เถ้าแก่เนี้ยวัยสี่ขวบกับอพาร์ตเมนต์สุดแกร่งในวันสิ้นโลก

　　"พี่โจว ทางฝั่งเรามีที่ว่างค่ะ"

　　ประโยคนี้ถังเวยเป็นคนสอนให้พูด โจวซือเหยาก้มหน้าลง สบเข้ากับดวงตากลมโตของหลินโยวโยว ทำให้เธอไม่สามารถพูดคำปฏิเสธออกมาได้เลย

　　เธอยิ้มและพยักหน้า ก่อนจะเดินตามหลินโยวโยวไปนั่งลงข้าง ๆ ถังเวย อวิ๋นเจิงและสองพี่น้องตระกูลลู่นั่งอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ พวกเขา

　　พอโจวซือเหยานั่งลง ถังเวยก็ยกนิ้วโป้งให้เธอทันที "เมื่อกี้ทำได้ดีมาก!"

　　ถังเวยรู้สึกปลื้มใจ หลังจากผ่านความเป็นความตายมา โจวซือเหยาก็เข้มแข็งขึ้นในที่สุด

　　ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าโจวซือเหยาเป็นแค่กระต่ายขาวที่ใสซื่อ แต่เมื่อกี้เธอพบว่าโจวซือเหยาไม่ใช่คนที่ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แต่เธอแค่ไม่เคยคิดที่จะใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเพื่อนสนิททั้งสองคนของเธอต่างหาก

　　น่าเสียดายที่โจวซือเหยาจริงใจกับคนอื่น แต่สองคนนั้นกลับไม่คู่ควรกับความจริงใจของเธอเลย!

　　"วันนี้ขอบคุณพวกคุณมากที่ช่วยฉันไว้!" โจวซือเหยามองไปทางถังเวยและคนอื่น ๆ ด้วยความซาบซึ้ง

　　ถังเวยโบกมือ "คนที่เธอควรขอบคุณที่สุดคือลู่เหยา เธอเป็นคนคำนวณได้ว่าเธอตกอยู่ในอันตราย พวกเราถึงมาช่วยเธอได้ทันเวลา!"

　　เมื่อได้ยินดังนั้น โจวซือเหยาก็หันไปมองลู่เหยา "ขอบคุณนะ!"

　　ใบหน้าเล็ก ๆ ของลู่เหยาขึ้นสีระเรื่อ เธอโบกมือด้วยความเขินอาย "จริง ๆ หนูไม่ได้ทำอะไรมากหรอกค่ะ เป็นเพราะดวงของพี่เองที่ยังไม่ถึงฆาต"

　　"ผมมีข้อเสนอ!" ลู่เหยี่ยพูดขึ้นกะทันหัน "การแยกกันเคลื่อนไหวแบบนี้มันอันตรายเกินไป สู้เรามารวมทีมต่อสู้กันดีกว่า! ส่วนผลึกซอมบี้ที่หามาได้ ก็แบ่งตามจำนวนที่แต่ละคนกำจัดได้ แบบนี้ก็ยุติธรรมดี"

　　"ฉันว่าข้อเสนอนี้ไม่เลวเลยนะ ลองดูสิ!" ถังเวยเป็นคนแรกที่เห็นด้วย

　　เธอมองไปที่อวิ๋นเจิง ซูมู่หยาง และโจวซือเหยาทั้งสามคนด้วยรอยยิ้ม "พวกคุณคิดว่ายังไง?"

　　"ผมไม่มีปัญหา" อวิ๋นเจิงตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

　　เมื่อเห็นเขาตกลง ถังเวยจึงหันไปมองโจวซือเหยา หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ โจวซือเหยาไม่อยากจะสู้เพียงลำพังอีกต่อไป ประกอบกับคนเหล่านี้มีบุญคุณช่วยชีวิตเธอไว้ เธอจึงไม่กล้าปฏิเสธ "ฉันตกลงค่ะ!"

　　"โอเค!" ถังเวยหันไปมองซูมู่หยาง "เหลือแค่คุณคนเดียวที่ยังไม่ตอบ!"

　　"ไม่ต้องนับผม" ซูมู่หยางมีสีหน้าเย็นชา เขาไม่อยากมีความเกี่ยวข้องกับใครเลยนอกจากหลินโยวโยว ในยุควันสิ้นโลก ความไร้ความรู้สึกคือเครื่องรางคุ้มภัยที่ดีที่สุด

　　ครอบครัวและเพื่อนของเขา มีแค่หลินโยวโยวคนเดียวก็พอแล้ว!

　　"ซูมู่หยาง คุณทำเสียบรรยากาศชะมัด!" ถังเวยหน้าเสียทันที

　　พลังพิเศษของเธอคือพลังสายรักษา เรื่องการรวมทีมจึงไม่ได้ส่งผลกับเธอมากนัก เธอแค่รู้สึกว่าคนเยอะ ๆ มันสนุกดี และอยากจะร่วมวงด้วยเท่านั้น อีกทั้งทุกคนต่างก็เป็นผู้เช่าของอพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 การรวมทีมจะช่วยกระชับความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนบ้านได้ด้วย

　　"พี่ชาย!" หลินโยวโยวเงยหน้าเล็ก ๆ มองซูมู่หยางด้วยสายตาอ้อนวอน

　　ถึงแม้เธอจะมีหลายเรื่องที่ไม่เข้าใจ แต่เธอก็รู้ว่าการออกไปข้างนอกคนเดียวมันอันตรายมาก หลังจากที่คุณแม่จากไป ก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย

　　ครั้งล่าสุดที่พี่ชายกลับมา ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก แล้วยังมีพี่โจวของวันนี้อีก... ญาติของเธอเหลือเพียงพี่ชายคนเดียว เธอไม่อยากให้พี่ชายเป็นอะไรไป!

　　ซูมู่หยางได้ยินดังนั้นจึงก้มลงมองเธอ แม้ว่าหลินโยวโยวจะไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเธอก็เปิดเผยความในใจออกมาจนหมด ซูมู่หยางลูบผมของเธอ "โยวโยวอยากให้พี่รวมทีมกับพวกเขาเหรอ?"

　　หลินโยวโยวพยักหน้า "ได้ไหมคะ?"

　　"ได้!" ซูมู่หยางตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด "นับผมด้วยคน!"

　　"เยี่ยมเลย! ทีมห้าคนของเราก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!" ถังเวยดีใจมากจนยิ้มกว้างเห็นฟัน "เราควรจะตั้งชื่อทีมให้ดูเท่ ๆ ดุดันหน่อยดีไหม?"

　　"หนูคิดว่าชื่อทีมว่าเสือ เท่มาก ๆ นะคะ!" หลินโยวโยวชูนิ้วโป้ง ทำเอาทุกคนหัวเราะคิกคัก

　　เจิ้งเจียฮุ่ยยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก ในเมื่อโจวซือเหยาตกลงรวมทีมกับคนพวกนั้น แล้วเธอกับหลิวเสี่ยวเสี่ยวจะทำยังไง?

　　เธออยากหาโอกาสคุยกับโจวซือเหยาส่วนตัว แต่ก็กลัวว่าโจวซือเหยายังโกรธอยู่และจะไม่ยอมคุยด้วย

　　เธอขมวดคิ้ว เดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวาย หลิวเสี่ยวเสี่ยวกลับไปเอาผลึกซอมบี้ ทำไมถึงนานขนาดนี้ยังไม่กลับมาอีก?

　　เจิ้งเจียฮุ่ยรออยู่นานแต่ก็ไม่เห็นหลิวเสี่ยวเสี่ยวกลับมา พอเธอกำลังจะขึ้นไปดู และเดินมาถึงประตูร้านอาหาร ก็ได้พบกับหลิวเสี่ยวเสี่ยวพอดี

　　"ทำไมเธอไปนานขนาดนี้?"

　　"ฉัน..."

　　"รีบไปเร็ว!" เจิ้งเจียฮุ่ยไม่รอให้หลิวเสี่ยวเสี่ยวพูดจบ ก็ลากเธอเดินตรงไปทางโจวซือเหยา เธอเดินมาหยุดตรงหน้าโจวซือเหยา พร้อมกับฝืนยิ้มออกมา

　　"ซือเหยา เสี่ยวเสี่ยวกลับมาแล้ว เราเปลี่ยนที่ไปแบ่งผลึกซอมบี้กันเถอะ!"

　　"ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก พวกเธอแค่เอาส่วนของฉันมาให้ก็พอ" โจวซือเหยามองโดยไม่แม้แต่จะสบตาพวกเธอ น้ำเสียงเย็นชามาก

　　พวกเธออยากแบ่งให้เท่าไหร่เธอก็จะเอาเท่านั้น เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าวันนี้หามาได้เท่าไหร่กันแน่ แต่จะได้เท่าไหร่ก็ช่างเถอะ เพราะยังไงนี่ก็เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว!

　　หลิวเสี่ยวเสี่ยวไม่เคยเห็นโจวซือเหยาในมุมที่เย็นชาขนาดนี้มาก่อน เธอเหลือบมองแล้วดึงแขนเสื้อของโจวซือเหยาเบา ๆ "ซือเหยา เธอโกรธใช่ไหม โกรธที่พวกเราทิ้งเธอไว้?"

　　"ฉันไม่ได้โกรธ" มันไม่ใช่ความโกรธด้วยซ้ำ แต่มันคือความรู้สึกตาสว่าง ที่ทำให้เธอได้เห็นความจริงบางอย่าง และเห็นธาตุแท้ของคนบางคนเท่านั้น!

　　หลิวเสี่ยวเสี่ยวเห็นท่าทางของเธอยังคงเย็นชา จึงคิดว่าเธอแค่ปากแข็งและพูดต่อว่า

　　"ซือเหยา พวกเราไม่ได้ตั้งใจนะ เธอก็รู้ว่าพลังพิเศษของฉันกับเจียฮุ่ยมันไร้ประโยชน์มาก ถ้าพวกเราอยู่ต่อ นอกจากจะช่วยเธอไม่ได้แล้ว ยังจะพาตัวเองไปตายด้วย! ที่พวกเราทิ้งเธอไว้ ก็เพราะเชื่อในความสามารถของเธอ เห็นไหมล่ะ พอไม่มีพวกเราคอยถ่วงขา เธอก็รอดชีวิตกลับมาได้นี่ไง?"

　　ถังเวยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ โจวซือเหยา ถึงกับหลุดขำออกมาด้วยความสมเพชในคำพูดที่ไร้ยางอายของหลิวเสี่ยวเสี่ยว

　　ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เหยาคำนวณได้ว่าโจวซือเหยามีอันตราย และถ้าพวกเขาไปช่วยไม่ทัน โจวซือเหยาจะมีชีวิตรอดมานั่งฟังคำแก้ตัวพวกนี้ได้ยังไง?

　　หลิวเสี่ยวเสี่ยวนี่มันเหลือเกินจริง ๆ เธอกลับคิดว่าการที่พวกเธอหนีไป คือสิ่งที่ช่วยชีวิตโจวซือเหยาไว้!

　　โหย น่าโมโหชะมัด อยากจะซัดคนหน้าด้านคนนี้สักหมัดจริง ๆ !

　　"ฉันไม่ได้โกรธ" โจวซือเหยาแบมือออกตรงหน้าหลิวเสี่ยวเสี่ยว "เรื่องมันผ่านไปแล้ว เธอเอาผลึกซอมบี้ส่วนของฉันมาให้ก็พอ!"

　　"ซือเหยา เธอจริง ๆ เลย..."

　　"หลิวเสี่ยวเสี่ยว ในเมื่อเธอพูดขนาดนี้แล้ว เธอยังจะมัวโอ้เอ้อะไรอีก? รีบเอาผลึกซอมบี้ให้เธอไปซะ!"

　　คำพูดของหลิวเสี่ยวเสี่ยวถูกเจิ้งเจียฮุ่ยขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงดุดัน นิสัยของเจิ้งเจียฮุ่ยนั้นไม่ดีมาแต่ไหนแต่ไร ที่เธอทนได้นานขนาดนี้ เพราะในใจยังรู้สึกผิดต่อโจวซือเหยา

　　แต่สิ่งที่ควรพูดพวกเธอก็พูดไปหมดแล้ว แต่โจวซือเหยาก็ยังทำท่าทางเมินเฉยใส่พวกเธอ ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอจะเอาหน้าด้าน ๆ ของเธอไปเสนอให้คนที่ไม่เห็นค่าทำไม!

　　"ก็ได้ งั้นเธอกินข้าวเสร็จแล้วก็กลับไปนอนพักผ่อนให้หายโกรธเถอะ พรุ่งนี้พวกเราค่อยออกไปฆ่าซอมบี้กันใหม่" หลิวเสี่ยวเสี่ยวยื่นผลึกซอมบี้ให้โจวซือเหยา

　　โจวซือเหยารับมา โดยไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธ สำหรับเธอแล้ว สองคนนี้กลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว เธอไม่อยากเสียเวลาพูดด้วยให้มากความ

　　"เอาล่ะ ได้ผลึกซอมบี้คืนมาแล้ว ซือเหยา กินข้าวกันเถอะ!" ถังเวยหยิบตะเกียบของโจวซือเหยายื่นให้ตรงหน้าเธอ

　　เมื่อเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างโจวซือเหยากับพวกถังเวยจู่ ๆ ก็ดูสนิทสนมกันขึ้นมา หลิวเสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้ว ในใจพลันเกิดความรู้สึกไม่มั่นคงขึ้นมาทันที

　　เธอลากเจิ้งเจียฮุ่ยออกไปด้านข้าง แล้วกระซิบถามว่า "ฉันแค่ไม่อยู่แป๊บเดียว ทำไมซือเหยากับพวกเขาสนิทกันขนาดนี้ล่ะ?"