ระบบปรมาจารย์เรื่องลี้ลับ : ปราบผีด้วยแต้มสยองขวัญ

บทที่ 38 คงไม่ใช่ว่าลุกจากเตียงไม่ได้แล้วหรอกนะ?

​

​"'อะไรนะ?! ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านคือสุสานคนไร้ญาติงั้นเหรอ?!' เมื่อเฉินไห่ได้ยินคำพูดนี้ เขารู้สึกเหมือนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ เขาคิดในใจว่า หรือว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกอย่างจะเป็นเรื่องโกหก?

​

​ที่แท้ตัวเองอาศัยอยู่ในสุสานคนไร้ญาติมาตลอดอย่างนั้นหรือ? 'ไม่ เป็นไปไม่ได้! อาจารย์ดีกับฉันขนาดนั้น...' เฉินไห่เกือบจะสติหลุด

​

​เขาคำรามออกมาด้วยความคลุ้มคลั่งว่า 'ปรมาจารย์ถัง! คุณรีบไปดูกับผมเดี๋ยวนี้' พูดจบ ทั้งสองก็มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน

​

​สิ่งที่น่ามหัศจรรย์คือ แม้ปรมาจารย์ถังจะตาบอด แต่ใจของเขาไม่บอด ฝีเท้าของเขามั่นคงและว่องไวราวกับเทพเซียน

​

​เฉินไห่พาปรมาจารย์ถังมาถึงทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน และพบว่าร้านค้าที่คุ้นเคยได้เปลี่ยนรูปร่างไปแล้ว ที่นี่กลายเป็นสถานที่ที่หลุมศพโดดเดี่ยวเรียงรายกันอยู่จริง ๆ เป็นสุสานคนไร้ญาติจริง ๆ

​

​ปรมาจารย์ถังใช้ไม้เท้าแตะพื้นเบา ๆ สัมผัสได้ถึงลมปีศาจที่พัดโหมกระหน่ำ ซึ่งเป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานของเขา

​

​ปรมาจารย์ถังกล่าวว่า 'ดูสิ จะมีร้านขายโลงศพที่ไหนกัน หลายปีมานี้เธออาศัยอยู่บนหลุมศพมาตลอดน่ะ เจ้าหนู!'

​

​ใบหน้าของเฉินไห่ซีดเผือดราวกับคนตาย เขาทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความทำอะไรไม่ถูก ทันใดนั้นปรมาจารย์ถังก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงรีบถามว่า 'รีบบอกมา อาจารย์ของเธอชื่ออะไร?'

​

​เฉินไห่ค่อย ๆ เอ่ยปากตอบ 'อาจารย์ของผม... อาจารย์ของผมชื่อหลี่กวง'

​

​หัวใจของปรมาจารย์ถังกระตุกวูบ สีหน้าเต็มไปด้วยความตระหนก! เขารีบถามซ้ำ 'เมื่อกี้เธอบอกว่าอาจารย์ชื่ออะไรนะ?'

​

​เฉินไห่ตอบอย่างเหม่อลอย 'ผมบอกว่าอาจารย์ของผมชื่อหลี่กวง'

​

​ปรมาจารย์ถังอุทานลั่น 'หลี่กวงตายไปนานแล้ว! ในเหตุการณ์ไฟไหม้ป่าเมื่อยี่สิบปีก่อน หลี่กวงถูกไฟคลอกตายไปแล้ว!' สิ้นคำพูดนี้ โลกของเฉินไห่ก็พังทลายลง

​

​วินาทีต่อมา ร่างกายของเขาก็กลายเป็นจุดแสงนับไม่ถ้วน และค่อย ๆ เลือนหายไปในอากาศด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

​

​ปรมาจารย์ถังเข้าใจได้ในทันที ที่แท้เฉินไห่ไม่ใช่คนเป็น แต่เป็นทารกที่ถูกไฟคลอกตายในเหตุการณ์ไฟไหม้ป่าเมื่อยี่สิบปีก่อน

​

​หลายปีที่ผ่านมา เขาถูกหลี่กวงใช้วิชาลับบำรุงวิญญาณเลี้ยงดูจน 'เติบโต' จนกระทั่งวันนี้ มีผู้มีวิชาเดินทางผ่านมาที่สุสานคนไร้ญาติแห่งนี้ เห็นไออาฆาตพวยพุ่ง จึงลงมือทำลายม่านวิญญาณ และผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์ด้วยการสังหารวิญญาณของหลี่กวง จึงทำให้สุสานคนไร้ญาติกลับคืนสู่สภาพเดิม เฉินไห่ที่ไม่เคยรู้ตัวว่าตัวเองตายไปแล้วเพิ่งจะมารู้สึกตัวในภายหลัง และวิญญาณก็สลายไปในชั้นบรรยากาศ...

​

​เรื่องแรกของวันนี้ แยกคนแยกผีไม่ออก จบลงเพียงเท่านี้ครับ"

​

​จางหยางปาดเหงื่อที่หน้าผากแล้วถอนหายใจ ต้องยอมรับเลยว่า ระบบของเขาไม่เว้นแม้แต่ค่าความสยองขวัญของตัวเองด้วยซ้ำ มันเก็บค่าความสยองขวัญจากตัวเขาเองมานิดหน่อยด้วยในค่ำคืนนี้

​

​เวลาบ้าคลั่งขึ้นมา ขนาดตัวเองยังกลัวเลย

​

​และในขณะนี้ หลังจากเล่าเรื่องจบ จางหยางก็เหลือบมองข้อมูลค่าความสยองขวัญในระบบหลังบ้าน

​

​เพียงแค่เรื่องสยองขวัญเรื่องเดียวนี้ เขาสามารถเก็บค่าความสยองขวัญได้ถึงเจ็ดหมื่นแต้ม และจางหยางก็ทำภารกิจเก็บค่าความสยองขวัญหนึ่งแสนแต้มได้สำเร็จแล้ว

​

​[ตรวจสอบค่าความสยองขวัญ : ค่าความสยองขวัญปัจจุบันของโฮสต์คือ 113,658 แต้ม]

​

​[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจแรกสำเร็จ ได้รับโอกาสสุ่มรางวัล : 1 ครั้ง]

​

​[โฮสต์ต้องการสุ่มรางวัลตอนนี้เลยหรือไม่?]

​

​จางหยางคิดว่าตอนนี้ยังไลฟ์สดอยู่ จึงพูดว่า "เอาละครับผู้ชม ถึงเวลาพักประจำวันแล้ว เราพักกันสักครู่ แล้วเจอกันอีกครั้งในยี่สิบนาทีครับ"

​

​ในขณะเดียวกัน ข้อความในแชทก็ไหลรัว

​

​[บ้าเอ๊ย ขวัญเสียหมดเลย]

​

​[เอ่อ ๆ ๆ ทำไมปกติพักสิบห้านาทีแท้ ๆ แต่วันนี้ยี่สิบนาทีล่ะ? นายกินยาผิดซองหรือเปล่า?]

​

​[ความแค้นที่ถูกแย่งแฟนไปทำให้ไม่อาจอยู่ร่วมโลกได้จริง ๆ...]

​

​[คนข้างบนเลิกแย่งได้แล้ว วัน ๆ มีแต่แย่ง ๆ ๆ แย่งบ้าอะไรนักหนา?]

​

​[แม่เจ้า ฉันยังไม่หลุดจากเงามืดของเรื่องที่แล้วเลย]

​

​[แม่ถามว่าทำไมฉันดูไลฟ์ไปร้องไห้ไป สตรีมเมอร์ชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจให้ฉันด้วย!]

​

​ของขวัญต่าง ๆ ก็ถูกส่งมาอย่างบ้าคลั่ง

​

​[หวังลี่หงแห่งจิงโจว ส่ง จรวด สิบลำให้ห้องไลฟ์ของคุณ พร้อมส่งข้อความปักหมุด : สนับสนุนสตรีมเมอร์ตลอดไป สู้ ๆ นะ!]

​

​[เผิงอวี้เยี่ยนบ้านนา ส่ง เรือสำราญ หนึ่งลำให้ห้องไลฟ์ของคุณ พร้อมส่งข้อความแชท : รอเรื่องต่อไปของท่านบรรพบุรุษ ลองเล่าเรื่องตำนานเมืองดูบ้าง]

​

​[โคล่าหอมหวาน ส่ง จรวด หนึ่งลำให้ห้องไลฟ์ของคุณ พร้อมส่งข้อความแชท : แค่อัศวินคนหนึ่งมาเล่าเรื่อง ฉันที่เป็นราชาคนนี้ยังไม่พูดอะไรเลย สตรีมเมอร์เล่าอะไรก็ฟังไปเถอะ จะเรื่องมากไปเพื่ออะไร]

​

​[อาบาอาบา : ส่ง เครื่องบิน หนึ่งลำให้ห้องไลฟ์ของคุณ พร้อมส่งข้อความแชท : พี่โคล่าพูดถูก พวกเราที่เป็นราชาไม่เห็นพูดอะไรเลย วัน ๆ เลือกเยอะจัง อยากดูก็ดู ไม่อยากดูก็ไสหัวไป]

​

​...

​

​จางหยางเดินออกจากห้องนอน ผ่านห้องนั่งเล่น เข้าไปในห้องน้ำ แล้วปิดประตูตามหลัง ต่อไปเขาจะทำพิธีกรรมที่ลึกลับและยิ่งใหญ่ นั่นคือการสุ่มรางวัลจากวงล้อ เพราะนี่เป็นการทำภารกิจระบบสำเร็จครั้งแรก เขาคิดว่าดวงในการสุ่มรางวัลคงไม่แย่นัก

​

​[โฮสต์กำลังสุ่มรางวัล]

​

​[หลังจากนี้สามวินาที เข็มจะเริ่มหมุนโดยอัตโนมัติ]

​

​[เมื่อโฮสต์นึกคำว่า 'หยุด' ในใจ เข็มจะหยุดหมุน]

​

​จางหยางเห็นเข็มในหัวค่อย ๆ หมุน จึงนึกในใจว่า หยุด

​

​เข็มสีขาวค่อย ๆ เคลื่อนที่ จนกระทั่งหยุดสนิทในที่สุด เขาถึงกับตกใจ พระเจ้า นี่นายไม่ได้กุมความลับหลักของบริษัทพี่นกเพนกวิน[*1]ไว้หรอกนะ?

​

​เพราะเขาเห็นว่าบนวงล้อมีช่อง 'ขอบคุณที่ใช้บริการ' อยู่ด้วย นี่มันหลอกกันชัด ๆ โชคดีที่ไม่มีอะไรน่ากังวล เข็มหมุนผ่านช่องขอบคุณที่ใช้บริการไป และหยุดลงที่อาวุธชิ้นหนึ่ง

​

​[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สุ่มได้อาวุธเทพ : กระบี่จ้านหลู]

​

​[กระบี่จ้านหลู : อาวุธเทพโบราณ]

​

​[พลังทำลาย : ระดับ S]

​

​[สามารถควบคุมกระบี่บินได้หรือไม่ : ได้]

​

​[มีวิญญาณกระบี่หรือไม่ : มี]

​

​[เพียงแค่นึกในใจ กระบี่จ้านหลูจะปรากฏขึ้นในมือข้างที่ถนัด และหากนึกว่า 'เก็บ' กระบี่จ้านหลูจะซ่อนตัวเข้าไปในจุดชีพจรระหว่างคิ้วของโฮสต์โดยอัตโนมัติ]

​

​[หากจัดหาโอสถปลุกวิญญาณกระบี่ให้กระบี่จ้านหลู จะสามารถปลุกวิญญาณกระบี่จ้านหลูได้]

​

​[คำแนะนำ : หากต้องการซื้อโอสถปลุกวิญญาณกระบี่ สามารถใช้ค่าความสยองขวัญแลกได้ในร้านค้าสยองขวัญ]

​

​จางหยางนึกในใจว่า 'กระบี่จ้านหลู' และทันใดนั้น กระบี่ยาวที่ส่องแสงก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในมือขวา

​

​พระเจ้าเถอะ ถึงกับเป็นอาวุธเทพระดับเรืองแสงเลยเหรอ?

​

​เขานึกในใจอีกครั้งว่า 'เก็บ' กระบี่ยาวก็หายวับไปทันที กลายเป็นแสงสีทองพุ่งเข้าสู่ระหว่างคิ้วของจางหยาง เขาไม่มีความรู้สึกไม่สบายตัวใด ๆ เพียงแต่ในใจรู้สึกมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย

​

​ในตอนนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้น

​

​สวีเจียวถามเบา ๆ "จางหยาง เสร็จหรือยัง?"

​

​จางหยางรีบเปิดก๊อกน้ำล้างมือลวก ๆ แล้วปิดก๊อกน้ำพร้อมตอบว่า "เสร็จแล้ว ๆ ผมกำลังออกไป"

​

​เมื่อเขาออกมา พบว่าสีหน้าของสวีเจียวดูขัดเขินเล็กน้อย เขาจึงถามว่า "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

​

​สวีเจียวตอบอย่างเขินอาย "ปวดท้องนิดหน่อย เดี๋ยวคุณอาจจะต้องไลฟ์ไปก่อนนะ ถ้าฉันดีขึ้นแล้วจะเข้าไปเอง"

​

​จางหยางถามว่า "เอ่อ หรือว่าวันนั้นของเดือนมาเหรอ?"

​

​สวีเจียวส่งเสียงงอน แล้วผลักเขาออกจากห้องน้ำทันที ก่อนจะหมุนตัวเข้าไปล็อกประตู

​

​...

​

​หลังจากสูบบุหรี่คนเดียวจนหมดมวน และดูนาฬิกาข้อมือ เวลาก็ใกล้จะถึงแล้ว จางหยางจึงกลับมาที่หน้าคอมพิวเตอร์

​

​"สวัสดีครับผู้ชมทุกท่าน สตรีมเมอร์กลับมาแล้วครับ เรามาต่อกันที่เรื่องสยองขวัญเรื่องที่สองของวันนี้กันเลย" จางหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

​

​ผู้ชมที่ช่างสังเกตบางคนส่งข้อความถามว่า [พี่สวีเจียวล่ะ สตรีมเมอร์ ๆ คุณเอาพี่สวีเจียวไปซ่อนไว้ที่ไหน?]

​

​"เอ่อ ทุกคนอย่าเพิ่งรีบครับ พี่สวีเจียวของพวกคุณจะปรากฏตัวในเร็ว ๆ นี้ เรามาฟังเรื่องเล่ากันก่อนดีกว่า" เขาพยายามเปลี่ยนเรื่อง

​

​[เฮ้ คงไม่ใช่ว่าลุกจากเตียงไม่ได้แล้วหรอกนะ?]

​

​[พระเจ้า สตรีมเมอร์ได้กำไรเลยนะเนี่ย ถือว่านายร้ายมาก]

​

​[ฮือ ๆ ๆ จากนี้ไปฉันจะปิดตายหัวใจไม่รักใครอีกแล้ว]

​

​จางหยาง: "..."

​

​แฟนคลับของเขานี่หาวิธีใส่ร้ายคนอื่นได้เก่งจริง ๆ

​

​[*1] เป็นคำแสลงบนอินเทอร์เน็ตประเทศจีน พี่นกแพนกวินส่วนมากจะสื่อถึงบริษัทไอทีชื่อดังของจีน