ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]

        ใบหน้าขาวนวลของหญิงสาวเคลือบคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งบางๆข้อนิ้วเรียวสวยกำแน่นจนเขียวไอสังหารแผ่กระจายอยู่อีกฟากหนึ่งของเครื่องมือสื่อสาร

        โทสะอัดแน่นอยู่ในอก ไม่มีทางระบายท่าทางกวนอารมณ์ของฉู่เฟิงก็ยิ่งทำให้เธองุ่นง่านจนแทบจะวิ่งไปฆ่าเขาที่เชิงเขาไท่หังซาน

        หญิงสาวพยายามสุดกำลังในการควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้เยือกเย็นไร้ซึ่งริ้วอารมณ์โดยสิ้นเชิง เอ่ยว่า “นายต้องรับรองความปลอดภัยของพวกเขา!”

        “คุณเป็นใครกันแน่? วันๆเอาแต่ส่งสัตว์ประหลาดพวกนั้นมา ผมเป็นคนธรรมดานะคุณ ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปผมอาจหัวใจวายตายได้นะ” ฉู่เฟิงแสดงท่าทางฮึดฮัดขัดใจอยู่อีกฟากของสายแต่แล้วก็สงสัย ถามว่า “คุณคงไม่ใช่แม่มดหมอผีหรอกนะ?”

        ฟึ่บ!

        หญิงสาวตัดสายทิ้งทันที จบการสนทนา ใบหน้าสวยงามอ่อนเยาว์ บัดนี้เขียวคล้ำ

        “ใครหน้าไหนช่วยมันกันแน่?!”

        เธอยืนอยู่ตรงหน้าต่าง มองท้องฟ้ายามราตรี คิ้วขมวดแน่นแววตามีประกายเย็นเฉียบ ความพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้เธอหวาดผวาเป็นกังวล

        มนุษย์พิเศษหกถึงเจ็ดคนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเพราะการนี้ไหนจะมือดีที่พกอาวุธร้ายแรงไปด้วยอีกนับสิบนั่น ก็ไม่มีข่าวคราวกลับมาความเสียหายไม่ใช่น้อยๆ

        หากมีการไล่เรียง ย่อมยากที่เธอจะพ้นผิด

        ครั้งก่อน เธอเคยวิเคราะห์ทั้งตัดความเป็นไปได้ที่ฉู่เฟิงจะลงมือกระทำการใดๆ ด้วยตัวเองเส้นผมของเขาเคยถูกเอาไปทดสอบและได้รับการยืนยันว่าเขาไม่มีทางกลายเป็นมนุษย์พิเศษได้

        “หรือมียอดฝีมือลอบช่วยเหลือเขา คอยจับตาดูฉันอยู่?” เธอเริ่มระแวง

        ในห้อง หญิงสาวเดินวนเวียนไปมาใต้โคมระย้า สุดท้ายเสียเพล้งดังขึ้นแก้วไวน์ทรงสูงถูกปัดตกลงพื้น

        เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นหลินนั่วอีครั้งที่แล้วเธอก็ตัดประเด็นนี้ออกไปแล้วเช่นกัน

        พอใคร่ครวญโดยละเอียด เธอก็สับสนวุ่นวาย

        ไอ้คนเถื่อนไท่หังซานนั่นเป็นแค่คนธรรมดาแท้ๆ ในตอนแรกเธอตอบรับคำขอจากผู้อื่นว่าจะจัดการอย่างง่ายๆ ไม่กระโตกกระตากแต่อย่างใด

        ถึงกับขนาดวางแผนอย่างดิบดีให้ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุเมื่อมองจากมุมมองของคนภายนอก

        มาตอนนี้ เหตุการณ์เกินกว่าที่เธอจะควบคุมเสียแล้ว เพียงแค่คนเพียงคนเดียวเธอเสียมนุษย์พิเศษไปหลายคน รวมไปถึงมือดีทั้งทีม

        พวกคนที่หายสาบสูญไปนั่นยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?เธอไม่รู้จริงๆ!

        วินาทีนี้ เธอเริ่มเสียใจ เริ่มกลัวรู้สึกว่าข้างหน้าคือหลุมพรางที่หากฝืนเดินต่อไป จะยิ่งถลำลึกเข้าไปทุกที

        มันเป็นลางสังหรณ์อย่างหนึ่ง เรื่องนี้ใคร่ครวญยิ่งลึกซึ้งเท่าไหร่เธอก็ยิ่งรู้สึกเป็นกังวลมากขึ้นเท่านั้น

        “มันน่าหงุดหงิดจริงๆ ไอ้ฉู่เฟิง แกสมควรตาย!”

        น้ำเสียงเธอเย็นเยียบ ริมฝีปากแดงฉ่ำ ฟันขาวราวกับไข่มุกงดงามอย่างยิ่งหากแต่ใบหน้าเย็นชา ไอสังหารพลุ่งพล่าน เพลิงโทสะของเธอรุนแรง

        สุดท้าย เธอขมวดคิ้ว หยิบเครื่องมือสื่อสารของตัวเองออกมา ไล่หาชื่อ ‘มู่’ แล้วโทรออก

        “มู่ มีบางเรื่องเกิดขึ้น เกินความคาดหมายของฉัน ฉันชักจะกังวล...”

        ค่ำคืนนี้ ฉู่เฟิงนอนหลับฝันดีเป็นพิเศษ ตื่นเช้ามาก็กระชุ่มกระชวย เขาเดาว่าหญิงสาวคนนั้นคงนอนไม่หลับอาจจะไม่ถึงกับสติแตก แต่ฟุ้งซ่านแน่นอน

        ต่อให้เป็นคนอื่น เสียหายหนักหนาขนาดนี้ ไม่มีใครสบายใจเฉิบหรอก

        เขาหันหน้ารับแสงอรุโณทัย เริ่มฝึกหายใจแบบพิเศษยามอาบแสงสีทองจากดวงอาทิตย์ ทั่วร่างอุ่นสบาย ราวกับได้รับการชำระล้าง

        อิ่มจากอาหารเช้าอันอุดมสมบูรณ์แล้ว ฉู่เฟิงก็เรียกหวงหนิววันนี้จะขึ้นเขากัน เริ่มการแสวงหาตามการชี้นำของแผนที่

        พอเข้าเขตภูเขา เขาแวะไปดูพวกปืนบาซูก้าก่อน แล้วเลือกมาหนึ่งกระบอกทดลองยิงดู อีกหน่อยคงต้องใช้

        ตึง!

        บนเขาไกลออกไป เปลวเพลิงเริงแรง หินก้อนใหญ่พังทลายต้นไม้เก่าแก่หักโค่นไปเป็นแถบ ควันไฟพวยพุ่ง

        “ไม่เลวแฮะ ประสิทธิภาพใช้ได้ถ้ายิงใส่เทพปีกเงินนี่ไม่รู้ว่าจะสอยเขาได้หรือเปล่า” ฉู่เฟิงพึมพำกับตัวเอง

        สำหรับคนผู้นี้ เขาไม่อาจประเมินความสามารถได้แต่พวกมนุษย์พิเศษเจ็ดแปดคนที่เขาได้สัมผัสมานั้นเขาจัดการได้ทั้งหมดก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

        เมื่อทำความคุ้นเคยกับวิธีการใช้งานแล้วฉู่เฟิงก็เก็บซ่อนปืนบาซูก้าดังเดิม

        เขากางแผนที่ออกดู แล้วเดินทางลึกเข้าไปในแนวเขา

        เครื่องหมายแต่ละอันที่ระบุบนแผนที่ล้วนเป็นตำแหน่งดั้งเดิมในเทือกเขาไท่หังซาน ไม่มีสักที่ที่อยู่ในเขตภูเขาบรรพกาล

        ฉู่เฟิงกับหวงหนิวเดินทางกันอย่างราบรื่น ไม่นานนักก็ถึงที่หมายแรกเป็นยอดเขาเขียวขจีที่ไม่ได้สูงจากระดับน้ำทะเลมากนัก

        บนเขา ต้นไม้บางเบา พอมีต้นสนเก่าแก่อยู่บ้าง หินปูนระเกะระกะ

        บนแผนที่มีเครื่องหมายระบุไว้ เขียนว่า ‘เก็บแล้ว’ 

        ฉู่เฟิงเดาว่า ที่ตรงนี้น่าจะเคยปรากฏลูกไม้วิเศษขึ้น หากว่าถูกเก็บไปแล้วแต่เขาก็ยังมาดูสักหน่อย เผื่อว่าจะยังพอมีอยู่บ้าง

        หวงหนิวมาถึงก็จ้องแต่ต้นไม้ไม่วางตา

        ฉู่เฟิงเองก็เห็นเช่นกัน มันดูแตกต่าง เขียวขจี มีแสงเรืองรองทั้งยังมีกลิ่นอายความมีชีวิตชีวาโอบล้อม

        เมื่อดูให้ละเอียดแล้ว มันคือต้นผักกาดน้ำเล็กเป็นต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ดาษดื่นข้างทาง มองไปทางไหนก็เจอ

        ต้นผักกาดน้ำเล็ก ใบเป็นทรงรี มีรอยคลื่นชัดเจนมากมายต้นหญ้านี่ออกผลด้วยเหรอ?

        “มีบางอย่างแปลกไป เทียบกับต้นผักกาดน้ำเล็กทั่วไปแล้วต้นไม้นี่ใบหนากว่าปรกติ มันดูเขียวสดใสแวววาวอย่างกับแกะสลักมาจากหยกสีเขียว”ฉู่เฟิงเอ่ย

        น่าเสียดาย ที่ลูกไม้ถูกเก็บไปแล้ว บนต้นยังเห็นก้านขั้วอยู่เลยไม่รู้ว่ามันมีความพิเศษอย่างไร

        แกรก!

         ขณะที่ฉู่เฟิงกำลังครุ่นคิด หวงหนิวก็ก้มลงไปกัดต้นหญ้าต้นนั้นงับอีกไม่กี่ทีก็ฟาดเกลี้ยงไม่เหลือหลอ

        “หนิวหมัวหวัง!” ฉู่เฟิงโมโหทันที

        หวงหนิวหันมาปรายตามองเขา หมายความว่า ทำไม?

        “ให้วัวกินต้นโบตั๋น เสียของจริงๆ ให้ตาย แกกินเข้าไปได้ยังไงหา?!”ฉู่เฟิงถลึงตา คนของเทียนเสินเซิงอู้ยังไม่กล้าทำลายต้นไม้นี่เลยคงตั้งใจเก็บไว้รอดูว่ามันจะออกผลอีกหรือไม่

        เพราะเขาเองก็คิดเช่นเดียวกัน กะว่าทิ้งเวลาอีกสักหน่อยค่อยมาดู

        สีหน้าหวงหนิวไร้ซึ่งความรู้สึกผิด มันเขี่ยที่พื้นบอกต้นหญ้าธรรมดากลายพันธุ์ ออกผลได้แค่ครั้งเดียว

        ฉู่เฟิงอึ้ง แอบร้องเสียดายในใจ

        หวงหนิวแยกเขี้ยวหัวเราะเยาะ

        “หัวเราะอะไรหา?” ฉู่เฟิงถลึงตาใส่มัน

        คราวนี้หวงหนิวเขียนตัวอักษรมากขึ้นอีกหน่อยมันบอกความลับบางอย่างให้เขารู้

        โลกกำลังเปลี่ยนแปลงรากเหง้าใต้ดินนับไม่ถ้วนล้วนรอคอยที่จะงอกเงยขึ้นมาใหม่!

        “รอที่จะงอกใหม่ แกหมายความว่ายังไง หมายถึงพวกพันธุ์ไม้โบราณที่ยังคงเหลือรอดมาจนทุกวันนี้น่ะเหรอ?” ฉู่เฟิงเค้นถาม

        “โอกาสแบบพันปีจะมีสักครั้ง” หวงหนิวปล่อยมาอีกประโยคจากนั้นไม่พูดอะไรอีก

        ฉู่เฟิงยังจำได้ ก่อนหน้านี้หวงหนิวเอ่ยถึงความลับน้อยแสนน้อยมันวางแผนการใหญ่ เรียกได้ว่ามันมายังที่นี่เพื่อบรรลุการเป็นเทพรุ่นบุกเบิกด้วยซ้ำ!

        “เกี่ยวกับรากเหง้าที่รอวันงอกพวกนั้นด้วยไหมนะ?”เขาเดา

        เขาเหม่อไปสักพัก โลกใบนี้ดูจะมีความลับอยู่มากมายมากเสียจนสัตว์ประหลาดพวกนั้นอยากจะทะยานออกมา

        ต่อมา ฉู่เฟิงขุดรากของต้นผักกาดน้ำเล็กขึ้นมา ก็ในเมื่อมันไม่มีลูกไม้วิเศษออกมาอีกแล้วงั้นก็ไม่ต้องเกรงใจกันละ อยากรู้จริงๆ ว่ามันต่างกันอย่างไร ทำไมถึงกลายพันธุ์ได้

        “เห!”

        แล้วเขาก็ได้เห็นจริงๆ ดินที่ติดอยู่กับรากนั้นค่อนข้างพิเศษเล็กขนาดประมาณเล็บมือ ทว่ากลับถูกรากแปลกประหลาดนั้นพันเกี่ยว

        ก้อนดินสีม่วง เรืองแสงหน่อยๆ อย่างกับเป็นเม็ดทราย

        “หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ต้นผักกาดน้ำเล็กกลายพันธุ์?” เขาชักสงสัย

        หวงหนิวก็เข้ามามุงด้วย แต่มันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

        “ช่างมันเถอะ เก็บไปก่อนแล้วกัน”

        จากนั้น พวกเขาก็ไปอีกสามที่ ซึ่งก็ล้วนพบเจอต้นไม้กลายพันธุ์แต่น่าเสียดายที่ลูกไม้ถูกเก็บไปนานแล้ว

        ที่ฉู่เฟิงค้นพบอย่างน่าประหลาดใจก็คือ ที่รากของต้นไม้ทุกต้นล้วนมีก้อนดินขนาดเล็บมือที่ส่องแสงเรืองรอง บางก้อนสีแดง บางก้อนสีน้ำเงินแตกต่างจากก้อนดินทั่วๆ ไป

        ก้อนดินพิสดารพวกนี้ ล้วนถูกรากต้นไม้เกี่ยวพันไว้อย่างกับว่ามันมีพลังพิเศษบางอย่าง

        เขารวบรวมได้สี่ก้อนที่มีสีใกล้เคียงกัน จากนั้นค่อยๆ ห่ออย่างระมัดระวัง

        “มีดินพวกนี้ เมล็ดพันธุ์สามเมล็ดของฉันก็น่าจะงอกได้นะ”ฉู่เฟิงค่อนข้างตื่นเต้น เขาอยากรู้จริงๆ ว่ามันจะงอกออกมาเป็นต้นอะไร

        เขาคาดหวังอย่างมาก โดยเฉพาะเมื่อที่มาที่ไปของมันก็ไม่ธรรมดาจากกล่องหินลึกลับที่เชิงเขาคุนหลุนเชียวนะ

        ฉู่เฟิงกางแผนที่ ยังมีจุดสำคัญอีกที่ที่ยังไม่ได้ไปทั้งยังเป็นตำแหน่งตรงกลางแผนที่ วาดไว้ด้วยสัญลักษณ์หัวกะโหลกสีดำ

        มันหมายความว่าอันตรายอย่างถึงที่สุดหรือเปล่า?

        จากข่าวที่หลุดออกมาว่า บนเขาไท่หังซานมีต้นไม้พิสดารที่ออกผลแล้วหากยังไม่สุกงอม เรื่องนี้ทำให้มนุษย์พิเศษพากันแตกตื่นทั่วสารทิศ

        ฉู่เฟิงสงสัยว่า ตำแหน่งของหัวกะโหลกสีดำนี้จะเป็นตำแหน่งของต้นไม้พิสดาร

        “นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว น่าจะมีมนุษย์พิเศษเดินทางกันมาเยอะแล้วนะอีกไม่นาน เขาไท่หังซานคงเต็มไปด้วยยอดฝีมือ ยากที่จะหลีกเลี่ยงการปะทะ”ฉู่เฟิงคาดเดา

        เขาเรียกหวงหนิวให้เดินทางต่อ อยากตรวจดูให้ละเอียด หากเวลาพอเหมาะพอเจาะล่ะก็เขาก็อยากจะร่วมวงด้วยเหมือนกัน

        ระหว่างทาง เขาพบร่องรอยของมนุษย์พิเศษอยู่บ้าง จึงเลี่ยงอย่างระมัดระวัง

        ลูกไม้นั่น ขนาดยังไม่สุกงอมดี เหตุการณ์ยังเป็นขนาดนี้ถ้าผ่านไปอีกหลายวันจะขนาดไหน? ที่ตรงนี้พายุคงโหมเริงแรงมนุษย์พิเศษจากทั่วแผ่นดินต่างดาหน้ามาเพื่อฟาดฟันแย่งชิง

        แน่นอน ข่าวลืออย่างนี้ย่อมดึงดูดยอดฝีมือระดับสุดยอดอย่างเทพปีกเงินหรือเทพวัชระอย่างแน่นอน!

        “ทำไมถึงเป็นที่นี่ล่ะ?” ฉู่เฟิงแปลกใจ

        เขางูขาว!

        ตรงนี้เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความลึกลับซับซ้อนแห่งหนึ่งในภูเขาไท่หังซาน

        เล่ากันว่า มีงูขาวตัวหนึ่งบำเพ็ญเพียรจนสำเร็จมรรคผลมีชีวิตอยู่ไม่รู้เนิ่นนานเท่าใด จนวันนี้ก็ยังมีเรื่องเล่าขานของมันอยู่

        แต่ก็มีคนจำนวนมากที่ไม่เชื่อเพราะคนที่เห็นกับตาก็ต่างเสียชีวิตไปร่วมสิบปีแล้ว จากคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่งูตัวนั้นตัวใหญ่มาก ลำตัวยาวอย่างต่ำก็ร้อยเมตร

        ใครมันจะไปเชื่อ? ในป่าดิบชื้นงูอนาคอนดาที่ใหญ่ที่สุดยังยาวแค่สิบเมตร

        “มีคนมา ระวัง!” ฉู่เฟิงลากหวงหนิวซ่อนตัว

        มีมนุษย์พิเศษเฝ้าอยู่ตรงทางขึ้นเขา อีกอย่าง เจอคนรู้จักเสียด้วยจั่วจวิ้น

        “ให้ตายสิ ต้นไม้พิสดารนั่นอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย!” ฉู่เฟิงครุ่นคิดแผนการ