ท้องฟ้ายามบ่ายสดใส เสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กชายตัวเล็กดังก้องไปทั่วลานหน้ากระท่อม ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ที่บานสะพรั่ง เด็กชายในชุดผ้าไหมเรียบง่ายวิ่งเล่นไปมา ดวงตากลมโตเปล่งประกายด้วยความซุกซน
“ท่านพ่อ! ท่านแม่! ดูข้าสิ!” เสียงใสๆ ของเด็กชายตะโกนลั่น ขณะที่เขาพยายามจับผีเสื้อที่บินโฉบไปมา
เหวินเจาเหยียนนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มขณะมองลูกชายวิ่งไปมา หยางลี่เจินนั่งอยู่ข้างๆ พลางหัวเราะเบาๆ กับความซนของลูก
“เจ้าเคยบอกว่าเขาจะซน ข้าคิดว่าท่านพูดถูก” หยางลี่เจินเอ่ยพลางยิ้มกว้าง
เหวินเจาเหยียนหันมามองนาง ก่อนจะยิ้มมุมปาก “ข้าบอกแล้วว่าลูกจะซนเหมือนเจ้า”
“แล้วไม่ดีหรือ?” หยางลี่เจินตอบกลับ น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความขบขัน
เหวินเจาเหยียนหัวเราะออกมา “ดีสิ ลูกที่มีชีวิตชีวาแบบนี้ย่อมดี ข้าแค่ต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับวันที่เขาโตขึ้น แล้วอาจซนมากกว่านี้อีก”
หยางลี่เจินหัวเราะเบาๆ “ถ้าเขาดื้อ ท่านก็ต้องรับมือให้ได้ เพราะข้าจะแอบหลบอยู่ข้างหลังท่าน”
เหวินเจาเหยียนหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยื่นมือไปจับมือนาง “ข้าพร้อมจะรับมือกับทุกอย่าง ตราบใดที่เจ้ากับลูกอยู่ข้างข้า”
ลูกชายตัวเล็กหยุดวิ่ง แล้ววิ่งตรงกลับมาหาทั้งสองคน ใบหน้าของเขาแดงระเรื่อจากการเล่นสนุก “ท่านพ่อ ท่านแม่! ข้าเหนื่อยแล้ว”
เหวินเจาเหยียนอุ้มลูกชายขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้ววางไว้บนตัก “เจ้าเหนื่อยเร็วจัง นี่ข้าว่าเจ้าจะซนได้มากกว่านี้เสียอีก”
เด็กชายหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสดใส “ข้าซนเพราะข้าชอบเล่น! ท่านพ่อบอกว่าข้าเหมือนท่านแม่ ท่านแม่ก็ดูสนุกอยู่เสมอ!”
หยางลี่เจินหัวเราะ “ดูสิ เขาเริ่มรู้จักอ้อนแล้ว”
เหวินเจาเหยียนยิ้มบางๆ พลางก้มลงมองลูกชาย “ใช่ เจ้าเหมือนท่านแม่จริงๆ ดื้อแต่ฉลาด”
เด็กชายหัวเราะคิกคัก แล้วซุกตัวเข้าหาอกของเหวินเจาเหยียน “ข้ารักท่านพ่อกับท่านแม่ที่สุด!”
คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินยิ้มกว้าง นางยื่นมือไปลูบศีรษะลูกชายเบาๆ “พวกเราก็รักเจ้าเช่นกัน” ทั้งสามคนหัวเราะอยู่ด้วยกันใต้ต้นไม้ใหญ่ เสียงหัวเราะและความรักอบอวลไปทั่ว บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสุขอันเรียบง่าย แต่ล้ำค่าในทุกวินาที…
หลังจากเสียงหัวเราะเบาๆ ของครอบครัวสงบลง เด็กชายตัวเล็กยังคงนั่งอยู่บนตักของเหวินเจาเหยียน มือเล็กๆ ของเขาจับแขนพ่อไว้แน่น ราวกับจะไม่ยอมให้ปล่อย
“ท่านพ่อ…” เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงใสซื่อ “ตอนข้าโตขึ้น ข้าจะปกป้องท่านพ่อกับท่านแม่ เหมือนที่ท่านพ่อปกป้องข้าได้หรือไม่?”
คำพูดนั้นทำให้เหวินเจาเหยียนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มบางๆ เขายกมือลูบศีรษะลูกชายเบาๆ “แน่นอน ลูกชายของข้าจะต้องเป็นคนที่เข้มแข็งและฉลาด เจ้าจะปกป้องครอบครัวของเจ้าได้แน่นอน”
หยางลี่เจินยิ้มมองทั้งสองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก “แต่ข้าก็หวังว่าลูกของเราจะมีหัวใจที่อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความเมตตาเช่นกัน”
เด็กชายพยักหน้าอย่างตั้งใจ “ข้าจะเป็นทั้งคนที่เข้มแข็งและอ่อนโยน เพื่อท่านพ่อกับท่านแม่!”
เหวินเจาเหยียนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ดีมาก เจ้าเป็นความหวังของพวกเรา”
ไม่นานนัก เด็กชายก็เริ่มง่วง มือเล็กๆ ที่จับแขนเหวินเจาเหยียนคลายออก เขาหลับตาลงในอ้อมแขนของพ่อที่แสนอบอุ่น หยางลี่เจินมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม
“ท่านดูรักเขามากจริงๆ” นางเอ่ยเสียงเบา
เหวินเจาเหยียนพยักหน้า ดวงตาที่มองลูกชายเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “เขาคือชีวิตของข้า… และเจ้าก็เช่นกัน” หยางลี่เจินยิ้มบางๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้และเอนหัวพิงไหล่ของเขา “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตข้าจะมีความสุขเช่นนี้”
“ข้าก็เช่นกัน” เขาพูดเบาๆ ก่อนจะจูบหน้าผากของนาง “แต่เจ้าทำให้ข้าเชื่อว่า ไม่ว่าสิ่งใดก็เป็นไปได้ ตราบใดที่ข้าได้มีเจ้าอยู่ข้างกาย”
ทั้งสองนั่งมองลูกชายที่หลับสนิทในอ้อมแขนของเหวินเจาเหยียน เสียงลมอ่อนๆ พัดผ่านทุ่งดอกไม้รอบตัว บรรยากาศอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความสงบสุข เป็นช่วงเวลาที่เรียบง่าย แต่จะถูกจดจำไปตลอดชีวิตของพวกเขา…
ความรักที่มีให้กันในครอบครัวเล็กๆ นี้ ไม่ใช่แค่สายใยของสามคน แต่คือรากฐานของชีวิตใหม่ที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างงดงาม…
จบบริบูรณ์…
กล่าวขอบคุณ
ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณทุกคนที่ได้ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวของ สตรีดื้อรั้นผู้นี้ เป็นภรรยาของข้า มาจนถึงบทสุดท้าย การได้เห็นตัวละครเติบโตและฝ่าฟันอุปสรรคต่าง ๆ ไปพร้อมกับทุกท่าน เป็นสิ่งที่ทำให้นักเขียนมีความสุขและภูมิใจมากค่ะ
ถ้านักอ่านรู้สึกประทับใจหรือมีความคิดเห็นใด ๆ นักเขียนยินดีรับฟังเสมอ ไม่ว่าจะเป็นคำชม หรือคำแนะนำ เพื่อนำไปพัฒนาผลงานในอนาคต
สุดท้ายนี้ นักเขียนอยากขอบคุณจากใจจริงอีกครั้ง ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน ความรัก และความอบอุ่นที่มอบให้ หากมีโอกาส นักเขียนหวังว่าจะได้พาทุกท่านออกเดินทางสู่โลกใหม่ ๆ ผ่านผลงานเล่มถัดไป ขอบคุณค่ะ
นามปากกา : จินหลาน
1.13M
