“อ๊า~~ บ้านนี่มันดีจริงๆ!!”
ตอนนี้ผมได้กลับมาที่เกาะของผมเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ต้องบอกเลยว่า นี่อาจจะเป็ครั้งแรกที่ผมนั้นจะได้ทำอะไรที่มันดูจริงจังนอกจากการเลี้ยงเหล่าักับปลูกผักพวกนี้
“จะว่าไปแล้ว เราก็ยังไม่เคยลองซื้อของระดับสูงเลยสักครั้งนี่หว่า”
เพราะด้วยความที่ว่าผมชอบชีวิตที่เรื่อยเปื่อยเลยไม่ได้ซื้อของที่เกี่ยวกับการเพาะปลูกระดับสูงสักครั้ง แต่วันนี้ผมว่าจะลองดูสักหน่อย
“อืม…ลองอันไหนก่อนดีนะ”
เพราะเนื่องจากว่าผมมีแต้มเหลือเยอะเป็พิเศษจึงอยากที่จะลองทำบ้าง บางทีมันอาจจะให้ผลอย่างที่ตัวของผมนั้นไม่คาดฝันก็เป็ได้
“งั้นเริ่มจาก…พวกนี้ก่อนเลยละกัน”
[ปุ๋ยเพิ่มปริมาณ]
[น้ำยาเร่งผล]
[น้ำยาขยายผล]
ว่าแล้วผมก็ลองของที่มีดูเหมือนจะธรรมดาก่อน เพราะตัวผมเองก็ไม่รู้ว่าเ้าสิ่งนี้มันจะให้ผลออกมาในลักษณะไหน
“มาลองเลยก็แล้วกัน”
ผมกลับไปที่แปลงผักของผม แล้วใส่ทุกอย่างที่ผมพึ่งจะซื้อมาเมื่อสักครู่นี้ลงในแปลง ไม่นานนักผมก็มองเห็นได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
“ว้าว….”
ผมสามารถเห็นผักที่ผมกำลังปลูกอยู่นั้น เริ่มออกดอกออกผลอย่างรวดเร็ว ผมคิดว่าคงใช้เวลาเพียงแค่ 1-2 วันก็สามารถเก็บเกี่ยวได้แล้ว
“ผลของน้ำยาเร่งผลนี่เจ๋งดีแฮะ”
งั้นวันนี้ผมปล่อยให้พวกมันเอาไว้แค่นี้ก่อนก็พอ เพราะยังไงที่นี่ก็ไม่มีจำพวกแมลงที่ทำลายพวกผักอยู่แล้ว จะมีก็แต่พวกวัชพืชซึ่งผมเองก็พึ่งจะจัดการพวกมันไปได้ไม่นานมานี้
“ไปหาเ้าพวกนั้นดีกว่า”
ผมได้เดินทางไปทีู่เาไฟ ซึ่งที่นั่นมีเ้าคุชาล่าัธาตุลมอาศัยอยู่ ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไมเ้าคุชาล่าถึงได้ชอบไปทีู่เาไฟขนาดนั้น หรือว่ามันจะเป็ความชอบส่วนตัวของมันรึเปล่า อันนี้ก็ไม่รู้
“คุชาล่าอยู่ไหม!!”
‘ฟู้มมม!!’
แค่เรียกชื่อก็เกิดแรงลมปริศนาขึ้น ไม่นานนักผมก็เห็นร่างเงาวิบวับบินลงมาจากูเาไฟ และกำลังมุ่งตรงมายังจุดที่ผมอยู่อย่างรวดเร็ว
‘ตึง!!’
ร่างของัเหล็กได้บินลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม สายตาที่มันจับจ้องมาที่ผมนั้น ราวกับว่าผมเป็เหยื่อของมัน
มันค่อยๆยื่นหน้าเข้ามาหาผมพร้อมกับอ้าปากเล็กน้อยก่อนที่จะ…
‘แผล็บ!’
“ให้ตายสิ ัทุกตัวชอบทำแบบนี้กันหมดเลยรึไงนะ”
ตอนนี้ผมกำลังถูกเ้าคุชาล่าเลียตามใบหน้า ก็เข้าใจอยู่ว่ารัก แต่ผมเองก็ี้เีตัวเปียกแบบนี้บ่อยๆเหมือนกันนะ
“วันนี้ผมเอาอาหารมาให้นะ”
ผมได้ซื้อเนื้อจำนวนหนึ่งมาให้กับคุชาล่า เอาจริงๆตอนนี้ผมก็ไม่จำเป็ที่จะต้องเอาอาหารมาให้กับัที่สามารถออกล่าเองได้ เพราะเนื่องจากบนเกาะแห่งนี้ ตามสถานที่ต่างๆก็มีสัตว์ไว้ให้ล่าั้แ่ที่ผมสามารถอัพเกรดพื้นที่ได้จำนวนหนึ่ง
แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงทำแบบเดิมอยู่เช่นเคย และดูเหมือนว่าพวกเขาจะชอบเอามากๆด้วย แต่ผมก็ไม่ได้ให้ตลอดเวลาหรอกนะ ผมจะให้แค่สัปดาห์ละ 2 ครั้งเท่านั้น เพื่อให้พวกเขารู้จักการออกล่าด้วยตัวเอง
“ต่อไปก็เ้าสองผัวเมีย”
ผมได้เดินลึกลงไปทีู่เาไฟด้านล่าง แน่นอนว่ามันร้อนเอามากๆ แต่ก็ถือว่าโชคดีของผมที่ไม่ได้รับผลอะไรมากนักในที่แห่งนี้
ระหว่างที่ผมเดินอยู่ ก็ได้ไปเห็นเ้าสิงโตตัวใหญ่ที่พร้อมกับปีกที่ด้านหลังของมันสองตัว มันนอนกอดกันอย่างแนบชิดเหมือนกับกลัวว่าคนอื่นจะแยกพวกมันสองตัวออกไป
“อ่ะ! เจอแล้ว!!”
ผมได้เดินเข้าไปหาเ้าสองตัวนั้นพร้อมกับถืออาหารในมือ พอผมได้เข้าไปใกล้ในระยะ เ้าสิงโตตัวสีแดงมันก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับจ้องมองมาที่ผม
“โฮ้กกกก!!!”
เ้าตัวนั้นได้กู่ร้องคำรามออกมาอย่างเสียงดัง จนถึงขนาดที่ว่าผนังถ้ำเกือบจะพังลงมา
แต่ก่อนที่เ้าตัวสีแดงจะได้ทำอะไรมากไปกว่านี้ เ้าสิงโตตัวสีฟ้าที่อยู่ข้างๆมัน ก็ได้ใช้ขาหน้าตะปบเข้าที่หน้าของเ้าตัวสีแดง
‘ป้าบ!!’
“โฮ้กกกกก!!!”
จากนั้นก็เกิดาการทะเลาะระหว่างสองผัวเมียขึ้นในถ้ำ ผมที่เห็นแบบนี้ก็ได้แต่ยิ้มแหยงๆกับความรักของทั้งสอง
“เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ทีโอสตาร์(ตัวสีแดง) ลูนาสตาร์(ตัวสีฟ้า)”
““กรร….””
“ดีมาก~”
ผมได้เล่นกับเ้าพวกนี้สักพักนึงก่อนที่จะออกไป ต้องบอกว่าแผงคอของเ้าสองตัวนี้นั้นนุ่มเอามากๆ ตอนที่พวกมันยังตัวเล็กๆ ผมก็ชอบหยิบเ้าสองตัวนี้มากลูบบ่อยๆอยู่เหมือนกัน
“ต่อไปก็ไปหาเ้านามิเอลที่ทะเลสาบ”
ผมได้เดินไปที่ทะเลสาบ จุดที่เคยเป็ที่อยู่เก่าของไดมิราริส
“นามิเอล!! มากินอาหารเร็ว!!”
‘ฟู้ม!!’
ทะเลสาบได้แยกออกจากกันจนเห็นพื้นดิน ร่างของัสีฟ้าได้เดินออกมาจากทะเลสาบแห่งนั้น
รูปร่างที่คล้ายกับปลากระเบน และมีสีสันที่สวยงามอยู่ที่ปีกของมัน ร่างของัแห่งท้องทะเลที่ดันไปถูกใจทะเลสาบบนเกาะของผม
นามิเอล
“พอเป็เื่กินนี่รีบเลยนะ”
“กรร...”
‘แผล็บๆๆ’
“รู้แล้วๆ แกนี่นะ…”
ผมก็แจกจ่ายอาหารให้กับพวกมันเหมือนเช่นเคย หลังจากนั้นก็เดินทางกลับไปที่บ้านของผม แล้วดูแลเ้าเซโนจิว่าต่อเหมือนเดิม
.
.
.
.
.
.
.
.
.
“อะไรมันจะ….”
“ใหญ่ขนาดนี้!!!”
ตอนนี้ผมอยู่ท่ามกลางเหล่าแตงกวาที่มีขนาดยาวกว่า 80 เิเ และเหล่าผักอื่นๆที่ได้รับผลของปุ๋ยและน้ำยาเ่าั้
“ไอ้พวงองุ่นนี่มันอะไรกันเนี้ย!?”
ต้องบอกว่าเ้าสิ่งที่ผมปลูกขึ้นมานั้น มันให้สิ่งที่เกินความคาดหมายของผมไปเป็อย่างมาก ตอนแรกที่ผมเห็นว่าเป็ [น้ำยาขยายผล] ผมก็คิดว่าน่าจะให้มันใหญ่ขึ้นเป็ 2 เท่าหรืออะไรแบบนั้น
แต่นี่มันเกือบจะ 10 เท่าไปแล้วด้วยซ้ำ!! แถมปริมาณที่ออกมาของมันเองก็มากชนิดที่ว่า ตัวผมคงไม่สามารถเอามันเก็บไว้ได้หมดแน่ๆ!!
“คิริน!! นายพอแบกของพวกนี้ไปได้ไหม?”
ด้วยความแข็งแรงของคิริน ทำให้ผมสามารถขนย้ายของพวกนี้ไปได้เป็จำนวนมาก แต่ก็ยังมีบางส่วนที่หลงเหลืออยู่เช่นกัน แน่นอนว่าผมจะเอามันไปขายให้กับระบบและมีบางส่วนที่ตัวของผมจะเก็บเอาไว้เอง
“ไปสมาคมการค้ากันเลย!!”
266
![[RIN] อัจฉริยะย้อนเวลา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560781350_58775047.webp)
