วันนี้แดนดินมามหาวิทยาลัยแต่เช้าตรู่ เขานั่งรอเพื่อนๆของตนอยู่ที่โรงอาหาร หยิบมือถือขึ้นมาเล่นไปพลางๆ ระหว่างรอ ไม่นานนักจอมก็มาถึง
“ไงมึง อยู่หออาทิตย์แรก นอนหลับป่ะ” มาถึงจอมก็เอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
“ไม่ค่อยหลับว่ะ ยังไม่ชินอ่ะมึง”
“แล้วรุ่นพี่มึงเป็ไงมั่ง”
“ถามไมวะ”
“เอ้า ก็อยากรู้ไง อยากรู้ว่าจะเหมือนรุ่นพี่ไอ้เจไหมเนี้ยบจนมันทำตัวไม่ถูกละ”
“ไม่หรอก รุ่นพี่กูไม่เนี้ยบแบบนั้น ค่อนไปทางสกปรก” แดนดินตอบพลางทำสีหน้าไม่พอใจ
“สัด ถ้าเขาได้ยินนะ . . . มึงตาย”
“หึ!! ดุอย่างกับหมา” แดนดินยังไม่หยุดด่ารุ่นพี่ร่วมห้องของตน
“เหรอวะ แต่ที่กูรู้มา พี่อินเขาดีมากๆ เลยนะ” จอมเถียง
“ดีกะผีสิครับ ดุกูเป็ลูกเลย”
“เห้ย จริงๆ นะมึง พี่ๆ ที่หอกูบอก ว่าพี่อินแม่งโคตรแสนดี”
“แล้วมึงไปรู้เื่เขาได้ไง” แดนดินถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ก็เมื่อวานใช่ป่ะ ที่กูเจอมึงที่ร้านบะหมี่อ่ะ กูไปกับพวกพี่ๆ กูที่หอแต่ตอนนั้นพวกเขาเดินออกไปสูบบุหรี่หน้าร้าน แล้วเขาก็เห็นกูเรียกมึงอ่ะเขาเลยรู้ว่ามึงเป็เพื่อนกับกู แล้วเขาก็เห็นมึงมากับพี่อินอ่ะ”
“อ่อ”
“แล้ว . . . . .”
“มาแล้วครับเพื่อนๆ . . . .” ยังไม่ทันจะได้คุยอะไรกันต่อเจเจ ก็เดินมาถึงโต๊ะที่ทั้งสองคนนั่งรออยู่ก่อนแล้วบทสนทนาเื่รุ่นพี่ร่วมห้องของแดนดินจึงหยุดลงทันที
“กว่าจะมาได้นะมึง” จอมพูดขึ้น
“ก็กูรอพี่กูอาบน้ำอยู่ ไอ้สัด!!! อาบเป็ชั่วโมง กว่ากูจะได้อาบน้ำก็สายละ”เจเจบ่น
“เอาไร กูจะไปสั่งข้าวละ” แดนดินเอ่ยขึ้น
“อะไรก็ได้ แดกได้หมด” เพื่อนทั้งสองตอบเหมือนกัน
ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ยังคงเงียบสงัด
กรี๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง !!!
เสียงนาฬิกาปลุกบนหัวเตียงดังขึ้นปลุกให้อินทัชที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียงรู้สึกตัวเขาเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกเ้าปัญหา แล้วมุดตัวลงไปใต้ผ้าห่มอีกครั้ง ขออีก 5 นาทีนะครับคุณนาฬิกาปลุกเขาพูดในใจก่อนจะหลับไปอีกครั้ง
9 : 50
10:15
10:45
11:00
ตึ๊งๆ ๆ ๆ ๆ
ข้อความจากโทรศัพท์มือถือของอินทัชดังขึ้นรัวๆปลุกให้เขารู้สึกตัวอีกครั้งเลื่อนมือหนาไปคว้าโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมากดดูอย่างเชื่องช้า
Chat Group : พี่ขอร้องน้องอย่ากรี๊ด
สมาชิก [อินทัช : อคิน : ไม้ : เจมส์ : จีน ]
[ไม้ : ไอ้อิน มึงไม่มาเรียนเหรอ อ.เช็คชื่อแล้วสัด]
[อคิน : เงียบแบบนี้ยังไม่ตื่นชัวร์]
[เจมส์ : มันหลับหรือซ้อมตายวะ]
[ไม้ : @อินทัช]
[ไม้ : @อินทัช]
[ไม้ : @อินทัช]
[ไม้ : @อินทัช]
[เจมส์ : โอ้ยไอ้เหี้ยไม้ มึงจะฝัดชื่อมันทำไมเนี่ย]
[ไม้ : ก็มันไม่ตอบ]
[เจมส์ : มึงไม่โทรไปล่ะ]
[ไม้ : ขอโทษครับที่รัก]
[เจมส์ : ที่รักพ่อมึงสิไอ้สัด ขนลุก]
[อคิน : พอๆ เลิกเถียงกันได้ละสัด อ.มองละ]
[อินทัช : ชิบหาย ทันไหมพวกมึง กลับมาตอบกูก๊อนนนน]
อินทัชลุกพรวดพราดขึ้นทันทีหลังจากนั้น เขาไม่ได้สนใจข้อความใดๆในโทรศัพท์อีก รีบคว้าเอาผ้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว
11.30
อินทัชจัดแจงแต่งตัวอย่างเร็วที่สุดแต่เมื่อมองดูนาฬิกาก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้วซึ่งเลยเวลาเรียนมาแล้วครึ่งชั่วโมง เออไม่เรียนก็ได้วะ!!! สุดท้ายคนที่รีบร้อนจะไปเข้าเรียนให้ทันก็ถอดใจจุดมุ่งหมายใหม่ของเขาก็คือโรงอาหารที่ตั้งอยู่ใจกลางมหาวิทยาลัยอย่างน้อยที่นั่นก็มีสาวๆ มากมายที่พอเป็อาหารตาของเขาได้
[อินทัช : พวกมึง กูไปรอที่โรงอาหารนะ]
[อคิน : โรงไหน?]
[อินทัช : โรงใหญ่]
[อคิน : ทำไมไม่แดกข้าวที่โรงอาหารคณะเราล่ะครับพ่อครับ]
[อินทัช : สาวไม่เยอะ]
อินทัชส่งข้อความหาเพื่อนๆก่อนจะปิดหน้าจอมือถือแล้วมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารทันที
532
