มหาศึกสัตว์ซาตาน โกลาหลปฐพี

ชายคนนั้นชะเง้อมองเมื่อเห็นกิริยาดังกล่าว 

“นั่นอะไร” 

เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“มันคือแผนที่ขอรับ” 

วารุตตอบนิ้วก็ชี้ตาก็มองอย่างพินิจพิจารณาพยายามจะเปรียบเทียบแผนที่กับผืนป่าที่อยู่ตรงหน้า

แต่ทันใดก็ถูกชายคนนั้นเอ่ยตัดบท 

“ถ้าหากว่าเจ้าต้องการจะเข้าไปตามหาสัตว์ซาตาน เจ้าก็แค่เดินตามแนวต้นไม้ใหญ่ลึกเข้าไปเรื่อย ๆ เพราะตรงที่พวกเรายืนอยู่มันเป็นแค่ด้านหน้าของป่ามรกตเพียงเท่านั้น หากเจ้าต้องการตามหาพวกมันเจ้าก็แค่ต้องเดินเข้าไปข้างใน”

วารุตพับแผนที่โดยที่เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจ สายตาก็มองลึกเข้าไปในป่าหนาทึบ

“ไม่รู้ว่าเจ้าจะรู้ในเรื่องนี้หรือเปล่า เรื่องที่ว่าไม่มีใครค้นพบสัตว์ซาตานในป่ามรกตแห่งนี้มานานมากแล้วกว่าสามสิบปี” 

ชายผู้นั้นเอ่ยต่อ

วารุตทำท่าทางเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็จับใจความในสิ่งที่ชายคนนั้นพูดได้ 

“มีกลุ่มนายพรานกลุ่มหนึ่งเคยบอกข้าเช่นนี้เหมือนกันขอรับ และข้ายังเคยได้ยินเหล่าชาวบ้านร่ำลือกันว่า ป่ามรกตเป็นเปรียบเสมือนป่าร้างไปแล้วอีกด้วย”

“มันไม่เกินจริงนักหรอก” 

ชายคนนั้นเสริม 

“แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้แล้ว เจ้ายังอยากจะเข้าไปในนั้นอีกอย่างงั้นหรือ”

วารุตพยักหน้าด้วยแววตามุ่งมั่น แต่ชายคนนั้นกลับรู้สึกว่ามันช่างไร้เดียงสาซะเหลือเกิน

“ถ้าอย่างงั้นก็ตามนั้น เดินเข้าไปทางนี้เลย” 

เขาเอ่ย

วารุตโค้งคำนับเสมือนเป็นการอำลา ขณะที่กำลังจะเดินจากกันไป ก็มีเสียงตะเบ็งขึ้นไล่ตามหลัง

“เจ้าชื่ออะไรพ่อหนุ่ม”

“วารุตขอรับ” 

วารุตเอี้ยวตัวกลับมาตอบ

“ขอให้เจ้ากลับออกมาอย่างปลอดภัย และได้สิ่งที่เจ้าต้องการด้วยวารุต” 

จากนั้นเขาก็มองตามแผ่นหลังวารุตที่ค่อยๆ ลับหายไปในป่าเบื้องหน้า

นกอีแร้งบินว่อน กลิ่นเหม็นคาวสาปลอยคละคลุ้งเตะจมูก มีซากสัตว์นอนตายเกลื่อนอยู่ทุกคนทุกแห่ง ระหว่างที่วารุตเดินย่ำเท้าย่างกายเข้ามา มันทำให้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมคนส่วนใหญ่ที่ยังสติดี ถึงนิยามให้ป่าแห่งนี้เป็นป่ารกร้าง 

สังเกตได้จากพื้นหญ้าที่มีแต่รอยเท้าของผู้คนมากมายเข้ามาเหยียบย่ำ จนมันไม่มีโอกาสได้เจริญเติบโต มีสิ่งเดียวที่ดูจะเจริญเติบโตผิดหูผิดตา ก็เห็นจะเป็นเหล่าต้นไม้ขนาดใหญ่หลายสิบต้นตั้งตรงสูงตระหง่านค้ำฟ้านี้ ดูท่าว่ามันคงจะสูงขึ้นได้อีกเหมือนจะไม่มีจุดสิ้นสุด

วารุตเดินถลำลึกเข้ามาเรื่อย ๆ อากาศโดยรอบเริ่มที่จะบริสุทธิ์มากขึ้น กลิ่นเหม็นเน่าจากซากสัตว์ค่อยๆ จางหายไป เขาหยิบเอาแผนที่ขึ้นมาดู เพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องเดินต่อไปยังทิศทางใด เมื่อเห็นรอยเท้าเป็นทางแยกมากกว่าหกทาง วารุตมองซ้ายมองขวา อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจเลือกที่จะเดินตรงต่อไปข้างหน้า

จนกระทั่งปรากฏเห็นบางสิ่งบางอย่างดูเหมือนจะเป็นคนที่กำลังเดินมุ่งตรงมาในเส้นทางเดียวกัน ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริง วารุตจะต้องได้เดินสวนทางกับบุคคลคนนั้นในอีกไม่ช้า

พอระยะย่นเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที ทำไมวารุตรู้สึกว่าคนคนนี้มีเจตนาที่จะพุ่งตรงเข้ามาหาเขา และในท้ายที่สุดเขาคนนั้นก็มายืนอยู่เบื้องหน้าของเขาจนได้ จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้วารุตจำเป็นต้องหยุดชะงักโดยปริยาย

ชายวัยกลางคนตัวสูงร่างกายกำยำ สวมใส่โจงกระเบนยาวจรดตาตุ่มสีเขียวมรกต ท่อนบนเปลือยกายมีเพียงผ้าคลุมผืนใหญ่ปกปิดไหล่ทั้งสองข้าง ปอยผมและชายผ้าคลุมโบกสะบัดเมื่อมีสายลมกระโชกแรงพัดผ่าน ทำให้เห็นกล้ามเนื้อบริเวณหน้าท้องและท่อนแขนเป็นมัดๆ 

เขาส่งยิ้มกว้างมาหาวารุตตั้งแต่วินาทีแรกที่เด็กหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

แม้ว่าเขาจะทักทายด้วยรอยยิ้ม แต่บรรยากาศโดยรอบมันช่างไม่สดใสเอาซะเลย มันอึมครึมแลดูน่าหวาดระแวง ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เป็นตอนกลางวันแสกๆ

ในดวงตาที่เห็นเพียงริบหรี่บนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม วารุตสัมผัสใด้ถึงจิตสังหารเบาบางเพ่งออกมา วารุตตัดสินใจก้าวถอยหลังไปอย่างช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว หวังจะทิ้งระยะห่าง 

เขาฉีกรอยยิ้มมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นวารุตตอบสนองเช่นนั้น เขาถึงขั้นหัวเราะร่า เมื่อเห็นท่าทีที่ดูละแวกระวังตัวอย่างสุดขีดของวารุต

“ไม่เห็นจะต้องกลัวขนาดนั้นเลย ข้าก็แค่คนมาเดินป่า” 

เขาเอ่ย ส่วนวารุตยังคงยืนนิ่งไม่กล้าที่จะละสายตา

“อะไรกัน ผ่อนคลายกว่านี้หน่อยสิ ว่าแต่เจ้ามาที่นี่ต้องการจะได้สัตว์แบบไหนอย่างงั้นหรือ แล้วเป้าหมายล่ะ ความทะเยอทะยานล่ะ เจ้าอยากได้ อยากเป็นอะไร มหาเศรษฐีผู้เรืองอำนาจเต็มเปี่ยมไปด้วยข้าทาสบริวาร หรือเจ้าหัวเมืองใหญ่ที่มีพื้นที่มากมายอยู่ภายใต้อาณัติ จอมโจรสุดแข็งแกร่งที่ไม่ว่าใครจำต้องเกรงขาม หรือว่าเจ้าอยากที่จะสถาปนาตัวเองขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์”