จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

                  ในวันนี้นั้นเซย์รินมีความตั้งใจเมื่อกลับมาถึงที่ห้องพักของตนตัวมันนั้นมีความตั้งใจที่จะทำอาหารเลี้ยงเหล่าสหายของตนที่สามารถเข้าติดลำดับของผู้แข็งแกร่ง1 ใน 100 ได้สำเร็จเพื่อแสดงความมีน้ำใจเล็กๆน้อยๆเท่านั้นแต่แล้วเมื่อเดินทางกลับมาถึงห้องก็ต้องถึงกับผงะเพราะตอนนี้นั้นมีชายแปลกหน้าคนหนึ่งซึ่งมันนั้นกำลังนอนหลับอยู่ที่เตียงของเซย์รินรูปร่างสูงใหญ่

                ใบหน้าหล่อเหล่าคมเข้มผิวของชายผู้นั้นเป็นผิวสีแทน ชายผู้นั้นกำลังหลับไหลอย่างไม่รู้ซึกตัวเมื่อเด็กหนุ่มทำการคุ้นคิดไปได้สักพักก็เหมือนจะคิดอะไรออกมาได้อย่างหนึ่ง เจ้าหมอนี่อาจจะเป็นกัสก็ได้เพราะตัวมันนั้นสามารถเปลี่ยนสภาพร่างกายเป็นอะไรก็ได้ด้วยทักษะมายาขั้นสูงสุดหากอสูรรับใช้ของตนนั้นจะกลายเป็นชายหนุ่มตรงหน้ามันก็ไม่ใช่เรื่องที่หน้าแปลกใจอะไรเพราะสิ่งนี้มันก็คงเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเจ้านั้น ล่ะนะ

"เจ้านี่มันเป็นใครกันทำไมมันมานอนที่เตียงของเจ้าได้ล่ะ เซย์รินดราก้อนถามเด็กหนุ่มด้วยความสงสัยเพราะตอนนี้นั้นมีคนแปลกหน้ามาพักที่ห้องของตนอย่างหน้าตาเฉย

"อืม ปล่อยมันนอนไปเถอะเดียวสักพักพวกเจ้าก็จะรู้เองเมื่อยามที่เจ้านั่นมันตื่นขึ้นมา

"เป็นคนรู้จักของเจ้าจริงๆด้วยสินะเซย์ริน ข้าก็นึกว่ามีไอ้บ้าที่ไหน ถึงกล้ามานอนห้องของพวกเรา ชิริว พูดด้วยสีหน้าที่แปลกใจกับภาพตรงหน้าเพราะเจ้าคนที่มันนอนหลับอยู่นั้นมันทำตัวอย่างกับเป็นเจ้าของห้องเลยแต่ในเมื่อเห็นว่าตัวเซย์รินเองก็ไม่ได้ว่าอะไรพวกเขาทั้งสองคนนั้นก็ไม่ได้มีปัญหาก็ถือว่าเป็นเรื่องเพียงเล็กน้อยเท่านั้นสำหรับคนรู้จักที่จะมานอนเล่นที่ห้องของเหล่าสหายของตน

"หืม…จะว่าไปพวกเจ้าสองคนก็รู้จักมันด้วย นะข้าก็พึ่งจะแนะนำไปเมื่อเร็วๆนีเอง

"หา…จะเป็นอย่างงั้นไปได้อย่างไรกันหากจำไม่ผิด ข้าว่าเจ้าไม่เคยพาสหายของเจ้ามาแนะนำแก่พวกข้าเลยนะ

"เอาล่ะพวกเจ้าไปพักผ่อนเถอะ ถ้าข้าเตรียมอาหารเสร็จแล้วข้าจะมาเรียกพวกเจ้าทีหลัง

"ได้มีอะไรเจ้าก็ไปเรียกพวกข้าทั้งสองคนได้เลย

                 หลังจากนั้นเซย์รินก็ไม่ได้สนใจใครอีกเขาก็ปล่อยให้กัสนอนไปอย่างงั้นเพราะเจ้านี่มันอาจจะเหนื่อยมามากก็เป็นได้เพราะจะต้องอยู่เฝ้าประตูมิติมาตลอดวันนี้อาจจะเป็นวันแรกของเจ้านั้นที่สามารถกินอิ่มนอนหลับได้อย่างเต็มที่

ตอนนี้เซย์รินก็เดินมาที่ห้องครัวเพื่อทำการจัดเตรียมอาหารให้กับเหล่าสหายเขาเลือกที่จะทำซุปเพราะสิ่งนี้เขาคิดว่ามันทำได้ง่ายที่สุดและอร่อยที่สุดและใช้เวลาไม่มากแล้วก็มีความทอดบ้างนิดหน่อยของอย่างก็มีเด็กหนุ่มต้องการที่จะเตรียมไว้สำหรับกัส โดยเฉพาะ เพราะตัวมันนั้นเป็นสุนัขตัวหนึ่งเท่านั้นมันกคงจะเหมือนพวกสัตว์อสูรธรรมดาทั่วไปที่ชอบกินเนื้อมาเป็นอาหารหลัก

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเด็กหนุ่มจึงเดินไปปลุกกัสโดยทันทีเพื่อให้มาร่วมทานอาหารค่ำกับพวกตน

"เจ้าจะนอนไปถึงเมื่อไหร่ตื่นได้แล้ว และนี่มันก็เป็นเตียงของข้าด้วย….

"ข้าขอนอนอีกนิดเดียวนายท่านกำลังจะหลับสบายเลย

"หากเจ้าชักช้าตัวเจ้านั้นจะต้องอดมื้อเย็นล่ะนะเพราะตอนนี้ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว

เมื่อมันได้ยินเรื่องที่เกี่ยวกับของกินดวงตาของมันจากพร่ามัวก็สว่างสว่างไสวโดยทันทีไปกันเถอะนายท่านข้าหายง่วงแล้วขอโทษทีให้รอ

             เซย์รินถึงกับส่ายหัวกับท่าทางของมัน เห็นของกินเป็นไม่ได้เลย ว่าแต่เจ้าเถอะกัส ทำไมอยู่ตอนนี้เจ้าถึงเปลี่ยนรูปร่างตัวเองเป็นมนุษย์แล้วเสื้อผ้าที่เจ้าใส่มันก็ดูคุ้นตาข้ายิ่งนัก

"ถ้าหากข้าอยู่ในรูปร่างที่แท้จริงของข้าเกรงว่าตัวข้านั้นจะต้องถูกใช้ให้เป็นของเล่นของเหล่าบรรดาหญิงสาวเป็นแน่ข้าก็เลยเปลี่ยนร่างตัวเองมาเป็นมนุษย์ด้วยทักษะมายาของข้าเองแล้วเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ตอนนี้ก็เป็นของนายท่านนั่นแหละของ ของท่านก็เหมือนของ ของข้าจริงไหมเจ้านาย…

"เห้อเจ้าอยากจะทำอะไรก็ตามใจแต่อย่าหาเรื่องที่มันชวนปวดหัวมาให้ข้าเป็นพอ

              หลังจากนั้นเซย์รินจึงเดินเข้าไปตามสองหนุ่มที่เหลือเพื่อมาเลี้ยงฉลองมื้อเย็นสุดพิเศษที่ตัวเขานั้นลงมือทำด้วยตัวเองแต่เมื่อชิริวและดราก้อนนั้น ต่างก็จ้องมองมาทางคนแปลกหน้าอย่างไม่วางตา

"เซย์รินเจ้าจะแนะนำเพื่อนใหม่ของเราได้หรือยัง

"เชอะพวกเจ้านี่นอกจากจะพลังจะน้อยนิดแล้วความจำของพวกเจ้ายังสั่นอีกต่างหาก

เซย์รินกำลังจะอ่าปากพูดแต่ดันมาถูกเจ้ากัสหมาตัวแสบของตนชิงพูดตัดหน้าเสียก่อนมันหน้าหมั่นไส้เสียจริงๆเจ้าลูกหมาตนนี้

                เจ้ากัสจ้องมองไปทางดราก้อนตอนเจอกันครั้งแรกมันดันกล้ามาดูถูกตนมันจึงปลดปล่อยพลังพร้อมทั้งจิตสังหารจางๆไปหาดราก้อนเพื่อเป็นการทักทายเจ้ามนุษย์นี่ตัวเจ้าจำข้าไม่ได้จริงๆอย่างงั้นรึช่างหน้าผิดหวังเสียจริงทั้งที่เป็นสหายของท่านเซย์รินแท้ๆ

เจ้ามันต้องเป็นเจ้ากัสหมาปีศาจที่เซย์รินเก็บมาเลี้ยงแน่ๆจิตสังหารพร้อมทั้งพลังเวทระดับนี้ดราก้อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆเพราะตัวมันนั้นหวาดกลัวกับเจ้าหมาตนนี้มากแล้วตอนนี้เจ้ากลายเป็นมนุษย์ได้อย่างไรกันข้ายังจำได้ว่าตอนเซย์รินพาเจ้ามานั้นยังเป็นแค่ลูกหมาอยู่เลย

ชิริวเองก็ตื่นตกใจไม่แพ้กันนี่พวกเขาต้องอยู่ร่วมห้องกับเจ้าสิ่งหน้ากลัวอย่างงี้เหรอเนี้ย

"ก็เพราะว่าข้าเก่งยังไงล่ะ ไม่งั้นข้าจะมาเป็นสัตว์เลี้ยงแสนรักของท่านเซย์รินได้อย่างไรกัน กัสนั้นมันพูดด้วยน้ำเสียงที่พากภูมิใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อมีคนสงสัยในความสามารถของมัน

ส่วนชิริวและดราก้อนต่างก็พร่างส่ายหัวพร้อมคิดในใจเจ้านายหลงตัวเองแบบไหน สัตว์อสูรคู่ใจก็คงจะไม่ต่างกันล่ะสินะ

"เอาล่ะพวกเจ้าอย่าได้มาเถียงกันเลยเดียวอาหารที่ข้าเตรียมไว้ให้จะเย็นเสียหมด

"นั่นซินะ มีไรค่อยคุยกันทีหลังแล้วกัน

"หืมมมอาหารของเจ้ายังคงสุดยอดเหมือนเช่น เคยเลยนะเซย์ริน ยอดเยี่ยมยิ่งนักสองหนุ่มกล่าวชมออกมา

"ตั้งแต่ข้าออกจากป่ามายามาที่แห่งนี้ก็เป็นครั้งแรกของข้าที่ได้ เนื้อที่หวานนุ่มและยอดเยี่ยมขนาดนี้ขอบคุณนายท่านที่ทำให้ข้าโดยเฉพาะ

กัสข้าล่ะส่งสัยความสามารถของเจ้ายิ่งนักว่าแท้จริงแล้วเจ้าจะมีความแข็งแกร่งระดับใดกันสนใจจะลองมาเป็นคู่มือกับข้าหน่อยไหม

จะดีเหรอนายท่าน กัสจ้องมองสายตาที่คมกริบ กับผู้เป็นนาย…..