หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 153: วงล้อมผลึกมรณะ และการต้านทานสุดกำลัง 

สิ้นเสียงเตือนภัยอันเคร่งเครียดของศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) ไม่ทันที่เจี้ยนหลิน (剑林) และเหล่าศิษย์ตำหนักในที่เหลืออีกสามคน (หลังจากศิษย์คนหนึ่งนามว่า "หลี่เหว่ย" บาดเจ็บหนักจนไม่อาจร่วมต่อสู้ได้อีกในเหตุการณ์ปะทะกับอสูรปักษาเพลิงโลกันตร์ก่อนหน้านี้ และกำลังพักฟื้นอยู่ไม่ไกลนัก) จะได้เตรียมตัวตั้งรับอย่างเต็มที่ เงาร่าง (身影) ในชุดสีดำสนิทหลายสิบร่างก็พลันปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าใจกลางสุสานกระบี่ (剑冢核心) ที่พวกเขาเพิ่งจะดูดซับพลังปราณ

พวกมันเคลื่อนไหวได้รวดเร็วและเงียบกริบราวกับภูตผี! แต่ละคนแผ่กลิ่นอาย (气息) ที่เย็นเยียบและกระหายเลือดออกมาอย่างชัดเจน! แม้เจี้ยนหลินจะไม่รู้จักชื่อหรือที่มาของพวกมัน แต่เขาก็จดจำกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์นี้ได้เป็นอย่างดี มันคือกลุ่มคนลึกลับที่เขาเคยปะทะด้วยในโพรงหยกพรางเมฆ (玉隐云洞) และที่ตามล่าเมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ (灵根之种)!

แต่ครั้งนี้...พวกมันดูแข็งแกร่ง (强大) และน่าสะพรึงกลัว (可怕) กว่าเดิมหลายเท่า! โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด ดวงตาของมันสาดประกายเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งพันปี แรงกดดัน (威压) ที่แผ่ออกมาจากร่างของมันนั้นหนักหน่วงจนทำให้เจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงถึงกับหายใจติดขัด!

"สร้างรากฐานขั้นหก...ใกล้จะถึงขั้นสูงแล้ว!" เยว่ชิงหลิงอุทานออกมาเบาๆ ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางรู้ดีว่าด้วยพลังของนางในปัจจุบัน การจะรับมือกับยอดฝีมือระดับนี้เพียงลำพังนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้!

"ฮ่าๆๆ! ในที่สุดก็หาพวกเจ้าจนเจอ! นึกไม่ถึงเลยว่าพวกมดปลวกจากสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์จะกล้าล่วงล้ำเข้ามาในสถานที่เช่นนี้!" เสียงหัวเราะอันแหบแห้งและชวนขนลุกดังขึ้นจากบุรุษผู้เป็นหัวหน้า มันกวาดตามองเจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงด้วยแววตาที่เหยียดหยาม "ส่ง 'สิ่งนั้น' ที่พวกเจ้าได้ไปจากที่นี่มาเสียดีๆ...แล้วข้าอาจจะไว้ชีวิตพวกเจ้า!"

"สิ่งนั้น?" เยว่ชิงหลิงขมวดคิ้ว "พวกเจ้าหมายถึงอะไร?"

"อย่าตีหน้าเซ่อ! ของล้ำค่าในสุสานกระบี่แห่งนี้ย่อมมิอาจตกอยู่ในมือของพวกไร้ค่าเช่นเจ้า!" หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำตวาดเสียงกร้าว ก่อนจะโบกมือเป็นสัญญาณ!

ทันใดนั้น! เหล่าคนชุดดำที่เหลือก็พลันเคลื่อนไหว! พวกมันมิได้พุ่งเข้ามาโจมตีโดยตรง แต่กลับกระจายตัวออกไปล้อมรอบกลุ่มของเจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงไว้อย่างรวดเร็ว! พร้อมกันนั้น พวกมันแต่ละคนก็หยิบเอาผลึกศิลา (晶石) สีดำทมิฬขนาดเท่ากำปั้นออกมา! ผลึกศิลาเหล่านั้นส่องประกายแสงสีดำอึมครึมและแผ่ไอพลังงานที่เย็นเยียบออกมา!

"ค่ายกลผลึก!" (晶石阵法 - Jīngshí Zhènfǎ) เยว่ชิงหลิงเบิกตากว้าง นางจำค่ายกลโบราณชนิดนี้ได้! มันคือค่ายกลปิดล้อมที่ร้ายกาจและยากจะทำลาย!

เหล่าคนชุดดำเริ่มโคจรพลังปราณส่งเข้าไปในผลึกศิลาสีดำในมือ! แสงสีดำจากผลึกแต่ละก้อนพลันเชื่อมโยงกันเป็นม่านพลังงาน (能量帷幕) สีดำทมิฬ! ม่านพลังงานนั้นขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว! ปิดล้อมกลุ่มของเจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงไว้ภายในวงล้อมผลึกมรณะ (晶石死阵) ที่ดูน่าสะพรึงกลัว! แรงกดดันมหาศาลจากค่ายกลนั้นบีบอัดลงมา ทำให้ทุกคนรู้สึกอึดอัดและหายใจลำบาก!

"แย่แล้ว! พวกมันคิดจะกัดขังพวกเราไว้ที่นี่!" ศิษย์ตำหนักในคนหนึ่งนามว่า "จ้าวเฟิง" ร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาของมันเบิกกว้างมองม่านพลังงานสีดำที่ค่อยๆ บีบเข้ามา

"ตั้งกระบวนท่า! ต้านทานไว้!" เยว่ชิงหลิงตะโกนสั่งการอย่างรวดเร็ว! นางตวัดกระบี่ในมือ สร้างม่านกระบี่ธาตุลมขึ้นป้องกัน! "ศิษย์น้องซูเหยา! คุ้มกันด้านซ้าย! จ้าวเฟิง! ระวังด้านหลัง!"

เจี้ยนหลิน (ที่อยู่ในขั้นหลอมรวมลมปราณระดับเก้าแล้ว) ก็มิได้นิ่งเฉย! เขากระชับกระบี่ไม้ธรรมดา (普通木剑) สองเล่มในมือแน่น! พลังปราณขั้นเก้าถูกโคจรออกมาอย่างเต็มกำลัง! เพลงกระบี่เมฆาไหล (流云剑法) ที่ผสานกับความเข้าใจ (领悟) ใหม่ที่ได้รับจากมรดกกระบี่ไม้โบราณ (古老木剑传承) ถูกใช้ออกมาอย่างพลิ้วไหวและทรงพลังกว่าเดิม! หน่ออ่อนแห่งกระบี่ (剑之嫩芽) ในทะเลจิต (识海) ของเขาส่องประกายแสงสีเงินเจิดจ้า! ช่วยเสริมพลังและความเฉียบคมให้กับเพลงกระบี่ของเขา!

"ปัง! ปัง! ปัง!"

การปะทะดุเดือดบังเกิดขึ้นในทันที! เยว่ชิงหลิงและเจี้ยนหลินต้องร่วมมือกันต้านทานการโจมตีจากเหล่าคนชุดดำที่ดาหน้าเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย! ศิษย์น้องซูเหยา (หญิงสาวร่างเล็กผู้ใช้กระบี่คู่) และจ้าวเฟิง (ชายหนุ่มร่างกำยำผู้ใช้กระบี่หนัก) พยายามช่วยสนับสนุนอย่างสุดกำลัง แม้จะรู้ดีว่าระดับพลังของตนแตกต่างจากศัตรูมากนัก แต่พวกเขาก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้เคียงข้างศิษย์พี่หญิง

"ศิษย์พี่! พวกมันมีจำนวนมากเกินไป!" ซูเหยาตะโกนขึ้นอย่างยากลำบาก ขณะที่นางตวัดกระบี่คู่ป้องกันการโจมตีจากคนชุดดำสองคนที่รุมเข้ามา

"อย่าท้อถอย! หาช่องว่างแล้วตีโต้กลับ!" จ้าวเฟิงคำรามลั่น กระบี่หนักในมือของเขาสร้างเสียงลมหวีดหวิวทุกครั้งที่ตวัดออกไป แม้จะเชื่องช้าแต่ก็เต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง

แต่ภัยคุกคามมิได้มีเพียงแค่ศัตรูเบื้องหน้า! การต่อสู้ที่รุนแรงทำให้ห้องโถงใจกลางสุสานเริ่มไม่เสถียร (不稳定)! พื้นศิลาบางส่วนเริ่มทรุดตัว! เพดานถ้ำมีเศษหินร่วงหล่นลงมาเป็นระยะ! ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้กำลังจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ!

"พวกเราต้องหาทางออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!" เยว่ชิงหลิงตะโกนบอกเจี้ยนหลิน ขณะที่นางตวัดกระบี่สร้างพายุใบมีดป้องกันการโจมตีของศัตรูสองคนที่พุ่งเข้ามา!

เจี้ยนหลินพยักหน้ารับ! เขากำลังใช้สติปัญญา และการพลิกแพลง (变通) พลังธาตุพฤกษา (草木之力) ที่เพิ่งได้รับความเข้าใจใหม่จากสุสาน ในการสร้างโอกาส (机遇) หรือช่องว่าง (空隙) ชั่วขณะ!

'พลังพฤกษา...มิได้มีไว้เพียงแค่การเติบโตและการเยียวยา...แต่มันยังสามารถควบคุม (掌控) และเปลี่ยนแปลง (改变) สภาพแวดล้อมได้!' ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจของเจี้ยนหลิน!

เขาตวัดกระบี่ไม้ในมือซ้ายลงสู่พื้นศิลา! "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต – รากเหง้าสั่นสะเทือนปฐพี!" (万木归元剑诀 – 根震大地!) แม้จะเป็นการประยุกต์ใช้เฉพาะหน้า แต่เขาก็สามารถดึงพลังธาตุพฤกษาจากหน่ออ่อนแห่งกระบี่และมรดกแห่งความเข้าใจออกมาได้ส่วนหนึ่ง!

"ครืนนนนน!"

พื้นศิลาใต้เท้าของกลุ่มคนชุดดำที่กำลังล้อมกรอบพวกเขาอยู่ พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! ก่อนที่รากไม้ศิลา (石化树根) ขนาดมหึมาหลายเส้นจะพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดิน! สร้างความโกลาหลและเปิดช่องว่างให้กับกลุ่มของเจี้ยนหลินชั่วขณะ!

"ศิษย์พี่หญิง! ตอนนี้แหละ!" เจี้ยนหลินตะโกน!

เยว่ชิงหลิงเข้าใจในทันที! นางรวบรวมพลังทั้งหมดโจมตีไปยังจุดที่หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำยืนอยู่! บีบให้มันต้องล่าถอยไปชั่วขณะ!

การต่อสู้ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือดและเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหัวหน้าระดับสร้างรากฐาน! กลุ่มของเจี้ยนหลินเริ่มได้รับบาดแผลมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะพยายามต้านทานอย่างสุดกำลัง แต่วงล้อมผลึกมรณะก็บีบแคบเข้ามาทุกขณะ!

'บ้าจริง! พวกมันแข็งแกร่งเกินไป! แถมยังมีค่ายกลบ้าๆ นี่อีก! ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป...พวกเราคงได้กลายเป็นปุ๋ยให้กับสุสานกระบี่แห่งนี้เป็นแน่!' เสียงในใจของเจี้ยนหลินสบถออกมาอย่างหัวเสียระคนความสิ้นหวังเล็กๆ เขากวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว พยายามจะหาทางรอดอื่นใดท่ามกลางความโกลาหลนี้!

(จบตอนที่ 153)