ว่ากันว่าสตรีแซ่เสิ่นนั้นเป็หญิงที่เกิดมาพร้อมใบหน้าที่งดงามราวเทพธิดารูปร่างอรชรอ้อนเเอ้นวาจาก็ไพเราะใครเห็นเป็ต้องหลงใหลในรูปโฉม
ว่ากันว่าเป็หญิงงามล่มเมืองงามขนาดที่ว่าไซซียังชิดซ้าย หวังเจาจวินยังชิดขวา เตี้ยวเสียนยังอาย หยางกุ้ยเฟยยังต้องยอม
แม้จะงามเพียงใดเเต่กลับมีชะตาราวกับเกิดมาพร้อมคำสาปอาภัพ
ว่ากันว่าสตรีเเซ่เสิ่นเเม้มีรูปงามราวเทพธิดาแต่ชีวิตรักกลับอาภัพยิ่งนัก ต้องล้มหายตายจากจากคนรัก หากรักใครชีวิตคนผู้นั้นราวกับต้องคำสาป
และใช่นางคือสตรีแซ่เสิ่น เสิ่นเฟยอวี้หญิงงามที่ถูกกล่าวว่างามล่มเมือง แต่ชีวิตเหมือนเกิดมาพร้อมคำสาป
ไม่ว่าจะเป็ท่านยายทวดที่ถูกขายเป็อนุให้เศรษฐีพรากจากคนรักไปชั่วชีวิตหรือท่านยายที่สูญเสียท่านปู่จากสนามรบเมื่อครั้งเผ่าซงหนูรุกรานหรือแม้กระทั่งท่านแม่ที่ถูกขายให้กับหอนางโลมจนกลายเป็หญิงคณิกาผู้มีชื่อเสียงขนาดขายแค่ศิลปะไม่ขายร่างกายยังถูกแม่เล้าหลอกขายให้กับขุนนางคนนึงจนตั้งครรภ์ชีวิตของพวกท่านล้วนอาภัพนัก
และใช่นางคือทารกที่เกิดมาจากครรภ์นั้นเกิดมาเพราะความโลภของเเม่เล้าเกิดมาความมักมากในกามของใครก็ไม่รู้
ถึงกระนั้นแม่ของนางกลับเลือกที่จะเก็บนางไว้และหาเงินไถ่ตัวเองจากหอนางโลม
แม้ว่าท้ายที่สุดแม่ของนางจะไถ่ตัวเองออกมาได้แต่ก็ต้องแลกกับการเสียโฉมหน้าที่งดงามไป
ราวกับคำสาปนั้นยังไม่หมดยังคงต้องหอบนางที่พึ่งเกิดระหกระเหินเดินกลางดินกินกลางทราย
นางยังจำได้ดีตอนนั้นตัวนางยังขุ้ยดินหาไส้เดือนมาประทังชีวิตกินได้แม้กระทั่งแมลงหนอน ขอเพียงแค่อิ่มท้องขอเพียงแค่นอนหลับ
ยังเคยตั้งคำถามเลยว่าตัวนางจะเกิดมาทำไมไยท่านแม่ไม่ทำแท้งนางเสียบางทีท่านแม่อาจจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ทำไมจะต้องเก็บนางไว้
แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้นางสะอื้น
"เพราะเ้าคือครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลือของแม่"
ได้เเค่คิดว่าเหตุใดท่านแม่ถึงโง่งมนักข้าคนนี้คนที่มีเืชั่วของขุนนางที่ไหนก็ไม่รู้แต่ท่านก็ยังมอบความรักความอบอุ่นให้ข้าเสมอ
ทั้งที่ข้าคนนี้ไม่ควรจะได้รับด้วยซ้ำแต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อทุกอย่างเกิดมาเป็เช่นนี้
เคยนึกเกลียดใบหน้านี้เคยคิดที่จะทำลายแต่กลับถูกท่านเเม่ห้ามไว้
เคยสาบานว่าจะไม่ให้ใครเห็นใบหน้านี้ไปชั่วชีวิตแต่กลับโดนเห็นเข้าจนได้
410
