[สภาพอากาศวันนี้ มีเมฆมาก ความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศ 80% มีฝนฟ้าคะนองกระจายร้อยละ 60 ของพื้นที่ อุณหภูมิต่ำสุด ........]
เสียงของพยากรณ์อากาศดังขึ้นจากทีวีที่ปารมีเปิดค้างเอาไว้ั้แ่เช้า
“หืม— วันนี้ฝนเหมือนจะตกแฮะ ต้องเตรียมร่มเอาไว้”
หลังจากแต่งตัวเสร็จเธอก็ไปค้นร่มจากตู้เก็บของเล็ก ๆ ข้างทีวี
“อึบ— เจอแล้ว ให้ตายเถอะ ซื้อมาตั้งหลายอันหายไปไหนหมดนะ พอเวลาจะใช้กลับหาไม่เจอ แต่ไม่ใช้นี่วางจนแทบจะทิ่มตา”
เธอหยิบร่มพับเก่า ๆ ที่ซุกเอาไว้ข้างในสุดของตู้ออกมา
“เฮ้อ— ใช้ไปพลาง ๆ ก่อนละกัน เดี๋ยวค่อยแวะซื้อใหม่”
บ่นเสร็จเธอก็หยิบร่มใส่กระเป๋าและออกไปทำงานทันที
------------------
นักรบนั่งอ่านเอกสารข้อมูลของปารมีด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ทว่าหัวคิ้วเขากลับขมวดเป็ปม แววตาที่จ้องมองในกระดาษเอกสารนั้นคมกริบราวกับจะกรีดกระดาษออกมาเป็ชิ้น ๆ
“แค่นี้ใช่มั้ย”
เขาถามเตชินที่ยืนรอเสียงเย็น
“ครับ ในตอนนี้มีแค่นี้ครับ”
เตชินตอบกลับด้วยท่าทีสงบ นักรบหันไปถามความเห็นของกวินที่ก็กำลังอ่านเอกสารนั้นเช่นกัน
“นายว่าไง”
กวินจ้องมองที่รูปใบหนึ่งซึ่งมีปารมีอยู่ในชุดของทหารเรือหญิงด้วยแววตาราวกับเพิ่งค้นพบอะไรบางอย่างที่เขาสนใจ พร้อมกับยิ้มเย็น
“อืม— ไม่นึกว่าจะบังเอิญกันขนาดนี้เลยน้า....ตอนแรกนึกว่าแค่คนหน้าเหมือนซะอีก”
นักรบเลิกคิ้วถามกวินถึงความหมายที่เขาได้พูดไปเมื่อครู่
“พอดี— ฉันเคยเจอกับคุณทหารหญิงคนนี้เมื่อปีที่แล้วน่ะ...ตอนนั้นฉันไปทำอะไรก็ไม่รู้ แต่ก็ไม่สำคัญเท่าไหร่หรอก....แต่รู้มั้ยว่าฉันเจออะไร...”
กวินเอ่ยกับนักรบพร้อมกับใบหน้ายิ้มกรุ่มกริ่ม จนทำให้นักรบรู้สึกรำคาญกับท่าทีนี้ของเขาถึงขนาดต้องใช้สายตาคมกริบส่งไปให้ราวกับส่งข้อความแบบไม่มีเสียงว่า
‘รีบ ๆ เล่ามา อย่าเล่นลิ้น!!’
“โว้ ๆ ....นายนี่ไม่มีอารมณ์ขันเลยนะ....ให้ตายเถอะ ระวังจะเครียดตายเอานะ”
“อย่าพูดมาก เล่ามา”
ในที่สุดความอดทนของนักรบก็มาถึงจุดสิ้นสุด จนเขาถึงต้องกับเอ่ยออกมา
“เออ ๆ ๆ เล่าแล้ว...แล้วหยุดส่งไอ้สายตาชิ้ง ๆ ใส่ฉันได้แล้ว....วันนั้นฉันเจอเธอคนนี้อยู่กับนายทหารยศสูงคนหนึ่ง กับนายชัยวัฒน์ หนึ่งในท่านคณะกรรมการบอร์ดบริหารไดโนเสาร์ของเราอย่างไงล่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้นนักรบก็ถึงกับอึ้งเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าลางสังหรณ์เขาจะแม่นขนาดนี้ เขาจ้องไปที่ภาพของปารมีที่สวมชุดทหารเรือหญิงด้วยสายตาเย็นเยียบ
‘ฮึ— คิดว่าจะปิดฉันได้งั้นเหรอ’
ก๊อก— ก๊อก—
เสียงเคาะประตูดังยาวสองครั้งดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของผู้คนในห้องของนักรบ ซึ่งสัณญาณการเคาะนั้นเป็ตัวบอกว่าคนที่อยู่ด้านนอกนั้นหาใช่ใครอื่นแต่เป็พวกของเขาเอง
“ขออนุญาตค่ะ”
จากนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดกับเสื้อเบลสเซอร์สีขาว พร้อมกับใบหน้าที่เมคอัพอย่างดี จนทำให้เธอคนนี้ดูสวยเฉี่ยว อย่างสาวมั่น เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแฟ้มบาง ๆ ในมือ
“ว้าว— ลิต้าวันนี้เธอก็สวยอีกแล้วนะ”
เสียงกวินยิ้มพร้อมกับเอ่ยทักผู้หญิงคนนั้นด้วยท่าทีสนิทสนม ส่วนผู้หญิงคนที่กวินเรียกว่า ลิต้า นั้น แท้จริงแล้วก็คือเลขาส่วนตัวของกวินนั่นเอง ชื่อจริงของเธอคือ ลลิตา
เมื่อลลิตาได้ยินเสียงทักทายของผู้เป็เ้านายแทนที่เ้าตัวจะเขินตามประสาหญิงสาวที่ถูกชายหนุ่มเอ่ยชม ยิ่งเป็กวินที่เป็ที่นิยมของสาว ๆ สูสีกับนักรบด้วยแล้ว ปฏิกิริยาของเธอน่าจะเป็เหมือนกับสาว ๆ ในออฟฟิศที่เมื่อเจอคำหวานแบบนี้ต้องมีเขินจนทำอะไรไม่ถูกบ้าง
แต่ไม่ใช่กับลลิตา—
เธอกลับแสดงท่าทีเบื่อหน่าย พร้อมทำเป็ไม่สนใจคำหวานที่กวินเอ่ยทักเมื่อครู่เลยสักนิดเดียว ทำเอากวินที่หวังจะเห็นปฏิกิริยาเขินอายของเลขาสาวต้องผิดหวังเป็รอบที่ล้าน
“เฮ้— ลิต้า อย่าเมินเ้านายสุดหล่อของเธอสิ”
เสียงราวเด็กเอาแต่ใจของกวินนั้น ยิ่งทำให้ลลิตานั้นกรอกตามองบนพร้อมกับสะกดจิตตัวเองในใจว่า ‘อดทน’ ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้านิ่งเรียบพร้อมกับเอ่ยรายงานถึงวัตถุประสงค์ที่เธอเข้ามาที่นี่
“ตอนนี้ทุกอย่างได้เตรียมเอาไว้พร้อมแล้ว จะเริ่มเลยมั้ยคะ”
นักรบและกวินนั้นได้ยินดังนั้น เขาทั้งคู่ก็มองหน้ากันราวกับกำลังสื่อสารกันด้วยสายตา กวินที่เมื่อเห็นสายตาเ็าที่เพื่อนส่งมา เขาก็เปลี่ยนจากท่าทีทีเล่นทีจริงอย่างเมื่อครู่เป็ท่าทีจริงจังราวกับพลิกฝ่ามือ พร้อมกับแววตาราวกับอสรพิษที่กำลังจะออกไปล่าเหยื่อ
“เอาล่ะ— ได้เวลาจัดการหนูสกปรกซะที”
กวินลุกขึ้นเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครอยากจะเห็นเท่าไหร่ เพราะถ้าเมื่อใดที่กวินยิ้มแบบนี้ละก็ไม่มีเื่ดีเกิดขึ้นสักครั้ง สำหรับคนที่คิดเป็ศัตรูกับเขาละนะ
“วิน— เอาแค่พอให้หนูตัวอื่น แตกตื่นจนออกจากรังก็พอ”
นักรบเอ่ยเสียงเรียบ
“รู้แล้วน่า— เดี๋ยวจะออมมือเอาไว้ละกัน....ไปกันเถอะลิต้า”
จากนั้นกวินก็เดินออกไปพร้อมกับลลิตาเลขาสาว
หลังจากกวินเดินออกไปแล้ว นักรบก็หันกลับมาสนใจประวัติของปารมีอีกครั้ง พร้อมกับเอ่ยสั่งการเตชินด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“จับตาดูต่อไป และรายงานให้ฉันรู้ทุกวัน”
“ครับ”
เตชินตอบรับก่อนที่จะออกไปเพื่อทำตามคำสั่งที่เขาเพิ่งได้รับมา นักรบเอนกายพิงเก้าอี้ทำงานแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า เนื่องจากเขาเพิ่งเดินทางกลับจากเซี่ยงไฮ้แล้วก็แวะเข้าทำงานเลย การพักผ่อนจึงไม่เพียงพอ
เขานึกถึงใบหน้าของปารมีในวันที่เจอกันครั้งแรก พร้อมกับแววตาที่สับสนชั่วขณะ เขารับรู้ได้ว่าแววตาที่ปารมีมองเขาในวันนั้นมันเป็การแสดงที่ออกมาจากใจจริง แต่ทว่าข้อมูลที่เขาได้รับรู้ในวันนี้มันกลับขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง
---------------------
เย็นวันนั้น—
ปารมียืนทำหน้าเซ็งหน้าห้องแนะแนว พร้อมกับมองสายฝนที่ตกกระหน่ำราวกับห่าลงตรงหน้าด้วยแววตาที่เบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด เธอก้มลงมองร่มเก่า ๆ ในมือที่บิดเบี้ยวผิดรูปผิดร่างอย่างนึกโมโหตัวเอง
ตอนเช้าเธอว่าจะแวะซื้อร่มใหม่ก่อนจะเข้าโรงเรียน ทว่าเธอก็ลืมไปซะสนิท แถมเมื่อจะเอาร่มเก่า ๆ ที่พกมาจากคอนโดมาใช้ มันก็กลายเป็เศษขยะแทนที่จะเป็ร่มแทน
“ให้ตายเถอะ— วันนี้ทำไมมันซวยอย่างนี้เนี่ย ในกระเป๋าก็มีเอกสารสำคัญด้วย โถ่เอ้ย— หรือว่าจะลองลุยฝนไป ที่จอดรถเองก็ใกล้ ๆ นี่เอง”
หลังจากที่ตัดสินใจจะวิ่งลุยฝนไปที่รถของเธอ เธอก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยดังขึ้น
“นี่— คุณจะกลับแล้วเหรอ แล้วร่มล่ะ”
จอมทัพเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินกางร่มมาหาเธอที่ยืนจ๋องอยู่หน้าห้องแนะแนว
“ก็อย่างที่เห็น....อีกอย่างนะจอมทัพ เธอเรียกครูว่าคุณงั้นเหรอ...เธอต้องเรียกครูว่าครูหรือไม่ก็อาจารย์สิ...”
ปารมียืนเท้าเอวบอกจอมทัพเสียงเข้ม
“เื่ของผมน่า...”
“เดี๋ยวเถอะ!!”
เมื่อเห็นว่าจอมทัพไม่มีท่าทีจะเรียกเธอว่าครูแถมยังหันหน้าหนีเธอ ปารมีก็ยื่นมือไปประกบแก้มจอมทัพให้หันมาหาเธอทันที
จอมทัพสะดุ้งเมื่อรู้สึกได้ถึงมือเย็นเล็ก ๆ ััที่แก้มทั้งสองข้างของเขา และเมื่อหันมาสบสายตาจริงจังของปารมี เขารู้สึกว่าอุณหภูมิใบหน้าของเขานั้นมันสวนทางกับมือเย็น ๆ ที่จับหน้าเขาอย่างสิ้นเชิง
ปารมีเห็นใบหน้าของจอมทัพนั้นดูแดง ๆ เธอก็รู้สึกเป็ห่วงจึงถามออกไป
“เฮ้— จอมทัพ เธอไม่สบายงั้นเหรอ”
ขณะที่เธอผละมือเล็กของเธอออกจากแก้มของจอมทัพแล้วจะเลื่อนไปอังหน้าผากของเขา จอมทัพนั้นที่รู้ว่าปารมีจะทำอะไรเขาจึงรีบปัดมือของเธอออก พร้อมกับยกแขนขึ้นปิดใบหน้าที่แดงก่ำของเขา
ปารมียืนมองจอมทัพอย่างไม่เข้าใจ จอมทัพเห็นดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าถ้าอยู่อย่างนี้ต่อไป เขาว่าเขาคงได้เป็ไข้จริง ๆ แน่ จึงยื่นร่มของเขาให้ปารมีทั้ง ๆ ที่ยังหันหน้าไปทางอื่นพร้อมกับเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก
“ผะ— ผมให้...คะ— คุณ ...ฮึ่ม! ครูเอาไปใช้เถอะครับ”
“ไม่ได้นะ!! อย่างนั้นเธอจะใช้อะไร เดี๋ยวก็เปียกเป็หวัด แล้วมาเรียนไม่ไหวหรอก...เธอเอาไปใช้เถอะ เดี๋ยวครูจะวิ่งฝ่าไปเอง รถครูจอดที่โรงจอดรถใกล้ ๆ นี้เอง”
“ไม่เป็ไรครับ...ครูเอาไปใช้เถอะ”
“เอ๊ะ!! นี่เธอพูดไม่รู้เื่หรือไง เธอเอาไปใช้เถอะ”
“ครูเอาไปเถอะครับ ผมไม่เป็ไร..”
เมื่อปารมีเห็นว่าถ้ายังคงยืนเถียงกันอยู่อย่างนี้ เธอกับจอมทัพคงกลับบ้านค่ำแน่ ๆ จึงเสนอวิธีนึงออกมา
“เฮ้อ— งั้นเอางี้ เรากางไปด้วยกันนี่แหละ เดี๋ยวเธอส่งครูที่รถก็พอ”
จอมทัพหันมามองปารมีด้วยแววตาตกตะลึง นิ่งงัน ปารมีที่เห็นจอมทัพยืนอึ้งอยู่อย่างนั้นไม่มีท่าทีไหวติง เธอจึงคว้าร่มของจอมทัพมากางพร้อมกับหันมาเรียกจอมทัพให้มาเข้าร่มด้วยกัน
“มาสิเดี๋ยวก็กลับบ้านเย็นหรอก”
ปารมียืนกางร่มรอจอมทัพ เมื่อเขาเห็นดังนั้นเขาก็เดินไปด้วยหัวใจที่เต้นแรง
“เดี๋ยวผมถือให้เองครับ...”
“หืม— เธอหาว่าครูตัวเตี้ยงั้นเหรอ”
“เปล่าครับ...”
จอมทัพถือร่มยื่นไปทางปารมี ทำให้ไหล่ของเขาด้านหนึ่งเปียกฝน แต่ว่าเขาก็ไม่สนใจ
“เฮ้— ยืนห่างอย่างนั้นเดี๋ยวก็เปียกหรอก”
“มะ— ไม่เป็ไรครับ”
ทั้งคู่เดินมาจนถึงโรงจอดรถของโรงเรียน ปารมีจึงรีบวิ่งไปที่รถของเธอพร้อมกับหันมาโบกมือลากับจอมทัพ
“ขอบใจมากนะจอมทัพ กลับบ้านดีดีล่ะ”
“ครับ”
ปารมียิ้มให้แล้วก็รีบเก็บของขึ้นรถและขับออกไป ทิ้งให้จอมทัพมองตามไปด้วยสายตาที่เหม่อลอย
“คุณจอมครับ...ทางนี้ครับ”
เสียงคนขับรถเรียกจอมทัพ ทำให้เขานั้นหลุดออกจากห้วงความรู้สึกเมื่อครู่ แต่ทว่าใบหน้าของเขาก็ยังคงแดงอยู่อย่างนั้น
“เอ๋— เสื้อคุณจอมเปียกนี่ครับ”
“ไม่มีอะไรครับ กลับบ้านเถอะ”
จอมทัพเดินขึ้นรถไป โดยไม่สนใจคนขับรถที่มองมาที่เขาอย่างเป็ห่วง เพราะเขาสังเกตว่าจอมทัพนั้นหน้าแดงและคิดว่าน่าจะไม่สบาย
‘หรือว่าจะแวะซื้อยาให้คุณจอมก่อนถึงบ้านดี’
------------------------
นักรบนั่งรอจอมทัพอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ของบ้าน พร้อมกับทำงานไปด้วย เมื่อเขาได้ยินเสียงรถเลี้ยวเข้ามาในบ้าน เขาก็หยุดมือที่กำลังทำงานวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับหันไปทักจอมทัพที่กำลังเดินตัวเปียกเข้ามา
“ไม่ได้เอาร่มไปหรือไง...ถึงเปียกมาแบบนั้น”
นักรบเอ่ยถามหลานชายด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ หัวคิ้วขมวดมองจอมทัพอย่างสำรวจ และเมื่อเห็นว่าในมือของจอมทัพนั้นถือร่มเอาไว้อยู่เขาก็ยิ่งสงสัย
“ร่มพังหรือไง”
“เปล่า— ผมขอตัวก่อนนะ”
จอมทัพเอ่ยตัดบทแล้วเดินขึ้นไปที่ห้องของเขา โดยมีสายตาของนักรบมองตามอย่างครุ่นคิด สักพักหนึ่งก็มีเสียงเตือนว่ามีอีเมล์เข้า เขาจึงหันไปให้ความสนใจกับอีเมล์นั้น และเมื่อเห็นหัวข้ออีเมล์เขาก็รีบเปิดทันที
‘สังเกตุการณ์วันที่ 2’
ในอีเมล์นั้นมีรายงานสรุปถึงชีวิตประจำวันของปารมีอย่างละเอียดพร้อมกับแนบคลิปวีดิโอเอาไว้ด้วย เมื่อนักรบได้ดูวีดิโอเขาก็ได้รู้สาเหตุที่จอมทัพเปียกกลับมาบ้านทั้ง ๆ ที่พกร่มไป แววตาของเขาก็มืดครึ้มลงทันที
เขาจะให้จอมทัพใกล้ชิดกับปารมีมากว่านี้ไม่ได้แล้ว
โปรดติดตามตอนต่อไป
648
