ซอมพอถวายอินทร์ สุวรรณโคมคำนครแห่งสายนที

“ครูบาท่านแลพ่อหมอทั้งหลาย ตัวข้านั้นติดการศึกพัวพัน ไม่อาจรั้งรอพี่ท่านอยู่ที่นี่ได้ อันการจักให้พวกท่านทั้งหลายคืนกลับวังเวียง ก็จักแลดูเป็นเรื่องผิดปกติ ด้วยไม่มีเจ้ามหาชีวิตกลับตามไปด้วย”

“พระบาทเจ้ามิต้องห่วง พวกข้าจะรั้งรอขุนหลวงท่านอยู่แถวนี้มิไปไหน เจ็ดวันสิบวันนี้หากแค่เป็นหมอกมายา มินานดอกพระองค์จักหาทางออกมาได้เอง แต่ถ้าร้อนร้ายกว่านั้น ก็ต้องขึ้นอยู่กับบุญวาสนาแล้วหนา” ครูบาช้างผู้ชราเอ่ยขึ้น

“ข้าเข้าใจ แต่ถึงอย่างไรข้าก็เชื่อในพระปรีชาของพระองค์ ป่าแถบนั้นเข้ามิได้ พวกท่านก็จงพักด้านทิศตะวันตกเถิด แลหากพบร่องรอยช้างเถื่อน ข้าคงต้องรบกวนพวกท่านโพนเอาตัวที่มีลักษณะดี ไปไว้ใช้สอยสักสี่ห้าตัว”

“พระเจ้าข้า…” ครูบาช้างรับคำแลนำคนของตนแยกจากไป

เหลือเพียงพลช้างสิบเชือกแลทหารราบและทหารม้า ที่เพียงแค่เป่าปากออกคำสั่ง ม้าฝีเท้าดีที่ซุ่มอยู่ในป่า ก็พากันวิ่งออกมาทำหน้าที่ของมัน

“พวกม้าเร็ว มึงจงเร่งเดินทางไปก่อน ไปให้ถึงเวียงดงหวายยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี ส่วนกูแลคนอื่น จักเร่งตามไปเช่นกัน” สิ้นคำสั่ง พญาพรหมเสกทรงสั่งพลายชัยศึกให้หันหน้าไปทางป่าดงดำ ทรงพนมมือขึ้นท่วมหัว

“ข้าพญาพรหมเสก อนุชาต่างมารดาในเจ้ามหาชีวิตขุนหลวงอินทร์ถวายผู้เป็นใหญ่ บัดนี้ข้าพเจ้าได้ถ่ายทอดคำสั่งอันเป็นของพระองค์แล้วสิ้น หน้าที่ต่อจากนี้ ข้าพเจ้าจักกระทำมันสุดความสามารถ ขอพี่ท่านโปรดวางใจ แล้วข้าพเจ้าจักเร่งกลับมาช่วยพระองค์แลไอ้พันแก้วลูน พระเจ้าข้า…”

ภายในวงล้อมของสายหมอกธุมเกตุ ที่ม้วนตัวปิดตายทางออก ป่าดงดำยามนี้หาใช่ป่าที่พระองค์ทรงคุ้นเคยเมื่อครั้งประพาสล่าสัตว์ แต่มันคือกับดักเขาวงกตที่มีลมหายใจของคนตายซ่อนไว้ในมุมมืด ขุนหลวงอินทร์ถวายประทับนิ่งอยู่บนคอเจ้ากบูร พลายพ่วงพีที่เป็นดั่งสหายร่วมศึก ทรงกวาดสายตาคมปลาบมองผ่านม่านหมอกที่หนาทึบ จนมองไม่เห็นแม้แต่คนที่เดินนำ

เสียงหวีดหวิวของสายลมที่ลอดผ่านแมกไม้ ฟังดูคล้ายเสียงโหยหวนของวิญญาณสัมภเวสี บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนอากาศมวลใหญ่ดูคล้ายจะจับตัวกันเป็นก้อน บดบังนัยน์ตาให้พร่ามัว

“ไอ้พันแก้วลูน...มึงเห็นกระไรบ้าง” สุรเสียงของขุนหลวงราบเรียบแต่แฝงด้วยตบะอำนาจ

“พระเจ้าข้า...ข้าพเจ้าเห็นเพียงเงาตะคุ่มของโขลงช้างป่าอยู่ลิบ ๆ โน่น ดูเหมือนพวกมันกำลังล้อมวงรอรับพวกเราอยู่ทางเบื้องทิศบูรพาพระเจ้าข้า” พันแก้วลูนที่ยืนอารักขาอยู่ข้างเท้าเจ้ากบูรเอ่ยเสียงสั่น พลางกระชับด้ามดาบในมือจนข้อนิ้วขาวซีด

สิ่งที่พวกมันเห็น คือโขลงช้างหลายเชือก ที่ยืนนิ่งสงบผิดวิสัยช้างป่า ดวงตาของพวกมันเปล่งแสงสีแดงเรื่อในความมืด คอยปรากฏตัวอยู่หลังแนวไม้ใหญ่วูบวาบ ล่อหลอกให้ขบวนเสด็จเบี่ยงทิศทางหลงลึกเข้าไปในใจกลางดงดำ...ทิศที่ซ่อนไว้ซึ่งปลักโคลนดูดและพงหนามพิษ

“หยุดก่อน!” ขุนหลวงอินทร์ถวายที่นั่งอยู่บนหลังเจ้ากบูรรีบตะโกนบอก พร้อมรั้งเชือกที่คอจนเจ้าพลายชะงักฝีเท้า “ข้างหน้านั่นมันมิใช่ทางเดิน แต่มันคือหนองน้ำใหญ่ แลที่เราเห็นในยามนี้ก็ล้วนเป็นมนต์บังตา!”

สิ้นเสียงคำเตือน ทันใดนั้นพื้นดินที่ดูมั่นคงกลับอ่อนยวบยุบตัวลง ราวกับปากของผีร้ายที่อ้าออก ทหารติดตามนายหนึ่งที่รั้งท้าย ก้าวพลาดเพียงกึ่ง ร่างของมันผู้นั้นก็ถูกเถาไม้ที่ขยับเขยื้อนได้ดั่งงูรัด รวบตรึงข้อเท้าพร้อมกระชากลงสู่หลุมลึกที่เต็มไปด้วยขวากไม้ซุงซี่คมตั้งรับ

“ช่วยด้วย! อ๊ากกก!” เสียงร้องขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงกระดูกแตกหัก บรรยากาศหนาวเหน็บพลันคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่กระตุ้นให้ป่าแห่งนี้ดูหิวกระหายยิ่งขึ้น

“อย่าแตกแถว! ใครก้าวออกจากรัศมีเจ้ากบูรแม้เพียงก้าวเดียว มึงคือคนตาย!” ขุนหลวงอินทร์ถวายทรงขบกรามแน่นจนเป็นสัน

รอบวรกายยามนี้ ม่านหมอกเริ่มกลั่นตัวเป็นรูปร่างประหลาด คล้ายใบหน้าคนแก่ที่แสยะยิ้มอยู่ตามโคนต้นไม้ เสียงกระซิบด่าทอสาปแช่งระงมมาจากทุกทิศทาง เป็นอาคมแรงที่พ่อหมอพะตี่เซอเกถักสร้างไว้ เพื่อบดขยี้ขวัญกำลังใจทหารหาญแลเจ้ามหาชีวิต ทุกย่างก้าวที่เจ้ากบูรไสเท้าผ่านไป คือการเดิมพันด้วยชีวิต เพราะใต้อำนาจป่าบังตานี้ ทหารของพระองค์กำลังถูกปลิดชีพไปทีละคน...ทีละคน ด้วยกับดักที่มองไม่เห็นและโขลงช้างเสก ที่จ้องจะเข้ามาเหยียบขยี้หากใครก็ตามหลุดออกจากวงล้อมอารักขา

“มึงจักเล่นเล่ห์กับกูฤา ไอ้พวกสอพลอ! พันแก้วลูน...มึงจงตั้งจิตตั้งใจให้มั่น อย่าให้ไอ้ผีพวกนี้พรากสติมึงไปได้ กูกับมึงจักต้องออกไปเห็นตะวันของวันพรุ่งให้ได้!”

ท่ามกลางป่าดงดำที่มืดมิดและเสียงอาถรรพ์รอบทิศที่ราวกับขยับบีดอัดเข้าหาทุกคน เจ้ามหาชีวิตและข้าราชบริวารลดน้อยลงไปหนึ่ง ทำให้ทุกคนต้องเกาะกลุ่มกันเหนียวแน่น ด้วยไม่รู้เลยว่า ฝ่าเท้าที่หยัดยืนอยู่ในยามนี้ จักมีกับดักหรือผีร้ายหมายกระโจนเข้าขย้ำเอาชีวิต ด้วยจุดมุ่งหมายของมันนั้นเพื่อดับชีพสายเลือดขัตติยาตามแผนของคนชั่วที่วางไว้

เสียงแปร๋นแปร๋นที่ดังโหยหวนแหวกม่านหมอกออกมานั้น มิใช่เสียงก้องกังวานอย่างช้างมงคล แต่เป็นเสียงที่บาดลึกหนาวเย็นเข้าไปถึงขั้วหัวใจ

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทุกคน คือเงาของโขลงช้างที่ค่อย ๆ ทะยานออกมาจากความสลัว พวกมันเดินไร้เสียงฝีเท้าร่างกายซูบผอมจนเห็นโครงกระดูกชัดเจน ภายใต้ผิวหนังสีเทาหม่น ที่หลุดลุ่ยเป็นริ้ว ๆ เพราะความเปื่อยเน่า ดวงตาแดงฉานดั่งถ่านไฟป่า จ้องเขม็งมายังกลุ่มคนประหนึ่งจะสูบเอาวิญญาณ

“พระบาทเจ้า ดูนั่น! พ่อข้า...พ่อข้าเรียกข้า! พ่อข้ามาหาข้า” ทหารหนุ่มนายหนึ่งร้องขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ เมื่อมองเห็นเงาช้างตนหนึ่ง กลายร่างเป็นบิดาผู้ล่วงลับ มายืนกวักมือเรียกอยู่กลางวงล้อมของหมอกธุมเกตุ ร่างนั้นก้าวพรวดออกไปจากรัศมีของเจ้ากบูรอย่างคนขาดสติ

“อย่าไป! ไอ้หล้า กลับมา!” เสียงห้ามของเพื่อนทหารไม่เป็นผล ทันทีที่เท้าของมันสัมผัสเขตหมอกหนา ร่างของมันก็ถูกเงาตะคุ่มจากร่างพ่อเป็นช้างผี ชูงวงที่ดูคล้ายลำไส้เน่าเปื่อยพันคอ แล้วกระชากหายลับไปในม่านมืด ทิ้งไว้เพียงเสียงกรีดร้องขอชีวิตที่แว่วมาเพียงครู่ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเคี้ยวกร้วมและเสียงกระดูกป่นปี้ที่ดังสะท้อนไปมาอย่างไร้ทิศทาง

“ไอ้พันแก้วลูน! มึงขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” ขุนหลวงอินทร์ถวายทรงตวาดกร้าว พร้อมกับพยุงร่างของพันแก้วลูนให้ขึ้นมาประทับหลังเจ้าพลายกบูรแทนที่พระองค์ “กุมหัวสหายกูให้ดี อย่าให้มันเสียทีแก่กลลวง มึงต้องคุมสติคนที่เหลือให้ออกไปจากป่านรกนี้ให้ได้!”

ขุนหลวงทรงสะพายดาบหลุมคำใส่หลัง แล้วคว้าเอาง้าวขอ[1] ที่มัดติดอยู่ข้างตัวเจ้ากบูรมาถือมั่น สุรเสียงดังก้องกังวานสยบเสียงโหยหวนรอบข้าง

“มึงทั้งหลายฟังคำกู! หากเห็นแสงสว่างหรือทางออกจากมายานี้ ให้พวกมึงเร่งฝีเท้าออกไปเสีย อย่าห่วงหาหน้าหลัง อย่ารอรีพะวงถึงตัวกู ชีวิตของพวกมึงจงรักษามันไว้ อย่ามาปล่อยทิ้งให้ผีป่ามันแทะกิน!”

สิ้นคำสั่ง ขุนหลวงอินทร์ถวายทรงกระโดดโหนตัวลงจากหลังเจ้ากบูร ร่างทระนงวิ่งฝ่าม่านหมอกมุ่งหน้าเข้าหาโขลงช้างผีอย่างไม่สะทกสะท้าน

“พระบาทเจ้า! อย่าพระเจ้าข้า…” พันแก้วลูนได้แต่ร้องตะโกนตามหลัง

“มาเลยไอ้พวกเดรัจฉานเดนมนต์! มึงอยากได้เลือดกูนัก! ก็เข้ามา…”

คมง้าวขอในมือตวัดเป็นวงโค้ง ประกายดาบหลุมคำที่สะพายติดหลังสะท้อนแสงอาคมวับวามแล้วหายเข้าไปในหมู่ไม้ ทหารที่เหลือมองเห็นเพียงแผ่นหลังของเจ้ามหาชีวิต ที่ถูกกลืนหายไปในหมอกธุมเกตุ เสียงโลหะกระทบกันและเสียงสวดมนต์คาถาข่มขวัญผีพรายดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วดงดำ ทิ้งให้ทหารที่เหลือต้องเลือก ระหว่างจะทำตามพระบัญชาเพื่อเอาชีวิตรอด หรือจะยอมตายถวายหัวอยู่ใต้คมเขี้ยวของป่าอาถรรพ์แห่งนี้

[1]ง้าวขอ : อาวุธด้ามยาวประเภทหนึ่ง มีลักษณะเป็นใบมีดโค้งคล้ายง้าวหรือเคียวขนาดใหญ่ ติดอยู่บนปลายด้ามไม้ ใช้สำหรับฟัน ฟาด หรือเกี่ยวศัตรูในการรบ โดยเฉพาะการต่อสู้บนหลังช้างศึกและม้า ซึ่งต้องอาศัยอาวุธที่มีระยะยาวกว่าดาบทั่วไป ในดินแดนล้านนาและรัฐไทโบราณ ของ้าวนับเป็นอาวุธของนักรบและแม่ทัพชั้นสูง อีกทั้งยังเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจและเกียรติยศทางการทหาร คำว่า ของ้าว เป็นคำล้านนาและไทยเหนือที่สันนิษฐานว่ารับอิทธิพลมาจากอาวุธจีนประเภท กวนเตา (關刀) หรืออาวุธตระกูลง้าว ซึ่งรูปแบบที่เราคุ้นเคยอาจเกิดขึ้นในยุคหลังพอสมควร

อ่านฟรีจนจบ 143 ตอน ปิดจบติดเหรียญถาวร

แบบอีบุ๊ค 3 เล่มจบ :

เล่ม 1. https://shorturl.asia/e8Lbh

เล่ม 2   https://shorturl.asia/BxnNW

เล่ม 3. https://shorturl.asia/hCcXH