[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 59 อยู่นิ่งเป็นเต่า

        ปัง! ปัง!

        เสียงปืนดังขึ้นสองนัดติดกัน!

        สัตว์อสูรวิญญาณล้มลงอีกหนึ่งตัว!

        ทุกนัดยิงอย่างแม่นยำเข้าที่ข้อต่อและหัวของสัตว์อสูรวิญญาณ!

        ภายใต้เงื่อนไขที่ต้องประหยัดกระสุนมากที่สุด!

        และสร้างความเสียหายให้ได้มากที่สุด!

        อันหนิงและเฉินเฉินต่างก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี!

        เพื่อน ๆ ต่างชูนิ้วโป้งให้ทีละคน!

        ถังเชียนหย่ารู้สึกตะลึงกับท่วงท่าการยิงปืนของเจียงหนาน! 

        มันดูมืออาชีพยิ่งกว่าในหนังตำรวจปราบโจรเสียอีก!

        แท้จริงแล้ว เจียงหนานยังมีความลับอะไรอีกมากแค่ไหนกัน?

        ชวนให้อยากจะเข้าไปค้นหาเสียจริง!

        ส่วนอู๋เหลียงนั้นได้เห็นจนชินไปเสียแล้ว!

        ทำไมเทพหนานถึงเป็นเทพหนาน?

        เก่งจริง ๆ เลย!

        ถ้าคุณบอกอู๋เหลียงว่าเจียงหนานขับเครื่องบินและรถถังได้ เขาก็คงจะเชื่ออย่างไม่ลังเล!

        แต่เสื้อลายเสือดาวตัวน้อยของเขาดูเด่นสะดุดตาเกินไปจริง ๆ เมื่อเดินอยู่บนกำแพง!

        เมื่อเวลาผ่านไป สัตว์อสูรวิญญาณที่มารวมตัวกันก็ยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ!

        มากจนเริ่มฆ่าพวกมันไม่ทันแล้ว!

        นักเรียนหญิงคนหนึ่งเผลอตัวและโดนพวกมันกระชากลงไป!

        เธอกรีดร้องขณะตกลงจากกำแพง แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง!

        ด้านล่างมีจระเข้ฟันแหลมอ้าปากกว้างรอเธออยู่!

        เจียงหนานมองเห็นอย่างชัดเจน! แล้วเขาจะไปสนใจอย่างอื่นได้อย่างไรกัน?

        เขาเคลื่อนย้ายฉับพลันไปที่นั่นและโอบกอดเด็กสาวเอาไว้แน่น!

        เด็กหนุ่มช่วยเธอออกมาจากปากจระเข้ได้สำเร็จ! ก่อนจะเคลื่อนย้ายฉับพลันกลับมา!

        ใบหน้าของเด็กสาวเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและยังตกใจกลัวไม่หาย!

        พอเห็นว่าเจียงหนานช่วยชีวิตเธอไว้ก็กำลังจะเอ่ยปากขอบคุณ!

        “ควรลดน้ำหนักหน่อยแล้วล่ะ! เธอดูผอมนะ แต่อุ้มแล้วก็หนักอยู่เหมือนกัน!”

        นักเรียนหญิงตกตะลึง

        จำเป็นต้องตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยเหรอ?

        เธอกำลังเปิดปากจะอธิบายว่าตัวเองไม่ได้อ้วน แต่เจียงหนานกลับหายตัวไปเสียแล้ว!

        นักเรียนหญิงอดไม่ได้ที่จะโมโหจนกระทืบเท้า!

        แต่ก็ไม่ได้กลัวเหมือนเมื่อครู่แล้ว...

        [แต้มความคับแค้นจากหยางหลิว 521 แต้ม!]

        โอ้โห?

        สาวคนนี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ!

        แต้มความคับแค้นก็เป็นรูปแบบหนึ่งของความรักที่มีต่อฉัน!

        ช่วยไม่ได้! เขาหล่อเกินไปจนสวรรค์อิจฉา!

        สัตว์อสูรวิญญาณมีมากขึ้นเรื่อย ๆ จนแม้แต่อันหนิงและเฉินเฉินที่เป็นผู้ปลุกพลังวิญญาณขั้นเหรียญเงินก็ยังฆ่าพวกมันไม่ทัน!

        กำแพงอาจถูกทะลวงได้ทุกเมื่อ!

        เมื่อกำแพงสั่นไหว นักเรียนอีกคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่บนนั้นก็เสียหลักจนตกลงไป!

        เจียงหนานรีบเข้าไปช่วยอีกครั้ง!

        แต่ครั้งนี้ เจียงหนานได้เขากลับมาเพียงครึ่งร่าง!

        เด็กหนุ่มกำข้อเท้าของนักเรียนคนนั้นไว้ในมือ แต่ครึ่งตัวบนของเขากลับหายไป!

        เจียงหนานจำได้อย่างชัดเจนว่า เพื่อนนักเรียนคนนี้เป็นคนแรกที่ก้าวออกมาช่วยเหลือ!

        “สารเลว!”

        เจียงหนานตะโกนด่าทอ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำในทันที เด็กหนุ่มชักกระบี่ออกมาและพุ่งเข้าไป!

        อันหนิงตะโกนอย่างร้อนรน “เจียงหนาน! อย่าใจร้อน!”

        แต่เขาได้พุ่งเข้าไปแล้ว เจียงหนานเล็งไปที่แรดที่กำลังกัดกินร่างครึ่งบนของเพื่อนนักเรียนในฝูงสัตว์ร้าย!

        ใช้พลังทั้งหมดและฟันลงไปด้วยกระบี่เดียว!

        ในชั่วพริบตา เจียงหนานก็เคลื่อนย้ายกลับมาพร้อมกับกลิ่นเลือดที่คละคลุ้งไปทั้งตัว ในมือกำหัวแรดเอาไว้!

        เพื่อนนักเรียนทั้งหมดเงียบกริบ การบาดเจ็บล้มตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้!

        แต่เมื่อเกิดขึ้นต่อหน้า ไม่ว่าใครก็รู้สึกไม่สบายใจ!

        ในตอนนั้นเอง ใครบางคนตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้นและดีใจ “กองทัพรัตติกาล! กองทัพรัตติกาลมาแล้ว!”

        ในตอนนั้น ร่างของผู้คนในชุดทหารสีดำวิ่งอย่างบ้าคลั่งมาจากที่ไกล ๆ มุ่งหน้าสู่เขตปลอดภัยที่ห้า!

        แต่ก่อนที่เจียงหนานจะได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก…

        เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!

        ที่ใจกลางค่าย พื้นดินหมุนวนราวกับกระแสน้ำ!

        ชายชาวรัสเซียในชุดทหารสีเขียวโผล่ขึ้นมาจากใจกลางดินหมุนนั้น!

        บนบ่าติดอินทรธนูที่มีรูปฉลามขาวพิมพ์อยู่บนนั้น!

        ชายชาวรัสเซียคนนั้นยิ้มกว้าง!

        ก่อนจะใช้สองมือทุบพื้นดินอย่างแรง!

        พื้นดินทั้งหมดของเขตปลอดภัยขยับไหวราวกับคลื่นและกลายเป็นทรายไปโดยสิ้นเชิง!

        กำแพงสูญเสียสิ่งยึดเกาะและถูกสัตว์อสูรวิญญาณพังทลาย สถานที่เกิดเหตุวุ่นวายยับเยินในทันที!

        อันหนิงมีสีหน้าเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง “ให้ตายสิ! ขั้นทองคำเหรอ???”

        เฉินเฉินขบกรามแน่น “พวกของฉลามขาว! ปกป้องเจียงหนานให้ดี!”

        ในความวุ่นวายนั้น เจียงหนานรู้สึกเหมือนถูกงูพิษจ้องมองในชั่วพริบตา!

        ชายชาวรัสเซียคนนั้นจ้องมองไปที่เจียงหนานด้วยดวงตาสีฟ้าอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับปีศาจร้าย!

        เจียงหนานร้องในใจ ‘ไม่ดีแล้ว!’

        เขาหันหลังและตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “ไอ้ตัวโต! พาเสี่ยวถังถังหนีไป!”

        อู๋เหลียงไม่ทันได้ตอบ เขารีบอุ้มถังเชียนหย่าขึ้นมา มือถือโล่เหล็กและวิ่งฝ่าวงล้อมออกไปอย่างบ้าคลั่ง!

        ใบหน้าของถังเชียนหย่าเต็มไปด้วยความร้อนรน “แล้วเจียงหนานล่ะ? เจียงหนานอยู่ไหน?”

        “ทำตามที่พี่หนานบอกไว้ก่อนหน้านี้!”

        ในเวลานี้ อู๋เหลียงจะไม่ลังเลใด ๆ ทั้งสิ้น!

สิ่งที่เขาต้องทำคือปฏิบัติตามคำสั่งของเจียงหนานอย่างเคร่งครัด!

        ดวงตาของเจียงหนานสบกับดวงตาของชายชาวรัสเซียคนนั้น

        ก่อนที่เขาจะยิ้มอย่างสดใส “คุณตายแน่!”

        ชายชาวรัสเซียกะพริบตาปริบ ๆ

        นี่มันอะไรกันเนี่ย!

        นึกว่าจะพูดอะไรโหด ๆ ซะอีก!

        เพื่อเรียกขวัญกำลังใจก่อนสู้!

        แต่กลับพูดว่าคุณตายแน่?

        ไม่เล่นตามกฎเลยนะ!

        คำพูดนี่มันโหดเกินไปแล้ว!

        [แต้มความคับแค้นจากคอนสแตนติน จอร์จีวิช พอสตอฟสกี้ เยคอฟ 999 แต้ม!]

        เจียงหนานตกตะลึง!

        นี่มันชื่ออะไรเนี่ย ยาวขนาดนี้! เกินไปหรือเปล่า?

        เจียงหนานรู้ดีว่าฉลามขาวมาที่นี่เพราะเขา!

        ขอแค่เขาสามารถสกัดกั้นชายชาวรัสเซียคนนี้ไว้ได้!

        ต้องไม่ปล่อยให้ขั้นทองคำคนนี้ไปไล่ล่าสังหารอย่างบ้าคลั่ง!

        อย่างน้อยก็ให้เวลาเพื่อน ๆ ได้หนีไป!

        ชั่วพริบตา กระบี่ถังก็ถูกชักออกมา!

        มา! ฉันจะเล่นกับนายสักหน่อย!

        คอนสแตนตินเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและกำลังจะลงมือ!

        แต่สีหน้ากลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นหวาดกลัวและถอยหลังออกไปสองก้าว!

        เจียงหนานงุนงง

        โอ้?

        กลัวแล้วเหรอ?

        ฉันแค่ชักกระบี่ออกมาเท่านั้นเอง!

        คนคนนี้คงไม่ได้อ่อนแอเหมือนชื่อของเขาหรอกนะ?

        หรือว่าจะถูกพลังอำนาจของฉันข่มขวัญกัน?

        คอนสแตนตินพูดกับเจียงหนาน “เด็กน้อย รอดูละกัน! นายหนีไม่พ้นกำมือของฉลามขาวหรอก! อย่าเพิ่งตายไปซะก่อนล่ะ!”

        หลังจากปล่อยประโยคที่ดุดันนี้ออกมา เขาก็วิ่งหนีไป!

        เจียงหนานงุนงงอีกครั้ง

        ไม่ทำตามขั้นตอนเลยเหรอ? 

        วิ่งหนีไปแบบนี้เลยเนี่ยนะ?

        เดี๋ยวนี้คนที่ทำงานเป็นทหารรับจ้างห่วยแตกขนาดนี้เลยเหรอ?

        ฉลามขาว! นายอย่าจ่ายเงินให้เขานะ! ไอ้หมอนี่ไม่ได้ทำงานสักหน่อย!

        จู่ ๆ สายลมอันชั่วร้ายก็พัดมาจากด้านหลัง!

        เจียงหนานหันหลังกลับไปมอง

        ก่อนจะเจอเข้ากับหมีใหญ่ตัวสูงกว่า 20 เมตร ขนาดใหญ่เท่ากับภูเขาเล็ก ๆ ดวงตาแดงก่ำ วิ่งลงมาจากไหล่เขาและกำลังพุ่งตรงเข้ามาหาตัวเองอย่างบ้าคลั่ง!

        เจียงหนานตกตะลึง

        โอ้ พระเจ้า!!! ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ! 

        นี่มันใกล้เคียงกับคิงคองในหนังแล้ว!

        ไม่แปลกใจเลยที่คอนสแตนตินจะวิ่งหนีไป!

        สัตว์ตัวใหญ่ขนาดนี้! อย่างน้อยก็ต้องเป็นขั้นทองคำแน่ ๆ!

        หมียักษ์ขนาดใหญ่เหยียบเท้าลงมาจนทำให้เจียงหนานคิดว่าแผ่นดินกำลังไหว!

        แค่ไม่กี่ก้าวมันก็วิ่งมาถึงค่ายที่กลายเป็นซากปรักหักพัง!

        ตอนนี้ หลี่เซียงและทีมของเขากำลังหนีเอาชีวิตรอด!

        แต่โชคร้าย หลี่มู่เหยียนสะดุดตอไม้และล้มลง กางเกงของเธอเกี่ยวติดเข้ากับลวดหนาม!

        แม้จะพยายามดิ้นหลายครั้งแต่ก็ไม่หลุดเสียที!

        ในความโกลาหล หลี่เซียงและหลิวอู่เฉวียนวิ่งหนีเอาชีวิตรอดโดยไม่หยุด!

        หลี่มู่เหยียนตะโกนอย่างร้อนรน “ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันที! ฉันติดอยู่!”

        พวกหลี่เซียงหันกลับไปมองและเห็นหลี่มู่เหยียนถูกทิ้งไว้ข้างหลังราวสิบกว่าเมตร!

        เขาเงยหน้ามองขึ้นไปและเห็นหมียักษ์ตัวนั้นกำลังยกอุ้งเท้าขนาดมหึมาฟาดใส่หลี่มู่เหยียนอย่างแรง!

        หลี่เซียงขบฟันพูดอย่างยากลำบาก “ขอโทษนะ!”

        หลิวอู่เฉวียนลังเลอยู่สองวินาที และมองหมียักษ์ก่อนจะวิ่งหนีไป!

        ไม่มีแม้แต่คำพูดใดถูกเอ่ยออกมา...

        หลี่มู่เหยียนตะลึงงัน รู้สึกเหมือนมีบางอย่างในใจแตกสลาย

        น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้!

        มองอุ้งเท้าที่กำลังกระแทกลงมา แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง!

        “ชีวิตนี้...ก็แค่นี้สินะ?”

        จู่ ๆ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของหลี่มู่เหยียน

        “เฮ้ ๆ ๆ! พี่เหยียน! ทำอะไรอยู่เนี่ย? ยืนนิ่งอยู่แบบนี้จะกลายเป็นเต่านะ! *[1]”

        เจียงหนานยิ้มแย้มอย่างสดใส เผยให้เห็นฟันขาวเรียงราย ด้านหลังของเขาคือกรงเล็บขนาดมหึมาของสัตว์อสูรวิญญาณหมีป่าดินที่กำลังโจมตีเข้ามา!

        หลี่มู่เหยียนตกตะลึง

        [1] ‘เต่า’ ในประโยคนี้ของจีน แสดงถึงอาการไม่ขยับเขยื้อน