Pioneer Era

***น้องเล็ก [ทัวร์มาลีน-เอท]

“เย็บให้เสร็จแล้ว คราวนี้อย่าเผลอทำชุดขาดอีกละลี่”

“สมกับเป็นแม่ศรีเรือนดิวซ์ ขอบคุณมากเลย ดอง~”

ยัยดองกำลังยิ้มแก้มปริน่าหยิกให้กับเพื่อนเผ่าอสูรไร้ขนที่ช่วยเย็บซ่อมชุดให้อยู่

ก้นลูกท้อขาวน่ารักของยัยดองถูกปกปิดเก็บมิดชิดด้วยชายกระโปรงสีขาวอีกบริสุทธิ์อีกครั้ง

"ว่าแต่พวกดิวซ์รอดมาได้ยังไง? แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ตรงนี้นะดอง? "

"ให้จาวิสตอบแล้วกัน"

"ปี้~"

สัตว์รูปร่างคล้ายงูมีเกล็ดสีฟ้ากับยัยที่ชื่อดิวซ์หันไปทางสาวเมดชุดสีขาวพร้อมกัน

"ค่ะ หลังจากพลาดท่าถูกจับมาพร้อมกัน ฉันก็รีบสลัดหนีออกมา แล้วหาจังหวะช่วยคุณดิวซ์กับคุณมังกรวารีผู้น่ารัก ก่อนจะรีบตามหาคุณลี่จากเครื่องติดตามที่ฝั่งอยู่ในตัวในวันนี้ค่ะ"

"วันนี้? เครื่องติดตาม? "

"ใช่ค่ะ วันนี้คือวันที่ 11 เดือนเอนมูว์ทัวร์ สรุปคือผ่านมาสองวันนับจากวันที่ถูกลักพาตัวมาค่ะ ส่วนเรื่องเครื่องติดตาม หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายครั้งแล้ว ท่าน ผอ. ยะมะโตะจึงสั่งให้ฉันฝังเครื่องติดตามลงไปในร่างกายของคุณลิลลี่เอาไว้ค่ะ เวลามีอะไรเกิดขึ้น จะได้ลากคอกลับมาได้ทันทีค่ะ”

“ละเมิดสิทธิส่วนตัวดอง! ”

ยัยดองประท้วงคนที่ชื่อจาวิซทั้งน้ำตา

พวกเขาดูสนิทกันมากทีเดียว

พอเห็นแบบนี้แล้วก็พลานกลับมาเปรียบเทียบกับชีวิตของตัวเองไม่ได้

ไร้ญาติมิตร ไม่รู้ประวัติชาติเกิดตัวเอง พอจำความได้ ก็รู้แค่ว่าตนเองคือเด็กกำพร้าที่ถูกเก็บมาเลี้ยงแล้ว

คนที่เรียกได้ว่าใกล้ชิดที่สุดจึงมีเพียงแค่บรรดาพี่ใหญ่กับท่านผู้กล้าที่เก็บข้าน้อยมาดูแล

ทั้งชีวิตต้องถูกจับแยกจากสังคม ถูกฝึกโหดเพื่อให้เป็นนักฆ่ามือหนึ่งของชนเผ่า

ข้าน้อยมักถูกสอนเป็นประจำว่า "นี่คือการเสียสละเพื่อสังคมส่วนรวม ดังนั้นจงภูมิใจในตนเองที่ถูกรับเลือกเข้ามาฝึกเสียเถิด"

ข้าน้อยเติบโตมาในสิ่งแวดล้อมแบบนั้นเจ้าค่ะ

“---หลังจากที่รอดมาได้---”

ยัยดองยังคงพูดคุยกับเพื่อนของเธอโดยไม่สนใจข้าน้อยแม้แต่นิดเดียว

หึ!

ใช่แล้ว! ข้าน้อยไม่มีทางเป็นเพื่อนกับใครได้หรอก! คนสำคัญของข้าน้อยมีเพียงแค่พวกพี่ใหญ่กับท่านผู้กล้าควอร์ตไซต์เท่านั้น!

คำว่าเพื่อนไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ!

เปล่าประโยชน์เจ้าค่ะ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์!

นี่พูดจริง ๆ นะ!

“และนี่คือเพื่อนใหม่ของฉัน [ทัวร์มาลีน-เอท] นะดอง”

“สวัสดีเจ้าค่ะ! ข้าน้อยชื่อ [ทัวร์มาลีน-เอท] อายุ 15 ปี สูง 165 รอบอก [A] ชอบกินอาหารรสจืดที่สุดเจ้าค่ะ! เป็น [สหายชีวิต] ของยัยดองเจ้าค่ะ! ชีวิตนี้ถูกยัยดองช่วยชีวิตเอาไว้ถึงสองครั้ง ไม่สิ.. สามครั้งเจ้าค่ะ! ถึงจะรังเกียจเผ่าอสูรกายที่ฆ่าท่านแม่บุญธรรมไป แต่กับยัยดองแล้วต่างออกไปเจ้าค่ะ! ข้าน้อยไม่เคยเจอใครจิตใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์แลละงดงามอย่างยัยดองมาก่อนเลยเจ้าค่ะ! แล้วสีที่ชอบคือ---"

***ผ่านไปสิบนาที

" บลา บลา บลา---เพราะอย่างงั้นจึงขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าค่ะ! "

"..."

ทำไมนิ่งเงียบเป็นป่าช้าแบบนั้นละเจ้าคะ?

" เออ… ตอนนี้แนะนำตัวกันเสร็จแล้ว งั้นรีบหาทางออกกันเถอะทุกคน… แล้วอีกเรื่อง ได้โปรดเรียกฉันว่า [ลี่] ทีเถอะ ดอง~"

"เจ้าค่ะ [ยัยดอง] "

"..."

[เพื่อน] ผู้น่ารักหัวเขียวถอนหายใจให้ฉันทีหนึ่ง ก่อนจะเดินตามคนที่ชื่อจาวิสไปในช่องทางเดินอันมืดมิดอย่างเงียบ ๆ

อ่าว… นี่ข้าน้อยใช้คำพูดอะไรผิดไปหรือเปล่านะ? ไม่ใช่ว่าการ [ตั้งชื่อเล่น] ให้กัน คือวิธีการตีสนิทหรอกหรือเจ้าคะ?

พวกเผ่าอสูรกายนี่เข้าใจยากจริง ๆ เจ้าค่ะ

พวกเราเดินมาตามเส้นทางที่มืดมิดอย่างระมัดระวัง

แสงไฟเพียงหนึ่งเดียวที่พวกเรามี คือแสงที่ส่องสว่างออกมาจากปีกของยัยดอง

สวยจัง~

"ที่นี่มัน… คล้ายกับห้องโถงต้อนรับเมื่อตอนนั้นเลยดอง"

ยัยดองพูดอะไรสักอย่างออกมาในตอนที่พวกเราหลุดเข้าไปในห้องโถงขนาดใหญ่

มันเป็นห้องโถงทรงวงรีที่ปูพื้นด้วยหินตัดขอบเข้ารูปทรง

มีเพดานผิวเรียบไร้รอยต่อ เครื่องเรือนดูหรูหราประดุจเป็นผลงานฝีมือระดับปรมจารย์

[ยิน---ต้อนรับ]

มีเสียงของเด็กผู้หญิงดังขึ้นมาจากผ้าเพดาน

พริบตานั้นเองที่ห้องโถงมืดมิดฉับพลันกลายเป็นสว่างเจิดจ้า

แต่มีแสงสว่างเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

ผนังกับผ้าสีขาวหลายส่วนอยู่ในลักษณะบิดงอผิดรูป แสงไฟเองก็สว่างเพียงเฉพาะส่วนที่ดูสมบูรณ์เท่านั้น

พื้นที่สวยงามเองก็มีเพียงหนึ่งในสาม เพราะส่วนที่เหลือนั้นพังทลาย และถูกแทรกขึ้นมาด้วยรากไม้ใหญ่

ห้องโถงที่พังทลายและมีแสงสว่างอย่างน่าประหลาดนี้ มีโต๊ะยาวตั้งอยู่ใจกลางห้องอย่างโดดเด่น

"ทุกคนระวังเจ้าค่ะ! "

ข้าน้อยตั้งท่าเตรียมโจมตีไปที่อีกฟากของโต๊ะยาวนั้น

บนกำแพงด้านหลังของโต๊ะยาวคือกระจกบานใหญ่

ถึงจะดูเก่าและมีรอยเปื้อนมากมาย แต่มันยังคงความใสเอาไว้ได้อย่างน่าประหลาด

และสิ่งที่เผยให้เห็นด้านหลังกระจกบานนั้น ก็คือฝูงของ สไปเดอร์-อาร์บอก จำนวนมาก

พวกมันเดินไต่ไปตามผนังทุกตารางนิ้ว มีขนาดตั้งแต่หนึ่งเมตรไปจนสิบเมตร และพ่นใยสีดำกางดักไปทั่วจนชวนให้รู้สึกขนลุกขนพอง

"ดูเหมือนว่าทางออกจะอยู่ตรงนั้นเจ้าค่ะ…"

ใต้กระจกบานใหญ่มีสิ่งที่คล้ายประตูติดตั้งเอาไว้อยู่

นอกจากประตูบานนั้นแล้ว ก็ไม่เห็นทางออกอื่นปรากฏอยู่ที่ไหนอีกแล้วเจ้าค่ะ

แบบนี้ก็หนีออกไปทางนั้นไม่ได้นะสิ

"มิ… มีโครงกระดูกใจกลางห้องด้วย ดอง! "

ที่ใจกลางห้อง บนโต๊ะยาวสีขาวตรงนั้นมีโครงกระดูกนอนหงายอยู่คนหนึ่ง

จากรูปร่างที่มีขนาดเล็ก คงเป็นชนเผ่าหนูไม่ผิดแน่นอน

ในมือของเขามีหนังสือดูเก่าแก่ถืออยู่เล่มหนึ่ง

ข้าน้อยเดินไปหยิบมันขึ้นมาดู

“ (นี่มัน… ภาษาโบราณนี่?) ”

สิ่งที่เขียนอยู่ในหนังสือเล่มนั้นคือบันทึกเก่าแก่

โชคดีที่ข้าน้อยถูกฝึกสอนให้เขียนและอ่านภาษาโบราณออก เลยสามารถอ่านเล่มนี้ได้อย่างไม่มีปัญหา

ปีที่เขียนนั้น ถูกเขียนด้วยตัวย่อที่ข้าน้อยไม่เคยเห็นมาก่อน รวมไปถึง วัน เดือน ปี เองก็ถูกเขียนด้วยระบบตัวเลขของยุคโบราณ

ที่สำคัญคือเนื้อหาที่แปลกประหลาด

มันมีแต่เรื่องราวบ้าบออย่าง “วันนี้ถูกกองบินเอเลี่ยนหูยาวโจมตีที่หมู่ดาว xxx” หรืออย่าง “ยานสำรวจกลับมาพร้อมกับสิ่งมีชีวิตประหลาดรูปร่างงูที่มีขาแมงมุมจากดาว REDIRPS” อะไรแบบนี้

ส่วนข้อความสุดท้ายของบันทึกนั้น ถูกเขียนเอาไว้อย่างน่าเศร้าว่า

นี่อาจเป็นบันทึกสุดท้ายของข้า

ไม่มีลูกเรือเหลือรอดอยู่ในบริเวณนี้อีกต่อไปแล้ว

ตัวยานเสียหายหนัก เตาพลังงานพังทลายมากกว่าครึ่ง และจวนเจียนจะระเบิดได้ทุกเวลา

เส้นทางเชื่อมต่อถูกตัดขาดพังทลาย ระบบประตูมิติเองก็เสียหาย ไร้หนทางกลับไปแล้ว

ข้าไม่อาจสื่อสารกับห้องควบคุมหลักได้ ดังนั้นในเตาพลังงานที่ 7 จึงมีเพียงข้าคนเดียวที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุด

ถ้าหากว่าปล่อยเอาไว้แบบนี้ เตาพลังงานคงระเบิด และอาจทำให้ยาน [โนอาร์] แหลกเป็นชิ้น ๆ

ข้ามีแต่ต้องทำมัน

แต่ว่านี่จะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องหรือเปล่า?

ถ้าหากว่าข้าปิดระบบพลังงานลง พลังงานภาพรวมของยานจะตกลงไปด้วยเช่นกัน

หากว่าตอนนี้ตัวยานเดินเครื่องด้วยเตาพลังงานที่ 7 เพียงเครื่องเดียวอยู่ละ?

การปิดเตาพลังงานของข้าอาจจะทำให้ยานเสียพลังงานจนร่วงไปตกใส่ดาวสักดวงหนึ่งได้

แต่ระหว่าง [ตาย] เพราะยานระเบิด กับ [มีโอกาสตาย] เพราะยานตกนั้น คำตอบคงมีแค่อย่างเดียว

ดังนั้นข้าจึงจำเป็นต้องปิดระบบของเตาที่ 7 …

และถ้าเป็นไปได้ หากว่ามีใครสักคนในอนาคตคิดจะมาเปิดระบบเตาพลังงานที่ 7 อีกครั้ง

ขอจงอย่าได้เปิดมัน

เพราะว่ามันอาจจะระเบิดขึ้นมาได้

นี่คือคำขอร้องสุดท้ายของข้า

อย่าได้เปิดมันขึ้นมาอีกครั้งเป็นอันขาด

เรื่องบ้าอะไรเนี่ย…

“มันเขียนอะไรเอาไว้หรือดอง? ”

“แค่นิยายบ้า ๆ บอ ๆ เล่มหนึ่งเจ้าค่ะ”

ข้าน้อยนำหนังสือเก่าเก็บกลับไปวางข้างโครงกระดูกตามเดิม

บางทีชนเผ่าหนูคนนี้คงจะถูกจับมาเป็นเหยื่อ แล้วหนีรอดมาได้โดยบังเอิญ แต่มาพบทางตันที่นี่เหมือนพวกข้าน้อย สุดท้ายเลยเพี้ยนขึ้นสมองแล้วเขียนออกมาเป็นนิยายแบบนี้จนตายมากกว่า

หรืออาจมองได้ว่าโครงกระดูกนี้คือชะตากรรมของพวกข้าน้อยในอนาคต

“ให้ตายสิ นี่ต้องมาจบชี---”

" [ยินดีต้อนรับสู่เตาพลังงานที่ 7 และคลังแสงประจำยานโนอาร์ค่ะ] "

"ใคร!? "

ข้าน้อยรีบกระโดดลงจากโต๊ะพร้อมกับหันไปเตรียมรับมือต้นเสียงนั้น

ที่ใจกลางอากาศมีภาพของสตรีชนเผ่าหมาป่าปรากฏอยู่

เธอมีดวงตากับสีผมคล้ายกับร่างจำแลงของท่านเทพโนอาร์ แต่ต่างตรงที่ขนาดหน้าอกเล็กกว่า และมัดผมเป็นเกลียวคล้ายเขาแพะแนบไว้ข้างหูหมาป่าทั้งสองข้าง

ทุกคนในห้องโถงต่างหันมาจับจ้องเธอเป็นสายตาเดียวกัน

" [เราคือระบบเตาสุริยะที่ 7 [สล็อต] หนึ่งในระบบสนับสนุนระบบหลักโนอาร์ค่ะ] ”

หนึ่งในระบบสนับสนุนท่านเทพโนอาร์?

หรือว่าจะเป็น!?

"หรือว่า… เธอจะเป็นผู้ติดตามของท่านเทพโนอาร์อย่างงั้นหรือเจ้าค่ะ! "

"... จะตีความเป็นเช่นนั้นก็ได้เช่นกันค่ะ"

ไม่อยากจะเชื่อ!

บริวารของท่านเทพกำลังพูดคุยกับข้าน้อยอยู่เจ้าค่ะ! ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีวันที่ท่านเทพลงมาตอบรับเสียงของข้าน้อยด้วย!

เป็นที่รู้กันดีว่า [ไพไรน์] จากชนเผ่าสิงโตคือผู้ที่ถูกเลือกโดยเทพเจ้า [โนอาร์] จนถึงขนาดท่านจำแลงร่างลงมาคอยยืนดูแลอยู่เคียงข้าง

แต่ท่านเทพโนอาร์ไม่เคยยื่นมือให้ความช่วยเหลืออะไรง่าย ๆ ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าไปขออะไรเอาแต่ใจจากท่านสักคน

ไม่อย่างงั้นไพไรน์จากชนเผ่าสิงโตคงไม่ต้องลำบากพิชิตบททดสอบ เพื่อให้ท่านโนอาร์ขับไล่พวกเผ่าอสูรกายหรอกนะ

ถึงจะไม่รู้ว่าบททดสอบของเขาคืออะไร แต่คงเป็นอะไรที่ยากลำบากมากแน่นอนละ

แต่ถ้าอยากให้พูดถึงความรู้สึกของข้าน้อยในตอนนี้แล้ว...

“ข้าน้อยคือ [ทัวร์มาลีน-เอท] ลูกศิษย์ลำดับที่แปดของ [ควอร์ตไซต์] ได้โปรดช่วยเหลือข้าน้อยด้วยเจ้าค่ะ! ”

ได้โปรด ถ้าหากว่าท่านยังรักในตัวลูกหลานของท่านอยู่ละก็

ได้โปรดช่วยตอบรับคำขอของข้าน้อยด้วย

“ท่านจะมอบบททดสอบอะไรให้กับข้าน้อยก็ได้ ข้าน้อยยินดีรับทำทุกอย่าง! ขอแค่ท่านช่วยเหลือข้าน้อย ช่วยปราบพวก สไปเดอร์-อาร์บอก ให้ข้าน้อยด้วยเถอะค่ะ! ”

ได้โปรด… มอบความช่วยเหลือให้กับข้าน้อยสักครั้งทีเถอะค่ะ!

“ [รับทราบ ลงบันทึกเจ้านาย [ทัวร์มาลีน-เอท] เตรียมให้การช่วยเหลือประชาชนแห่งโนอาร์ เปิดระบบ [ปราบปรามสัตว์รบกวน] เดียวนี้] ”

***

หลังสิ้นเสียงที่อ่อนหวาน ทุกอย่างก็ฉับพลันเงียบงัน

“? ”

กระต่ายน้อยสีดำกับพวกลิลลี่ต่างหันมามองกันเองอย่างสับสนงุนงง

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ” พวกเขาคิดเหมือนกันเช่นนั้น

“ปี้! ”

คนที่รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงแรกคือเจ้ามังกรน้อยของพรุน

มันรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่เพิ่มมากขึ้นจากใต้พื้นดิน

“ปิ ปิ ปี้! ”

แรงสั่นสะเทือนนั้นมากขึ้นจนเจ้ามังกรน้อยรู้สึกหวาดกลัวแล้วเลื้อยไปขดอยู่บนคอของภูติน้อยหัวเขียว

“เดียว จะทำอะไรนะเจ้ามังกรขี้เรื้อน! … เหวออออ! ”

แรงสั่นสะเทือนที่เพิ่มมากขึ้นนั้น ทำให้ห้องโถงที่พวกเธออยู่พังทลาย

ผ้าเพดานสีขาวที่บุบได้เสียสมดุลและพังคลืนลงมา ผนังกระจกหนาปริแตกเป็นเศษข้าวโพด ทุกอย่างรอบตัวพวกเธอกำลังกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

อาจเป็นโชคดีในโชคร้ายที่พวกเธอรวมตัวกันอยู่จุดศูนย์กลางของห้องโถง เลยทำให้รอดจากการถูกกำแพงถล่มลงมาทับได้อย่างหวุดหวิด

ส่วนผ้าเพดานที่ถล่มลงมาช่วงกลางห้องนั้น ได้ถูกจาวิสถีบกระเด็นออกไปไกลแล้ว

“ไม่ดีแล้วแบบนี้…”

ดิวซ์พูดพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด

ถึงจะรอดจากการถูกทับอยู่ใต้อาคาร แต่ตอนนี้พวกเธอไม่มีกระจกหรือกำแพงคอยขวางกั้นฝูง สไปเดอร์-อาร์บอก อีกต่อไปแล้ว

เมื่อควันฝุ่นจางลง เสียงถล่มได้หยุดตัวลง พวกฝูงอสรพิษแมงมุมร้ายก็หวนกลับมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับรังอันเป็นที่รักของมัน

*ฟ่อ! *

ร่างของสิ่งมีชีวิตที่ปรากฏใจกลางรังนั้น ทำให้พวกมันโกรธเป็นอย่างมาก

เพราะพวกมันเข้าใจไปว่าพวกเธอคือคนร้ายที่มาทำรายรังของมัน

“ขอแจ้งว่ากำลังถูกรุมจากทุกทิศค่ะ”

“แค่เห็นก็รู้แล้วดอง! ”

ลิลลี่ตอบจาวิสด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกไม่แพ้ดิวซ์

เธอรีบใช้พลังงานจำนวนมากแปรรูปอากาศโดยรอบ เปลี่ยนพวกมันให้เป็นกระสุนพลาสม่าในการโจมตี

ส่วนลูกมังกรวารีที่พันรอบคอของเธอนั้น เหมือนจะทราบหน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี จึงอ้าปากออกกว้างพร้อมกับพ่นไฟสีทองออกไปอย่างต่อเนื่อง

เปลวไฟสีทองพุ่งเข้าปะทะกับเส้นใยสีดำจนลุกไหม้กลางอากาศ

ถึงศัตรูจะมีจำนวนมากกว่า แต่เจ้ามังกรน้อยก็พยายามพ่นไฟต้านทานอย่างสุดความสามารถจนใบหน้าซีดเซียวและอ่อนแรง

“ใครมันจะยอมแพ้เจ้าตัวจิ๋วกันละ! ”

“เปิดระบบต่อสู้”

ดิวซ์วิ่งออกไปพร้อมกับจาวิส

มือทั้งสองข้างของสตรีสวมชุดเมดถูกหุ้มไปด้วยแสงสีฟ้าที่มีความร้อนสูง

ส่วนสตรีในชุดรัดรูปสีดำก็เร้นกายหายไปในเงามืดอย่างลึกลับ

ภายในดวงตาของพวกอสรพิษร้าย กำลังถูกแสงสีฟ้าช่วงชิงความสนใจไป

พวกมันเริ่มวิ่งไล่ตามโจมตีจาวิสราวกับฝูงไฮยีน่าที่หิวโหย

แต่เมดคนนี้ไม่ใช่หุ่นยนต์ธรรมดา

เธอมีระบบ [เรียนรู้] ที่สามารถเรียนรู้พัฒนาตัวเองได้อย่างมิรู้จบ

จากประการณ์ความพ่ายแพ้ของการถูกรุมโจมตีครั้งที่แล้ว ทำให้เธอสร้างรูปแบบของการโจมตีนับล้านขึ้นภายในโปรแกรมวิเคราะห์ของเธอ

ผลลัพธ์ของความุมานะนั้น จึงทำให้เธอสามารถคาดเดาพฤติกรรมของพวกมันได้ราวกับว่ามองเห็นอนาคต

เธอเคลื่อนไหวอย่างผู้รู้อนาคต หลบทุกการโจมตีของฝูงสัตว์ร้าย และใช้ความร้อนจากฝ่ามือดึงสายตาของพวกมัน วิ่งไปตามแนวสันซากปรักหักพัง จนกลายเป็นภาพสุดสยองขวัญที่มีฝูงสีดำวิ่งไล่ล่าตาม

คลื่นทะเลสีดำที่เต็มไปด้วยขาแหลมพร้อมเสียงน่าสะอิดสะเอียนดังไล่หลังจาวิสอย่างต่อเนื่อง

แต่พวกมันไม่มีวันไล่ตามจาวิสทันได้

จาวิสคำนวณความเร็วของพวกมันมาเป็นอย่างดี แล้วใช้ระบบทรัสเตอร์กลางแผ่นหลังควบคุมความเร็วในระดับที่ไม่ช้าและเร็วจนเกินไป

เธอกำลังวิ่งในระดับที่พวกอสรพิษแมงมุมคิดว่า [ยังไล่ตามเหยื่อตัวนี้ทันได้อยู่!]

พวกมันไม่รู้ตัวเลยว่าเหยื่อตรงหน้าเป็นแค่ตัวล่อที่นำพาความตายมาสู่พวกมัน

ท่ามกลางคลื่นสีดำอันน่ากลัวนั้น มีบางสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่ารอคอยเอาชีวิตของพวกมันอยู่

ดาบแห่งยมทูตสีดำถูกกวัดแกว่งออกมาจากในเงามืด มันเฉือดเฉือนหัวของอสรพิษด้วยคลื่นรังสีจนขาดสะบั้น

รวดเร็ว เงียบงัน และไม่เหลือร่องรอยของผู้กระทำเอาไว้ ณ ที่แห่งนั้น

เป็นการลอบฆ่าที่สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ

“จะยิงแล้วดอง! ”

แล้วการโจมตีของภูติน้อยก็ถูกลั่นออกไป

บอลพลาสม่าขนาดหนึ่งเมตรจำนวนสิบลูกถูกยิ่งออกไปใส่ฝูงของสัตว์ร้าย

แสงสีแดงจมหายไปในมวลสีดำขนาดใหญ่ที่ขยับไล่ตามเมดสีขาว

กองไฟสิบกองได้ลุกไหม้ขึ้น มันแผดเผา หลอมละลายแผ่นดินจนกลายเป็นบ่อลาวาขนาดย่อม

พื้นได้กลายเป็นสีแดงฉานแทรกตัวไปตามแผ่นดินสีดำ

การโจมตีของเธอนั้นได้ฆ่าเอาชีวิตของอสรพิษแมงมุมไปนับร้อยตัว

แต่พวกมันมีเป็นหมื่นตัว ดังนั้นการต่อสู้ของพวกเธอจึงยังไม่จบ

จำนวนมันต่างกันเกินไป

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น

“เตรียมยิงรอบสอง ดอง! ”

“รับทราบ! ”

“ปี้! ”

พวกเธอยังไม่ยอมแพ้

ใช่พวกเธอไม่ยอมแพ้ถึงแม้ว่าจะมีจำนวนต่างกันมากเพียงนี้

“สุดยอด…”

ภาพการต่อสู้ที่มีระเบียบแบบแผนอย่างไม่ยอมแพ้ของพวกเธอ ทำให้ [ทัวร์มาลีน-เอท] รู้สึกประทับใจ

ไม่ใช่รอคอยให้เทพเจ้าที่ไหนลงมาช่วย และไม่ใช่การบ้าบิ่นเข้าสู้อย่างไร้สมอง แต่เป็นการดิ้นรนอย่างมีความหวังเพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์อันสิ้นหวัง

ช่างเป็นการดิ้นรนสู้ที่งดงามนัก…

เมื่อเห็นภาพการต่อสู้ที่สวยงาม เอทจึงตัดสินใจละทิ้งความคิดที่จะฆ่าตัวตายทิ้งไป

เธอใช้มือขวาล้วงเข้าไปในปาก แล้วจัดการดึงฟันกรามปลอมที่ใส่ยาพิษออกมาทิ้งลงตรงพื้น

“ข้าน้อยขอสู้ตายด้วยเช่นกันเจ้าค่ะ! ”

ว่าแล้วกระต่ายน้อยก็ตั้งท่าเตรียมต่อสู้กับฝูงอสรพิษแมงมุมนับหมื่นที่กำลังโถมเข้ามา

“ย๊ากกกก! ”

“ว๊ากกกก! ”

“ดองงงง! ”

“ปี้ปปปป! ”

“...”

ทั้งสามคนกับอีกหนึ่งตัวคำรามเสียงสงครามเพื่อปลุกพลังใจตัวเอง แล้วลุยเข้าใส่กองทัพนับหมื่นของสัตว์ร้ายอีกครั้ง

ใช่ แค่สามคนกับอีกหนึ่งตัวเท่านั้น

“ขอแจ้งทุกคนว่าไม่จำเป็นต้องสู้แล้วค่ะ”

“ซะงั้น! ”

ทั้งสามคนที่ออกตัววิ่งต่างเบรกขาตัวเองแทบจะไม่ทัน

“ทำไมละดอง? ”

“ขอแจ้งว่ามีการโจมตีชุดใหญ่มาจากทางทิศตะวันตกค่ะ”

“ทิศตะวันตก? ”

พวกเธอหันไปมองตามทิศที่จาวิสชี้

แผ่นดินที่สั่นสะเทือนได้หยุดลงแล้ว

ห้องโถงเก็บอาวุธที่เคยมืดมิดเริ่มเต็มไปด้วยแสงสว่างประดิษฐ์จำนวนมาก

“ [เปิดระบบ กู้พลังงานคืน 50% โครงสร้างเสียหาย 80% คำเตือน ไม่แนะนำให้เปิดระบบพลังงานมากไปกว่านี้ ยังต้องการจะดำเนินการต่อหรือไม่ ท่าน [ทัวร์มาลีน-เอท] ?] ”

“เขาถามเธอนะดอง”

“... เปิดระบบเลยเจ้าค่ะ”

“ [รับทราบ] ”

เสียงหวานน่ารักดังขึ้นเช่นนั้น พร้อมกับที่เกิดเสียงดังและมีแสงสว่างเจิดจ้าขึ้นมาตามมุมผนังของโรงเก็บอาวุธ

แสงสว่างนั้นมีขนาดเท่าซุ้มประตูขนาดใหญ่กว่าห้าเมตร และมีเป็นจำนวนมาก

ข้างในแสงนั้นคือกองทัพเมดสีดำสูง 140 เซนติเมตร ที่มีรูปลักษณ์เหมือนกันราวกับแกะ

พวกเธอมีผมสีเงินถักเป็นเปียคล้ายเขาแพะแนบข้างหูหมาป่าบนหัว

ถึงพวกเธอจะดูบอบบาง แต่อาวุธที่พวกเธอถือกลับมีขนาดใหญ่น่ากลัวจนไม่น่าเชื่อว่าร่างเล็ก ๆ นั้นจะสามารถถือไหวได้

อาวุธพวกนั้นมีรูปร่างคล้ายกับโล่ที่นำไปติดอยู่บนปืนใหญ่แบบโบราณ

“ [เติมพลังงานหุ่นยนต์รับใช้เรียบร้อย พร้อมทำการกวาดล้างได้] ”

หลังสิ้นเสียง กองทัพหุ่นยนต์ก็เริ่มเคลื่อนตัวผ่าน [ประตูมิติ] เข้ามายืนเรียงเป็นแถวนักรบอยู่ในห้องเก็บอาวุธกันอย่างพร้อมเพรียง

พวกเธอใช้พลังและอาวุธที่เหนือกว่าอย่างทาบไม่ติดกวาดล้างกองทัพอสรพิษจนเหี้ยน

ใช้โล่ที่ติดบนปืนใหญ่โบราณต่างอาวุธฟันแทง และใช้กระบอกปืนใหญ่ฟาดทุบทำลายต่างค้อนศึกสงคราม และหากได้จังหวะ พวกเธอก็จะลั่นกระสุนระเบิดออกไปแผดเผารังจนย่อยยับ

รังสีดำถูกเผาทำลายจนกลายเป็นทะเลเพลิงสีแดงฉาน

ไข่จำนวนนับแสนจมไปใต้กองเพลิงพร้อมกับเสียงลูกน้อยที่ระเบิดแตกตัวออกอันเนื่องจากคลื่นความร้อน

เพราะการปรากฏตัวของศัตรูที่ร้ายกาจหน้าใหม่ เลยทำให้พวกฝูงสัตว์ร้ายล้มเลิกความคิดที่จะทำร้ายเหยื่อตรงหน้า แล้วหันไปต่อสู้กับพวกหุ่นยนต์เมดแทน

“รอดแบบงง ๆ เลยดอง”

“ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณท่านเทพโนอาร์เจ้าค่ะ”

อาณาจักรของ สไปเดอร์-อาร์บอก อันยิ่งใหญ่กำลังถูกทำลาย

“จบแล้วสินะดอง…”

ใช่ มันจบแล้ว

ถ้าหากว่าไม่มี [เจ้านั่น] อยู่ที่นี่

รังที่สร้างมานานนับพันกว่าปี

อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่จนไม่มีเจ้าป่าอื่นกล้าเข้ามารุกราน

ต้องต่อสู้ ต้องแย่งชิงชีวิตมาตั้งมากมาย กว่าจะได้กลายเป็นมหาอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้

และมันกำลังถูกทำลาย

มันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องลุกขึ้นมาสู้อีกครั้งเพื่อปกป้องดินแดนของมัน

ดังนั้นมันจึงโกรธ

ใครกันที่บังอาจมาทำให้ข้าต้องตื่นขึ้น?

ใครกันที่บังอาจทำให้ข้าต้องรู้สึกเหนื่อย?

อสรพิษร้ายขนาดยาวกว่าสามสิบเมตรกำลังลุกขึ้นด้วยความโกรธ

เกล็ดสีดำอันแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้ากำลังสะท้อนแสงไฟของห้องจนแสบตา

ขาแมงมุมที่ใหญ่โตถูกกระแทกลงแผ่นดินอย่างรุนแรงจนกลายเป็นแผ่นดินไหวขนาดย่อม

มันจับจ้องไปที่กองทัพหุ่นยนต์เมดด้วยดวงตาอาฆาตแค้น

“ [กำจัดสัตว์รบกวนขนาดใหญ่] ”

กระสุนระเบิดเพลิงชุดแรกถูกยิงใส่เจ้าอสรพิษแมงมุมยักษ์

แต่เปลวไฟที่ระเบิดออกมานั้น ไม่สามารถทำอะไรเกล็ดสีดำของมันได้เลย

“ [เปลี่ยนหัวกระสุน-บรรจุกระสุนระเบิดแรงโน้มถ่วง] ”

กระสุนระเบิดแรงโน้มถ่วงถูกยิ่งออกมาจากปืนใหญ่ที่กองทัพเมดถือ

กระสุนพวกนี้เมื่อแตกตัวออก มันจะสร้างเป็นสนามแรงดึงดูดที่รุนแรงอันหนักอึ้ง

สิ่งมีชีวิตที่ตกอยู่ใต้สนามโน้มถ่วงนี้ จะมีน้ำหนักตัวเพิ่มมากถึงห้าสิบเท่า

พวก สไปเดอร์-อาร์บอก ต่างขาหักและถูกบี้แบนตายคาพื้นดิน

แต่ไม่ใช่กับเจ้าตัวจ่าฝูง

ขาของมันยังคงเคลื่อนไหวภายใต้แรงโน้มถ่วงห้าสิบเท่าได้อยู่

เสียงเดินเท้าของมันดังกังวาลกึกก้องจนได้ยินไปไกลถึงพันลี้

มันใช้ขาแมงมุมอันแข็งแกร่งยกตัวเองขึ้นสูง แล้วเริ่มหมุนควงตัวเองเป็นเกลี่ยวสว่าน

“แย่แล้ว รีบหาที่หลบเร็วเจ้าค่ะ! ”

เอทกรีดเสียงร้องลั่น พร้อมกับที่เกิดแรงลมระเบิดพัดออกมาอย่างรุนแรง

เจ้าตัวจ่าฝูงใช้หางอันใหญ่โตของมัน รวมกับแรงหมุนในการตวัดฟาดหางออกไป

หางที่ยาวและใหญ่โตนั้น ได้กลายเป็นคลื่นสึนามิสีดำที่พัดกวาดทุกสิ่งให้จมหายไป

เพียงพริบตาเดียว กองทัพหุ่นยนต์เมดอันแข็งแกร่งก็หายไปมากกว่าครึ่ง หายไปพร้อมกับพื้นที่ครึ่งหนึ่งของโรงเก็บอาวุธแห่งนี้

กำแพง หลังคา และพื้นถูกกวาดทำลายจนสิ้นจนเห็นโลกภาพนอกที่มีแสงอาทิตย์สาดส่องได้อย่างชัดเจน

นี่คือพลังของผู้ที่อยู่ ณ จุดสูงสุดของป่าเส้นด้ายดำ พลังของจ่าฝูงที่มีชื่อถูกเรียกขานในอดีตว่า

[เนทีส-เอเคน]