ชาตินี้ข้าจะไม่ขอเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวาน

        สุดท้าย เหยียนเฟยก็ไม่สามารถปลุกเยว่เยียนเยียนขึ้นมาได้ หากไม่ใช่เพราะเยว่เยียนเยียนมีการตอบสนองอยู่บ้าง เหยียนเฟยคงนึกว่าเยว่เยียนเยียนหนาวตายไปแล้ว

        เหยียนเฟยที่ตกอยู่ในความสิ้นหวังเกิดกลัวขึ้นมาว่าหากรอต่อไป ฝนบนภูเขาอาจจะตกหนักกว่านี้ เขาจึงพยุงร่างกายที่ไม่ค่อยสบายนักเอาไว้ทั้งอย่างนั้น ฝืนยกเยว่เยียนเยียน ‘ภาระหนักพันชั่ง’ ผู้นี้ขึ้นมา แล้วแบกนางขึ้นหลังลงเขาไป

        “เหล่าเฉิน...” เหยียนเฟยที่มาถึงเฉินไฮว่ชิงนั้นเริ่มจะประคองเอาไว้ไม่ไหวแล้ว เขาทรุดตัวคุกเข่าลงที่นอกบ้าน แต่กลับยังคำนึงถึงเยว่เยียนเยียน ระวังไม่ให้นางตกลงมาจากหลัง

        นับว่าเฉินไฮว่ชิงยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง เพราะเมื่อวานเยว่เยียนเยียนและเหยียนเฟยไม่ได้กลับมาทั้งคืน นอนก็ไม่ได้หลับดี ข้าวก็ไม่ได้กิน สรุปสั้นๆ ก็คือเขานั่งรอด้วยความกระวนกระวายอยู่ทั้งคืน และยามนี้กำลังเตรียมจะออกไปออกกำลังกายตอนเช้ารับแสงอาทิตย์พอดี ทว่าแสงอาทิตย์ยังไม่ทันได้รับ ก็ต้องไปรับเหยียนเฟยที่คุกเข่าอยู่บนพื้นมาไว้ในอ้อมแขนแทน

        “ไอ้หยา! นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น! นี่มันเรื่องอะไรกัน นี่มัน...” เฉินไฮว่ชิงเห็นเช่นนั้น ก็โยนของที่แต่เดิมถืออยู่ในมือทิ้งไปทันที แล้วรีบร้อนเข้าไปรับเหยียนเฟยเอาไว้

        “แม่เจ้า แม่นางผู้นี้เห็นว่าผอมบาง แต่แบกแล้วเหนื่อยแทบตายเลย เหล่าเฉินท่าน... มารับไป มารับไป...” เหยียนเฟยที่เหนื่อยจะตายมิตายแหล่ส่งเยว่เยียนเยียนที่อยู่บนหลังไปในมือของเฉินไฮว่ชิง แล้วยืนขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ เอ่ยเช่นนั้นแล้วกำลังจะเดินเข้าห้องของตนไป

        “โอะ โอย...” เฉินไฮว่ชิงกำลังจะบ่นว่าเยว่เยียนเยียนช่างหนักเสียจริง เพียงพริบตาก็เห็นเหยียนเฟยเดินโซเซไปทางไหนสักทาง จึงรีบตะโกนเรียกอีกครั้ง “เหยียนเฟย เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ เจ้าจะไปทำอะไรน่ะ?!” พูดพลางก็รุดไปข้างหน้าสองสามก้าว พยายามจะดึงตัวเหยียนเฟยที่ค่อยๆ เดินไกลออกไปเอาไว้

        แต่เหยียนเฟยกลับไม่มีกะใจจะหันกลับไปตอบเฉินไฮว่ชิงเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงยกมือขึ้นโบกไปข้างหลัง โดยไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินไปข้างหน้าอย่างเดียว

        เฉินไฮว่ชิงนิ่งค้างอยู่กับที่ จ้องมองแผ่นหลังของเหยียนเฟย เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จากนั้นจึงอุ้มเยว่เยียนเยียนกลับไปยังห้องของนาง จัดแจงวางเจ้าตัวลงบนเตียงให้พร้อมสรรพ

        เหยียนเฟยกลับมายังห้องของตน พลันล้มตัวลงบนเตียง สองตาปิดสนิท ในหัวมีเสียงดังไม่หยุด ราวกับมีอสนีบาตสองสายผ่าลั่นอยู่ในหัวของตนอย่างน่าหวาดหวั่นทั้งน่าหงุดหงิดในคราวเดียว

        หลังจากเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยความเหนื่อยล้า ในความฝันก็ยังคงหวนย้อนกลับไปยังเรื่องราวอันแปลกประหลาดต่อเนื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเย็นวานนี้ ตัวอย่างเช่น เหยียนเฟยและเยว่เยียนเยียนประคับประคองกันผ่านคืนฝนตกหนักกลางภูเขาด้วยการด่าทอกันมาได้อย่างไร หรืออย่างเช่น ทั้งสองต่างโจมตีกันในถ้ำภูเขามืดมิดนั้นเช่นไร บางทีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้อาจจะสามารถรวมกันเป็นหนังสือเล่มหนึ่งในอนาคตยามใดยามหนึ่งก็ได้…

        จากนั้นก็ตีพิมพ์ออกไป หาเงินก้อนโตให้กับเยว่เยียนเยียนและเหยียนเฟยมากมาย แล้วเกื้อหนุนให้พวกเขาไปผจญภัยในถ้ำกันอีกครั้ง

        ชื่อของหนังสือเล่มนี้นั้นเรียกว่า “ผจญภัยไปกับเหยียนและเยว่” ...คิดดูแล้วตอนที่หนังสือเล่มนี้ออกวางตลาด แบร์กริลส์ [1] อะไรนั่นคงจะต้องว่างงานไปชั่วคราวในตลาดจีนเสียแล้วล่ะ

        เหยียนเฟยที่อ่อนระโหยโรยแรงนั้นสลบไสลอยู่เช่นนั้นตลอด ในระหว่างนั้นเฉินไฮว่ชิงก็ยังนำอาหารเที่ยงมาดูเขาเล็กน้อย แต่แม้ว่าอาหารเที่ยงครั้งนี้จะไม่ใช่ผักกาดขาวต้มน้ำเปล่าแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถปลุกเหยียนเฟยที่น่าสงสารขึ้นมาได้

        เมื่อมองไปยังเหยียนเฟยที่มีไข้ตัวร้อนอยู่ในการหลับใหลแล้ว เฉินไฮว่ชิงถอนหายใจยาว ก่อนจะสอดมุมผ้าห่มเข้าไปให้เจ้าตัว จากนั้นเขาจึงกลับไปปรุงยาที่ห้องของตนอย่างยากลำบาก

        แม้ว่าร่างกายของเยว่เยียนเยียนเทียบไม่ได้กับเหยียนเฟย แต่ก็ยังดีที่เมื่อคืนเหยียนเฟยได้เรียนรู้ในการทำตัวเป็นแบบอย่างว่าชายหนุ่มควรจะปฏิบัติต่อหญิงสาวในที่กันดารอย่างไร นั่นก็คือยอมให้ตัวเองล้มป่วยไม่สบาย ดีกว่ายอมให้หญิงสาวป่วยไข้ทุกข์ทรมานแทนตน แม้ว่าเหยียนเฟยที่อยู่ในความฝันจะนึกเสียใจนิดๆ ถึงอย่างไรการเป็นไข้มันก็ช่างทรมานเสียจริง

        ปากและลำคอแห้งผาก ดวงตาก็หนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น หากจะพูดง่ายๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับโดนผีอำนัก

        เฉินไฮว่ชิงสาละวนอยู่ในห้องพักใหญ่ก็ปรุงยาขนานหนึ่งให้กับเหยียนเฟยเสร็จอย่างยากเย็น ขณะกำลังจะออกจากห้องไปต้มยา ที่หน้าประตูก็ส่งเสียงของเยว่เยียนเยียนดังขึ้น “อาจารย์...”

        “เอ๊ะ? เยียนเยียนเจ้าตื่นแล้วหรือ...” เฉินไฮว่ชิงถอดแว่นตาของตนลง แล้วจึงหันกลับไปมองเยว่เยียนเยียนอย่างเชื่องช้า “เจ้านี่นะ ทำให้ข้าเป็นห่วงแทบแย่... แต่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว...”

        พูดถึงตรงนี้ เยว่เยียนเยียนจึงรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย ถึงอย่างไรตนก็ทำให้ทั้งสามคนต่างไม่สบายใจกันไปหมด... เพราะตนเพียงคนเดียว

        “อาจารย์ ท่านอย่าหยอกล้อข้าเล่นสิเจ้าค่ะ...” เยว่เยียนเยียนก้มหน้าลง เดินเข้าไปเบื้องหน้าเฉินไฮว่ชิง แล้วไม่ได้พูดอื่นใดอีก เฉินไฮว่ชิงเองเพียงแค่ยิ้มอย่างขมขื่นเล็กน้อย แม้ในใจจะรู้สึกว่าตนเองไม่ได้หยอกล้อเยว่เยียนเยียนเลย เพียงแค่กำลังพูดความจริงก็เท่านั้น! แต่ปากกลับไม่กล้าแก้ต่างเรื่องนี้กับเยว่เยียนเยียนเลยแม้แต่น้อย

        ถึงอย่างไรตอนนี้เหยียนเฟยก็ล้มป่วยเสียแล้ว หากเยว่เยียนเยียนหนีไปอีกครั้ง เช่นนั้นก็คงต้องให้ตนถ่อสังขารแก่ๆ นี้ไปตามหาแล้วล่ะ

        “ก็ได้ๆ จากนี้ไปก็อย่าพรวดพราดไปเช่นนี้อีกนะ” เฉินไฮว่ชิงตบลงบนไหล่ของเยว่เยียนเยียนเบาๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ชั่วขณะที่เยว่เยียนเยียนหลุบตาลง ก็บังเอิญเห็นห่อยาในมือของเฉินไฮว่ชิงเข้าพอดี “เอ๊ะ ห่อยานี้จะเอาให้ใครหรือเจ้าคะ? หรือว่า… เหยียนเฟย...?”

        เมื่อนั้นเฉินไฮว่ชิงถึงนึกขึ้นมาได้ ห่อยาในมือของตนนั้นเตรียมเอาไว้ให้กับเหยียนเฟยคนไข้ผู้นั้น... เขาจึงตบหัวตัวเองราวกับนึกขึ้นได้ เอ่ย “โธ่เอ๊ย! เจ้าไม่พูดข้าก็ลืมไปแล้ว เจ้าคนโง่นั่นน่ะ เมื่อวานคงจะทนหนาวอยู่ทั้งคืน ยามนี้กำลังมีไข้สูงเชียวล่ะ... ข้ากำลังจะไปต้มยาป้อนเขา เจ้ารีบไปพักผ่อนเถอะ!”

        เหยียนเฟยป่วยหรือ?!

        เหยียนเฟยเจ้าคนน่ารำคาญนั่น... คาดไม่ถึงว่าจะป่วย

        ตนไม่ควรจะดีใจอย่างนั้นหรือ? เยว่เยียนเยียนเกิดความรู้สึกที่ไม่มั่นคงนักขึ้นมาในใจ คงจะเป็นความละอายใจต่อเหยียนเฟยนั่นเอง ถึงอย่างไรเมื่อคืนเหยียนเฟยก็คอยดูแลตนอยู่ตลอดไม่ใช่หรือ?

        เมื่อคิดเช่นนั้น เยว่เยียนเยียนก็พลันวู่วาม แย่งห่อยาในมือของเฉินไฮว่ชิงมา แล้วเอ่ยกับเขา “ไม่เป็นไร ท่านอาจารย์ไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ ยานี้ ข้าจะต้มเอง!”

        ไม่ทันรอให้เฉินไฮว่ชิงพูดอะไร เยว่เยียนเยียนก็โบกห่อยาในมือแล้ววิ่งหายวับไปทันที... เหลือเพียงเฉินไฮว่ชิงที่สับสนมึนงงอยู่ท่ามกลางลมหนาวแต่เพียงผู้เดียว

        “แต่ว่าเยียนเยียน ข้ายังไม่ได้บอกวิธีต้มเลย...”

        ถึงแม้น้ำเสียงของเฉินไฮว่ชิงนั้นดังพอที่หยุดยั้งความเสียหายได้ทัน แต่ดูแล้วเยว่เยียนเยียนที่วิ่งไปไกลนั้นคงจะไม่ได้ยิน เห็นเพียงเงาหลังที่ไกลออกไปด้วยความลิงโลด

        แน่นอนว่า ความกังวลของเฉินไฮว่ชิงนั้นไม่ได้ไร้เหตุผล ถึงอย่างไรเยว่เยียนเยียนก็เป็นหญิงสาวที่แม้แต่ผักกาดขาวต้มน้ำเปล่าก็ยังทำได้ไม่ดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงงานที่มีต้องใช้ฝีมือมากเช่นการต้มยา

        ผลไม่ต่างจากที่คาด ตอนที่เฉินไฮว่ชิงรีบรุดมาถึงห้องครัวที่เยว่เยียนเยียนต้มยา... เรื่องแรกที่เขาต้องทำก็คือดับไฟ

        “ช่างเถอะๆ ยาห่อนี้คงใช้ไม่ได้แล้ว อาจารย์เปลี่ยนกับเจ้าก็แล้วกัน!” ใบหน้าของเฉินไฮว่ชิงเต็มไปด้วยเขม่าขี้เถ้า เขาไอไปพลางเอ่ยกับเยว่เยียนเยียนไปพลาง

        เยว่เยียนเยียนที่อยู่อีกด้านกลับมีท่าทีอึดอัดใจอย่างยิ่ง มองเฉินไฮว่ชิงด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “ไม่เอาเจ้าค่ะอาจารย์ ท่านให้ข้าลองอีกครั้งเถอะ ถึงอย่างไรเหยียนเฟยก็เป็นไข้เพราะคอยดูแลข้า ข้าเองก็อยากจะช่วยทำอะไรเพื่อเขาบ้าง!”

        ช่วย? หากให้เยว่เยียนเยียนต้มยาให้เหยียนเฟย น่ากลัวว่าคงไม่ใช่การช่วย แต่คงจะเป็นระบายแรงแค้นต่างหาก! เฉินไฮว่ชิงอึดอัดใจเกินกว่าจะพูดออกไป จึงได้แต่เอ่ยเลี่ยง “พอแล้วเยียนเยียน หากรอเจ้าต้มยาเป็น เหยียนเฟยก็ป่วยตายกันพอดี... ข้าต้มเอง พอถึงเวลาเจ้าเอาไปส่งก็ได้ไม่ใช่หรือ?”

        เยว่เยียนเยียนที่ได้หนทางประนีประนอมตบมืออย่างดีอกดีใจ พลันกลายเป็น... เครื่องจักรปรบมือ แมวน้ำน้อย

        เชิงอรรถ

        [1] แบร์กริลส์ (贝爷) เอ็ดเวิร์ด ไมเคิล กริลส์ หรือ แบร์ กริลส์ เป็นนักผจญภัยชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียง เขาเป็นที่รู้จักจากซีรีส์ทางโทรทัศน์ Man vs. Wild