เขมกรป้อนรัก

        “คุณเขม” เบลล่าหันมาดุ

        “ผมไม่รู้ว่าคุณรู้สึกอย่างไร ไม่รู้ว่าควรตอบคุณแบบไหน ไม่รู้ว่าคุณอยากรู้จริงๆ ไหม เพราะคุณก็เป็นแบบนี้มาตลอด” เบลล่าพินิจดูใบหน้าหล่อเหลาของเขา คำพูดของชายหนุ่มพึ่งมีความหมายในวันนี้ เริ่มรู้สึกตัวว่าที่ผ่านมาทำให้เขาเจ็บปวดมาตลอด เบลล่ายืนอึ้งทบทวนเรื่องราวหนหลัง

        “คุณเป็นผู้หญิงสวย และเก่ง มีทุกอย่างครบ ไม่ผิดหรอกถ้าจะมองหาใครที่ดีกว่า ผมเข้าใจ ผมขอตัวก่อนนะครับ” ในตอนนี้ไม่เพียงแต่คำพูด ทว่ากิริยาของเขากลับเปลี่ยนไปจนหมด หญิงสาวได้แต่ยืนอึ้ง

        “คุณคนเดิมที่เบลเคยรู้จัก ไม่ใช่อย่างนี้”

        “ครับ” เขาตอบรับแล้วหันเดินออก เหมือนเข็มนับร้อยนับพันเข้าพุ่งใส่หญิงสาว มือหนาเดินเข้ามาคว้าตัวของดาริน ก่อนจะวางเงินแล้วพาเธอเดินออกจากร้านทันที เบลล่าวิ่งตามมาทันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เธอได้แต่ยืนอ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูก เอาเข้าจริงจะหาใครที่ดีเพียบพร้อมเท่าเขาก็หาไม่ได้อีกแล้ว

        “เป็นไงล่ะ เล่นตัวดีนัก เขาไปแล้ว เชื่อพวกฉันได้หรือยัง” เพื่อนสนิทที่แอบดูอยู่ เดินเข้ามาสมทบหลังจากสังเกตการณ์ต่างๆ สงบลง หญิงสาวไม่ตอบคำถาม เพราะภาพตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก

ดารินแอบมองเจ้านาย เขาดูเงียบอย่างผิดปกติหลังจากขับรถออกมาสักระยะ บรรยากาศในรถอึมครึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างบางเกิดความสงสัยว่าเขมกรและเบลล่าอาจจะมีปัญหากัน เพราะความหมายของขนมชิ้นนั้น

        “ขอฉันพูดอะไรหน่อยได้ไหมคะ” เมื่อเธอเห็นชายหนุ่มนิ่งเงียบ และไม่ได้แย้งอะไรจึงถือวิสาสะพูดบางอย่าง

        “วันก่อน ฉันเห็นข่าวในทีวี ต่อให้คุณเบลล่าปฏิเสธ แต่วันนี้ฉันมองออก ว่าคุณสองคนมีความรู้สึกดีต่อกัน ทำไมคุณต้องแกล้งทำเหมือนไม่สนใจคุณเบลด้วยล่ะคะ แล้วก็มานั่งปวดใจแบบนี้” เขมกรยิ้มมุมปาก ยัยตัวแสบคิดเองเออเองแบบไม่ต้องสงสัย

        “ไปนั่งอยู่ในใจผมตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงแสนรู้นัก ว่าใครคิดอะไรกับใคร” ดารินชะงัก แล้วเงียบปากลง

        “ฉันขอโทษค่ะ” คำพูดและกิริยาสำนึกผิดแบบงุดหน้าของหญิงสาว ทำให้เขมกรยิ่งรู้สึกเอ็นดูเธอมากยิ่งขึ้น เขาส่ายศีรษะและยังคงยิ้มไม่หุบ

        “พักผ่อนนะ จะได้มีแรง” เมื่อรถแล่นมาถึงหน้าบ้าน ชายหนุ่มหันไปหาหญิงสาว แล้วกำชับ ดารินพยักหน้าตอบรับ แล้วส่งยิ้มหวานทิ้งท้าย เป็นรอยยิ้มแสนสดใสที่สะกดใจเขมกร จนลืมทุกอย่างในวินาทีนั้น รอยยิ้มหวานแสนบริสุทธิ์สะกดให้มือหนากระชากร่างเล็กกลับไป แล้วถลาตามแรงเหวี่ยงกลับเข้ามาจ้องติดตัวเขมกร เขามองใบหน้าแสนอ่อนหวาน ที่ตอนนี้ประกบติดแนบชิดกับเรียวจมูก ไม่สามารถกระดิกตัวได้ ก่อนริมฝีปากประกบจูบอันเร่าร้อนลงโดยไม่ให้เธอตั้งตัว ชายหนุ่มตวัดลิ้นเพื่อชิมรสสัมผัส อย่างดูดดื่ม มือหนาจับล็อกตัวหญิงสาวไว้อย่างแนบแน่น ดารินทำได้เพียงเบิกตากว้าง ไม่มีแรงจะต่อต้านเขา หัวใจเจ้ากรรมยิ่งกระหน่ำเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ใจหนึ่งอยากต้านเขาออก แต่อีกใจกลับรู้สึกวาบหวามอย่างไม่เคยเกิดขึ้น ดวงตากลมค่อยๆ หลับลงช้าๆ พร้อมรองรับความรู้สึกมหัศจรรย์ที่เขามอบให้ ไม่นานนักร่างสูงก็ปล่อยตัวเธอออกช้าๆ

        “คุณเขม” เธอเรียกชื่อเขา พลางมองใบหน้าหล่อเหลาตาไม่กะพริบ

        “ฝันดีนะ” เขมกรยิ้มอ่อนดวงตามากความหมายมองตรงมา ดารินหน้าร้อนผ่าวจนไม่อาจทนมองหน้าเขาได้

        “ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวใช้จังหวะนั้นรีบลงรถมา หลังจากรถหรูแล่นออกไป ร่างเล็กเกือบทรงตัวไม่อยู่ ด้วยเพราะทุกส่วนของร่างกายหมดความรู้สึกเอาดื้อๆ มือบางยกขึ้นมาลูบปากตัวเองช้าๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดแผ่ซ่านคืบคลานเข้ามาเต็มหัวใจ มันไม่ใช่ความชอบแบบเดียวกับที่เธอมีให้ลีจงซอก ทว่ามันกลับแนบแน่นยิ่งกว่า

        “ความรู้สึกแบบนี้คืออะไร” ดารินนึกโต้แย้งอยู่ในใจ พลางมองตามรถคันนั้นไปอย่างไม่เข้าใจความหมาย ดารินหงายมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่กำลังสั่นไหว พลางกะพริบตาถี่ๆ พร้อมกับกลืนน้ำลายแล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไป

ดวงตาคมเข้มมองตรงไปยังถนน ความรู้สึกอิ่มเอมเบ่งบานจนทะลักออกมาเป็นรอยยิ้ม ที่เขาว่ากันว่า ความรักมักทำให้โลกทั้งใบสดใส เป็นแบบนี้เอง ดารินเป็นคนแรกที่ทำให้ชายหนุ่มเข้าใจความหมายที่เคยได้ยินมาเนิ่นนาน รอยยิ้มยังคงประทับอยู่บนใบหน้าของเขมกร ก่อนเสียงมือถือข้างกายจะส่งเสียงทำลายความสุขกระเจิงออกไป