คืนนี้นับออกจากออฟฟิศดึกกว่าปกติ เขามีงานที่ต้องทำต่อเนื่อง มองนาฬิกาอีกทีก็เป็เวลาเกือบสองทุ่ม เขาจึงเก็บของกลับ ระหว่างเลี้ยวเข้าคอนโด เขาเห็นป้ายประชาสัมพันธ์จัดงานลอยกระทง เขาจึงนึกถึงบางคนขึ้นมา
ก๊อกๆ ก๊อกๆๆๆ
และเขาก็มายืนอยู่หน้าห้องคนคนนั้นแล้ว
เหรียญเปิดประตูห้องให้เขา เธอไม่ได้ทักทายอะไร แต่เดินกลับไปนั่งตรงโต๊ะเขียนแบบ นับเห็นเธอกำลังทำงาน เขาจึงนั่งเล่นโทรศัพท์รอเธอเงียบๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง เหรียญจึงหันมาพูดกับเขา
“ไง”
“วาดอะไรอยู่” นับทำท่าชะเง้อมอง
“ภาพประกอบ Single ไง เก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์แล้วเว้ย” เธอยักคิ้วให้เขา
“วาดรูปทั้งวัน กินอะไรยัง”
“ลืมเลยอะ”
“ว่าแล้ว” นับคิดไว้ไม่มีผิด “วันนี้คอนโด จัดงานลอยกระทงที่ปาร์ก มีร้านขายของกินด้วย ไปเดินเล่นหาของกินกันเปล่า” นับชวนสิ่งที่เขาตั้งใจไว้
“เอ้อ ไปดิ แต่ไม่ลอยกระทงนะ”
“อยู่แล้วล่ะ” ปกติพวกเขาไม่ลอยกระทงกันอยู่แล้ว แต่ปีนี้จะเป็ปีแรกที่พวกเขาไปเดินเล่นด้วยกัน
เหรียญเก็บของแล้วลงไปลานจัดงานกับนับ กิจกรรมเล็กๆ ที่นิติฯ จัดให้ผู้พักอาศัยมาร่วมงาน มีร้านขายอาหารประมาณสิบร้าน ก็ไม่ใช่ร้านที่ไหนไกล ร้านจากตลาดข้างๆ คอนโดที่ไปซื้ออาหารอยู่เป็ประจำนี้เอง
“ฟีลเหมือนเดินตลาดข้างคอนโดเป๊ะ” นับว่า
“แต่ตลาดก็ไม่มีเซตบ่อน้ำปลอมไว้ลอยกระทงปะวะ” เหรียญกับนับเดินไปกินไป อากาศตอนกลางคืนเย็นนิดๆ พอให้สบายตัว
“ลอยกระทงนี่นะ ไม่รู้ว่าพระแม่คงคาจะให้อภัยไหม แต่ฉันว่าคนเก็บซากกระทงคงไม่ให้อภัยอะ เห็นภาพขยะในแม่น้ำแล้วขนลุก” เหรียญพูดไปกินลูกชิ้นไป นับหลุบตาลงมองคนที่เดินข้างๆ เหรียญซื้อของกินเยอะมาก เธอใช้วิธีถือกล่องมาจากที่ห้อง เดินซื้อของกินแต่ละร้าน พอกินหมดก็เวียนเอากล่องไปใส่อาหารอีกร้าน รวมๆ ก็กินเกือบครบทุกร้านแล้ว
“แกตะกละจังวะ เอาข้าวเปล่าด้วยเลยไหม”
“ก็ฉันหิวอะ” เหรียญหรี่ตาใส่เขา ปากเคี้ยวตุ้ยๆ
“มันอร่อยขนาดไหนวะลูกชิ้นเนี่ย เอามากินบ้างซิ”
เหรียญจิ้มลูกชิ้นลูกหนึ่งในกล่อง ยื่นขึ้นจ่อที่ปากเขา “อะ” เธอเขย่าไม้ลูกชิ้นนิดๆ เมื่อเห็นเขาไม่กินเข้าไปสักที ในขณะที่เหรียญไม่ได้เอะใจอะไร นับกำลังมองลูกชิ้นตรงปากสลับกับมองหน้าเธอ ก่อนจะกินลูกชิ้นที่เธอป้อนเข้าไป แค่ป้อนลูกชิ้นก็ทำให้เขาใจสั่นได้แล้วหรือ นับดึงสติตัวเองแล้วเปลี่ยนเื่คุยแก้เก้อ
“โอ้โห ลูกชิ้นนี่อิสลามกินได้นะ”
“บ้า!! นี่ลูกชิ้นหมู”
“แป้งล้วนๆ อิสลามกินได้ เผลอๆ วีแกนก็กินได้ด้วย”
“เลวอะ ฮ่าๆๆๆ” เหรียญกับนับพากันหัวเราะกับมุกตลกร้ายของนับ พวกเขาหาอะไรกินจนอิ่มจึงเดินกลับขึ้นห้องเธอ
“ขอดูงานแกหน่อยได้ไหม” นับขอเมื่อเดินเข้ามาถึงห้อง เหรียญพยักหน้าอนุญาตแล้วเดินนำไปนั่งที่โต๊ะเขียนแบบ เปิดสมุดสเก็ตช์ให้นับดู เขายืนเท้ามือกับพนักพิงเก้าอี้ ก้มลงดูสมุดสเก็ตช์ของเธอ
“โคตรเท่อะ” นับเอ่ยชมเมื่อเห็นภาพวาดของเหรียญ สายตาเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม “แม่งเท่ว่ะ เท่จริงๆ นะเนี่ย” เขาชมเธอซ้ำๆ
“จริงหรอ...แกว่าเขาจะชอบเปล่าวะ” เสียงเธอถามดังอยู่ใกล้ๆ แค่ข้างหูเขา เขารับรู้ได้ถึงความดีใจปนความประหม่าของเธอ
“ก็ไม่รู้ว่ะ...แต่ฉันชอบนะ” พูดจบนับก็ค่อยๆ เบือนสายตาจากรูปภาพไปมองคนข้างๆ ขณะเดียวกับที่ดวงตาเรียวยาวของเธอละจากรูปภาพมามองที่เขาเช่นกัน
สายตาทั้งสองคู่ปะทะกันท่ามกลางความเงียบ ใบหน้าอยู่ห่างกันไม่เท่าไร ที่นับพูดว่า ‘ชอบ’ มันมีความหมายแฝงหรือเปล่าไม่มีใครรู้ เขาไม่รู้และเธอก็ไม่รู้ เพียงแวบเดียวที่สบตากัน เหรียญรีบเบี่ยงหน้าหลบไปยังภาพตามเดิม เธอหมุนคอเร็วจนดูไม่เป็ธรรมชาติ
“ไว้เสร็จแล้วฉันให้แกดูอีกรอบ” เธอปิดสมุดลง ในขณะเดียวกับที่นับดีดตัวเหยียดหลังตั้งตรง คางเชิดขืนขึ้น ดูผิดธรรมชาติไม่ต่างกัน
“อ่อ...เอ้อ...โอเค”
“...”
“งั้น...คืนนี้ฉันไม่อยู่ด้วยดึกนะ”
“...”
“ฉันหมายถึงฉันไม่กวนแกแล้วนะ” นับเลิ่กลั่ก เขาอยากตบปากตัวเองที่พูดออกไปว่าจะไม่อยู่ด้วยดึก มันฟังดูเป็คำพูดแปลกๆ อย่างไรไม่รู้ หรือไม่แปลกนะ บางคืนเขาก็นอนที่นี่อยู่แล้ว ตอนนี้ที่แปลกน่าจะเป็ตัวเขาแล้วล่ะ
“อื้อ”
“กลับก่อนนะ”
“อื้อ” เหรียญตอบสั้นๆ เธอก็กำลังจัดการตัวเองกับการเสียอาการเมื่อครู่ แวบหนึ่งที่สบตากันเธอรู้สึกเหมือนเคยได้รับสายตาแบบนั้นจากเขาก่อนภาพจะเบลอละลายไป ทำให้เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดหลังจากนั้นคือฝันหรือจริง
นับกลับไปแล้ว มีเพียงเธอที่นั่งเปิดซีรีส์ดูอยู่คนเดียวในห้องปิดไฟมืด แสงสว่างน้อยนิดจากไฟบนทางด่วนสาดเข้ามาทางประตูระเบียงพอให้ได้แสงสลัว แล้วไดเรกเมสเสจหนึ่งก็เด้งขึ้นมา
‘มึงนอนยัง’ เหรียญหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูข้อความ ข้อความจากจิ๋ง เพื่อนสมัยอยู่ชุมนุมโฟล์กซอง และยังเป็นักร้องนำสลับกับเธอในวงเมื่อตอนยังรับร้องเพลงพาร์ตไทม์ตอนเรียน ถึงจะไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยแบบตอนมหาวิทยาลัย แต่เธอและจิ๋งยังติดตามเื่ราวของกันและกันผ่านทางอินสตาแกรมอยู่เสมอ
‘ยังไม่นอน มึงเป็ไงบ้าง’ เหรียญแปลกใจไม่น้อยที่เพื่อนทักมาดึกๆ แบบนี้
‘ดีมึง กูว่ามึงต้องสงสัยแน่ๆ ที่กูทักมาหามึง’
‘5555’
‘ถูกแมะ’
‘นิดหน่อย’
‘เข้าเื่เลยนะ กูกำลังจะคลอด กำหนดคลอดหลังปีใหม่นี้แล้ว’
‘ดีใจด้วยนะมึง’ เหรียญพิมพ์ตอบจากใจจริง เธอรู้ผ่านอินสตาแกรมว่าเพื่อนมีครอบครัวที่อบอุ่นและกำลังตั้งครรภ์
‘ขอบใจมึง แต่ว่าที่กูทักมาเพราะว่ากูจะถามมึงว่ามึงยังร้องเพลงเหมือนตอนเรียนอยู่มั้ย กูเห็น่นี้มึงวาดรูปโหดมาก กูติดตามอยู่นะ’
‘โอ้ ขอบใจมากๆ แต่ไม่ได้ร้องเพลงหากินแบบตอนเรียนแล้วว่ะ 555’
‘น่าเสียดายจัง กูกำหนดคลอดอีก 2 เดือน ต้องพักจากงานร้องเพลงร้านที่ทำอยู่ยาวๆ เลย ผัวไม่ให้ไปร้องเพลงหลังคลอด ให้เลี้ยงลูกอยู่บ้านแต่กูรู้สึกไม่ดีเลยอยากหาคนแทน คนที่มาแทนระหว่างกูท้องโย้ ก็ดันเข้ากับพวกไอ้ก้อไม่ได้ กูยิ่งรู้สึกแย่ไปอีก’ บุคคลที่สามที่ถูกกล่าวถึงคือเพื่อนร่วมวงดนตรีเก่าที่เหรียญเคยทำงานด้วยก่อนจะแยกย้ายไปตามทางของตัวเองหลังเรียนจบ
‘มึงอย่ากังวลเกินไป กำลังท้องเบบี๋อยู่’
‘กังวลสิมึง ร้านที่ร้องอยู่ก็ร้านญาติผัวนี่แหละ เกรงใจเขามากๆ แล้วกูคิดว่าเพลงที่เฮียเขาชอบ เป็แนวเดียวกับที่มึงชอบร้องเลย กูเลยนึกถึงมึงขึ้นมา มึงน่าไว้ใจสุดแล้ว’
‘คือมึงจะชวนกูให้ไปร้องเพลงหรอ’
‘เออ 5555 ระหว่างที่ผัวกูยังเคอร์ฟิวกูอยู่’ เหรียญอ่านข้อความและหยุดคิดอยู่พักหนึ่ง
‘เฮ้ยยยยมึง เอาตามมึงสะดวกนะ กูไม่ได้กดดันมึงใช่มั้ย’ จิ๋งดูกังวลขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นเหรียญตอบกลับข้อความขาด่
‘ไม่ๆๆ กูแค่กำลังคิดอยู่ มึงมีรายละเอียดเพิ่มเติมมั้ย ร้านอยู่แถวไหน ร้องวันไหนบ้าง’
‘ร้านอยู่ถนนศรีนครินทร์ เป็ร้านนั่งชิลล์ วงกูขึ้นทุกวัน ศ-อา 2-3 ทุ่ม เรท 1800/ ชม.’
‘กูไม่ได้ร้องจริงจังนานแล้ว จะได้เื่มั้ยอะ’
‘นานอะไร กูเห็นต้องลงสตอรี่ร้องพวกมึงดีดกีตาร์ร้องเพลงบ่อยมากกกก’
‘5555’
‘555 ถ้ามึงไม่ติดอะไรลองไปออดิชันดูมั้ย’
‘ได้นะ แต่กูยังติดงานอยู่นิดหน่อย’
‘เฮ้ยยยไม่เป็ไร ไม่ใช่ตอนนี้กูแค่บอกมึงล่วงหน้า หลังปีใหม่ไปนู่น’
เหรียญพูดคุยสารทุกข์สุกดิบกับจิ๋งต่ออีกพักหนึ่ง เื่ร้านสรุปได้ว่า เ้าของร้านเป็ลูกพี่ลูกน้องของสามีจิ๋ง อายุแตะๆ สี่สิบปี เป็ร้านเน้นเล่นดนตรีสดไม่ใช่ผับ เ้าของร้านชอบเพลงเก่าแนว Bakery Music ร่วมกับเพลงสมัยนิยมบ้าง ่นี้เหรียญกำลังขะมักเขม้นกับงานออกแบบวาดภาพก็จริง แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่างานร้องเพลงก็น่าสนใจไม่น้อย ทั้งรายรับที่ได้แน่นอนสัปดาห์ละห้าพันสี่ร้อยบาท ระยะทางไม่ไกลจากคอนโด วงก็เป็เพื่อนๆ สมัยเรียน ร้องเพลงสามวัน เธอมีเวลามากพอสำหรับวาดรูป ชีวิตฟรีแลนซ์แบบเธอต้องขยัน
ลองดูก็ดีนะ
1K
![ชายายอดพิษ พิชิตใจอ๋องมัจจุราช [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764832529_74668106.webp)