“เป็แฟนกันนะ”เก่งพูดขึ้นด้วยท่าทางที่เขินอาย
“เออ....พี่หมอคิดดีแล้วใช่ไหมครับ”ตะวันเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง
“ใช่ วันนี้พี่ได้เรียนรู้ว่าพี่อยากปกป้องตะวันให้มากกว่านี้ พี่ไม่อยากให้ใครมาทำอะไรให้ตะวันไม่สบายใจทั้งนั้น แล้วที่สำคัญพี่อยากเห็นหน้าตะวันทุกวัน”
“????”
“อ้าวเป็อะไรไปร้องไห้ทำไม”
“คือตะวันไม่คิดว่าพี่หมอจะคิดแบบนี้กับตะวัน”
“ทำไมหล่ะ”
“ก็ตะวันไม่ใช่ผู้หญิงไง อีกอยากถ้าเกิดพี่หมอคบกับตะวันคนรอบข้างพี่หมอจะมองยังไง”
“โธ่...ตะวันฟังพี่นะ...พี่ชอบตะวันที่จิตใจไม่ใช่รูปรางหน้าตา ส่วนเื่ใครจะมองยังไงพี่ไม่สนทั้งนั้น พี่สนแค่ตะวันคนเดียว”
“พี่หมออ....”
“โอ๋ๆ...ไม่ต้องร้องแล้วน่า”เก่งพูดพลางดึงตะวันเข้ามากอด
“แล้วตกลงว่าไง”ตะวันไม่พูดเอาแต่พยักหน้า
“พี่ไม่ได้ยิน....????”
“ตกลงครับ”ตะวันโน้มตัวแล้วกระซิบข้างหูของเก่ง
“????”
ตะวันและเก่งได้ตกลงคบหากันเรียบร้อยจากนั้น เก่งขอตัวกลับบ้านส่วนตะวันกลับเข้าไปในบ้านเจอลดาและวัตรนั่งรอเขาอยู่
“อ้าววว...คุณพ่อคุณแม่ยังไม่นอนอีกเหรอครับ”
“เป็ไงบ้าง”ลดารีบเข้าไปหาตะวันทันที
“มีอะไรเหรอครับ”
“ไตรโทรมาเล่าให้พ่อฟังแล้วเื่ที่เขาตะคอกลูก”
“อ่อ.....”
“ถ้าเกิดลูกไม่สบายใจลูกบอกแม่ได้ตลอดนะ”
“ครับ แต่จริงๆมันไม่มีอะไรหรอกครับแม่มันแค่เื่เข้าใจผิดกันเองครับ”ตะวันพยายามแก้ต่างให้กับไตรภัค
ไตรภัค
“ผู้ชายคนนั้นคือใครกันนะ”
“แฟนเหรอ ไม่ใช่หรอกเขาเป็ผู้ชายนะ”
“หรือจะเป็เพื่อน?เอ๊ะแต่ดูทรงไม่ใช่เหมือนกัน รุ่นพี่แหละเนอะ”ไตรภัคเอาแต่คิดถึงเื่ของตะวันและเก่ง
“เห้ออ ช่างเถอะจะเป็ใครก็เื่ของเขา”ไตรภัคพูดจบก็เดินมานอนลงข้างรินทันที
“รินรีบฟื้นมาได้แล้ว ผมคิดถึงคุณจะแย่”เขาพูดจบก็ก้มลงหอมแก้ม
รุ่งเช้า
ตะวันรีบลงมาเพราะเก่งมารอรับเขาหน้าบ้าน
“คุณแม่สวัสดีครับ ฟึ่บ”ตะวันรีบวิ่งลงมาแล้วหยิบขนมปังยัดเข้าปากก่อนจะรีบวิ่งไปหน้าบ้าน
“ใจเย็นๆสิลูกเดียวก็ล้มกันพอดี”ลดาเดินตามออกมาติดๆ
“เห้อออ...หอบ”
“5555รีบขนาดนั้นเพราะคิดถึงพี่เหรอหื้ม”เก่งพูดพลางลูบหัวตะวัน
“พี่เก่ง หอบ....เห้ออ”
“5555ใจเย็นๆ”
“ไปกันเถอะครับ”
“จะรีบไปไหน”
“ก็ไปทำงานไงครับ พี่เก่งมีตรวจคุณลุงตอน8โมงหนิ”
“จำได้ด้วยเหรอ”ตะวันพยักหน้าตอบ
“คุณลุงเขาออกจากโรงพยาบาลแล้วแหละ พี่ลืมเล่าให้ฟัง แต่ว่าไปเรารู้ตัวไหมว่ากำลังทำตัวน่ารัก”
“น่ารัก?”
“ใช่ ก็เราจำได้ด้วยว่าวันนี้พี่มีตรวจคุณลุง”
“เออ.....”
“แสดงว่าเราก็แอบสนใจพี่อยู่ใช่ไหม หื้ม????”เก่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“พี่เก่งอะ....เรารีบไปกันเถอะเดียวจะสายเอา”ตะวันพุดจบรีบเดินขึ้นรถทันที
“5555น่ารักจริงๆ”
บ้านตระกูลไรระภา
เก่งขับรถมาส่งตะวันที่บ้านของไตร หลังจากนั้นเขาก็กลับไปทำงานที่โรงพยาบาลทันที
“คุณย่าสวัสดีครับ”ตะวันเอ่ยทักทายจันทร์ที่นั่งทานกาแฟอยู่ตรงห้องรับแขก
“อ้าวตะวันทานอะไรมายังลูก”
“เรียบร้อยแล้วครับ”
“อ้าวไตร..ตื่นพอดี”
“????”
“สวัสดีครับอาไตร”
“อืม”
“ไมไปทำงาน?”จันทร์เอ่ยถามเพราะเห็นลูกชายสวมชุดสบายๆ
“พอดีวันนี้ผมต้องไปเลือกของขวัญให้กับคุณทองเพชรอะครับ”
“อ่อ...”
“เออ..คุณย่าตะวันขอตัวไปดูอารินก่อนนะครับ”
“จ้ะ”
“????”
ตะวันรีบขึ้นมายังห้องของรินและไตร พอเปิดห้องมาก็เจอแสงแดดอ่อนๆสอดส่องผ่านผ้าม่าน
“แบบนี้สิ????”เขายิ้มออกทันที
“สวัสดีครับอาริน ไหนตะวันขอดูหน่อยนะครับว่าอารินเป็ไงบ้าง”ตะวันพูดจบก็ก้มลงตรวจเช็คร่างกายของรินทันที
“วันนี้ดูหน้าตาสดชื่นกว่าเมื่อวานอีกนะครับเนี่ยย”หลังจากนั้นตะวันก็เริ่มเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้กับรินโดยมีพี่แม่บ้านคอยช่วยอยู่ข้างๆ
“เห้ออเสร็จแล้วว”หลังจากนั้นตะวันเริ่มจุดเทียนหอมไว้ข้างๆกับเตียงของริน
“อาไตร”
“เออ...พอดีจะขึ้นมาเอาของหนะ”ไตรที่แอบมองมาสักพัก(ใหญ่ๆ)ก็ได้หุบยิ้มทันทีเมื่อโดนตะวันเอ่ยทัก
กริ้งๆ....เสียงโทรศัพท์ของตะวันดังขึ้น
“ว่าไงครับพี่หมอ”
“โอเคครับ ครับ พี่หมอเหมือนกันนะครับหาไรทานด้วย”
“ครับๆ”
“????อะแฮ่มมม”
“มีไรป่าวครับอาไคร”
“ไม่มี!!!!!”ปัง!!!!.....ไตรภัคหยิบของจากนั้นปิดประตูใส่ตะวันทันที
“เป็อะไรของเขาเนี่ยยย”
74
