ด้านในมิติตรงปากทางเข้า ลั่วอู่หลินกวาดสายตามองไปรอบๆด้วยสนใจ ป่าไม้ดูโบราณไอปราณหนาแน่นช่างเหมาะกับการเป็สถานที่บ่มเพาะพลังยิ่งนัก ชายหนุ่มมองไปยังหอคอยขนาดใหญ่ใจกลางมิติใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางและทะยานร่างบินไปยังสถานที่นั้นในทันที สถานที่ๆโดดเด่นเช่นนี้คงจะเป็สถานที่ๆทุกคนรวมตัวกันเป็แน่แท้
"นี่น้องชายเมื่อครู่ข้าเห็นท่านยายของเข้ามองเ้าด้วยแววตาที่ผิดแปลกไปจากคนอื่น เ้าว่านางจะจำเ้าได้หรือไม่"ไฉ่เยว่เอ๋อกล่าวถามในขณะที่ลั่วอู่หลินกำลังเดินทาง
"เอ๋ คงไม่หรอก ข้าลบกลิ่นอายตัวเองเกือบหมดเลยนะ อีกทั้งยังไม่เผยจุดเด่นให้ท่านยายได้เห็นแล้วท่านจะรู้ว่าเป็ข้าได้อย่างไร"ลั่วอู่หลินกล่าวอย่างมั่นใจเพราะเขาได้เตรียมการทุกอย่างมาหมดแล้ว
"หึ อย่าดูถูกสัญชาตญาณของผู้หญิงเชียว นางเลี้ยงเ้ามาั้แ่เด็กอาจจะมีสายสัมพันธ์อะไรบางอย่างที่ทำให้นางล่วงรู้ก็ได้ ดังนั้นเมื่อออกไปก็อย่าลืมกลบจุดเด่นทั้งหมดด้วยโดยเฉพาะดวงตานั่น"
"ข้าเข้าใจแล้ว"คำพูดของไฉ่เยว่เอ๋อทำให้ลั่วอู่หลินหวั่นใจเล็กน้อย หากท่านยายของเขาล่วงรู้ชายหนุ่มก็ไม่ได้กังวลอะไร เพราะถึงอย่างไรท่านยายก็ไม่เคยคิดจะใช้ประโยชน์จากตัวเขาของอยู่แล้ว แค่ตอนนี้ชายหนุ่มไม่รู้จะอธิบายให้นางฟังอย่างไรดีก็เท่านั้น
ลั่วอู่หลินใช้เวลาไม่นานก็มาถึงยังหอคอยสีทองที่ตอนนี้ประตูเปิดอ้าอยู่ เขาไม่รั้งรอพุ่งทะยานเข้าไปเสียดื้อๆโดยไม่ต้องตรวจสอบสิ่งใดเนื่องจากมีความมั่นใจที่เปี่ยมล้น
ดวงตาสีแดงกลายเป็ประกายสีม่วงเนื่องจากไม่อยากให้คนในราชวงศ์ลั่วจำเขาได้ เมื่อทะยานร่างเข้าไปสิ่งที่ลั่วอู่หลินเห็นคือสนามหญ้าที่เต็มไปด้วยเืพร้อมกับกลุ่มคนทีนั่งฟื้นฟูพลังกันอย่างบ้าคลั่ง
"นี่คือหอคอยแห่งการทดสอบ ดูเหมือนพวกเขาจะเจอศึกหนักไม่น้อยเลยทีเดียว"ไฉ่เยว่เอ๋อกล่าวเพื่อไขข้อข้องใจของชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังมองไปที่ราชวงศ์ลั่วด้วยความเป็ห่วงที่มากล้น
เมื่อเห็นว่าทั้งพี่ชายและคนรักของตนยังปลอดภัยชายหนุ่มก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาในทันที ดวงตาสีม่วงกวาดมองไปโดยรอบมิติที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความบิดเบี้ยว เพียงแค่สามลมหายใจทั้งมิติก็กลายเป็ดังทะเลเพลิงที่น่าหวาดกลัวพร้อมกับโครงกระดูกนับหมื่นตนที่โผล่ออกมา ผู้คนด้านล่างที่ตอนนี้ยังไม่รับรู้ถึงการมาของเขาพากันลุกขึ้นและตั้งท่าเตรียมต่อสู้ แววตาของคนเกือบทั้งหมดที่นี่เห็นได้ชัดเลยว่าเด็ดเดี่ยวและกล้าหาญ
"นี่คือบททดสอบงั้นหรือ เช่นนั้นข้าจะรีบจบหมดให้เร็วที่สุด"
"หนึ่งหยดเหมันต์ผนึกเทวา"ลั่วอู่หลินเอ๋ยปาก เกล็ดหิมะในมือของเขาล่วงหล่นลงสู่พื้นก่อนจะแพร่ขยายไอเย็นแช่แข็งสรรพสิ่งที่เขา้าซึ่งในที่นี้คือโครงกระดูกทั้งหมดหรือแม้กระทั้งเปลวเพลิงก็ยังไม่ใช่ข้อยกเว้น
"คลื่น!!!"
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน"คนทุกต่างอุทานขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนกอ้าปากค้างกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกๆสิ่งเกิดขึ้นเร็วมากยังไม่ถึงสามลมหายใจด้วยซ้ำจากเดิมที่เคยเป็พื้นที่ๆเต็มไปด้วยเปลวเพลิงตอนนี้กลับโดนแช่แข็งไปเสียดื้อๆ ใครกันที่ทำเื่เช่นนี้และความสามารถแบบนี้ใช่รุ่นเยาว์แน่หรือ
"คาราวะนายท่าน"หลันฮ่าวและหลันเหม่ยอิงหันไปทางลั่วอู่หลินพร้อมกับคุกเข่าลง นี่ทำให้จิตใจของทุกคนเต้นโครมครามเป็ร้อยเท่าพันทวี และค่อยๆหันตามทั้งสองคนอย่างอดไม่ได้ ภาพที่พวกเขาเห็นคือชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนอากาศเส้นผมสีเงินดวงตาสีม่วงทอประกายดูน่าหลงไหลเป็อย่างมาก แม้จะอยู่ภายใต้หน้ากากแต่พวกเขาก็เดาได้ว่าหน้าตาของชายหนุ่มคนนี้จะต้องหล่อเหลาราวเทพจุติอย่างแน่นอน
ลั่วอู่หลินพยักหน้าให้กับคนของตนเองทั้งสอง แต่ยังไม่ทันได้กล่าวทักทายใดๆตอนนั้นเอง ร่างเงาสีทองก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าของเขาก่อนที่จะกลายเป็ชายหนุ่มรูปงามที่ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่เครื่องประดับมีค่ามากมาย
"ระดับจักรพรรดิขั้นต้นด้วยอายุสิบหกปี ต่อให้ตายนับหมื่นชาติก็คงจะไม่เจอคนแบบเ้าอีกแล้ว"ชายปริศนาเมื่อปรากฏตัวขึ้นมาแล้วก็กล่าวในสิ่งที่ทำให้หัวใจทุกคนที่ได้ยินแทบจะหยุดเต้น อายุสิบหกปีระดับจักรพรรดิ?? นั่นมันพร์บ้าบออะไรกันเหตุใดถึงได้เย้ย์เช่นนี้
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ลั่วอู่หลินราวกับมองตัวประหลาดก็ไม่ปาน ส่วนทางด้านชายหนุ่มนั้นเมื่อถูกเปิดเผยอายุตัวเองก็รู้สึกไม่ค่อยชอบใจนัก
"เฮ้ๆ อย่ามองข้าเช่นนั้นสิ ที่ข้าต้องออกมาเช่นนี้เพราะว่าไม่สามารถใช้ตัวอะไรทดสอบเ้าได้ก็เลยมาทดสอบด้วยตัวเอง เ้าควรจะดีใจนะที่เทพแห่งโชคลาภเช่นข้ามาทดสอบเ้าไม่ใช่จะมาโทษข้าเช่นนี้"
"หึ เทพแห่งโชคลาภที่ไหนกัน เห็นได้ชัดเลยว่าท่านกำลังเล่นกับความโลภของคนอยู่ชัดๆมันเหมือนกับพวกเผ่ามารมากกว่า"ลั่วอู่หลินกล่าวราวกับไม่เกรงกลัวชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า คำพูดของเขาทำให้เทพแห่งโชคลาภพลันคิ้วกระตุกในทันที
"หนอยเ้าหนู เ้ากล้าเอาข้าไปเทียบกับเผ่าปีศาจหรือมารเชียวหรือ เดี๋ยวข้าก็ให้บททดสอบที่ยากที่สุดเสียเลยนี่!!"เทพแห่งโชคลาภกล่าวอย่างไม่ค่อยพอใจ ตัวเขาตอนนี้รู้สึกหมั่นใส้เ้าหนูที่อยู่ตรงหน้าของตนเองเล็กน้อยที่ยังคงสีหน้าเ็าได้ทั้งๆที่อยู่ต่อหน้าเทพเช่นเขา
"เอาเถอะจะทดสอบอะไรก็ทดสอบมา แต่ท่านคิดจะทำอย่างไรกับคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมดละ เห็นได้ชัดเลยว่าท่านเล่นงานพวกเขาจนแทบจะดูไม่ได้"ลั่วอู่หลินกล่าวออกไปเช่นนั้น เพราะเขารู้ว่านอกจากเขาแล้วตอนนี้เทพแห่งโชคลาภไม่ได้สนใจคนที่ที่อยู่ที่นี่อีกต่อไป ดังนั้นจึงมีแค่สองทางเลือกคือหนึ่งปล่อยทุกคนไป หรือสองฆ่าทุกคนทั้งหมดที่นี่
"เหอะๆก็ไม่ได้มีอะไรมาก บอกตามตรงถ้าเ้าไม่เข้ามาขวางคนพวกนี้ก็จะตายในบททดสอบที่สี่อยู่แล้ว แต่เมื่อไม่ตายงั้นก็ให้รางวัลแล้วส่งพวกเขากลับออกไปก็แล้วกัน เอาตามจำนวนที่กำจัดสัตว์อสูรของข้าไป"เทพแห่งโชคลาภสบัดมือ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนแต่มีแสงปกคลุมตัวเอาไว้ซึ่งแสงสีของมันก็แตกต่างกันไปตามจำนวนสัตว์อสูรที่ทุกคนฆ่า
"แสงเหล่านี้สีฟ้าคือฆ่าน้อยกว่าร้อยตัว สีม่วงฆ่ามากกว่าห้าร้อยตัว สีดำฆ่ามากกว่าหนึ่งพันตัว สีแดงฆ่าเกินสามพันตัว และสุดท้ายคือสีทองฆ่าเกินห้าพันตัว อีกทั้งความเข้มอ่อนของสียังแยกอีกด้วยว่าเกินกำหนดไปมากน้อยเพียงใด"เทพแห่งโชคลาภกล่าวอธิบาย
ในที่นี้คนส่วนใหญ่จะได้เพียงสีฟ้ากับสีม่วงเท่านั้น จะมีเพียงราชวงศ์บางคนเท่านั้นที่ได้สีดำ นั่นคือลั่วหยุนหยาง ลู่หงยี่ ลู่ฟางเย่ เมิ่งอี้หราน เมิ่งจินเหอ ส่วนลู่ฟางหนิงและไป่หลี่เอ๋อช่างโดดเด่นยิ่งกว่าใครเพราะพวกนางได้สีทองทั้งสียังเข้มมากอีกด้วยแสดงให้เห็นว่าพวกนางกำจัดศัตรูได้เกินห้าพันตัวไปเยอะมาก
"วาบ"
แสงสีเ่าั้ค่อยๆจางหายไปบริเวณแหวนมิติของทุกคน นั่นคือการส่งของรางวัลให้โดยไม่หวือหวาจนเกินไป แน่นอนว่าเกือบทุกคนต่างพอใจกับสิ่งที่ตนได้รับ แต่ทว่ากลับมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่พอใจกับให้ของรางวัลเช่นนี้เท่าไรนักแต่ไม่กล้าที่จะเอ๋ยปากออกมา เนื่องจากความหวาดกลัวในตัวตนทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า
"เอาละ เมื่อได้ของรางวัลแล้วพวกเ้าก็ไปเถอะ ข้าเบื่อหน้าพวกเ้าเต็มทนแล้ว"เทพแห่งโชคลาภโบกมือประตูก็พลันปรากฏขึ้นมาทำให้ทุกคนรีบวิ่งกันออกไปด้วยความเร่งร้อนราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจอย่างไรอย่างนั้น
ลู่ฟางหนิงและลู่ฟางเยว่หันไปมองที่ชายหนุ่มสวมหน้ากากด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เห็นได้ชัดเลยว่าเพิ่งเคยพบเจอกันครั้งแรกแต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
"ท่านพี่ไปเถอะ ประเดี๋ยวประตูจะเปิดซะก่อน"ลู่หงยี่ะโเรียก นางและว่าที่สามีอย่างลั่วหยุนหยางตอนนี้อยู่หน้าประตูแล้ว
"ไปกันเถอะเ้าค่ะ"
"อืม"
สองพี่น้องลู๋หันกายและวิ่งออกไปในทันที ลั่วอู่หลินที่เห้นเช่นนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ "หลันฮ่าว หลันเหม่ยอิง พวกเ้าไปคุ้มกันพวกนางตามเดิม หากมีใครคิดปล้นของรางวัลจากนางก่อนจะออกไปจากที่นี่ละก็ฆ่าให้หมด"
"ขอรับ/เ้าค่ะ"
สองพี่น้องพากันพุ่งทะยานออกไปในทันที ทั้งสองเองก็ได้รางวัลเช่นเดียวกันอีกทั้งยังเป็สีดำเหมือนกับพวกลั่วหยุนหยาง
เมื่อสองพี่น้องออกจากหอคอยแล้ว ในที่นี้เหลือเพียงเทพแห่งโชคลาภและลั่วอู่หลินเท่านั้น บรรยากาศช่างเงียบงันผิดกับเมื่อครู่ที่มีแต่เสียงฮือฮา
"งั้นเรามาเริ่มกันเลย ส่วนการทดสอบของเ้าคือสิ่งนี้"เทพแห่งโชคลาภผายมือ วิหคขนาดใหญ่ตัวสีทองอร่ามปรากฏขึ้นด้านหลังของเขา
"วิหคทองคำหลิวเอ๋อร์ของข้าเอง เพียงแค่เ้ารับมือมันได้หนึ่งก้านธูปก็ชนะไปเลย"ลั่วอู่หลินที่ได้ยินพลันตีสีหน้าเคร่งขรึมในทันที แบบนี้ไม่ดีแน่ ดูเหมือนว่าวิหคตนนี้จะไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้นอีกฝ่ายคงจะไม่จำกัดเวลาเพียงเท่านี้เป็แน่แท้
3K
