(จบ)เทพมารจอมราคะ กำเนิดใหม่พร้อมกับระบบพระพุทธองค์ไร้พ่าย

        ขณะเดียวกัน หลี่เทีย ตัวแทนของตระกูลโอวหยางก็แสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน

        ก่อนจะปรายตามองไปทางเทียนจุนด้วยสายตาดูแคลน

        ทว่าแทนที่จะก้าวขึ้นเวทีประลองตามคำสั่งของเจ้าเมืองหนานปิง

        เขากลับหันไปมองหญิงสาวข้างกายและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

        “หย่าเฟย เจ้าเองก็เป็นศิษย์ของนิกายวายุโลหิต เช่นนั้นขึ้นไปแทนข้าเถอะ”

        หย่าเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

        “เหตุใดข้าจึงต้องขึ้นไปแทนเจ้าด้วย?”

        หลี่เทียยิ้มบางก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงคล้ายหยอกเย้า

        “ถ้าข้าขึ้นไป คนอื่นอาจจะกล่าวหาว่าข้าใช้อำนาจของศิษย์สายในรังแกผู้อ่อนแอ เช่นนั้นให้เจ้าลงไปจัดการแทนข้าดีกว่า!”

        โอวหยางเฉินและคนของตระกูลโอวหยางพลันหน้าเปลี่ยนสี คนหนึ่งรีบกล่าวขึ้นด้วยความร้อนรน

        “นายน้อยหลี่เทีย ข้อตกลงของพวกเราไม่ได้เป็นเช่นนี้!”

        แต่หลี่เทียกลับส่ายมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ

        “ไม่เป็นไร ยังไงผลลัพธ์ก็ไม่เปลี่ยนแปลงอยู่แล้ว”

        “อีกอย่าง หากข้าลงไปเอง มันคงดูเหมือนข้าใช้ตำแหน่งรังแกคนที่ต่ำต้อยกว่า”

        “ให้หย่าเฟยเป็นตัวแทนเถอะ นางยังอยู่ในระดับหลอมกายาขั้นที่สิบ ซึ่งยังไม่ถึงขั้นทะเลวิญญาณ”

        “พวกเจ้าก็ไม่ต้องกังวลว่าใครจะกล่าวหาพวกเราได้”

        หย่าเฟยจ้องมองหลี่เทียด้วยแววตาเย็นชา

        “หึ! ตอนแรกข้าขอเป็นตัวแทนเอง เจ้ากลับไม่ยอม”

        “แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงมาขอร้องข้าเล่า?”

        หลี่เทียหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ พลางใช้มือโอบเอวของนางเบาๆ

        “เอาน่าคนสวย เมื่อคืนข้าก็ให้แหวนกักเก็บมิติเป็นของขวัญไปแล้ว เช่นนั้นช่วยข้าสักหน่อยจะเป็นไรไป?”

        พอได้ยินเช่นนั้น หย่าเฟยก็ชำเลืองมองแหวนกักเก็บมิติที่นิ้วมือของตน ก่อนจะถอนหายใจออกมา

        นางไม่ใช่คนโง่ ทว่าเรื่องนี้ก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับนางมากนัก เพราะไม่ว่าใครจะขึ้นเวที ผลลัพธ์ก็ย่อมไม่เปลี่ยนแปลงอยู่ดี

        “ช่างเถอะ ข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าชายคนนั้นจะทนได้นานแค่ไหน”

        พูดจบ หญิงสาวก็ก้าวเดินขึ้นสู่เวทีลานประลอง

        เสียงของรองเท้าบูตกระทบกับพื้นหินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

        เรือนร่างอรชรที่เผยผิวขาวเนียนอย่างจงใจ ดึงดูดสายตาของผู้คนมากมายที่เฝ้าดูอยู่ข้างล่าง

        ท่วงท่าของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจ ราวกับชัยชนะอยู่ในกำมือเรียบร้อยแล้ว

        ขณะเดียวกัน เทียนจุนที่พนมมืออยู่ก็ค่อยๆลืมตาขึ้น

        แววตาของเขาสงบนิ่งไร้ความหวาดหวั่น ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินขึ้นไปบนเวทีเช่นเดียวกัน

        เมื่อทั้งสองก้าวขึ้นมาบนเวที หย่าเฟยปรายตามองเทียนจุนด้วยแววตาเหยียดหยาม

        ดวงหน้าที่งดงามฉายแววดูถูกอย่างชัดเจน นางยกมือกอดอกก่อนจะยิ้มเยาะ

        “ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย”

        “ยอมแพ้ไปเสียเถอะผู้ฝึกตนพเนจร!”

        น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเหนือกว่า ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

        “ข้า หย่าเฟย ไม่อยากจะลดตัวลงมาสู้กับผู้ฝึกตนพเนจรเช่นเจ้า!”

        “ผู้ที่ไร้ทั้งรากฐาน ไร้ทั้งทรัพยากร ไร้ทั้งอนาคต ต่างจากข้าที่เป็นศิษย์ของนิกายวายุโลหิตที่อีกไม่นานก็จะเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายใน”

        “เจ้าจะเลือกทางที่ดีกว่าให้กับตัวเอง หรือจะปล่อยให้ร่างของเจ้านอนแน่นิ่งอยู่บนเวทีแห่งนี้?”

        ขณะที่พูด นางสะบัดเส้นผมของตนเองเบาๆ ท่วงท่าราวกับราชินีที่กำลังมองดูผู้ด้อยกว่า

        ผู้คนที่ชมดูการประลองต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย

        เพราะสิ่งที่นางกล่าวล้วนเป็นความจริง การต่อสู้ข้ามระดับขั้นพลังนั้นถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยาก

        เว้นเสียแต่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นบุตรแห่งโชคชะตา มีพรสวรรค์เหนือฟ้าเท่านั้นถึงจะสามารถท้าทายกฎแห่งสวรรค์ได้

        เจ้าเมืองหนานปิงที่สังเกตการณ์อย่างเงียบๆ แม้ภายนอกจะไม่แสดงออกถึงความคิดเห็นใด แต่ภายในใจก็ลอบพยักหน้าเห็นด้วย

        หย่าเฟยกล่าวได้ถูกต้อง ชายหนุ่มผู้นี้จะสามารถต้านทานหญิงสาวที่อยู่เหนือกว่าถึงหนึ่งขั้นได้เช่นนั้นหรือ

        ท่ามกลางเสียงซุบซิบของผู้ชม เทียนจุนกลับยืนสงบนิ่ง แววตาของเขาเรียบเฉย

        ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวั่นไหว ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงอันสงบนิ่ง

        “แม่นางหย่าเฟย ท่านควรจะเก็บปากไว้ทานข้าวเถอะ..”

        “หากเแม่นางคิดว่าการพูดพร่ำไร้สาระเช่นนี้จะทำให้ข้าหวาดกลัว.. บอกเลยว่าท่านกำลังเสียเวลา!”

        หย่าเฟยที่ได้ยินเช่นนั้นก็พลันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้างามจะเปลี่ยนสีเป็นแดงก่ำ

        ดวงตาของนางฉายแววโกรธเกรี้ยว เสียงหัวเราะของผู้ชมบางคนดังขึ้นเบาๆ ราวกับกำลังสนุกกับคำพูดที่เสียดสีของชายหนุ่ม

        “แกพูดว่ายังไงนะ!?”

        หย่าเฟยกัดฟันแน่น นัยน์ตาเบิกกว้างประหนึ่งเป็นอสูรร้าย

        “ข้าอุตส่าห์มีเมตตาให้แกเลือกทางถอย ยังกล้าพูดจาเช่นนี้กับข้าอีกอย่างนั้นรึ!?”

        “เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้—แกจะต้องตายอยู่ที่นี่และเดี๋ยวนี้!”

        สิ้นเสียงของนาง แรงกดดันจากปราณเซียนพลันแผ่กระจายไปทั่วลานประลอง พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของหย่าเฟยแตกร้าวเล็กน้อย

        นางพุ่งเข้าใส่เทียนจุนด้วยความเร็วราวสายลม ท่วงท่าราวกับนักล่าที่กำลังจู่โจมเหยื่อ

        “ฝ่าเท้าวายุคลั่ง!”

        พริบตานั้น นางสะบัดขาขึ้นสูง ปราณเซียนกล้าแกร่งไหลเวียนไปทั่วร่างของนาง ส่งผลให้พลังของลูกเตะครั้งนี้รุนแรงถึงขีดสุด

        มันคือหนึ่งในวิชาระดับกลางของนิกายวายุโลหิต

        เมื่อออกกระบวนท่า พายุสายหนึ่งก่อตัวขึ้นรอบๆขาของนาง พร้อมจะซัดเข้าใส่ศีรษะของเทียนจุนอย่างรุนแรง

        “ตายซะเถอะ!”

        เสียงคำรามของหย่าเฟยดังก้อง ผู้ชมบางคนที่อยู่ใกล้ถึงกับต้องถอยหลัง

        เพราะแรงลมจากกระบวนท่าทำให้เกิดแรงกดดันที่ทำให้หายใจติดขัด

        แต่เทียนจุนเพียงยกสายตามองอย่างเรียบเฉย ก่อนจะสบัดมือขวาออกไปเบาๆ ทว่าพลังที่ออกมากลับรุนแรงดุจพายุ

        “ปัง!”

        ฝ่ามือของเขาปะทะเข้ากับลูกเตะวายุคลั่งอย่างแม่นยำ

        สิ่งที่เกิดขึ้นในพริบตาคือ ร่างของหย่าเฟยที่กำลังพุ่งเข้ามาพลันสะบัดถอยออกไป เท้าของนางถึงกับเซถลาไปด้านหลัง

        “อะไรนะ!?”

        หย่าเฟยอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

        แต่ยังไม่ทันที่นางจะตั้งหลัก เทียนจุนก็ก้าวเข้าหาอย่างรวดเร็ว

        ฝ่ามือของเขากำแน่นเป็นหมัด พลังหมัดที่เรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้าง กระแทกเข้าไปกลางลำตัวของนางอย่างจัง

        “ตู้ม!”

        เสียงกระแทกดังสนั่นทั่วทั้งลานประลอง

        ร่างของหย่าเฟยปลิวกระเด็นออกไปหลายจั้ง ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง

        นางกระอักเลือดออกมา ชุดสีแดงสดของนิกายวายุโลหิตเปรอะไปด้วยคราบโลหิต ขณะที่ใบหน้าอันงดงามบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

        【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับความตื่นตระหนกจากปุถุชน ได้รับ 1 แต้มอรหันต์】

        【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับความตื่นตระหนกจากปุถุชน ได้รับ 1 แต้มอรหันต์】

        ชั่วครู่เดียว ทั่วทั้งลานประลองพลันเงียบสงัด ไม่มีใครคาดคิดว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้

        หญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ และอยู่เหนือกว่าถึงหนึ่งระดับขั้น กลับถูกโจมตีเพียงครั้งเดียวจนกระเด็นไปนอนกับพื้น

        “ปะ..เป็นไปไม่ได้!!”

        หย่าเฟยพยายามพยุงตัวขึ้นมา แต่ขาของนางสั่นไหว ปราณเซียนในร่างปั่นป่วนจนไม่อาจควบคุมได้

        【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับความตกตะลึงจากผู้บำเพ็ญเพียร ได้รับ 10 แต้มอรหันต์】

        เทียนจุนมองนางด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        “ข้าเตือนแม่นางแล้วว่าอย่าพูดมากเกินไป!”

        เจ้าเมืองหนานปิงที่เฝ้าดูอยู่ถึงกับขยับตัวขึ้น พร้อมกับดวงตาของเขาที่หรี่ลงเล็กน้อย

        ไม่ใช่เพียงเพราะผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมาย แต่เป็นเพราะพลังของเทียนจุน ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่ใครหลายคนคิด

        “นี่มัน.. น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!”

        ขณะที่ทั่วทั้งลานประลองยังคงตกอยู่ในความเงียบงัน