บันทึกตำนานยอดปรมาจารย์

บทที่ 46 การกลับสู่แดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซู่

        ลูกนกตัวน้อยสีเหลืองยืนอยู่บนบ่าของชายหนุ่ม กระโดดโลดเต้นและร้องเจื้อยแจ้ว ขนสีทองสองเส้นบนหัวสั่นไหวไปมา แสดงความไม่พอใจต่อฉายา ‘ไก่ผู้งดงาม’ *[1]

        ฉู่ซิวทำท่าไม่สนใจมัน ในยามนี้บาดแผลบนร่างกายของเขากำลังฟื้นตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มือขวาก็ใช้เคล็ดวิชากำจัดสิ่งสกปรกและฝุ่นผงบนร่างกาย จากนั้นก็หยิบเสื้อคลุมตัวใหม่ออกมาจากถุงเก็บของ

        รวบผมสีดำยาวไว้ด้านหลังอย่างลวก ๆ กายของเขาปราศจากกลิ่นอายของการฆ่าฟัน บุคลิกลอยล่องดุจเทพอันสูงส่งที่ถูกเนรเทศมายังโลกมนุษย์ เขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปยังลานส่งตัว

        เมื่อหมอกจางหายไป รุ้งงามก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า งดงามตระการตายิ่งนัก

        “ชนะแล้ว!!” เสียงโห่ร้องดังขึ้นทั่วลาน

        “มารทั้งหมดถูกศิษย์พี่ฉู่ซิวสังหาร”

        “ศิษย์พี่ฉู่ซิวไร้เทียมทาน...”

        “ศิษย์พี่ฉู่...”

        บรรดาศิษย์น้องต่างตื่นเต้นใจจนใบหน้าแดงก่ำ ส่งเสียงเรียกชื่อฉู่ซิวไม่หยุด พลางมองไปที่ร่างสูงโปร่งนั้น เย่ฝานเองก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

        “แข็งแกร่งยิ่งนัก! เอ้ะ! ข้ากลายเป็นผู้สังเกตการณ์อีกแล้วหรือนี่?” เขากำหมัดขวาแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยแววต่อสู้

        “ข้าจะต้องเหนือกว่าเจ้า ต้องกลายเป็นตัวเอกให้ได้” หางตาเหลือบมองข้างกาย ซูหรูเสวี่ยดวงตาชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา แก้มแดงระเรื่อ

        เมื่อเห็นภาพตรงหน้าในใจของเย่ฝานก็รู้สึกขมขื่นยิ่งนัก ลานกว่างไท่ซู่เต็มไปด้วยเสียงอึกทึก บรรดาศิษย์และผู้เฒ่าพูดคุยกันอย่างคึกคัก

        “ดุดันยิ่งนัก เรียกสายฟ้าลงมาฆ่ามารนับหมื่นนับแสนเช่นนั้น!!”

        “สมกับเป็นศิษย์สืบทอดของยอดเขาอวิ๋นเซี่ย ช่างดุดันยิ่งนัก”

        “ต่อไปนี้ ฉู่ซิวคือเป้าหมายที่ข้าต้องไล่ตาม”

        “ข้ารู้สึกเหมือนได้เห็นการกำเนิดของขอบเขตจักรพรรดิหนุ่ม”

        ซุบซิบ~

        ฟังเสียงคนรอบข้างพูดคุยกัน ล้วนแต่ชมเชยฉู่ซิว ทางเจียนหลิงอวิ๋นบีบพัดไม้ไผ่สีม่วงทองชิ้นโปรดในมือจนหัก สีหน้าของเขาหม่นหมองยิ่งนัก

        “ไอ้หมอนี่ ตะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่วันกัน!” เซียวอี้เฟิง ใบหน้ากระตุก บิดเบี้ยวน่ากลัว ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน 

        “ทำไมเจ้ายังไม่ตาย ทำไมเจ้ายังไม่ตายสักที!!” เจียนหลิงอวิ๋นเอ่ยเสียงเย็นชา 

        “ศิษย์พี่เซียว หาโอกาสฆ่าเขาที่นอกแดนศักดิ์สิทธิ์เถิด!”

        “ข้าก็คิดเช่นนั้น ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะอยู่แต่ในแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่ออกไปไหนทั้งชีวิต”

        “ข้ารู้อยู่แล้วว่าศิษย์พี่ฉู่ซิว ต้องมีวิธีแก้ไขสถานการณ์แน่” ฉู่เซียวหรานถอนหายใจยาว ใบหน้างามราวหยกขาวเผยรอยยิ้มจาง และเหลือบมองไปทางเถาเหยา

        ร่างบางระหงก้าวเดินอย่างงดงาม ขายาวเพรียวก้าวไปและกลายเป็นกลีบดอกไม้ พัดพาสายลมหอมโชยมาแล้วจางหายไป ออกจากลานไท่ซู่

        มองภาพสะท้อนในห้วงอากาศ

        เถาเหยาเม้มปากอิ่มสีชมพู มุมปากปรากฏรอยบุ๋มตื้น ๆ ชายกระโปรงสีเขียวพลิ้วไหว กลายเป็นแสงระยิบระยับ พุ่งขึ้นฟ้า

        ไท่ซู่จื่อโบกแขนเสื้อภาพสะท้อนในห้วงอากาศหายไป ทางด้านหน้ามีประตูปรากฏขึ้นจากรอยแยกในอากาศ นางเดินเข้าไปพร้อมกับเฉียวเหมิงเตี๋ยจากนั้นประตูก็หายไปในชั่วพริบตา

        หลังจากทั้งสองจากไป

        “ฮู่...”

        ผู้อาวุโสหยางซึ่งมีผมและหนวดเคราขาว ดูชราภาพ เช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก และถอนหายใจหนัก ๆ

        มองไปที่โม่เฟยเหยียนด้วยรอยยิ้มขมขื่น ก่อนจะกล่าวว่า “ผู้อาวุโสโม่ ลูกศิษย์ตายไปมากมาย ข้าผิดพลาดในหน้าที่ เกรงว่าคงหนีโทษไม่พ้นแล้ว”

        โม่เฟยเหยียนนั้นมีเสน่ห์ตามธรรมชาติ ผิวขาวดุจหยก รูปร่างอรชร สวมกระโปรงขนนกสีแดงเพลิง ดั่งลูกท้อที่สุกงอม แต่น้ำเสียงกลับเย็นชา 

        “โชคดีที่ ฉู่ซิวไม่เป็นอะไร”

        “ไม่อย่างนั้น เจ้าคงต้องไปยืนหันหน้าเข้าหน้าผาไท่ซู่ตลอดชีวิตแล้ว” พูดจบ นางก็เคลื่อนกายเบา ๆ ลอยไปยังด้านล่างของลานกว้างไท่ซู่ เพื่อเตรียมต้อนรับลูกศิษย์ที่จะกลับมา

        “เห้อ…” ผู้อาวุโสหยางถอนหายใจ รู้สึกว่าอนาคตนั้นมืดมนยิ่งนัก

        “หึ!! เฉียวเหมิงเตี๋ย นังหญิงชั่วนั่น! โชคดีจริง ๆ ที่ได้ลูกศิษย์เหนือโลกเช่นนี้”หลิวเสวี่ยในชุดกระโปรงยาวสีม่วง ผ้าไหมสีขาวคลุมหน้า รูปร่างสูงโปร่งอรชร เอวบางจับต้องได้ อ่อนช้อยงดงามราวกับไร้กระดูก ดวงตางามเต็มไปด้วยความเย็นชา

        “ต้องหาวิธีดึงมาเป็นพวกให้ได้”

        ‘เชื่อว่าถึงเวลานั้น นังเฉียวเหมิงเตี๋ยคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ ๆ!’ นางคิดในใจ ร่างค่อย ๆ เลือนหายไป...

        ที่มุมลานกว้าง ร่างขาววามหันหลังจากไป 

        “เขาเปลี่ยนไปจริง ๆ” สวี่เทียนเจินพึมพำ สายตาของนางซับซ้อนยิ่งนัก ในใจนึกถึงคนที่มักจะมาที่ยอดเขาเทียนเจี้ยน เฝ้ามองหานาง สบตากับนางทีไรก็มักจะอายจนหน้าแดง ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เขาเริ่มเปลี่ยนไป

         คงจะตั้งแต่เขาต่อสู้กับจางเหมิงกระมัง

         หลังจากถอนหายใจ นางก็จากลานกว้างไท่ซู่ไปด้วย

         “ศิษญ์พี่ฉู่ซิว เป็นไรหรือไม่?” ซูหรูเสวี่ยเดินเข้ามาถามว่าเขาได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ฉู่ซิวส่ายหน้าบอกว่าตนไม่เป็นไร คนอื่น ๆ ก็เข้ามาล้อมรอบ

         ใบหน้าแดงก่ำ แสดงความขอบคุณที่ฉู่ซิวช่วยชีวิตไว้

         พวกเขาขอบคุณฉู่ซิวพร้อมกับรู้สึกละอาย เมื่อไม่นานมานี้ เพื่อเอาชีวิตรอด พวกเขาปล่อยให้หลี่หมิงบีบฉู่ซิวออกจากค่ายกลไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย

         หากมิใช่ว่าฉู่ซิวพลิกสถานการณ์กลับมาได้อย่างเหนือธรรมชาติ พวกเขาคงตายเป็นอาหารของพวกอสูรไปแล้ว

        “ศิษย์พี่ฉู่ซิว ยามนี้พูดว่าขอโทษอาจจะสายไปแล้ว แต่ข้ายังคงอยากขออภัยท่าน” ชายหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้าน สวมชุดสีเขียว แขนข้างหนึ่งขาด เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉู่ซิว ก้มหน้าลงด้วยสีหน้าแดงก่ำ

        คนอื่น ๆ ก็พากันแสดงความเสียใจ

        เย่ฝานมองไปด้วยสายตาที่ซับซ้อน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ ทันใดนั้นก็มีงูเล็กสีขาวตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากคอเสื้อของเขา ชูลำตัวขึ้น แลบลิ้นออกมา จ้องมองจีไท่เหม่ยบนบ่าของฉู่ซิว ด้วยดวงตากลมโตอย่างอยากรู้อยากเห็น

        ปราณวิญญาณของอีกฝ่ายนั้นคุ้นเคยมาก รู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

        ฉู่ซิวยิ้มอย่างอบอุ่นดั่งแสงอาทิตย์ โบกมือพลางพูดเสียงดังว่า “ตอนนี้ข้าก็ยังเหมือนเดิม ยังมีชีวิตรอด ทุกท่านมิต้องทำเช่นนี้หรอก” เขาเป็นดั่งสุภาพบุรุษผู้อ่อนน้อมถ่อมตน มีน้ำใจอย่างมาก ทำให้ผู้คนหลงใหล

        ยิ่งเขาทำตัวสบาย ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนอื่น ๆ ก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อเขามากขึ้น ตั้งแต่นี้ไป พวกเขาจะกลายเป็นผู้ติดตามของฉู่ซิวในแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซู่

        นี่คือความเก่งกาจของปีศาจฉู่

        “ศิษย์พี่ฉู่ซิวเป็นคนดีจริง ๆ”

        “ศิษย์พี่ฉู่ซิว ข้าอยากเป็นผู้ติดตามของท่าน”

        “ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะไอ้หลี่หมิงนั่นแหละ”

        “คนคนนี้ใจคอชั่วร้าย โชคดีที่มันตายด้วยน้ำมือของเผ่ามารไปแล้ว ไม่อย่างนั้นข้าจะต้องจัดการมันเอง” เมื่อมองไปยังกลุ่มคนที่ล้อมรอบ ฉู่ซิวนั้นราวกับเขาเป็นดวงจันทร์ท่ามกลางหมู่ดาว

        เย่ฝานกำหมัดแน่นด้วยความอิจฉา หากข้าได้เป็นคนที่อยู่ตรงกลางกลุ่มคนพวกนั้นคงจะดีไม่น้อย

        นานพอสมควร เมื่อกลุ่มคนเริ่มแยกย้าย

        ฉู่ซิวก็เดินมาหาเย่ฟาน เวลานี้ในสายตาของเขา ลมปราณสีม่วงที่อยู่บนตัวเย่ฟานจางลงไปมาก ไม่เข้มข้นเหมือนตอนที่พบกันครั้งแรก พลังโชคชะตาของเย่ฟานถูกฉู่ซิวดูดซับไปไม่น้อย

        “เย่ฟาน บนบ่าของเจ้าคือ?” เขาสังเกตเห็นงูขาวตัวน้อยน่ารักบนบ่าของเย่ฝาน ดวงตาของเขาเคลื่อนไหวเล็กน้อย หรือว่ามันจะเป็นอสรพิษยักษ์ที่อยู่ในถ้ำมังกรแห่งนั้น?

        ถูกเย่ฝานปราบได้แล้วงั้นหรือ?

        เย่ฝานยิ้มน้อย ๆ พลางลูบหัวของงูขาว 

        “เป็นสัตว์วิญญาณที่ข้าเพิ่งปราบได้ไม่นานมานี้เอง”

        “ศิษย์พี่บนบ่าของท่านคือ?”

        “อืม… มันคือจีไท่เหม่ย ก็อย่างที่เจ้าเห็น มันดูเหมือนไก่ ข้าเลยถือว่ามันเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าโดยฝืนใจ” ฉู่ซิวพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก

        “นั้มันจะมากไปแล้วนะ! เจ้าเด็กน้อย เจ้าต้องให้ความเคารพข้าบ้าง เจ้าต่างหากที่เป็นไก่! ทั้งครอบครัวของเจ้าล้วนเป็นไก่ทั้งนั้น!!” จีไท่เหม่ยพูดจาหยาบคาย โมโหจนกระโดดขึ้นสูง

        “เอ่อ...” เย่ฝานกระตุกหางตา ไม่เคยเห็นลูกนกประหลาดเช่นนี้มาก่อน

        “ช่างเป็นสิ่งมีชีวิต ที่น่าสนใจจริง ๆ เฮ่อเฮ่อ…” เย่ฝานหัวเราะแห้ง หลังจากพูดคุยทักทายกันครู่หนึ่ง ฉู่ซิวก็มาถึงมุมหนึ่งของลานกว้าง เขาหาพื้นที่ว่างนั่งสมาธิปรับลมปราณ สำรวจการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของตน

        ปราณและเลือดคึกคัก เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา ขอบเขตกงล้อสมุทรกว้างใหญ่ไพศาล แท่นวิญญาณเทพใหญ่โตน่ากลัว เทวะญาณและจิตใจมั่นคงหนักแน่นยิ่งนัก

        นี่คือจุดแข็งของระบบ!

        ใช้ คะแนนสะสมเพิ่มความเร็วในการก้าวข้ามขอบเขตพลัง นับว่าเหนือธรรมชาติยิ่งนัก ในเวลาสองปีหนึ่งรอบ เทียบเท่ากับการบำเพ็ญแบบปิดเป็นเวลาสองปี ไร้ซึ่งอันตรายแอบแฝง รากฐานแน่นหนายิ่ง

        ประหยัดเวลาอย่างมากในการสร้างความมั่นคงให้กับขอบเขตพลัง

        เวลาผ่านไป

        ดวงอาทิตย์ลับฟ้าไกลลิบ ดวงจันทร์สองดวงลอยขึ้นบนฟากฟ้า สาดแสงสีเงินดั่งทรายงามเลือนฟ้า เคลือบผืนแดนลับหวงเหยาด้วยม่านแสงสีเงิน ศพของเผ่ามารนับแสนนอนกองเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกหนแห่ง ยามราตรีในแดนลับจึงยิ่งเงียบสงัดกว่าคราใด 

        วันรุ่งขึ้น

        แสงอาทิตย์ยามเช้าทอประกายลงมา

        ลำแสงสีฟ้าพุ่งทะยานขึ้นฟ้า จากนั้นก็ค่อย ๆ แยกออก ค่อย ๆ ขยายออกเป็นประตูส่งตัวความกว้างหลายพันลี้ บรรดาลูกศิษย์ต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ ก่อนจะเดินเข้าประตูส่งตัวนั้นอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นก็ออกจากแดนลับหวงเหยา

[1] จีไท่เหม่ย (ชื่อของลูกไก่) เมื่อแปลเป็นภาษาไทยหมายถึง ‘ไก่ผู้งดงาม’ ครับ ในที่นี้คือเป็นการแกล้งแซวเจ้ากาศักดิ์สิทธิ์ว่าเหมือนไก่