ได้ยินเช่นนั้น เหล่าจอมยุทธน้อยทั้งหลายต่างเร่งเข้าเลือกหาอย่างรวดเร็ว
" เ้าจะเอาไปมากเช่นนั้นมิได้ " เสียงหนึ่งดังขึ้น
" ศิษย์พี่ เพราะเหตุใดข้าจึงเอาไปหลายชิ้นมิได้ " ศิษย์น้องเอ่ยถาม
" เ้าคิดว่าสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ผู้อาสุโสจะขายเท่าใด " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" จริงด้วย หากผู้าุโขายราคาแพงลิ่ว แม้นแต่ชิ้นเดียวข้าก็มิมีจ่าย " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา
" เช่นนั้นแล้วพวกเราควรเลือกคนละชิ้น " ศิษย์พี่เอ่ย
" อึ้ม " เหล่าศิษย์น้องต่างพยักหน้า พลางวางสมบัติล้ำค่าที่พวกเขาคิดลงที่เดิม
หานลี่คิ้วกระตุก เมื่อเห็นเหล่าจอมยุทธน้อยวางสินค้าของตนลง
" มิชอบ มิสวย มิถูกใจ " หานลี่พูดในใจ
" คงต้องแนะนำรายละเอียดสักหน่อย " หานลี่พยักหน้าช้าๆ พลางเดินเข้าหาจอมยุทธหญิง
" จอมยุทธหญิง ข้าว่าท่านเหมาะสมกับตุ๊กตากระเบื้องหงส์เหมันต์ " หานลี่หยิบตุ๊กตาหงส์เหมันต์ให้จอมยุทธหญิง
" ผู้าุโ เหตุใดท่านจึงคิดว่าข้าเหมาะสมกับตุ๊กตาหงส์เหมันต์ " จอมยุทธหญิงเอ่ยถาม
" เ้าดูที่ร่างกายของเ้าสิ ร่างกายของเ้าแผ่ไอเย็นออกมา หากมิใช่ว่าเ้าป่วยอยู่ก็คงเป็ที่ร่างกายของเ้าเป็ธาตุน้ำ " หานลี่เอ่ยออกมา
เขาเคยได้อ่านตำราฝึกยุทธมากมายใน่สิบปีที่ผ่านมา จึงสามารถจำแนกเื่กายของผู้ฝึกยุทธได้
" เห็นจะเป็อย่างที่ผู้าุโกล่าว เพราะเวลาที่ข้าฝึกวิชาที่เกี่ยวกับวารีข้าจะสามารถฝึกฝนได้อย่างรวดเร็ว " จอมยุทธหญิงเอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ
" เช่นนั้นแล้ว ตุ๊กตากระเบื้องหงส์เหมันต์นี้ ผู้าุโจขายเท่าใดเ้าคะ " จอมยุทธหญิงเอ่ยออกมา
" หากขายแพง พวกเ้าก็คงจะมิมีเงินซื้อหา แต่หากขายถูกข้าก็จะมิได้กำไร " หานลี่เอ่ยออกมา
" ท่านลองเสนอราคามา " หานลี่เอ่ยออกมา
เหล่าจอมยุทธน้อยทั้งหลายต่างมองหน้ากัน พลางครุ่นคิดอย่างหนัก
" หากให้น้อยไป ผู้าุโอาจมิพอใจ แต่หากให้มากไป ข้าก็มิมีจ่าย " จอมยุทธหญิงพึมพำ
สองมือของนางโอบอุ้มตุ๊กตาหงส์เหมันต์ไว้แนบอก " ฮือ " ร่างบางของนางพลันสั่นสะท้าน
ปราณพลังเหมันต์แทรกซึมเข้าสู่ร่าง แม้นจะเย็นเยียบแต่ก็เบาสบายสำหรับนาง
" นี่มัน " ดวงตาคู่สวยพลันเบิกโพลง จอมยุทธหญิงเหลียวมองยังชายหนุ่ม
" ช่างน่ามหัศจรรย์ยิ่งนัก " นางพึมพำ
จอมยุทธหญิงพลันหลับตาลงเพื่อข่มสติอารมณ์อันกระเจิงของตนลง แลควบคุมปราณเหมันต์อย่างให้ไหลเวียนไปยังตันเถียน
" อีกมินานก็จะทะลวงขั้นย่อยได้แล้ว " จอมยุทธหญิงพึมพำ
" ผู้าุโ ข้ามีเงินมิมาก ข้าให้ท่าน " จองยุทธหญิงพลันนิ่งเงียบ
ราวสามอึดใจ " หนึ่งเหรียญทอง " ในที่สุดนางก็เอ่ยออกมา
( หนึ่งเหรียญทอง = หนึ่งร้อยเหรียญเงิน , หนึ่งเหรียญเงิน = หนึ่งร้อยเหรียญทองแดง )
หานลี่ครุ่นคิด " ตุ๊กตากระเบื้องนี่กว่าจะปั้นเสร็จ กว่าจะเผาเสร็จ ทั้งสีที่ต้องใช้ ทั้งดินที่ต้องผสม ทั้งฟืนในการเผา กลับให้ราคาเพียงแค่นี้ "
" แต่หากข้าขายออกไปในราคานี้ คงจะทำให้เสียราคาเป็แน่ " หานลี่หยักหน้าช้าๆ
" แต่หากจอมยุทธหญิงนำกลับไปยังสำนักแลสหายของนางพบเห็นเข้า มิแคล้วว่าจะได้ลูกค้ามากขึ้น " หานลี่พยักหน้า
" ได้ ข้าขายให้หนึ่งเหรียญทอง แต่เพียงพวกท่านเท่านั้น แลซื้อได้เพียงคนละหนึ่งชิ้น " หานลี่เอ่ยออกมา
" ขอบพระคุณผู้าุโ " จอมยุทธหญิงฉีกยิ้มจนหน้าบาน แลเร่งยื่นเหรียญทองให้
" อืม " หานลี่พยักหน้า แลรับเอาเหรียญทองอย่างเสียมิได้
" ผู้าุโรบกวนแนะนำสินค้าของท่านให้ข้าด้วยขอรับ " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้า พลางกวาดตามองทั่วร่างของจอมยุทธน้อย
" สำหรับจอมยุทธน้อยท่านนี้ ข้าคิดว่าสิ่งนี้คงเหมาะสมกับท่านเป็แน่ " หานลี่เอ่ยออกมา แลเดินไปยังด้านหลังชั้นวางอีกฟากหนึ่ง
หานลี่หยิบไม้พลองสีดำออกมา พลางหมุนควงเล่น " วู๊มมม " พลันปรากฎมวลอากาศบีบอัดรอบด้าน
เหล่าศิษย์ถึงกับอ้าปากค้าง มองจ้องยังพลองสีดำ ที่ถูกหมุนควงไปมา
" พลองนี่เหมาะกับจอมยุทธน้อยท่านนี้ " หานลี่ยื่นพลองให้ศิษย์พี่
ศิษย์พี่รับเอาพลองไม้สีดำ " อือ " ทั่วร่างพลันสั่นสะท้าน สองตาของศิษย์พี่พลันเปล่งประกายวับวาบ
พลันปรากฎอักษรขึ้นในหัวสมอง " เก้าัคะนอง " ศิษย์พี่พึมพำ
ทั่วร่างของศิษย์พี่สั่นเทิ้ม เหงื่อเย็นพลันไหลหลั่งอาบย้อมทั่วร่าง " อึก " เสียงกลืนนำลายดังขึ้น
" ฟู่ว " ศิษย์พี่เป่าปากออกมาอย่างแรง
" เกินคาดคิด " ศิษย์พี่พึมพำ
" ผู้าุโ ข้าชอบพลองสีดำนี่ ท่านจะขายให้ข้าเท่าใดขอรับ " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" ท่านอยากจ่ายเท่าใดก็จ่ายมา " หานลี่เอ่ยออกมา
" หากเป็เช่นนั้น ข้าขอจ่ายให้ท่านหนึ่งร้อยเหรียญทองขอรับ " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ แม้นภายนอกจะดูเคร่งขรึม แต่ในใจเวลานี้เต้นระรัว
เขาเคยขายของได้เงินมากมายขนาดนี้ที่ไหน ทั้งไม้พลองนี่เขาก็หักออกมาจากต้นไม้ต้นหนึ่งที่ถูกฟ้าผ่าใส่
เช่นนั้นแล้ว " กำไรล้วนๆ " หานลี่อยากจะร้องะโออกมาดังๆ แต่ก็ติดที่ว่ามีจอมยุทธน้อยอยู่ด้วย
" ขอบใจท่านจอมยุทธ " หานลี่รับเอาถุงใส่เหรียญทอง พลางยกยิ้มบางๆ
" ผู้าุโ ข้าเหมาะสมกับสิ่งใดขอรับ " จอมยุทธผู้หนึ่งเอ่ยถาม
" จอมยุทธน้อยท่านนี้ ควรเป็สิ่งนี้ " หานลี่เอ่ยออกมา
เมื่อทุกคนได้รับสมบัติล้ำค่า ตามความคิดของตนแล้ว
" จอมยุทธทุกท่านจำไว้ว่า ต่อไปนี้สินค้าในนี้จะมิได้ขายในราคานี้แล้ว " หานลี่เอ่ยออกมา
" ทั้งยังจำกัดการซื้อหาเพียงคนละหนึ่งชิ้น แลที่สำคัญสิ่งที่ซื้อจะต้องเหมาะสมกับตนเองด้วย " หานลี่เอ่ยออกมา
" เข้าใจแล้วขอรับ,เ้าค่ะ " เหล่าจอมยุทธเอ่ยออกมา
" ผู้าุโ รบกวนท่านนานแล้ว พวกข้าต้องขอลา " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้า
" ฟิ้ว " ลำแสงนับสิบพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในทันใด
" เหาะได้มันก็ดีเช่นนี้นี่เอง " หานลี่พึมพำ
" ศิษย์พี่ข้ามิเข้าใจ ก่อนจากมา เหตุใดผู้าุโจึงบอกกล่าวกับเราเช่นขั้น " ศิษย์ผู้น้องเอ่ยถาม
" เพราะผู้าุโจะให้พวกเราบอกต่อกับคนอื่น หาก้าสมบัติล้ำค่าราคาจะแพงกว่าที่เราซื้อ ทั้งยังมิสามารถเลือกได้ต้องเป็ที่ผู้าุโเลือกให้ " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" เป็เช่นนี้ " ศิษย์น้องพยักหน้า
" พวกเราเร่งกลับกันเถิด " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
หานลี่มองยังลำแสงที่พุ่งหายไป อย่างเงียบๆ
" ปิดร้าน ปั้นตุ๊กตารอ " หานลี่เอ่ยออกมา
ชายหนุ่มเร่งปิดร้าน แลเข้ายังส่วนโรงปั้นตุ๊กตากระบื้อง
เมื่อเข้ามาถึงภายในโรงปั้นตุ๊กตากระเบื้อง ที่ถูกจัดวางอย่างมีระเบียบ ส่วนของการปั้น ส่วนของการเผา ส่วนทำสี ส่วนผสมดิน ทั้งส่วนของการวาดแบบ
หานลี่เดินไปยังส่วนของการออกแบบที่มีตำราวางอยู่มากอยู่มากมาย ชายหนุ่มครุ่นคิดถึงวันที่มายังเมืองม่อเสียบคราแรก
ชายชราผู้หนึ่ง ได้รับเขาเป็ลูกมือในการปั้นตุ๊กตา ใน่เวลานั้นชายหนุ่มราวกับตกนรกก็มิปาน
เพราะชายชรานอกจากจะมิสอนสิ่งใดแล้ว เขายังทำหน้าที่เพียงไปขุดดินจากป่ามากองให้กับชายชรา
ตลอดหนึ่งปีที่ต้องขุดดินนั้น มันราวกับทาสชั้นต่ำที่ต้องใช้แรงงานหนักแลเศษเงินเเพียงมิกี่เหรียญทองแดงต่อวัน
แต่กระนั้นแล้ว ชายหนุ่มก็มิได้ย่อท้อ เขาออกรับจ้างในเมืองเพื่อหารายได้เสริม
จนเมื่อครบปี ชายชราได้บอกว่าเขาเข้ามาในโรงปั้นตุ๊กตา แลขโมยผลงานของตนไปขายจึงมีเงินมากมาย
่เวลานั้นเขาเกือบต้องตาย หากมิได้เหล่าชาวบ้านที่ว่าจ้างช่วยเหลือไว้ มิแคล้วคงมิมีชายหนุ่มในวันนี้
หลังจากนั้นเขาสาบานว่า เขาจะหัดปั้นตุ๊กตากระเบื้อง แลจะทำให้ชายชราต้องสูญสิ้นทุกอย่าง
เขาได้หาซื้อแบบตุ๊กตากระเบื้องมา แลทดสอบทดลองอยู่นาน จนฝีมือของเขาเข้าขั้น แลจึงออกเร่ขาย
หลังจากเร่ขายอยู่หนึ่งปี ชายชราผู้นั้นพลันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
หานลี่ได้สติกลับคืนพลางถอนหายใจออกมาอย่างแรง
หานลี่สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป แลเริ่มกางแบบตุ๊กตา
เ้าสำนักชายแก่มองยังเหล่าศิษย์ที่กลับมาถึงสำนักเป็ชุดสุดท้ายพลางคิ้วขมวด
" เหตุใด ศิษย์หล่านี้จึงมีเต๋าที่เข้มข้นเช่นนี้ " เ้าสำนักพึมพำ
" พวกเ้ามานี่ " เ้าสำนักเรียกศิษย์ทั้งสิบเข้ามา พลางเอ่ยถาม
" พวกเ้าไปที่ใดมา จึงได้กลับมาช้าเช่นนี้ " เ้าสำนักเอ่ยถาม
" เรียนท่านเ้าสำนัก " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" ศิษย์ได้เลือกซื้อสมบัติล้ำค่าที่เมืองม่อเสียนอยู่ขอรับ จึงได้กลับมาช้า " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" เ้าคิดว่าสมบัติล้ำค่ามีวางขายเกลื่อนราวกับผักปลาเยี่ยงนั้นรึ " เสียงชราลอยเข้ามา พร้อมกับร่างที่เหี่ยวย่น
" ผู้าุโสาม เป็ความจริงขอรับ " ศิษย์พี่เอ่ยออกมา
" ไหนเ้าลองเอาสมบัติล้ำค่าที่ว่าออกมาดู " เ้าสำนักเอ่ยออกมา
เขาสงสัยอยู่เช่นกันในว่าในเมืองเล็กๆอย่างเมืองม่อเสียนมิน่าจะมีร้านค้าของหอสมบัติมาเปิดกิจการ
1K
