"แกดูนั่นสิ กริ๊ด...."
เสียงผู้คนเอะอะโวยวายกันหน้ามหาวิทยาลัย พร้อมใจกันมุงดูขบวนรถหรูวิ่งเข้ามาจอดภายในรั้วมหาวิทยาลัย
"นี้เขามีอะไรกันหรอ ทำไมตรงถนนหน้ามหาลัยคนเยอะจัง"แพรไหมสงสัยเห็นคนมุงดูกันเยอะจนถามกลุ่มคนผู้หญิงน่าจะวัยเดียวกันกับตัวเอง
"นี่เธอไม่รู้อะไรล่ะสิ...เขามารอรับพี่ว๊ากคณะวิศวะกัน"หนึ่งในหญิงสาวอวบอ้วนคนหนึ่งตอบกลับแพรไหม
"ใช่..นี่เธอไม่รู้จักหรอกลุ่มพี่เฮดว๊ากเป็ถึงเดือนมหาวิทยาลัยเลยนะ"หนึ่งในหญิงสาวผอมแห้งตอบกลับอีกคน
"อะไรมันจะขนาดนั้นก็คนธรรมดานี่หรือเปล่า"แพรไหมตอบกลับออกไปด้วยความงุนงงกับกิริยาท่าทางของสาวๆกลุ่มนี้
"นี่เธอไม่รู้อะไรซะแล้วไม่ใช่แค่พี่เขาเป็แค่เดือนหรือเฮดว๊าคนะเขาเป็ถึงลูกชายเ้าของมหาวิทยาลัยและในเดอะแก๊งเขาก็มีแต่รุ่นท็อปๆทั้งนั้น โปรไฟล์ครอบครัวแต่ละคนนี่ระดับประเทศเลยเชียวนะ"หญิงสาวอวบอ้วนคนเดิมหันมาตอบแพรไหมอีกครั้ง
"มีแต่สาวๆในมหาลัยอยากได้พี่เขามาเป็แฟนอุ้ยไม่ใช่สิมาเป็....ต่างหากล่ะ ยิ่งพี่มาร์คัสนะอุ้ยไม่อยากจะพูด"
"แค่คิดก็ฟินแล้วเนาะๆ"สาวๆต่างพากันกรี๊ดกร๊าดในเื่สุดแสนจะเพอร์เฟคของรุ่นพี่กลุ่มนี้ซึ่งต่างจากแพรไหมที่ไม่สนใจหรือคลั่งไคร่อะไรเลยนอกซะจากชีวิตนี้จะหาเงินให้ได้มากที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้
"มาร์คัสหรอ...ไม่มั้งโลกนี้มีคนชื่อเหมือนกันนั้นเยอะแยะ"แพรไหมสะดุดกับชื่อมาร์คัสเพราะเธอไม่เคยได้ยินชื่อนี้มานานแล้ว เมื่อได้ยินชื่อนี้อีกครั้งทำให้หัวใจเธอสั่นไหว
"ไร้สาระสิ้นดีมีแบบนี้ด้วย เอาเวลาไปตั้งใจเรียนดีกว่าเรา ชีวิตเราก็เหนื่อยมากพอแล้ว"พูดแล้วแพรไหมก็เดินออกจากกลุ่มนี้ไปแต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาไม่ถึงสามก้าว
เหมียวๆ...เหมียวๆ
"เอ๊ะนั่นมันเสียงแมวนี่เ้าเหมียวเ้าอยู่ไหนเนี่ย"แพรไหมได้ยินเสียงแมวร้องจึงมองหาแมวบริเวณนั้นเหลือบไปเห็นว่าแมวอยู่กลางถนนพอดีในระหว่างที่รถกำลังวิ่งเข้ามาในมหาลัย
เอียดดดดดด!!!!
กริ๊ดดดดดดดด
"นายน้อยเป็อะไรไหมครับ"คนขับรถรีบหันไปมองคนเป็นายทันทีด้วยความใ
"ไม่เป็ไร....รีบจัดการฉันรีบ"มาร์คคลิสนั่งนิ่งตอบหลับคนขับรถ
"นิ....แม่หนูอยากตายนักหรือไง ทำไมมาวิ่งตัดหน้ารถแบบนี้" ลุงชัยคนขับรถคันหรูลดกระจกลงมาตระโกนถามแพรไหม ที่อุ้มลูกแมวอยู่กลางถนนที่ก่อนหน้านี้เกือบถูกเขาชนแล้ว
แพรไหมกอดแมวน้อยไว้ในอ้อมกอดไว้แน่ พร้อมทั้งหลับตาในขณะที่ตัวเธอเองสั่นไปทั้งตัวด้วยความกลัวว่าแมวจะโดนรถชนเอาก่อปรกับจังหวะที่รถจะชน
"ลุงชัยเสร็จยังผมรีบ"มาร์คัสสั่งคนขับรถให้รีบออกไปจากตรงนี้เพราะเขาเบื่อสายตาคนที่มองเขา
"ครับๆนายน้อย....หลบไปแม่หนู"ลุงชัยรีบไล่คนตรงหน้า
"ขะ...ขอโทษคะ"แพรไหมหันมาตอบคนขับพร้อมทั้งก้มหัวคำนับเป็จังหวะที่คนในรถเห็นหน้าตาของเธอชัดเจน
"นี่มัน......."เขาขบกรามแน่นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็ใคร มาร์คัสกำมือแน่จนเห็นเส้นเื สายตาของมาร์คัสดูเ็าและเ็ปในเวลาเดียวกันเมื่อเขาเห็นหน้าของแพรไหม
แพรไหมรีบอุ้มแมวแล้วลุกขึ้นเดินไปข้างถนนจนลืมไปว่าหัวเข่าของเธอมันรอยถลอกเล็กน้อยน่าจะเกิดตอนรีบวิ่งไปอุ้มแมวเธอไม่ทันระวังตัวเข่าจึงกระแทกลงพื้น
"อุ้ย...เจ็บจัง"แพรไหมบ่นพรึมพร่ำ แต่มือก็ยังไม่ปลาอยแมวตัวปัญหาออกจากอ่อมกอด
"เกือบแล้วไหมละเ้าเหมียว....เกือบได้ไปดาวแมวแล้วรู้ไหมห๊ะ"แพรไหมเอามือลูบหัวแมวพลางก็พูดไปด้วยความเอ็นดู
ด้านมาร์คัสเมื่อลุงชัยเข้ามาจอดรถที่หน้าตึกคณะวิศวะแล้วมาร์คัสก็รีบขึ้นไปบนตึกพร้อมกับเดอะแก๊งของเขาในระหว่างที่เดินขึ้นตึกนั้นมาร์คัสก็ไม่พูดจากับใครมีเพียงสีหน้าที่เ็าจนแทนไทหนึ่งในเพื่อนสนิทของเขาเอ่ยถามขึ้น
"มึงเป็อะไรวะอยู่ดีๆก็เงียบ"แทนไทจับสังเกตมาคัดได้สักระยะหนึ่งถึงแม้ว่าจะรู้ดีว่ามาร์คัสเป็คนเงียบๆไม่ค่อยพูดออกจะดูเ็าแต่ในหมู่เพื่อนเขาก็ไม่เคยที่จะเ็ามากขนาดนี้
"ไม่มีอะไร...กูอยากอยู่เงียบๆ"มาร์คคัสตอบแทนไทไปเพื่อตัดปัญหาี้เีตอบคำถามเพื่อน
"มึงยังไม่ชินอีกหรอวะมันก็เป็แบบนี้ของมันมาแต่ไหนแต่ไรอย่าไปเซ้าซี้มันเลย"สกายหนึ่งในเพื่อนสนิทจึงพูดขึ้นพอรู้นิสัยของมาทันทีและก็เข้าใจในความเป็ห่วงของแทนไทที่มีต่อเพื่อน
"กูไม่ได้อะไรแค่เป็ห่วงมึงมีปัญหาอะไรคุยกับพวกกูได้"แทนไทตบบ่ามาร์คัสอย่างเข้าใจ
"อืม..ขอบใจ"มาร์คัส ตอบกลับแทนไทซึ่งเขาก็เข้าใจเพื่อนในความเป็ห่วงแต่เขาไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าแบบไหนให้เพื่อนในแก๊งฟัง
"ถ้าวันไหนกูพร้อมกูจะเล่าให้ฟังตอนนี้กูสับสนมากหลายอย่างไม่รู้จะเริ่มแบบไหน"
"พวกกูจะรอจนกว่ามึงจะพร้อมนะยังไงพวกมึงยังมีกูเป็เพื่อนเสมอ"แทนไทเข้าใจมาร์คัสดีเพราะตัวเขาเองก็ตกอยู่ในสถานะไม่ต่างจากมาร์คัสเลย
"กูว่าไปเรียนกันเถอะอาจารย์ใกล้เช็คชื่อแล้ว"วิลหนึ่งในสมาชิกเฮดว๊าครีบบกเพื่อนอีกสามคนให้เข้าเรียน
17:00 น หลังเลิกเรียน
หลังเลิกเรียนเป็ปกติของแต่ละสถาบันที่จะมีการรับน้องใหม่ที่เข้ามาเรียนแต่ละคณะในรั้วมหาวิทยาลัยซึ่งในคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็มีการรับน้องเหมือนทุกๆปี
ซึ่งปีนี้แตกต่างจากปีก่อนๆเพราะเดอะแก๊งได้เข้ามาเป็พี่เฮดว๊าคโดยที่โดนไซซีหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในเดอะแก๊งขอร้องแกลมบังคับให้มาช่วยกันทำกิจกรรมรับน้องใหม่
"ไซซีเธอเหนื่อยไหมกินน้ำก่อนไหม"สกายยืนน้ำให้ไซซีซึ่งช่วยคนอื่นเขียนป้ายกิจกรรมรับน้องอยู่
"ไม่อ่ะ...มึงเอาลงน้ำไปให้คนอื่นก่อนเลยกูยังไม่หิว"ไซซีตอบกลับสกายไปทำให้สกายหน้าจ๋อยเพราะตัวเขาเองแอบชอบไซซีมานานแต่ทำยังไงก็ไม่สามารถอยู่ในสายตาของเธอได้
"งั้นกูเอาไปให้คนอื่นก่อนนะถ้ามึงหิวน้ำอยู่ตรงนี้ล่ะ"สกายวางน้ำไว้บนโต๊ะแล้วก็เดินออกจากตรงนั้นเพื่อเอาน้ำไปให้กับเพื่อนกลุ่มอื่นต่อ
เมื่อสกายหันหลังเดินไปไซซีก็หันมองตามคนตัวโตที่เดินออกห่างไปหาเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งด้วยสายตาที่เ็ปไม่แพ้กัน
"ขอโทษนะสกายกูไม่อยากเป็แบบนี้กูไม่อยากเสียเพื่อนแบบมันไป"
"ถ้ารู้ว่าใจคิดยังไงทำไมต้องปฏิเสธใจตัวเองด้วยล่ะ"อยู่ดีๆเสียงคนก็ดังขึ้นทำให้ไซซี่หลุดออกจากภวังค์แล้วหันหน้ามามองคนตรงหน้า
"มาร์คคัส"
"ความรักถ้ารักแล้วเขารักต่อจะมารออะไร"มาร์คัสพูดเพื่อให้ไซซีกล้าที่จะแสดงออกกับสกายเพราะรู้ว่าเพื่อนทั้งสองคิดยังไงต่อกันเพียงแต่ว่าทั้งคู่มีกำแพงในใจต่อกันก็เท่านั้น
"แต่ว่า..เป็ไปไม่ได้หรอกกูกลัวเสียเพื่อน."ไซซีพยายามที่จะปิดกั้นตัวเองแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่มากน้อยแค่ไหน
"ลองถามใจตัวเองดูแล้วกันนะ"ว่าแล้วมาร์คัสก็เดินออกไปทิ้งให้ไซซีอยู่กับภวังค์จากคำพูดของมาร์คัสในระหว่างนั้นก็อยู่ในสายตาของสกายที่เห็นทั้งคู่ยืนคุยกันทำให้สกายเข้าใจผิดว่าที่ไซซีไม่ตอบรับความรู้สึกของเขาเพราะคนในใจของเธอไม่ใช่เขาแต่เป็เพื่อนสนิทของเขาที่ชื่อมาร์คัส
"เพราะแบบนี้ใช่ไหม....ไซซี"
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
โอ้ยอะไรมันจะรักสามเศร้าเราสามคนพระศุกร์ เข้าพระเสาร์แทรกแบบนี้ แกเพื่อนแกเขาไม่ได้ชอบเพื่อนแกแต่เขาชอบแกเว้ย......
ว่าแต่ ลูกเขยตัวดีมีความเก่าความหลังอะไรกับลูกสาวไรท์
1K
![เกมรักอันตรายเดิมพันหัวใจนายหน้าหวาน [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601485484_87723858.webp)
