TheFirstOne เซียนกระบี่โลกวิวัฒน์

ตอนที่ 139 เลียนแบบการบ่มเพาะของมอนสเตอร์

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ***** 

แม้สิ่งที่เฟิร์สแสดงออกมาในตอนแรกจะเป็นคนหัวอ่อนทำตัวเป็นเด็กหนุ่มมือใหม่ไร้เดียงสา

แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความเผด็จการของตนเองออกมาอยู่ดี

อย่างไรก็ตามในตอนแรกเขาต้องการที่จะสังเกตผู้คนและการทำงานของแคลนเท่านั้น แต่เมื่อเข้าใจจุดประสงค์ของผู้คนที่มาที่นี่ เขาก็ยินดีที่จะสนองความต้องการของพวกเขา

ในเมื่อต้องการแกนสปีริต เขาก็จะหาแกนสปีริตมาให้พร้อมกับแสดงความสามารถของตนเองออกมา เพราะเขาจะทำให้แคลนได้รู้ว่าอบิสระดับนี้ไม่เหมาะสมกับความสามารถของตนเอง

‘หากเป็นฉันก่อนหน้านี้ แม้จะทะลวงระดับดาราแดงได้การที่จะจัดการกับมอนสเตอร์พวกนั้นก็ต้องใช่ระยะเวลาหนึ่ง ไม่ต่างไปจากเวเนเตอร์เหล่านั้น แต่เมื่อสำนึกกระบี่ถูกยกระดับขึ้นเป็นผสานจิตวิญญาณ ขั้นของวิถีกระบี่ก็เหมือนว่าจะบรรลุขั้นที่สองอยู่รางๆ หากใช้เวลาขัดเกลาเสียหน่อยก็คงบรรลุได้ไม่ยาก’ เฟิร์สขบคิดหลังจากที่กำลังทะยานค้นหามอนสเตอร์กลุ่มต่อไป

เนื่องจากเป็นการกวาดล้างระลอกที่สาม ความหนาแน่นของมอนสเตอร์จึงมีน้อยอย่างเห็นได้ชัด

นี่จึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนิวโฮปถึงได้ให้เวลาในการทำภารกิจถึงหนึ่งเดือน

แต่เมื่อเฟิร์สทะยานไปได้ไม่เท่าไหร่เขาก็พบกับมอนสเตอร์งูยักษ์อีกหนึ่งตัว

ร่างของเขาพุ่งทะยานเข้าประชิด

กระบี่ศิลาถูกพลิกหงายแล้วงัดขึ้นคราหนึ่ง

วิถีกระบี่ที่หนึ่ง!

ปัง! ปัง! ปัง!

หากมองภายนอกดูเหมือนเฟิร์สจะแสดงกระบี่ออกไปกระบวนท่าเดียว แต่มันกลับเป็นการโจมตีทับซ้อนหลายครั้งที่คนธรรมดามองตามไม่ทัน

กระบี่ศิลาพุ่งเข้าสู่ช่องว่างของเกล็ดได้อย่างแม่นยำ ก่อนที่จะทะลวงการป้องกันและระเบิดอำนาจเป็นทางยาว

ตูม!

เหล่าสมาชิกกลุ่มที่ตามมาได้เห็นภาพนี้ ออกกระบี่เพียงครั้งเดียวก็สามารถจัดการมอนสเตอร์ได้แล้ว

“ร้ายกาจเกินไปแล้ว หากไม่ใช่สัญลักษณ์ที่แสดงเพียงหนึ่งแฉกฉันคงคิดว่าเป็นพวกดาราแดงเจ็ดหรือแปดแฉกเลยด้วยซ้ำ” ดาบฟ้ากล่าวออกมาอย่างทึ่งๆ

ก่อนที่เสียงของเฟิร์สจะดังขึ้นมา

“รบกวนช่วยเก็บแกนสปีริตด้วยนะครับ ผมจะล่วงหน้าไปจัดการมอนสเตอร์เหล่านี้ให้เอง”

กล่าวจบร่างของเด็กหนุ่มก็ทะยานออกไป

พวกเขาจึงได้แต่รีบเก็บแกนสปีริตที่อยู่ในร่างศพของมอนสเตอร์ตัวนั้นแล้วรีบออกตัวตามเฟิร์สไปในทันที

เด็กหนุ่มพุ่งทะยานใช้กระบี่ศิลากวาดผ่านมอนสเตอร์นับไม่ถ้วน กลายเป็นภาพอันตื่นตาให้กับผู้คนเป็นอย่างมาก แม้แต่มีดเพลิงที่เป็นหัวหน้าภารกิจก็ยังได้ยินข่าวแล้วพบเห็นกับตา

เด็กหนุ่มร่างผอมบางสะบัดกระบี่ไม่กี่ครั้งมอนสเตอร์เหล่านั้นก็ตายตกไปหมดแล้ว สมาชิกของกลุ่มเขาต่างไล่เก็บแกนสปีริตอย่างขยันขันแข็ง พาให้ผู้คนรู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก

“หากฉันรู้ว่าเด็กคนนี้มีฝีมือดีขนาดนี้ฉันคงจะชวนเขาเข้าร่วมกลุ่ม”

“การบ่มเพาะของเขาอยู่แค่ดาราแดงหนึ่งแฉกไม่ใช่หรอ? แต่ฝีมือการต่อสู้ของเขากลับร้ายกาจกว่าผู้ที่อยู่ระดับสูงเสียอีก ช่างเป็นผู้มีความสามารถพิเศษที่น่าอิจฉาจริงๆ”

ผู้คนมากมายต่างวิพากษ์วิจารณ์ในตัวของเฟิร์ส หลายคนล้วนอิจฉาและริษยาในคราวเดียวกัน

เฟิร์สจัดการมอนสเตอร์ได้ไวเป็นอย่างมาก และเขาก็ไม่ได้มีท่าทีที่จะเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย 

‘มอนสเตอร์เหล่านี้ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้ฉันทะลวงจุดชีพจรยุทธ์ได้ คงมีแต่ต้องใช้วิธีนั้นเท่านั้นถึงจะสามารถก้าวเดินต่อไป ... แต่ในระหว่างที่อีวาได้ครองร่างนี้เธอก็มีความรู้ดีๆ มอบให้ฉัน หากฉันทำมันได้ก็คงจะไม่ต้องใช้แกนสปีริตเพื่อการบ่มเพาะอีกต่อไป’

เฟิร์สไล่ล่าสังหารมอนสเตอร์ได้อย่างสบายๆ มาก เขาถึงกับครุ่นคิดหาวิธีการบ่มเพาะในระหว่างทาง

มีหลายครั้งที่เขาหยุดเพื่อพักผ่อน

แต่การพักผ่อนของเขาคือการเข้าไปในโลกสีเงินแล้วค้นหาวิธีการบ่มเพาะพลังสปีริตของอีวาที่เธอเคยถ่ายทอดให้เขาในโลกลวง

‘ใช้รูปแบบของค่ายกลดาวเคลื่อนดาราคล้อย เปิดรับพลังสปีริต ควบคุมสัญลักษณ์ดารากลางหน้าผากให้กลายเป็นทะเลแห่งการบ่มเพาะ ดึงดูดพลังสปีริตที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศเข้ามา’

‘ทฤษฎีนี้พูดง่ายแต่ทำยาก เธอไปทำความเข้าใจการบ่มเพาะแบบนี้ได้ยังไงกัน?’

เฟิร์สรู้สึกอึ้งกับพรสวรรค์ในการบ่มเพาะของอีวา

เขาใช้โลกสีเงินจมจ่อมเพื่อทำความเข้าใจ แต่อย่างที่ว่าสิ่งนี้พูดง่ายแต่ทำได้ยาก

‘ฉันไม่ใช่มอนสเตอร์พวกนี้เสียหน่อย ถึงจะสามารถหายใจเอาพลังสปีริตที่อยู่ในอากาศไปบ่มเพาะได้’

‘เดี๋ยวก่อนสิ ... มอนสเตอร์อย่างนั้นหรอ?’

หลังจากที่เฟิร์สเข้าไปในโลกสีเงินหลายครั้งระหว่างที่เขาบ่มเพาะ เขาก็ตระหนักรู้อะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เฟิร์สเริ่มออกไล่ล่าอีกครั้ง หลังจากที่ได้หยุดพักไปเพียงไม่กี่นาที

ครั้งนี้เฟิร์สได้ลงมือประหลาดกว่าที่ผ่านมา เขาจึงใจไม่ได้ทำให้มอนสเตอร์ตายตกไปในทันที แต่กลับพยายามทำให้มันสลบไป ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมาก

หลายครั้งเฟิร์สทำพลาดจนมอนสเตอร์ตายตกไปเสียก่อน นั่นเพราะลักษณะร่างกายของมอนสเตอร์ต่างจากสิ่งมีชีวิตเช่นมนุษย์จึงทำให้ยากที่จะจัดการ

แต่ระหว่างที่เขาพยายามอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเฟิร์สก็ได้ค้นพบจุดอ่อนของมอนสเตอร์และทำให้มันสลบไปได้

เฟิร์สไม่ลังเลที่จะตรวจสอบมอนสเตอร์ตัวนั้นทันที

เขาใช้มือทาบไปที่ร่างของมอนสเตอร์แล้วพยายามใช้สำนึกกระบี่ผสานเข้าไปในร่างมอนสเตอร์ที่ไร้สตินี้

‘ถ้าฉันมีพลังอย่างโลกลวงทุกอย่างคงจะง่ายดายกว่านี้’

เฟิร์สคิดถึงพลังที่สามารถใช้งานในการตรวจสอบได้อย่างสะดวกสบายเช่นพลังโลกลวง แต่พลังเช่นนั้นใช่ว่าจะสามารถลอกเลือนแบบได้ หากเขาไม่ใช่สิ่งมีชีวิตอันน่าครั่นคร้ามแล้วเดินตามวิถีของโลกลวง ซึ่งเขาในตอนนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

หลังจากที่เขาใช้สำนึกกระบี่ตรวจสอบร่างของมอนสเตอร์เป็นเวลาหนึ่งแล้ว ในที่สุดสึกนึกกระบี่ของเขาก็สามารถจดจำรายละเอียดของร่างมหึมานี้ได้

สำนึกกระบี่ขั้นผสานจิตวิญญาณ ผสานเข้ากับร่างของมอนสเตอร์จนเข้าใจทุกรายละเอียด

‘สำเร็จ ฉันสามารถจำลองร่างของมอนสเตอร์ตัวนี้เขานำไปทำความเข้าใจในโลกสีเงินได้’

หลังจากนั้นเฟิร์สก็ได้สังหารมอนสเตอร์ตัวนี้ทิ้งทันที

เขาก็ขอตัวพักผ่อน แล้วจมดิ่งเข้าไปในโลกสีเงิน 

โลกภายนอกผ่านไปไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น เฟิร์สก็ลืมตาตื่นขึ้นมา

‘มาลองมันหน่อยก็แล้วกัน’

แล้วเฟิร์สก็ทำการจำลองการขับเคลื่อนพลังสปีริตของมอนสเตอร์ เขาเชื่อว่าการใช้พลังของมอนสเตอร์ก็เหมือนพลังปราณ เนื่องจากโลกที่แล้วเขาเคยฝึกฝนระบบเซียนจึงพอจะเข้าใจเรื่องพวกนี้

ครืน ... ครืน ... ครืน ...

ทันทีที่เฟิร์สทำการขับเคลื่อนพลังสปีริตภายในร่าง อากาศรอบตัวเขาก็สั่นไหว 

“เกิดอะไรขึ้น?” แว่นใหญ่ที่อยู่ข้างๆ เอ่ยออกมาอย่างตกใจ

ช่วงเวลานี้เป็นเวลาพัก ทุกคนต่างหยุดและพักผ่อนที่นี่ เขาเห็นเด็กหนุ่มนั่งปิดตา แต่ตอนนั้นเองเขาก็เกิดขนลุกชูชัน บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด

สถานที่ที่มีแต่เศษดินหินและความร้อนนี้ ทำให้มองเห็นคลื่นพลังสปีริตที่เป็นระลอกคลื่นไหวเข้าไปในร่างของเฟิร์สอย่างน่าประหลาดใจ

“นั่นเขากำลังจะทำอะไร?”

“ฉันรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวกำลังไหลไปที่เขา”

“หรือว่านี่เป็นความสามารถพิเศษของเขา?”

“มันเป็นพลังจิตอย่างนั้นหรอ?”

คนทั้งสี่ต่างพูดคุยกัน พวกเขาในตอนนี้ไม่กล้าที่จะไปรบกวนเด็กหนุ่ม

โลกนี้มีผู้มีความสามารถพิเศษมากมายเปิดตัวออกมา พวกเขาเหล่านี้ใช้พลังสปีริตเป็นตัวเสริมศักยภาพของพวกเขา

ตัวอย่างเช่นผู้ฝึกกำลังภายใน ก่อนที่จะมีอบิสปรากฏขึ้นมา การฝึกฝนนี้ย่อมไม่เป็นที่ประจักษ์อย่างแน่ชัด แต่เมื่อพวกเขาได้พลังสปีริตมาส่งเสริม ผลที่ได้ปรากฏว่าความสามารถของพวกเขาถูกเสริมให้แข็งแกร่งยิ่ง

เวเนเตอร์ที่มีความสามารถพิเศษจึงกลายเป็นตัวตนที่ร้ายกาจกว่าเวเนเตอร์ทั่วไป

ดังเช่นเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านี้

‘ฉันสัมผัสถึงมันได้แล้ว ... พลังสปีริตที่หนาแน่นไหลเวียนอยู่รอบตัวฉัน มันมีมากมายมหาศาลยิ่ง แต่ถึงอย่างนั้นฉันกลับรู้สึกได้ว่าการดูดซับพลังสปีริตนี้เหมือนมีบางอย่างที่ขวางกั้นเป็นขีดจำกัดเอาไว้’

เพียงเวลาไม่นานเฟิร์สก็พบปัญหากับการบ่มเพาะนี้