอนนั้นจวงเก๋อกอดบุตรสาวจนตัวสั่น นางทั้งกลัวและหวาดระแวง เมื่อคิดถึงสามีที่ต้องตายอย่างอนาถ น้ำตาของจวงเก๋อไหลลงมาราวกับเขื่อนแตก นางรีบหลบหนีเข้าเมืองหลวง มาขออาศัยอยู่กับพี่สาวของสามี ซึ่งเปิดหอคณิกาใหญ่โต
เซี่ยหลินหลินรู้สึกเจ็บแปลบในอก ความรู้สึกของร่างนี้ยังคงอยู่ ความเ็ปที่สูญเสียเสาหลักไป
นางตัดสินใจ จะเป็บุตรที่ดี ไหนๆ ก็มีโอกาสกลับมาเกิดอีกครั้ง ขอทำดีและใช้ชีวิตให้คุ้มค่า แลกกับชาติที่แล้ว
คิดได้ดังนั้นนางเริ่มคิดถึงนิยายที่เคยอ่าน ตัวเอกทะลุมิติเกิดใหม่พร้อมของวิเศษ แต่นางมาแต่ิญญา! ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยสักอย่าง
นางคิดเื่ต่างๆ จนเผลอหลับไป
_______________________________________________
มี e-book แล้วนะคะ
http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiOTkyNzgwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO2k6MjY4MjkzO30
7K
![[惠寧鳳] ฮุ่ยหนิงเฟิ่ง ครอบครองปรปักษ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620895757_92633252.webp)
