กลยุทธ์ที่ 36 ราชารัตติกาล
“ตูมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ร่องรอยเคียวเมลวาสถึงกับทำให้แนวไม้เบื้องบนแหว่งไปครึ่งนึงในคราวนี้ ทว่าเขากลับไม่เห็นจักรพรรดิในสายตาขณะนี้เลยจนกระทั่ง
“!!?” เขาก้มมองพื้น ในตอนนั้น หมัดของจักรพรรดิก็พุ่งขึ้นมาเฉียดเข้าที่ปลายคางของเมลวาสด้วยการใช้สกิลกลืนกายที่ใช้หลบเข้าไปที่พื้นก่อนหน้านี้
เมลวาสกัดฟันพลิกเอาด้ามเคียวกระแทกท้องจักรพรรดิจนถอยออกไป
“....”จักรพรรดิถึงกับสำลักเลือดแต่ก็ยังยิ้มออกมาได้สมกับเป็นขั้นราชา ขั้นอัศวินหมาดๆ ของเขาเทียบไม่ได้เลย
“ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ สมแล้วที่พี่ชายเป็นถึงราชาฝีมือระหว่างฉันกับพี่ชายดูเหมือนต่างกันมากเลย”
“แต่เจ้าก็ไม่คิดยอมแพ้หรอกใช่ไหม?”เมลวาสยิ้มพูดขึ้นมาบ้าง
เมื่อรู้แบบนั้นจักรพรรดิก็เข้ามาหาเมลวาสต่อด้วยการใช้สกิลตัวเบาผสานกับสกิลปราณมังกร การเคลื่อนไหวของเขาในตอนนี้จึงดูรวดเร็วมาก ทว่ามันกลับถูกหยุดได้ด้วยการฟันเคียวยักษ์ในมือของเมลวาสเพียงครั้งเดียวอีกครั้ง จบด้วยที่เมลวาสเข้ามาถึงตัวเขาชั่วพริบตาแล้วง้างเคียวขึ้นมาเป็นวงคลื่นที่ดูอำมหิต
เคียวโลหิต
จักรพรรดิไม่รู้ความสามารถของมันเพราะเขาไม่มีข้อมูลของเมลวาสก่อนมาที่นี่แม้แต่น้อยหากอยากรู้จริงๆมีเพียงแค่ต้องยอมรับเคียวนี้เท่านั้น น่าเสียดายเขาไม่คิดที่จะมาตายที่นี่เขาจึงลองเสี่ยงใช้สกิลใหม่อีกสกิลที่เขาพึ่งเห็นมันในหน้าต่างสกิลและยังงงๆกับความสามารถของมันอยู่
ความสามารถที่มันบ่งบอกห้วนๆเพียงแค่ว่า “สามารถลวงความเป็นจริงทุกอย่างได้” มีเพียงระดับที่มันบอกว่าเป็นสกิลท่าไม้ตายชั้นสูงเท่านั้นที่ทำให้จักรพรรดิพอเชื่อถือได้
พอจักรพรรดิใช้ออกมาเขากลับไม่รู้สึกอะไรเลยจะกลับมาคิดและทำอย่างอื่นก็คงไม่ทัน ที่สุดเคียวเมลวาสก็ได้เลื่อนผ่านตัวเขาไปจนเกิดเป็นภาพสีแดงวงจันทร์ทาบทับร่างของเขา เท่านั้นล่ะ
“!!?” ร่างของจักรพรรดิกลับหยุดนิ่งด้วยความประหลาดใจ ในสายตาเขาเห็นเพียงรอยยิ้มที่มีชัยของเมลวาสเบื้องบนเท่านั้น
กระนั้นเขาก็ยังไม่ตาย ในเสี้ยววินาทีที่เมลววาสคิดว่าตนเองชนะจักรพรรดิก็ได้ชกหมัดด้วยพลังทั้งหมดใส่ท้องของเมลวาสจนสำเร็จเป็นครั้งแรก
“!!?” เมลวาสถึงกับทำตาโตในขณะตัวงอเล็กน้อย
ตอนนี้เมลวาสแปลกใจจักรพรรดิกลับยิ้ม ด้วยความสามารถที่ว่า “ลวงทุกอย่างได้” มันรวมถึงการลวงความเสียหายการโจมตีที่ทำให้เขาร่างขาดครึ่งท่อนได้ด้วยการโจมตีเมื่อกี้ของเมลวาสเลยทีเดียว
กระนั้นผลข้างเคียงของมันก็ไม่ต่างจากสกิลกลืนกายมากนัก แถมยังเยอะกว่าด้วยเมื่อทั้งมานาและพลังใจของเขาในตอนนี้ไม่เหลือแม้กระทั่งให้เขาขยับนิ้วได้สักนิ้ว
เมลวาสขมวดคิ้วก่อนจะฟาดด้ามเคียวอัดร่างของจักรพรรดิลงสู่พื้นเป็นเสียงดัง
“ตูมมม!!!!”
“หมัดสุดท้ายเมื่อกี้เจ้าคิดว่าเจ้าจะจัดการข้าได้จริงๆงั้นเหรอ?” เมลวาสพูดขึ้นก้าวเท้ามาหาจักรพรรดิอย่างช้าๆ
จักรพรรดิที่นอนอย่างไร้สภาพค่อยๆขยับร่างกายแล้วว่า
“ไม่คิดอยู่แล้วว่าจะชนะ...”
“แล้วทำไมถึงยังดึงดันที่จะต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่รู้ว่าตัวเองจะไม่ชนะอยู่อีก?”
เขายื้มขึ้นมา ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นมาได้แม้จะอยู่ในสภาพโงนเงนจนจะล้มอีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องน่าสงสัย
“เพราะมันจะไม่สนุกเอานะสิ ถ้าฉันวิ่งหนีนาย...และถ้าไม่ทำแบบนี้นายก็จะไม่สนใจฟังสิ่งที่ฉันพูดอีก....”
เมลวาสค่อยๆ วางเคียวมาที่คอจักรพรรดิ
“พูดมา ถ้ามันเป็นคำสั่งเสียสุดท้ายของเจ้า”
“....ฉันในตอนนี้ ไม่มีพลังพอที่จะต่อกรกับเทพเจ้าได้ แต่จากสิ่งที่นายพูดฉันก็รู้แล้วว่าหน้าที่ของนายสำคัญแค่ไหน.....เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ฉันยอมรับเองว่าฉันเป็นคนทำมันขึ้นมาเองพี่ชาย...จากความไม่ตั้งใจ(อีกครั้ง)”
“มันไม่ใช่คำสั่งเสียแต่มันเป็นคำพูดหาที่ตาย”เมลวาสว่า
จักรพรรดิพูดขึ้นมาด้วยแววตามุ่งมั่น คมเคียวที่พร้อมจะสะบั้นคอเขาให้ขาดเหมือนกับไร้ความหมายที่มันวางอยู่
“ฉันไม่ขอให้พี่ชายไว้ชีวิตฉัน แต่ฉันเองก็ไม่คิดที่จะมาตายที่นี่ ทำไมไม่ลองให้ฉันคนนี้พยายามแก้ไขในสิ่งที่ตัวเองทำดูล่ะ การต่อสู้ของเราเมื่อกี้ก็น่าจะบอกแล้วว่าฉันเป็นคนแบบไหน?”
“เจ้ามันเป็นคนบ้า....” เมลวาสพูดก่อนคมเคียวของเขาจะกลายเป็นสีแดงโลหิตอีกครั้งแต่จู่ๆตอนนั้นเองเท็นกุชายชั้นสูงก็ได้พูดขึ้นมา
“เดี๋ยวขอรับนายท่านหยุดก่อน!!”
“อะไร...เจ้าเห็นใจเจ้านี่รึไง?”เมลวาสกล่าวถามเขาขึ้นมา ก่อนเขาจะชี้มาที่ข้อมือขวาของจักรพรรดิที่ตอนนี้แขนเสื้อขาดรุ่งริ่ง จนทำให้เมลวาสมองตามแล้วเห็นกำไลแห่งสัจจะ
ไม่รู้ว่ามันนั้นเป็นเวลานานเท่าไหร่แล้วที่ผู้มาเยือนที่นี่มีร่องรอยของเขาในอดีตปรากฏขึ้นมา แม้มันจะเพียงน้อยนิดแต่เขาก็หวนรำลึกถึงความหลังที่เคยมีอิสระใต้ท้องฟ้าเสรีนี้ทุกวัน โดยไม่มีใครสั่งเขาได้ โบยบินไปทุกที่กระทั่งพบเธอ เธอผู้เจิดจ้าตรงกันข้ามกับเขาที่เป็นสีดำ ถึงแม้เธอจะไม่เคยเหลียวมองเขาเลยแต่เขาก็ไม่อาจล่ะสายตาจากเธอได้เมื่อพบเธอ
“เอาล่ะ ฉันฆ่ามันได้ยัง...?” เมลวาสหันไปถามเท็นกุชายชั้นสูง
“เออ แล้วท่านไม่สงสัยหน่อยเหรอครับว่าเขาได้มันมาได้เยี่ยงใด?”
“เมื่อกี้ก็สงสัยอยู่หรอก แต่ฆ่าเจ้านี่คืองานของพวกเราตอนนี้”
จักรพรรดิยังคงยิ้มพูด แถมคราวนี้พร้อมยกมือขวาชูกำไลแห่งสัจจะขึ้นมา เหมือนกับว่าเขาจะได้เจอกุญแจและปริศนาของสิ่งนี้แล้ว
“ฉันได้เจ้านี่มาตั้งแต่เข้ามายังโลกแห่งนี้ครั้งแรก...”
“ไม่ได้ถาม...” เมลวาสว่า ทว่าจักรพรรดิกลับไม่สนใจ
“....เพราะมันความยากลำบากในโลกแห่งนี้ของฉันเลยเกิดขึ้นมามากมาย ทั้งๆที่คิดว่าต่อให้กับศัตรูของฉันแล้วฉันจะได้ความสนุกเพิ่มขึ้นแต่แบบนี้มันกับดักที่ดักทางฉันให้ตายแทบจะทันที”
“ก็บอกว่าไม่ได้ถาม แล้วนายพูดอะไรของนาย?”
“....พี่ชายเข้าใจรึเปล่า ความยากลำบากของคำสาปนี้มันกัดกินฉันอยู่จนถึงขั้วหัวใจ(จริงง่ะ) ฉันทรมานกับมันมาแรมปี(แค่เดือนเศษๆในเกมเองไม่ใช่เหรอ) ต้องหลบหนีการไล่ล่าและการหมายตาของผู้ที่คิดจะจัดการฉันมากมาย(ส่วนนึงเพราะแกสร้างเรื่องขึ้นมาเองทั้งนั้น)ถ้าไม่มีมันอยู่ละก็ฉันก็จะได้ใช้พลังของฉันอย่างเต็มที่แล้วแท้ๆ ทั้งคนรักและศัตรูของฉันคงยอมสยบให้กับฉัน(กำลังแถออกทะเล(พยายามเอาตัวรอดจนถึงที่สุด))มันทรมานเหลือเกินคืนวันที่ต้องต้องคำสาปนี้...” จักรพรรดิกุมหัวใจของตัวเองด้วยใบหน้าที่เจ็บปวดแสนจะทานทน(เอารางวัลออสก้าไปเลยเหอะ)
แล้วในตอนนั้นเองเขาก็เห็นใบหน้าเรียบๆของเมลวาสเหมือนกับจะบอกว่า(มึงพูดไร’ของมึง)
จักรพรรดิทำหน้าผ่อนคลายออกมา อันที่จริงหากเป็นลูกผู้ชายตัวจริงเขาไม่จำเป็นต้องขอความเห็นใจจากศัตรูแม้แต่น้อย แต่นี่มันเกมถ้าเขาตายตอนนี้อนาคตที่เขาวาดฝันไว้กับฟุยูกิคงพังพินาศหมดพอดี จักรพรรดิรัวลิ้นพูดขึ้นมาด้วยความรวดเร็วหลังจากพอปะตัดปะต่อเรื่องเมลวาสในหัวได้
“ไหนๆฉันก็จะตายแล้ว อย่างน้อยๆฉันเองก็อยากจะช่วยพี่ชายสักเรื่อง 2 เรื่องเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ก่อเรื่องให้พี่ชายจนพี่ชายต้องลำบาก”
“ข้าไม่มีอะไรให้เจ้าช่วยทั้งนั้น...”เมลวาสพูดออกมาพร้อมฟันเคียวสู่จักรพรรดิจักรพรรดิกัดฟันลั่นคำพูดสุดท้ายออกไปเพื่อเป็นการโต้ตอบ
“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรัก! ความลำบาก! ความหนักใจฉันคือกูรูที่สามารถช่วยทุกคนได้!!!”เมลวาสหยุดเคียวอยู่ที่คอจักรพรรดิไม่กี่เซ็นต์เหมือนการเน้นคำว่า ความรัก จะต้องเข้าหูของเขาเต็มๆ
เมลวาสค่อยๆพูดขึ้น ถึงปัญหาที่ตัวเองเผชิญอยู่
“นายช่วยฉันได้...อย่างงั้นเหรอ....?”
“นายท่านอย่าไปฟัง! ฆ่าๆ เขาเถอะครับ” เท็นกุชายชั้นสูงเห็นท่าไม่ดีพูดขึ้น
ในขณะที่เมลวาสกำลังสับสน จักรพรรดิก็เดินเข้าไปโอบคอของเมลวาสอย่างเนียนๆ
“เชื่อเถอะว่าฉันช่วยพี่ชายได้...”
ไม่นานทั้งคู่ก็ไปนั่งหลบอยู่ที่มุมพูดคุยกันอย่างสนุกสนานปนเปไประหว่างความเศร้าและความเข้าใจซึ่งกันและกัน ในขณะที่เท็นกุชายชั้นสูงเป็นกังวลเมลวาสก็เดินมาออกคำสั่งที่ขัดต่อใจและหน้าที่ของเขาจนได้
“บอกให้พวกเราถอนทัพทั้งหมดกลับมาที่รังซะ อ๋อ แล้วพาเพื่อนๆ ของน้องชายข้าจักรพรรดิขึ้นมาด้วยนะ”ว่าจบเขาก็ไปนั่งคุยกับจักรพรรดิต่อ
ในฐานะบทบาทของเขานั้นมีไม่ซับซ้อนเขาจึงน้อมรับคำของเมลวาสและจากไปโดยที่ยังรู้สึกขัดๆอยู่เท่านั้น
พอเมลวาสมานั่งข้างๆจักรพรรดิอีกครั้งเขาก็เริ่มเผยความในใจออกมา
“...ข้าในอดีตเคยเป็นปีศาจที่ก่อกรรมทำผิดมามากมายไม่เคยอยู่ใต้อาณัติของใคร ในระหว่างที่หลงระเริงในความสามารถของตนเองและหรรษาที่ได้เข่นฆ่าผู้อื่นนั้น ตัวข้าก็ถูกเทพเจ้าสาปส่งให้มาปกป้องและดูแลสถานที่แห่งนี้ตราบนานเท่านาน...และตราประทับนี้เป็นตัวบ่งบอกถึงปีศาจที่เกิดที่โลกปีศาจ ข้าเป็น 1 ในจำนวนนั้นที่ออกมาจากโลกแห่งนั้นและหาที่อยู่ใหม่แต่ก็ต้องจบความทะเยอทะยานลงเพราะความลำพองใจของตน...”เมลวาสเปิดเสื้อที่อกออกมาให้จักรพรรดิได้เห็นอักษรสีแดงที่คล้ายกับอักษรที่กำไลของเขา
“แล้ว พอรู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าสิ่งนี้รึเปล่าครับ”
เมลวาสเพ่งมองมันดีๆแล้วว่า
“ส่วนใหญ่เจ้าเครื่องประดับที่มีอักษรปีศาจอยู่ มันจะบ่งบอกถึงความเป็นเจ้าของของปีศาจตนนั้นๆ ตรงๆข้าก็ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกันว่ามันคืออะไร ที่ข้าแปลกใจก็เพราะว่าข้าไม่เคยเห็นมนุษย์คนไหนเช่นเจ้ามีมันไว้ในครอบครองเลย”
หลังจากใช้เรื่องความรักเป็นสะพานใจให้พวกเขาทั้ง 2 จักรพรรดิก็เริ่มหาจุดเชื่อมโยงกำไลของเขากับสิ่งต่างๆได้บ้างแล้ว มันหมายความว่ายังไงจักรพรรดิกำลังขบคิดอยู่บ่งบอกถึงเจ้าของ กับการที่เขาไม่สามารถถอดมันออกได้มันเกี่ยวอะไรกัน จักรพรรดิยังไม่อยากยืนยันความคิดของตนแต่ที่รู้แน่ๆตอนนี้คือคำตอบของเจ้ากำไลนี้ไม่อยู่ที่อาณาจักรที่ปรากฏอยู่ในแผนที่ทั้ง 5 อย่างแน่นอนหากจะมีคงน้อยนิดและต้องหากันอย่างรากเลือดต่อไปจนพบคำตอบนั้น
ดูเหมือนเรื่องราวของเจ้ากำไลนี่จะใหญ่โตมากๆใหญ่โตซะไทหยางที่เป็นถึงผู้นำในการสร้างเกมนี้ยังไม่รู้เรื่องราวของมันทั้งหมด เพราะหากรู้จริงเขาคงเคลียร์เกมนี้ได้ไปนานแล้วล่ะสิ่งนี้อาจจะเป็นสิ่งที่ซิลเวอร์แอบใส่เข้ามาในเกมด้วยตัวเองก็ได้ และจักรพรรดิก็เริ่มตีความสงสัยไปอีกว่าคำสาปของพวกเขาทั้ง 7 ทำไมถึงไม่เหมือนกัน
“เรื่องราวของพี่ชายนั้นน่าเศร้าจริงๆถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ฉันก็ยินดีที่จะช่วย”
ปกติจักรพรรดิจะไม่สนใจเรื่องตัวผู้ด้วยกันแม้แต่น้อยแม้จะดราม่าเพียงใดก็ตาม ทว่ากรณีของเมลวาสนั้นเป็นกรณีพิเศษที่เขาไม่อาจมองข้ามไปได้
“พร้อมแล้วใช่ไหม!”ที่ด้านล่างทวนยืนจับดาบแน่นพร้อมด้านหลังมีวันด้าที่ถือเครื่องมือบางอย่างอยู่ที่มือ
บลูโดม สิ่งที่วันด้าใช้กันพวกคาราสุเท็นกุมากมายที่อยู่ด้านนอกนั้นกำลังจะหมดเวลาใช้งานลง พอทั้ง 2 ที่คิดไตร่ตรองแผนที่จะออกไปจากที่นี่ได้แล้วก็เลยตกลงที่จะร่วมมือกันอย่างเป็นทางการจึงได้เกิดภาพที่เห็นอยู่ตอนนี้ออกมา
แต่แล้วพอแสงของบลูโดมเจือจางจนหายไปตัวเครื่องตรงกลางระหว่างทั้ง 2 มีควันไหม้ลอยขึ้นมา พวกคาราสุเท็นกุในเวลานี้กลับยืนนิ่งเฉยท่ามกลางความสงสัยของทั้ง 2 และแล้วในสายตาของทวน เท็นกุชายหญิงที่แตกต่างจากพวกที่เขาสู้อยู่ก็ปรากฏขึ้นมาสู่สายตาเขา
กลับมาด้านจักรพรรดิที่เขาเริ่มจับจุดของตัวเองได้พร้อมของเมลวาส
เรื่องของเขาในเวลานี้ไม่มีความจำเป็นต้องพูดถึงเขาจึงคิดจะเคลียร์เรื่องของที่นี่ที่เกิดปัญหาขึ้นเพราะเขาอีกครั้งเสียก่อน หลังจากทำตัวเป็นผู้ฟังมาพอสมควรจักรพรรดิก็เริ่มเอ่ยขึ้นมาและเล่าเรื่องที่เขาได้หน้ากากจักรพรรดิเหยี่ยวขาวมาได้ยังไง
“โธ่เอ้ย ตอนแรกข้าก็คิดว่าเจ้าได้มาจากเธอโดยตรงซะอีกเป็นเทพธิดาองค์อื่นหรอกเหรอที่มอบมันให้เจ้า...”
“...ขอโทษนะพี่ชาย ที่ผมสร้างปัญหาให้พี่ชายเพิ่มแบบนี้”
เมลวาสที่นั่งคอตกปลงใจยกมือขึ้นมาพูด
“ไม่เป็นไร เรื่องที่พลาดไปแล้วก็ปล่อยให้พลาดไปสิ่งที่สำคัญที่สุดคือเจ้ารู้ว่าตัวเองผิดและคิดจะแก้ไข(แต่เมื่อกี้แกไม่ใช่แบบนี้นะ)”
“เอาแบบนี้ก็แล้วกันเดี๋ยวฉันจะช่วยเหลือพี่ชายอย่างที่บอกเป็นการตอบแทน โดยเฉพาะเรื่องของผู้หญิง”
“นะ นะ นี่เจ้ารู้เหรอ?” เมลวาสแปลกใจพูดขึ้นมา
“รู้สิครับ ในตอนที่พี่ชายเห็นหน้ากากของฉันครั้งแรก พี่ชายทำท่าแปลกใจมากและเหมือนอยากเอามันมาเป็นของตัวเองให้ได้ จนเมื่อกี้ยังพูดถึงเธอ ถ้าเดาไม่ผิดเธอคงเป็นเหยี่ยวขาว “ซาช่า” ใช่ไหม”
เมลวาสพูดไม่ออกเหมือนกับว่าจักรพรรดิดักทางเขาถูก
เหยี่ยวขาว ซาช่า เธอนั้นเป็น 1 ใน 6 เจ้าเวหา 6 เจ้าเวหาคือมอนเตอร์ที่อยู่ชั้นสูงสุดทั้งหมดของพวกมอนเตอร์ประเภทวิหค ซึ่งไอเทมหน้ากากจักรพรรดิเหยี่ยวขาวเป็นสิ่งที่ปกติดร็อปและสร้างได้จากเธอหรือพวกของเธอ นี่เป็นสิ่งที่จักรพรรดิรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับเธอ เพราะข้อมูลของเธอจักรพรรดิยังไม่เห็นถึงความสำคัญสำหรับเขาจนถึงเมื่อครู่นี้
ทว่าจนถึงเมื่อครู่ข้อมูลของเธอก็เพิ่มเติมมาในสมองของจักรพรรดิอีกหน่อยแล้วนั่นก็คือเมลวาสเองก็เป็น 1 ใน 6 เจ้าวิหคเฉกเช่นเดียวกับเธอเช่นกัน และพัดขนนกยูงสีรุ้งเองก็เป็น 1 ในไอเทมที่ดร็อปมาเจ้าวิหคอีกตนเหมือนเมลวาสด้วย
จากกิริยาของเมลวาสที่เห็นหน้ากากของเธอและคำถามก่อนหน้าของเขามันก็ทำให้เขารู้ซึ่งความในใจของเมลวาสมากแล้ว
เมลวาสถอนหายใจเนืองๆออกมา
“อันที่จริงแล้วตัวข้านั้นเกือบจะถูกกำจัดโดยเทพแห่งนภาไปนานแล้ว แต่เธอกับเป็นฝ่ายขอชีวิตข้าเอาไว้ ด้วยบุญคุณในครั้งนั้นทำให้ข้าตกหลุมรักเธอแทบจะทันทีและนับตั้งแต่นั้นมาข้าจึงถูกส่งมาอาศัยอยู่ที่นี่แทนนาง”
สิ่งที่เมลวาสพูดเหมือนกับจะบ่งบอกถึงความรักในสภาวะบุญคุณที่เธอสร้างให้เขา แต่สำหรับจักรพรรดิเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเธอไม่อยากอยู่ที่นี่เลยอยากหาคนมาแทนตนแล้วตอนนั้นเองคนที่เธอเล็งไว้คือเมลวาส
จะสงสารแล้วดำเนินต่อไปยังไงจักรพรรดิคิดอยู่
“เธอแวะมาหาข้าเป็นครั้งคราวจนทำให้ความรู้สึกของข้าชัดเจนมากขึ้น แต่พอรวบรวมความกล้าได้สำเร็จและคิดจะบอกนางนางก็กลับไม่โผล่มาหาข้าอีกเลย...”
เมลวาสพูดจบโดยมีน้ำหยดเล็กๆไหลออกมาจากดวงตา
‘โดนเขาหลอกใช้ยังไม่รู้ตัวอีกน่าสงสารจริง’ จักรพรรดิอดคิดไม่ได้ถึงเขาจะบ้าเพียงใดแต่เขาก็อยู่กับปัจจุบันและมองภาพรวมโดยตลอด แม้จะเคยมีผู้หญิงหลอกเขาได้แต่ทุกครั้งเขายินยอมให้พวกเธอหลอกเอง ไม่ได้มีความเสียหายอะไรแม้แต่น้อยเพราะสมบัติที่พวกเธอได้ไปก็ของซิลเวอร์ทั้งนั้น รวยจนไม่รู้จะรวยยังไงแล้วนิ
“ไม่ต้องห่วงพี่ชาย...เรื่องของพี่ชายอยู่ในใจของฉันแล้ว เดี๋ยวฉันคนนี้จะเป็นพ่อสื่อรักให้เอง หากพี่ชายไปหาเธอไม่ได้เดี๋ยวฉันคนนี้จะช่วยบอกความในใจของพี่ชายที่แสนจะจริงใจให้เธอรับรู้เอง”จักรพรรดิตบไหล่ของเมลวาสเบาๆ
“....ถือว่าเป็นบุญคุณเลยล่ะ แม้มันอาจจะกินแห้วก็ตาม”เมลวาสยังคงรู้สึกเศร้าอยู่
“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ”
“ก็เธอดันชอบเทพนภาน่ะสิไม่ใช่ข้า เขาทั้งสง่างาม แข็งแกร่ง บ้านมีกิน บารมีล้นฟ้า แต่ดูข้าสิเป็นได้แค่อีกาดำเฝ้ารัง”
เหมือนจะรู้ว่าโดนหลอกใช้แต่ก็ไม่ทั้งหมดจักรพรรดิยิ่งรู้สึกสงสารตัวเมลวาสเข้าไปใหญ่จนเขาเกิดความรู้สึกร่วมไปด้วย เขากับฟุยูกิก็เหมือนกันถึงแม้ในอดีตจะเคยมีเหตุการณ์ที่เขาสร้างขึ้นจนแสนจะเลวร้ายกับเธอแต่ปัจจุบันเขาก็เปลี่ยนจากหน้ามือมาเป็นข้างๆมือแล้วแต่เธอก็ยังไม่หันมามองเขา เขาคิดว่าเธอคงมองผู้ชายคนอื่นอยู่แน่ ดังนั้นสิ่งที่เขาจะทำก็คือพยายามเบนสายตาของเธอมามองเขาให้มากที่สุด 1 สิ่งในตอนนี้ที่จักรพรรดิทำได้ก็คือทำตัวเด่นๆในเกมนี้จนเรียกเธอมาหาเสียก่อน นี่คือสิ่งที่เขาคิดและเป็นเหตุผลที่เขาไม่ปิดบังข้อมูลความรวยของตนในเกมนี้(ตรงๆ)
จักรพรรดิแหงนมองท้องฟ้ายามราตรีนี้แล้วพูดขึ้นมากับเมลวาส
“ไม่ต้องห่วงพี่ชาย ฉันเป็นคนพูดแล้วไม่คืนคำเรื่องของพี่ชายเป็นปัญหาของฉันแล้ว ถือว่าเป็นสิ่งที่ฉันจะทำทดแทนเนื่องจากสร้างงานเพิ่มให้พี่ชายก็แล้วกัน”
“นี่เจ้าพูดจริงเหรอ? เศษเสี้ยวของความหวังของข้าข้าฝากเจ้าไว้ได้จริงๆ เหรอ?” เมลวาสถามขึ้นมาด้วยความปิติ เรื่องราวนี้ไม่ว่าจะพูดกับใครก็ไม่มีใครรับฟังเขาเลยพอจะพูดกับลูกน้องลูกน้องมันก็ไม่เข้าใจ มนุษย์ที่เคยใช้ลูกน้องจับมาให้รับฟังส่วนใหญ่ก็มักจะฆ่าตัวตายหนีตนเอง จนเขาเลิกจะทำสิ่งนั้น จนเก็บความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ในใจ
“จริงแท้แน่นอนพี่ชาย”จักรพรรดิยิ้มพูดขึ้นมาด้วยความจริงใจ
เมลวาสที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับร้องไห้ออกมาแทบจะทันทีแล้วพูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่คำเดียวว่า“ขอบคุณมาก” สลัดคาบราชารัตติกาลเมื่อครู่ออกไปอย่างสิ้นเชิง
พอเห็นว่าพวกของตนมาแล้วจักรพรรดิก็หันไปพูดด้วยทันที
“พวกนายมาได้เวลาพอดีเลย ฉันกับพี่ชายได้ตกลงกันแล้วถึงเรื่องที่เกิดขึ้น”
“งั้นเหรอ...ขอรับ”ทวนยิ้มพูดขึ้นมาโดยข้างๆ มีวันด้ายืนอยู่
งานของเมลวาสก็อย่างที่เขาเคยพูด เขานั้นมาปกป้องที่นี่ตามคำสั่งของเทพนภาหากมีใครเอาของนั้นออกมาโดยผิดวิธี และต่อสู้กับบางอย่างที่จะตื่นหลังจากมันถูกนำออกมาอย่างผิดวิธีนั้น แต่ด้วยการพูดคุยและเจรจากับจักรพรรดิจนได้บทสรุปแล้วเขาจะยอมวางมือจากเรื่องทั้งหมด เผ่าพันธุ์ของเขาจะไม่ไปโจมตีใครอีก แต่ต้องแลกด้วยที่จักรพรรดิต้องรับภารกิจหัวใจ? ของเขาที่ต้องส่งตรงไปถึงซาช่าให้ได้
ถึงยิ่งคิดจะยิ่งหาความหวังอะไรไม่ได้จักรพรรดิก็ไม่คิดจะละความหวังนั้นที่ลั่นวาจากับเมลวาสไปแล้ว แต่นั่นเป็นแค่การแก้ปัญหาปลายเหตุเท่านั้นจักรพรรดิยังหาทางแก้ปัญหาที่ต้นเหตุกับเมลวาสอยู่แม้มันจะมีวิธีนึงอย่างชัดเจนอยู่แล้วก็เหอะ
“ไม่...”วันด้าปฏิเสธเมื่อจักรพรรดิขอมันคืนจากเธอ
“ขอเถอะน่าวันด้า...”จักรพรรดิขอร้องเธออีกครั้ง
“เป็นทาสอย่าริมาบังอาจ...ออกคำสั่ง...”จักรพรรดิถึงกับคอตก
เมื่อทวนกับเมลวาสได้ยินแบบนั้นก็ถึงกลับสุมหัวกันแล้วมาพูดกับจักรพรรดิ
เมลวาสเป็นคนแรกเดินยิ้มขึ้นมาออกความคิดเห็นกับจักรพรรดิ
“ให้ฉันฆ่าเธอให้ไหม รับรองไม่เจ็บปวดหรอกฉับเดียวขาดครึ่งแล้วเราก็จะได้ของสิ่งนั้นมา”
จักรพรรดิรีบตอบกลับทันที
“ถ้าพี่ยังทำแบบนั้นกับผู้หญิงทุกคนอยู่ คุณซาช่าไม่หันมามองพี่แน่”
เมลวาสถึงกับเบิกตากว้างก่อนจะไปนั่งจ้อยอยู่ที่มุมนึงแล้วทวนก็เข้ามาพูดต่อ
“เอาแบบนี้ไหมขอรับนายท่าน ท่านก็ทำอย่างทุกทีซะก็จบ แค่ท่านไปขโมยมันคืนจากเธอซะก็สิ้นเรื่องเรื่องนั้นท่านถนัดไม่ใช่เหรอ”
“นี่นายเห็นฉันเป็นคนแบบนั้นแล้วสินะ”จักรพรรดิว่าเรียบๆ
“ไม่ใช่นะขอรับ!!” ทวนรีบปฏิเสธ ก่อนจักรพรรดิจะเข้ามากระซิบกับเขา
“จะปล้นเธอได้ยังไงเล่า แค่เข้าใกล้เธอสักก้าวเธอก็รู้ตัวแล้ว เห็นแบบนั้นเธอระวังตัวแจจะตาย” เขาอดนึกถึงความน่ากลัวของวันด้าไม่ได้จริงๆว่าหากถูกเธอจับได้ในขณะที่ทำตามสิ่งที่ทวนแนะนำแล้วตนจะเป็นยังไง(กลัวเธอจริงๆแล้วสินะ)
2.39M
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)