ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี

        “โส่วจง ไยเจ้าช่างดื้อรั้นเสียจริง?” เมื่อได้ยินดังนั้นผู้เฒ่าอวิ๋นก็ร้อนใจ เหตุใดเจ้ารองถึงได้ไม่ฟังเขาเลย?

        “ทั้งหมดนี้ข้าทำเพื่อเจ้า หวังดีกับเจ้าทั้งนั้น! เจ้าสร้างฐานะได้เช่นนี้ พ่อก็มีหน้ามีตาไปด้วย พ่อก็ดีใจกับเจ้า แต่เจ้าก็ควรนึกถึงพี่น้องของเจ้าบ้าง ตอนนี้พ่อส่งเสียโส่วหลี่เรียนหนังสือก็ลำบากไม่น้อย เจ้าช่วยพ่อส่งเสียเขาเรียนหนังสือด้วย ต่อไปโส่วหลี่จะต้องไม่ลืมบุญคุณของเจ้าแน่นอน!”

        “หมอดูเคยทำนายไว้ว่า บรรพบุรุษตระกูลอวิ๋นของพวกเราทำบุญกุศลไว้มาก สักวันหนึ่งจะต้องมีคนสอบได้เป็นจอหงวน น้องห้าของเจ้าเป็นเทพเหวินฉวี่ซิงมาจุติ มีพรสวรรค์ในการเรียนหนังสือ รอให้เขาสอบได้เป็นขุนนาง เจ้าก็คือพี่ชายของขุนนาง ลูกชายลูกสาวของเจ้าก็จะหาคู่ครองได้ง่าย จะไม่มีใครกล้ามาคิดร้ายหมายตาทรัพย์สมบัติของเจ้าอีก”

        เมื่อเห็นผู้เฒ่าอวิ๋นทำท่าทางปวดร้าวใจ อวิ๋นเจียวก็อดขำไม่ได้ ไม่ใช่แค่นาง อวิ๋นโส่วจงก็เผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมาเช่นกัน

        “ท่านพ่อ เทพเหวินฉวี่ซิงก็เป็นเทพเหวินฉวี่ซิงของท่าน ไม่เกี่ยวกับข้า ข้าบอกแล้วว่าอนาคตของน้องห้าเป็นเรื่องของเขาเอง ไม่เกี่ยวกับข้าแม้แต่น้อย ส่วนเรื่องแต่งงานของเจียวเอ๋อร์กับพี่ชายทั้งสองคน ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอก หากแต่งงานได้ก็แต่ง หากแต่งงานไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นลูกชายหรือลูกสาว ข้าก็จะเลี้ยงดูพวกเขาไปจนแก่เฒ่า”

        “ส่วนเรื่องทรัพย์สมบัติ ขอแค่พวกคนในบ้านเก่าไม่คิดจะเอาของของข้าไป ข้าก็รู้สึกขอบคุณแล้ว ส่วนคนอื่นนั้น ข้ายังไม่เห็นมีใครที่คิดจะมาสนใจทรัพย์สินเล็กๆ น้อยๆ ของข้าเลย ที่ดินแค่สองร้อยหมู่ ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจ”

        “เจ้า...” ผู้เฒ่าอวิ๋นถูกอวิ๋นโส่วจงพูดจนโต้ตอบไม่ได้ ใบหน้าแก่ชราแดงก่ำด้วยความโกรธ

        เดิมทีเขาไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ แต่เขาเพิ่งจ่ายค่าเล่าเรียนพิเศษของอวิ๋นโส่วหลี่ไปหนึ่งตำลึงเงิน วันนี้โส่วหลี่ก็ฝากคนมาบอกว่าพรุ่งนี้ให้เขาเอาเงินไปให้ห้าตำลึงเงิน บอกว่าสหายร่วมชั้นจะพาพวกเขาไปคารวะบัณฑิตจวี่เหรินผู้หนึ่งในอำเภอ

        เห็นบอกว่าบัณฑิตจวี่เหรินท่านนั้นมีความเชี่ยวชาญในการสอบ พวกเขาทั้งหมดจึงร่วมกันซื้อพู่กัน หมึก กระดาษ และหินบดหมึกชั้นดีไปมอบให้... แต่ในมือเขาไม่มีเงินเลย เงินทั้งหมดอยู่ที่เถาซื่อ ที่เขามาหาอวิ๋นโส่วจงในวันนี้ ก็เป็นเพราะเถาซื่อโวยวายใส่เขา

        เมื่อคิดถึงลูกชายคนเล็ก ผู้เฒ่าอวิ๋นจึงอดทนแล้วพูดต่อ “โส่วจง เจ้าเช่าบ้านหลังหนึ่งเลี้ยงดูคนนอกสี่คนที่ไม่เกี่ยวข้องกัน แถมยังซื้อบ่าวไพร่มาปรนนิบัติพวกเขา แต่โส่วหลี่เป็นน้องชายของเจ้าแท้ๆ เจ้ากลับยอมดูแลคนนอก แต่ไม่ยอมดูแลน้องชายของเจ้า เจ้า... เจ้าทำแบบนี้มันไม่ถูกต้อง!”

        อวิ๋นโส่วจงยิ้มหยัน “ท่านพ่อ ข้าทำอะไรไม่ถูกต้อง? อาจารย์ทั้งสองกับช่างฝีมือทั้งสองมาช่วยข้าสร้างบ้าน ข้าเลี้ยงดูพวกเขาจะเป็นอะไรไป? อวิ๋นโส่วหลี่ช่วยข้าขนอิฐหรือมอบกระเบื้องให้ข้าสักแผ่นหรือยัง ถึงต้องให้ข้าส่งเสียเขาเรียนหนังสือ? ท่านพ่อ หากวันนี้ท่านมาคุยเรื่องนี้กับข้า ข้าว่าไม่ต้องพูดต่อแล้ว ดึกมากแล้ว ท่านรีบกลับไปเถิดขอรับ”

        นี่เป็นการไล่แขกอย่างชัดเจน ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนแทบจะเป็นลม แต่อวิ๋นโส่วจงกลับทำหน้าเย็นชา เขารู้ดีว่าวันนี้ไม่มีทางได้เงินจากอวิ๋นโส่วจงแน่นอน จึงลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าบึ้งตึง เดินตรงออกไปนอกบ้าน พอเดินข้ามธรณีประตูก็หันกลับมามองอวิ๋นโส่วจงด้วยสายตาล้ำลึก “เจ้ารอง สักวันหนึ่งเจ้าจะต้องเสียใจที่ใจร้ายกับพ่อเช่นนี้!”

        อวิ๋นโส่วจง “วางใจเถิด ไม่ว่าจะเสียใจหรือไม่ ต่อไปข้าก็จะมอบเงินเลี้ยงดูให้ท่านไม่ขาด”

        ผู้เฒ่าอวิ๋น : ...

        “เจ้าสี่ ไปได้แล้ว! อืดอาดยืดยาดอะไรนักหนา? แค่จูงวัวเข้าคอก เรื่องเล็กๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้ ข้าเลี้ยงเจ้าไว้ทำไมกัน?”

        เขาพูดจบ อวิ๋นโส่วจู่ก็เดินออกมาจากความมืดพลางยิ้มแห้งๆ “ท่านพ่อ ข้าก็แค่อยากให้อาหารวัวสักหน่อย เห็นว่าใช้แรงงานวัวของพี่รองมาทั้งวันแล้ว”

        กล่าวจบก็ยิ้มทักทายอวิ๋นเจียว และคนอื่นๆ “พี่รอง พี่สะใภ้รอง หลานเจียวเอ๋อร์ ข้ากับท่านพ่อกลับก่อนนะ พวกท่านไม่ต้องมาส่งหรอก”

        เหอะ... หน้าด้านจริงๆ พูดราวกับว่าพวกเขาต้องไปส่งอย่างนั้นแหละ

        อวิ๋นเจียวสังเกตเห็นว่าทั้งชายเสื้อและมือของอวิ๋นโส่วจู่เปื้อนเศษฟางและโคลน นางก็รู้ทันทีว่าเรื่องที่ถังสุ่ยบอกไว้นั้น อวิ๋นโส่วจู่ลงมือทำไปแล้ว

        มองตามหลังสองพ่อลูกที่รีบร้อนจากไป จนกระทั่งร่างของพวกเขาหายลับไปในความมืด อากุ้ยจึงเดินออกมาจากคอกวัว “นายท่าน นี่ขอรับ”

        ทุกคนเข้าไปในห้องโถง แล้วปิดประตู จากนั้นอากุ้ยจึงหยิบกล่องไม้ออกมาจากอกเสื้อ บนกล่องไม้มีทั้งรอยดินและเศษฟาง ฟางซื่อรับกล่องไม้มา เช็ดทำความสะอาดด้วยผ้าเช็ดหน้า แล้วจึงเปิดออกดู ข้างในมีตราประทับสีแดงเข้ม สลักลวดลายภูเขาและสายน้ำอย่างงดงาม

        ฟางซื่อพูดด้วยความสงสัย “หินเลือดไก่ชั้นดี ทั้งสีสันและเนื้อสัมผัสนับว่าหาได้ยาก เพียงแต่มูลค่าของหินก้อนนี้ไม่น่าจะทำให้ท่านต้องโทษ หรือถึงขั้นถูกเนรเทศทั้งครอบครัวกระมัง”

        แต่พอเห็นตัวอักษรที่สลักอยู่บนตราประทับนั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที “ถิงเวิง!”

        ก่อนที่ฟางซื่อกับอวิ๋นโส่วจงจะกลับบ้านเกิด พวกเขาก็ได้ศึกษาข้อมูลมาบ้างแล้ว นายอำเภอประจำอำเภอจิ่วจิ้นแซ่เตียว นามซวี่อัน นามรอง ถิงเวิง!

        สีหน้าของอวิ๋นโส่วจงก็เปลี่ยนไปเช่นกัน หินเลือดไก่ไม่สามารถทำให้เขาถูกจับเข้าคุกได้ แต่การขโมยและครอบครองตราประทับส่วนตัวของนายอำเภอ ไม่เพียงแต่จะทำให้เขาถูกจับเข้าคุกเท่านั้น หากผู้บงการเบื้องหลังต้องการ ก็สามารถทำให้ครอบครัวของเขาถูกเนรเทศได้

        “ถิงเวิงคือใครเจ้าคะ?” ชื่อที่ทำให้บิดามารดาของนางตกใจเช่นนี้ ต้องไม่ใช่บุคคลธรรมดาแน่นอน

        ฟางซื่อตอบ “ก็คือนายอำเภอของพวกเรานั่นแหละ!”

        อวิ๋นเจียวครุ่นคิด “มิน่าล่ะวันนี้พี่ถังสุ่ยถึงได้บอกว่า ผู้ดูแลจางของร้านยาจี้เหรินถังเอ่ยถึงเจ้าหน้าที่ทางการที่เคยมาจับพวกเรา แต่ถ้าเป็นเจ้าหน้าที่ทางการ เหตุใดจึงมีตราประทับของท่านนายอำเภออยู่กับตัวล่ะเจ้าคะ?”

        “หากบอกว่าเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนนั้น แค้นเคืองที่จับพวกเราไม่ได้ จึงยอมเสี่ยงขโมยตราประทับส่วนตัวของท่านนายอำเภอเพื่อมาใส่ร้ายพวกเรา ความเสี่ยงมันสูงเกินไป ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ!”

        อวิ๋นโส่วจงเอ่ยขึ้น “เจียวเอ๋อร์พูดถูก แต่ตอนนี้พวกเราสืบไปก็คงไม่ได้อะไร ได้แต่รอจังหวะที่เหมาะสม ส่วนที่คอกวัว พวกเราเอาของอย่างอื่นไปซ่อนไว้ดีกว่า เผื่อตอนที่อวิ๋นโส่วจู่พาคนมาจะได้ไม่ผิดหวัง!”

        อวิ๋นเจียวพยักหน้าเห็นด้วย “ได้เจ้าค่ะ ปล่อยให้เขายุ่งอย่างเสียเปล่าก็กระไรอยู่!”

        ฟางซื่อเอ่ยขึ้น “แต่ที่บ้านไม่มีกล่องที่ใกล้เคียงกันเลย!”

        อวิ๋นเจียวรีบพูด “มีสิเจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านจำไม่ได้แล้วหรือ ในบรรดากองของขวัญที่ฉู่อี้มอบให้ มีกล่องไม้ทาสีชาดชั้นดีอยู่ด้วยมิใช่หรือเจ้าคะ?”

        ฟางซื่อนึกขึ้นได้ จึงรีบกลับไปหาที่ห้อง กล่องไม้หลายใบที่ฉู่อี้มอบให้นั้น มีทั้งใบใหญ่และใบเล็ก และมีกล่องใบเล็กขนาดเท่าฝ่ามือสำหรับใส่ตราประทับอยู่ด้วย

        ไม่นาน ฟางซื่อก็ถือกล่องใบนั้นออกมา อวิ๋นเจียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับฟางซื่อว่า “ท่านแม่ ให้ข้าใส่ของเองเถิดเจ้าค่ะ!”

        กล่าวจบ นางก็รับกล่องไม้ทาสีชาดมาจากฟางซื่อ แล้ววิ่งกลับไปที่ห้องของตน ท่าทางซุกซนของนาง ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในห้องโถงผ่อนคลายลง

        อวิ๋นโส่วจงสั่งอากุ้ย “ทำตามที่เราวางแผนไว้ เจ้าไปจัดการให้ดี”

        “ขอรับนายท่าน!” อากุ้ยเก็บกล่องไม้นั้นไว้ในอกเสื้อ โค้งคำนับแล้วเดินออกไป

        เมื่ออากุ้ยออกไปแล้ว ฟางซื่อจึงเอ่ยขึ้น “ท่านพี่ อวิ๋นโส่วจู่ไว้ชีวิตไม่ได้แล้ว”

        ถึงกับกล้าคิดจะให้ครอบครัวของพวกนางถูกเนรเทศ ครั้งนี้อวิ๋นโส่วจู่ได้ล้ำเส้นความอดทนและแตะจุดเดือดของฟางซื่ออีกครั้ง!