ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่70 นี่มันข่มขืนกันชัดๆ

ที่จริงเขาจะต้องเข้าด่านเก็บตัวในการพัฒนากายอสูรอยู่คนเดียวแต่ด้วยความรีบเร่ง กริชเพชรจึงตัดสินใจทำกลางป่า ความทุเรศทุรังจึงบังเกิดกับสายตาขององค์หญิงเจ้าเฟิง

หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยจิตใจหดหู่นางก็เคยผ่านการเลื่อนระดับกายอสูรมาบ้าง แต่มันไม่รุนแรงขนาดนี้

องค์ชายสิบสี่ฝืนตนเองจนแทบจะไม่มีกายเป็นผู้เป็นคน ร่างจำแลงที่หล่อเหลาของเขาถูกเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง เพราะย่างก้าวเข้าสู่คนอสูรซึ่งเหมือนมนุษย์และอสูรผสมกันเกิดเป็นร่างแท้ ซึ่งจะเป็นมนุษย์มากกว่าหรืออสูรมากกว่า ก็ขึ้นอยู่กับเนื้อที่กินลงไปจะเป็นระดับเทพขนาดไหน มี ความไม่บริสุทธิ์มากเพียงใด

แต่เนื้อซาลาแมนเดอร์ยักษ์ ที่เขากินลงไปแม้ว่ามันจะบริสุทธิ์มากๆ แต่เมื่อถูกกินดิบๆ มันก็ส่งผลให้ร่างกายของชายหนุ่มเปลี่ยนแปลงเป็นคนอสูร ที่มีนอเขางอกออกมายืดยาวเรื่อยๆ

สุดท้ายผ่านไปสามวันร่างกายที่มอมแมม ฉาบไปด้วยสิ่งสกปรกของพื้นดิน ขณะที่ชายหนุ่มทุกข์ทรมานดิ้นรนกระเสือกกระสน ขณะเปลี่ยนกายอสูรอยู่ เสียงโหยหวนร้องอย่างเจ็บปวด เพราะกล้ามเนื้อเลือดกระดูกมันบิดเบี้ยว ขยายเข้าขยายออกสุดที่จะเหลือกำลังของชายหนุ่ม

ท้ายสุดเนื้อซาลาแมนเดอร์สามตัวก็ถูกเขากินหมดสิ้นในวันที่สาม กายอสูรของกริชเพชรก็เลื่อนระดับสู่คนอสูรขั้นที่สองอย่างสมบูรณ์ ร่างกายของเขามีเกร็ดสีเขียว นอเขางอกออกมาเหมือนเขากวางตรงหน้าผากด้านบนทั้งสองข้าง

หน้าตาดุร้ายเค้าความหล่อเหลาเลือนหายไปหมดสิ้น มีเขี้ยวงอกออกมาทั้งด้านบนและด้านล่าง วันสุดท้ายที่เขากินเนื้อซาลาแมนเดอร์ ชายหนุ่มยัดมันเข้าไปในท้องอย่างกระหายผิดกับวันแรกๆ เหมือนเขาได้รับสัญชาตญาณเถื่อนเข้าไปเต็มๆ ตัว ร่างกายที่สั่นสะท้านครั้งสุดท้ายของชายหนุ่มหยุดลง กริชเพชรเงยหน้าขึ้นมององค์หญิงเจ้าเฟิงที่นั่งดูเขา พัฒนากายอสูรจนถึงคนอสูรขั้นที่สอง ด้วยความเป็นห่วงอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา

"พี่หญิงข้าเป็นอย่างไรบ้างดูน่าเกลียดมากหรือไม่..."

กริชเพชรย่อมรู้ตัวดีเขารู้สึกหดหู่ใจจิตใจ เมื่อมองร่างกายมีเกล็ดสีเขียวขึ้น ตอนนี้มันลามไปทุกสัดส่วน เหมือนกันกับตอนเขาออกจากไข่

'นี่เราจะกลับเป็นเหมือนเก่าแล้วหรือ...'

กริชเพชรคิดพร้อมกับจับใบหน้าของตัวเอง แม้ว่าจะมีรูปร่างหน้าตาเหมือนมนุษย์ แต่ก็คลับคล้ายคลับคลาไปทางอสูรเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์

กริชเพชรเอื้อมมือไปจับนอเขาบนหัวมันงอกเหมือนเขากวาง แตกกิ่งแตกก้านจนน่าเกลียด

'ช่างมันเถอะขอให้ช่วยหนิงหนิงได้เราก็พอใจแล้ว...'

ชายหนุ่มนึกถึงภูตสาวที่ช่วยประคบประหงมกริชเพชรมาตั้งแต่ออกจากไข่ ปกป้องชีวิตของเขาจนมายืนอยู่ตรงนี้ เรื่องแค่นี้เขาจะทำเพื่อนางไม่ได้เชียวหรือ

"องค์ชายสิบสี่ท่านยืนขึ้นเถอะเดี๋ยวพี่หญิง จะใช้คาถาชำระร่างกายเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับท่าน..."

หญิงสาวร่ายคาถาเกิดเป็นกระแสน้ำ หมุนวนรอบกายของชายหนุ่ม ร่างกายที่สกปรกเลอะเทอะก็ถูกชำระจนหมดสิ้น องค์หญิงสะบัดถุงนิมิตของตัวเองออกส่งเสื้อคลุมสีขาวให้กริชเพชรสวมใส่

"เนื้อซาลาแมนเดอร์ขั้นเทพสามตัวของท่านก็หมดแล้ว แต่กายอสูรขององค์ชายยังไม่ถึงคนอสูรระดับห้าเลยคงต้องรอก่อนนะ ขืนทำแบบนี้ต่อไปร่างกายของน้องท่านจะย่ำแย่...."

หญิงสาวบอกเขา ขณะเข้าไปโอบกอดชายหนุ่มด้วยความสงสารเห็นใจ

"ข้าจะออกล่าอสูรในป่าแห่งนี้เอาเนื้อของมันมากิน เพิ่มกายอสูรก็คงช่วยได้บ้าง..."

ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวพูดด้วยจิตใจเด็ดเดี่ยว

"ถ้าท่านทำแบบนั้นมันไม่เหมือนเนื้อซาลาแมนเดอร์ยักษ์ทั้งสามตัวที่ท่านกินเข้าไปนะ มันมีส่วนที่ไม่บริสุทธิ์ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ร่างกายของท่านจะอัปลักษณ์เปลี่ยนแปลงไปนิรันดร์กาล มันไม่เหมือนกายจำแลงของกายอสูรหรอกนะ มันจะติดตัวท่านไปตลอดทั้งชีวิต

และต่อไปการเลื่อนระดับสู่ขั้นเทพอสูรขององค์ชายจะลำบากมากขึ้น ถ้าส่วนผสมมันไม่บริสุทธิ์ ต้องใช้เหรียญดอร์ เผาผลาญหลายร้อยหลายล้านดอร์ ทรัพยากรเหล่านี้ไม่ใช่จะหาได้ง่ายๆ นะองค์ชายจิงโจว.."

องค์หญิงเจ้าเฟิงพูดเตือนเขาด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างเป็นห่วง

"ข้าไม่สนใจหรอกกายเทพอสูร ขอแค่เป็นคนอสูรระดับห้า แล้วสามารถประสานชีวิตหนิงหนิงได้จริงๆ ข้าก็พอใจแล้ว.."

กริชเพชรพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน

"น้องข้าท่านอย่าเพิ่งใจร้อนเลย พวกเรากลับไปห้องนั้นก่อนเถอะ ท่านต้องพักผ่อนบ้างนะ.."หญิงสาวเตือนเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

ชายหนุ่มขมวดคิ้วคิดอยากจะเห็นหนิงหนิงเหมือนกัน เพราะว่านางถูกผนึกไว้สามวันแล้ว ไม่รู้นางจะมีอาการเป็นยังไงบ้าง

กริชเพชรเก็บเกล็ดอาวุธเทพเข้าไว้ในถุงนิมิตของเขาอย่างเก่า แล้วพาองค์หญิงเจ้าเฟิงเดินกลับเข้าไปในกล่องดำอย่างเดิม

ชายหนุ่มเดินผ่านห้องแปดเหลี่ยมสายฟ้า เข้ามาหยุดยืนอยู่ห้องสีชมพู แล้วเข้าไปมองดูหนิงหนิง ที่ถูกผนึกเป็นดวงไฟสีขาวนวลๆ ใสๆ ไม่ได้มีสภาพเปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก นางยังหลับตาสนิทอยู่เหมือนเดิม

"นางยังไม่เป็นไรหรอก น้องจิงโจวท่านอย่ากังวลไปเลย.."

หญิงสาวพูดปลอบประโลมใจเขาด้วยท่าทีอ่อนโยน กริชเพชรเดินไปนั่งลงที่บนเตียง ชายหนุ่มกินของดิบมาสามวันเต็มๆ นึกอยากกินอาหารที่ตนชอบบ้าง

"พี่หญิงข้าขอเนื้อซาลาแมนเดอร์ขั้นเยี่ยมของท่านสักชิ้นได้หรือไม่ ข้าอยากกินอาหารปรุงสุกที่ข้าชอบ ข้าทนกินเนื้อดิบมาหลายวันรู้สึกเอียนมากๆ .."

กริชเพชรนึกถึงผัดกะเพรารสชาติอร่อยที่ได้ลิ้มลอง ก่อนที่จะถูกทำร้ายจนหนิงหนิงต้องรับบาดเจ็บสาหัส

เขาจึงเอ่ยปากขอชิ้นเนื้อจากองค์หญิงเจ้าเฟิง หญิงสาวรีบพลิกข้อมือเอาเนื้อออกมาจากถุงนิมิตหนึ่งชิ้น ส่งให้ชายหนุ่ม

"แต่นี่มันไม่ใช่เนื้อขั้นเทพเหมือนที่ท่านกินมาสามวันหรอกนะ แต่ถ้าจะกินให้อร่อยมันก็แจ่มอยู่ไม่น้อย..."

องค์หญิงเจ้าเฟิงยิ้มประจบองค์ชายสิบสี่

กริชเพชรพยักหน้าขอบคุณ ด้วยสีหน้าเศร้าๆ เพราะกายคนอสูรของเขาไม่ถึงระดับ ที่จะประสานวิญญาณให้หนิงหนิงได้

ชายหนุ่มรู้สึกท้อแท้แต่ก็ตั้งใจว่ากินอาหารปรุงสุกเสร็จแล้ว ก็จะพยายามคิดหาวิธีเพิ่มกายอสูรขึ้นมาใหม่ เขาหันไปมองหนิงหนิง

เพราะชายหนุ่มเคยทำผัดกะเพราเนื้อซาลาแมนเดอร์ให้นางทาน จึงอยากจะทำกินอีกครั้งก่อนที่จะไม่กินมันอีกต่อไป เพราะเขาต้องเพิ่มกายอสูรด้วยการกินเนื้อดิบ

ที่มันมีคุณค่าอาหารสามารถเพิ่มกายอสูรได้อย่างรวดเร็วมากกว่าไม่เหมือนของปรุงสุกที่กริชเพชรชอบกิน ชายหนุ่มนั่งลงกับพื้นเงียบๆ เขาใช้เล็บสีแดงยาวน่าเกลียดน่ากลัว เตรียมอาหารอย่างพิถีพิถัน คิดว่าจะกินมันเป็นมื้อสุดท้าย ต่อไปเขาคงจะไม่สามารถกินมันได้อีก เพราะกายอสูรของเขาเปลี่ยนแปลงไปไกลเหลือเกิน แทบจะเรียกว่าอัปลักษณ์ ในสายตาผู้อื่นก็ว่าได้เพราะการเร่งระดับ ของกายอสูรของเขา

องค์หญิงเจ้าเฟิงนั่งดูองค์ชายทำอาหารแบบเงียบๆ มันคงเป็นอาหารที่นางเคยได้กลิ่นหอม ขณะตามหาองค์ชายสิบสี่ในสมรภูมิเก็บเกี่ยว

ชายหนุ่มเอาเกล็ดอาวุธเทพออกมาเป็นกระทะ เริ่มปรุงอาหารในห้องสีชมพู เขาต้องการกินมันแค่จานเล็กๆ เท่านั้นจึง ไม่ได้เตรียมอะไรมากมาย เอาพริก เอาเห็ดชิเมจิยักษ์ออกมาประกอบอาหารอย่างที่เคย แล้วก็ค่อยๆ ตักมันกินเข้าปาก ดื่มด่ำกับรสชาติอาหารปรุงสุกเป็นครั้งสุดท้าย

วูบๆ ๆ ๆ!! ..

"อุ๊ย..ข้าเป็นอะไร? ..อ๊าาาาส์~..."

ฉับพลันร่างกายของเขาก็เหมือนมีคลื่นพลังอย่างมหาศาล พุ่งกระฉูดออกจากกระเพาะวิ่งปรู๊ดปร๊าด เข้าไปในเส้นเลือดและกล้ามเนื้อ ตลอดระยะเวลาสามวัน ที่เขากินเนื้อซาลาแมนเดอร์ยักษ์ขั้นเทพเข้าไป ไม่ได้เป็นแบบนี้ มันมีแต่ความร้อนในเส้นเลือด และความเย็นของกล้ามเนื้อที่แสนจะทรมาน

แต่อาการทั้งสองอย่างไม่เกิดขึ้นในตอนนี้ มันกลับกลายเป็นความอบอุ่นที่ประดังสู่กล้ามเนื้อ และเส้นเลือดของเขา ความรู้สึกนี้เหมือนกริชเพชรเคยได้รับ ตอนที่กินผัดกะเพรากับหนิงหนิง

มันสบายโล่งไปหมดร่างส่องประกายสีเขียว เกล็ดบนผิวหนังของเขาค่อยๆ เลือนหายจางๆ องค์หญิงเจ้าเฟิงตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงของกาย

อสูรชายหนุ่ม นอเขาที่อยู่บนหัวเริ่มหดลง หลังจากที่เขากินผัดกะเพราเนื้อซาลาแมนเดอร์ปรุงสุกหมดกระทะ

เปี๊ยะๆ ๆ ๆ!!

"..."

เสียงลั่นเปี๊ยะๆ ควันสีขาวพุ่งกระจายขึ้นบนหัวของชายหนุ่ม ร่างเขาถูกห่อหุ้มด้วยใยพลังสายฟ้าของบอลดวงจิตแก่นแท้สีรุ้ง ประสานล้อมรอบตัวกริชเพชร จนองค์หญิงเจ้าเฟิงต้องกระโดดขึ้นไปหลบอยู่บนเตียง

"ไม่!!! ..ไม่! ..ว้ายยย!! "

วูบๆ ๆ!!

พลังสายฟ้าที่พุ่งแปลบๆ ไปทั่วห้องเกิดมาจากดวงจิตแก่นแท้ของกริชเพชรมันวิ่งประสาน วาววับเหมือนแขนงรากของต้นไม้ใหญ่ปกคลุมไปทั่วห้องสีชมพู ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาเบิกโพลงปราศจากแวว แสงสายฟ้าพุ่งระยิบระยับออกจากในตาของกริชเพชรดุจแสงสปอตไลต์มันฉายวาบไปทั่วห้อง

เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในกายอสูรของเขาอย่างรุนแรง ความหนาวเย็นของประกายสายฟ้าช็อตทุกอณูส่วนประสาท เหมือนมันกระตุ้นกล้ามเนื้อร่างกายให้ผลัดเปลี่ยน แข็งแกร่งขึ้นสุดโต่งจนชายหนุ่มคาดคิดไม่ถึง

วูบๆ ๆ ๆ!!

วาบๆ ๆ!!

"อ้าสสสสสส~..."เสียงร้องคำรามของกริชเพชรดังก้องทั่วห้อง ประกายสายฟ้าฉับพลันพุ่งเข้ารัดตัวขององค์หญิงเจ้าเฟิง ลอยขึ้นสู่กลางอากาศดูดดึงเข้ามา ประกบกับร่างกายของเขา ที่นอนเหยียดยาวอยู่เหนือพื้น ประกายสายฟ้าที่ปะทุออกทำให้เสื้อผ้าของทั้งสอง แตกกระจายหายไปในพริบตา เหลือแต่เพียงตัวที่เปลือยเปล่า

เปี๊ยะๆ ๆ!!

"ว้ายยย..ไม่!! เกิดอะไรขึ้นองค์ชายสิบสี่!! ..เป็นเช่นนี้ไม่ได้นะ..ท่านทำอะไรบ้างสิ... "

องค์หญิงเจ้าเฟิงร้องทุรนทุรายอย่างตกใจ เพราะนางไม่สามารถบังคับพลังของตัวเองต่อต้านกับพลังสายฟ้า ขององค์ชายสิบสี่ได้อีกต่อไป

นางค่อยๆ ถูกดึงมาประกบกับตัวชายหนุ่ม แล้วห่อหุ้มด้วยพลังสายฟ้าอย่างแน่นหนา สติของหญิงสาวเริ่มเลอะเลือนเหมือนว่า พลังความร้อนในร่างกายของนางถูกดูดซับเข้าไปในตัวของกริชเพชร

พร้อมสะท้อนความเย็นฉ่ำสบายเข้ามาในพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของนาง เกิดความซาบซ่านเริ่มเคลิบเคลิ้มเหมือนถูกมนต์สะกด

สุดท้ายรู้สึกว่าแก่นกายของชายหนุ่มผ่านล่วงล้ำก้ำเกิน เข้าสู่ซอกหลืบลับของนางทีละน้อย ดูดซึมเปลี่ยนแปลงพลังหยินหยางของทั้งสอง จนห่อหุ้มเป็นพลังที่บริสุทธิ์ ไหลคืนสู่คนทั้งสองเกิดประโยชน์ยิ่งใหญ่สุดคณานับ

'นี่มันเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นทำไม? ถึงเป็นเช่นนี้ พลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขององค์ชายสิบสี่ มีอำนาจดูดซึมชำระกายอสูรของเขา โดยดึงร่างกายของเราไปช่วยปรับสมดุลหยินหยาง..โอ้โน..นี่มันข่มขืนกันชัดๆ!! ..แต่ก็รู้สึกดีแฮะ'

.............................................................................................................................................................................................