ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

อี้เฉินพาหลินเฟยไปที่สำนักมังกร นี้ก็หนึ่งปีแล้วสินะที่จากไปจากสำนักนี้

เขานำป้ายสำนักมังกร ออกไปให้ผู้คุมกฎของสำนักมังกร

ศิษย์ใหม่หลายๆ คนแปลกใจนั้นใคร พวกเขาไม่เคยเห็นชายหนุ่มนี้มีมาก่อน

ลูกศิษย์บางคนยังหัวเราะเยาะ การแต่งกายของอี้เฉิน อี้เฉินใส่ชุดผ้าป่านหยาบเหมือนสามัญชน แม้แต่ปราณพลังยังไม่มี

อี้เฉินบอกผู้คุมกฎ "ข้าอยากพบเจ้าสำนัก" เขาไม่อยากเสียเวลาอีก

ศิษย์หลายคนได้ยินยังอดขำไม่ได้ "เป็นผู้ใดกล้าพบเจ้าสำนักไม่เจียมตัวเสียเลย"

อี้เฉินไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไปเขาระเบิดปราณพลังทั้งหมด

ไม่ซ่อนพลังอีกต่อไป

ส่งเสียงเข้าไปในสำนักเป็นปราณพลังเข้าไป เสียงนั้นกึกก้อง

สะท้านใจคน บางคนถึงกับแก้วหูฉีกเลือดไหลซึม

ผู้อาวุโสหลายคนออกจากขั้นพลังมาหน้าสำนัก

พวกเขารู้สึกได้ถึงพลังของขั้นนภา ที่อี้เฉินสำแดงเข้ากดดันแม้กระทั่งผู้อาวุโสชราในสำนักยังต้องมาดู

แม้แต่ศิษย์ต่างๆ ที่มาดูหลายคนแปลกใจนั้นใคร เด็กหนุ่มอายุ17 หน้าตาหล่อเหลา ผมสีขาวปลิวไสว

แต่ปราณพลังกลับแปลกประหลาด ไม่นานผู้อาวุโสจึงเอ่ยถาม

"เจ้ามาทำอะไรคงไม่คิดมาก่อความวุ่นวายในสำนักมังกรหรอกกระมัง"

"ข้าก็เป็นศิษย์สำนักมังกร"

เขาโยนป้ายสำนักออกไปให้ผู้อาวุโสชราในสำนักดู

"เจ้า เจ้า ยังไม่ตายหรือ นี้ก็ผ่านไป1ปีแล้ว"

ผู้อาวุโสบางคนเริ่มจำอี้เฉินได้ "ว่ามาเจ้ามีธุระอะไร

พวกท่านช่วยรับนางเข้าสำนักได้หรือไม่ ถือเป็นตัวแทนของข้าถ้านางเป็นอะไรขึ้นมาข้าจะมาคิดบัญชี"

"เจ้า เจ้า กล้าข่มขู่พวกเราสำนักมังกรงั้นหรือ"

ผู้อาวุโสหลายคนเดือดดาลแต่ก็ต้องยอมรับฤทธิรณอี้เฉินหากอยู่ขั้นนภา

พวกเขาไร้ทางต้านอี้เฉินแน่ๆ

ไม่นานเจ้าสำนักก็ออกจากการปิดขั้นพลัง

แล้วมองมาที่อี้เฉิน ยิ้มอย่างพึงพอใจ "ได้ข้าจะรับนางไว้เป็นศิษย์ของข้าเอง เจ้าไปได้แล้ว"

อี้เฉินคารวะเจ้าสำนัก อย่างจริงใจ แล้วบินพุ่งทะยานจากไป

ผู้อาวุโสสำนักมังกรต่างแปลกใจทำไมเจ้าสำนักไม่รั้งตัวอี้เฉินเอาไว้

เจ้าสำนักยิ้ม "สำนักมังกรเล็กไปสำหรับอี้เฉิน บางที5อาณาจักรเองก็อาจจะเล็กไปสำหรับเขาแล้วตอนนี้"

หลายๆ คนได้ยินถึงกับอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น

ศิษย์ต่างๆ ที่อยู่หน้าสำนักต่างเห็นพลังอี้เฉิน

พวกเขาถอนหายใจ อายุพวกเขาก็พอๆ กับอี้เฉิน แต่อี้เฉินเหมือนอยู่ขั้น นภาแล้ว สามารถบินทะยานบนฟ้าได้

อี้เฉินใช้เวลาถึง3วันกว่าเขาจะมาถึงหมู่บ้านที่เขาเกิดอีกครั้ง

เขากลับไปคำนับปู่ของเขาพูดคุยกันอยู่หลายชั่วยาม ก่อนที่อี้เฉินจะออกไป

อี้เฉินได้เจอเพื่อนสมัยเด็กของเขาพวกเขานั่งพูดคุยอย่างสนุกสนาน

อี้เฉินได้รู้ว่าตอนนี้คนในหมู่บ้านหลายคน ฝึกยุทธแล้ว บางคนถึงกับออกไปผจญโลกภายนอก

อี้เฉินดีใจอย่างมากถ้ามีคนเป็นวรยุทธก็สามารถล่าสัตว์อสูรได้ไม่อดอยากขาดแคลนเสบียงอาหารอีกต่อไป

อี้เฉินกลับที่พักเขาเขียนคัมภีร์วิชามังกรทะยานนภา

ที่ตัวเขาจดจำไว้ให้กับคนในหมู่บ้านบวกกับเขียนคัมภีร์ฝึกปรือสำหรับแนวทางการฝึกฝน

ของเขาเองไว้วิถีที่เขาเดิน มันอาจจะมีประโยชน์สำหรับคนในหมู่บ้านไม่มากก็น้อย

การไปครั้งนี้เขาอาจไม่ได้กลับมาที่นี่อีก เขาเตรียมใจไว้เรียบร้อย

อี้เฉินยังมีหนี้แค้นต้องชำระที่อาณาจักรสายฟ้า

เขาต้องไปเยือน ตระกูลชิงสักครั้งจะต้องฆ่าอาวุโสผู้นำตระกูลชิงให้ได้ที่กล้าล้อมฆ่าเขา

อี้เฉินเองก็ไม่มีความมั่นใจที่จะฆ่าผู้อาวุโสตระกูลชิงเท่าไร่

ตัวเขาที่เหมือนขั้นพลังนภาแต่ก็ยังไม่ใช่ขั้นพลัง นภาที่แท้จริง

ถ้าหากสู้กันนานเกินไปปราณพลังของเขาต้องหมดก่อนแน่นอน

เขาตอนนี้ยังไม่สามารถฝ่าป่าไร้สิ้นสุดไปได้

ขั้นพลังของเขาต่ำเกินไป

ไม่นานข่าวก็แพร่กระจายออกไปว่าอี้เฉินนั้นยังไม่ตาย เด็กหนุ่มที่ฆ่าคนของดินแดนร้อยแคว้นกลับมาแล้ว

จนข่าวกระจายไปทั่ว5อาณาจักรใหญ่ เหล่าอนุชนคนรุ่นใหม่ได้ยินชื่อเสียง อี้เฉินมานานจากการประลองอี้เฉินเปรียบเหมือนตัวอย่างของอนุชนรุ่นใหม่ใจกล้าเด็ดเดี่ยว

ไม่หวาดกลัวต่อสิ่งใด

ผู้ที่ไม่แพ้การประลองกับดินแดนร้อยแคว้น บ้างก็ว่าผู้ไร้พ่ายในขั้นพลัง ก่อกำเนิด

พวกเขาต่างสรรเสริญให้อี้เฉินเป็นเหมือนผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดของขั้นพลัง ก่อกำเนิดแม้แต่คนดินแดนร้อยแคว้นสยบ

ผู้อาวุโสชราบางคนยังส่ายหัว ถ้าอี้เฉินอยู่ที่นี้ต่อ ภายภาคหน้าขั้นพลังของอี้เฉินจะอ่อนแอ ไม่มีสิ่งของมาเติมเต็ม10ประตูวิถี

หลายๆ คนถอนหายใจ ผู้มีพรสวรรค์กลับต้องมาตกต่ำภายภาคหน้าถ้าอี้เฉินเลื่อนขั้นนภา จะอ่อนแอเหมือนพวกอาวุโสชรา อย่างแน่นอน

ภายภาคหน้าอี้เฉินจะไม่สามารถเดินไปได้ไกล เพราะถ้าขั้นพลังอ่อนแอ ยอดพีระมิดก็จะไม่แข็งแรง