จักรพรรดิอักขระสยบฟ้า

ตอนที่ 211

เตาหลอมยาไม่เพียงพอ

ณ เมืองชิงลู่ 

คฤหาสน์ของหลิงเฉินหลังจากที่หลิงเฉินและเยี่ยหวนมาแลกเปลี่ยนสนทนาเรื่องต่างๆกันก็ผ่านไป 1 วัน เช้าวันถัดมาวันนี้ตัวของเยี่ยหวนจะเริ่มทำการหลอมยาตามที่หลิงเฉินขอร้อง 

มันคือการหลอมยาเม็ดวิญญาณจำนวนมากเพื่อส่งให้กับกองทัพของแคว้นหมิง ห้องปรุงยาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงชั้นสองของคฤหาสน์กลางน้ำ หลิงเฉินอนุญาตให้ตัวของเยี่ยหวนและเหล่าศิษย์ของสำนักยาเทวะใช้งานห้องนี้ได้ 

ห้องโอสถที่ตอนนี้มีเตาหลอมขนาดใหญ่ที่ผู้อาวุโสเกาสร้างเอาไว้ให้ตั้งอยู่แล้วก็มีอุปกรณ์อื่นๆที่ใช้ในการหลอมยาอยู่อย่างครบครัน

ในตอนเช้าหลิงเฉินเดินนำเยี่ยหวนและเหล่าศิษย์ของสำนักยาเทวะอีกประมาณสิบคนที่เดินตามด้านหลังมาตรงไปที่ห้องโอสถที่อยู่ทางชั้นสอง 

เมื่อไปถึงหลิงเฉินเองก็เปิดประตูได้ย่างกรายเข้าไปทันที

“ ถึงแล้ว... ” 

ห้องขนาดใหญ่ที่มีอุปกรณ์ในการใช้หลอมยาอยู่อย่างครบครันหน้าต่างบานใหญ่หลายบานถูกเปิดเอาไว้ให้สายลมและแสงแดดพัดผ่านเข้ามาเพื่อให้ความร่มรื่นภายในห้อง  

เมื่อพวกเขามาถึงก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับห้องทำงานของตัวเองเป็นอย่างมาก สถานที่แห่งนี้มันให้บรรยากาศที่อบอุ่นและร่มรื่นเหมาะสมกับการหลอมยาเป็นอย่างมาก ควรจะเรียกได้ว่าห้องโอสถแห่งนี้มันเป็นสถานที่หลอมยาที่ดีกว่าสำนักยาเทวะของพวกเขาเสียอีก

“ เป็นที่ที่ดีเลยนิหลิงเฉินคิดเลยว่าเจ้าจะสร้างห้องที่ดีเช่นนี้เอาไว้ด้วย ” เยี่ยหวนหันไปกล่าวกับสหายของตนเอง

“ ตอนแรกข้าต้องใช้ยาเม็ดจื่อซู่เพื่อรักษาอาการจากแก่นพลังวิญญาณของข้าที่มันเติบโตรวดเร็วไม่ทันกับพลังวิญญาณ ตอนนี้หลังจากที่ช่วยรักษาร่างกายของข้าให้ข้าก็ไม่จำเป็นต้องกินยาเม็ดจื่อซู่อีกแล้ว ” ยามแรกหลิงเฉินยังคงต้องกินยาเม็ดจื่อซู่อยู่อย่างต่อเนื่องเพราะว่าแก่นพลังวิญญาณและพลังวิญญาณที่ไม่สมดุลกัน แต่ตอนนี้หลังจากที่เขานั้นได้รับการรักษาจากเยี่ยหวนจะทำให้ร่างกายของเขานั้นเติบโตมาอยู่ในช่วงวัย 20 ต้นๆ

มันทำให้แก่นพลังวิญญาณและพลังวิญญาณของหลิงเฉินปรับเข้าหากันจนสมดุลตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องกินยาเม็ดจื่อซู่อีกแล้ว 

หลิงเฉินหันไปมองด้านหลังของตนเองเหล่าศิษย์พวกนี้คือผู้ที่เยี่ยหวนเลือกสรรมาเพราะว่าพวกเขานั้นมีฝีมือการหลอมยาเยี่ยมยอดที่สุดภายในสำนัก 

“ แล้วเจ้าต้องการอันใดบ้างเยี่ยหวน ” หลิงเฉินหันไปถามกับสหายของตนเอง ตอนนี้ส่วนประกอบหลักของการหลอมยาเม็ดที่ใช้ในการขัดเกลาพลังวิญญาณประเภทต่างๆมันมีสมุนไพรแห่งการรักษาเป็นวัตถุดิบหลักในการใช้หลอมยาแต่มันก็ยังต้องใช้วัตถุดิบอื่นเป็นส่วนประกอบอีก

“ เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลหลิงเฉิน ของที่ต้องใช้ก็รู้แล้วแต่อยู่ในแปลงสมุนไพรของเจ้าทั้งนั้น ” เยี่ยหวนหันมาตอบก่อนที่เขาจะหันหน้าไปพยักหน้าออกคำสั่งให้กับเหล่าศิษย์เริ่มลงมือ

เหล่าศิษย์ของสำนักยาเทวะไม่รีรอพวกเขาเริ่มลงมือตามคำสั่งของท่านเจ้าสำนักโดยมีผู้อาวุโสประจำสำนักยาเทวะเป็นผู้ควบคุมดูแลและเป็นเสาหลักในการหลอมยา 

หลังจากนั้นเพื่อไม่ให้ตนเองเป็นที่เกะกะทั้งหลิงเฉินและเยี่ยหวนก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้บริเวณมุมห้องเพื่อสนทนากัน 

“ แบบนี้จะสามารถหลอมยาได้วันละกี่เม็ด ” หลิงเฉินหันไปถามกับเยี่ยหวน 

“ โดยทั่วไปแล้วสำนักของเราสามารถหลอมยาเม็ดวิญญาณพวกนั้นออกมาได้จำนวนมากแต่เพราะว่าต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ในการศึกษาและค้นคว้ายาวิญญาณใหม่ๆเลยไม่ค่อยมีเวลาได้หลอมยาพวกนี้ออกมาสักเท่าใด ”

“ แต่ตอนนี้ถ้าพวกข้าต้องหลอมยาเม็ดที่ใช้ในการขัดเกลาพลังวิญญาณเพียงอย่างเดียว ก็คงจะได้สักประมาณคนละ 10 เม็ดต่อวันละมั้ง ” เยี่ยหวนตอบกลับตามความคิดของตนเอง 

“ หนึ่งคน 10 เม็ดต่อวันงั้นรึ ” หลิงเฉินแสดงท่าทางครุ่นคิด จำนวน10 เม็ดต่อ 1 คน โดยใช้เวลาหนึ่งวันมันก็ถือว่าเป็นจำนวนที่ไม่น้อยแต่สำหรับหลิงเฉินแล้วเขามองว่ามันก็ยังน้อยไปอยู่ดีสำหรับจำนวนคนเพียงแค่นี้ ไม่ใช่เพราะว่าเขาอยากจะทำเงินเยอะๆได้จากการส่งขายยาเม็ดวิญญาณให้กับกองทัพแต่มันเพราะว่ายาเม็ดวิญญาณที่ทางกองทัพต้องการมันมีจำนวนมากกว่านี้หลายเท่า 

ตอนนี้คนที่หลอมยาอยู่ภายในห้องนี้มีประมาณ 10 คนเท่ากับว่ามันจะมียาเม็ดวิญญาณถูกผลิตออกมาประมาณ 100 เม็ดต่อวัน ทหารภายในกองทัพมีมากมายแน่นอนว่ายาเม็ดวิญญาณที่ต้องใช้มันเป็นจำนวนไม่ต่ำกว่า 1000 เม็ดต่อวันอย่างแน่นอน

“ มันน้อยเกินไปเพิ่มจำนวนคนได้หรือไม่ ” หลิงเฉินหันไปถาม 

เยี่ยหวนที่นั่งอยู่ข้างกายของหลิงเฉินส่ายหัวเพื่อตอบกลับไป “ ตอนนี้ถ้าอยากจะเพิ่มจำนวนคนมีสิ่งหนึ่งที่ขาดอยู่ ”

“ อันใดกัน.. ” 

เยี่ยหวนยกนิ้วมือของตนเองชี้ไปที่สิ่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บริเวณภายในห้อง ดวงตาทั้งสองข้างของหลิงเฉินเองก็ปรายตามองปลายนิ้วของเยี่ยหวนไป

สุดปลายนิ้วนั้นมันคือตำแหน่งที่ตั้งของเตาหลอมยาเม็ดวิญญาณ

“ เตาหลอมยาเม็ดวิญญาณหนึ่งเตาเช่นนั้นสามารถใช้ได้เพียงแค่คนหลอมยาเม็ดประมาณแค่ 10 คนเท่านั้น ” เยี่ยหวนอธิบายออกมา อย่างไรเสียเตาหลอมยาเม็ดวิญญาณมันก็ต้องมีขีดจำกัดในเรื่องจำนวนคนหรือจำนวนครั้งต่อการหลอมที่สามารถทำได้ เยี่ยหวนคิดไตร่ตรองจากประสบการณ์ที่ตนเองนั้นเดินในวิถีแห่งการหลอมยามาทั้งชีวิตแล้วว่าเตาหลอมยานั้นมีขีดจำกัดในการใช้เพียงแค่ประมาณ 10 คนเท่านั้น 

หลิงเฉินที่ได้รู้เช่นนั้นก็หยุดแล้วครุ่นคิดอีกครั้ง มันเป็นเรื่องที่เขานั้นลืมไปเลยว่าเตาหลอมยาเม็ดวิญญาณมันเองก็มีขีดจำกัดของมันเหมือนกัน เตาหลอมนี้เขาให้ผู้อาวุโสเกาสร้างขึ้นมาเพื่อใช้ล้อมยาเม็ดวิญญาณเพื่อเก็บไว้ใช้เองคนเดียวและก็ไม่คิดด้วยว่าเขาจะต้องเร่งหลอมยาเม็ดวิญญาณจำนวนมากเช่นนี้ เลยไม่ได้คิดการเผื่อเอาไว้ให้สร้างเตาหลอมที่มีขนาดใหญ่กว่านี้ 

เมื่อคิดหาทางแล้วมันมีทางเลือกอยู่ 2 ทาง หนึ่งคือให้ผู้อาวุโสเกาที่อยู่ที่เมืองหลวงช่วยสร้างเตาหลอมยาเม็ดวิญญาณที่มีขนาดใหญ่มากกว่านี้ให้กับเขา สองคือต้องลงทุนซื้อจากตลาด แต่เมื่อคิดแล้วก็รู้เลยว่าทางเลือกมันก็เปรียบเสมือนกับมีแค่ทางเดียวคือทางเลือกแรก 

เพราะว่าการลงทุนซื้อเตาหลอมยาจากตลาดมันเป็นสิ่งที่เขานั้นเคยคิดจะทำแต่ว่าไม่ว่ามองในมุมใดก็ไม่สามารถทำได้ด้วยงบประมาณที่มีอย่างจำกัดในตอนนี้ 

เยี่ยหวนที่นั่งอยู่ข้างกายของหลิงเฉินก็หันไปมองก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าสหายของตนเองกำลังคิดหนักเรื่องอันใดอยู่ อย่างไรเสียการหาเตาหลอมยาเม็ดวิญญาณมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายมากนัก

ที่หลิงเฉินกำลังคิดหนักมันก็เพราะว่าตอนนี้ผู้อาวุโสเกากำลังยุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับเรื่องการจัดการอาวุธของทางกองทัพอยู่เขาคงจะไม่มีเวลามาสร้างเตาหลอมยาวิญญาณให้เขาอย่างแน่นอน

“ ไม่ไหว..ไม่ว่าจะมองไปทางใดข้าก็ไม่สามารถหาเตาหลอมยาเม็ดวิญญาณมาได้อย่างแน่นอน  ” หลิงเฉินพึมพำออกมาด้วยความหนักใจ ตอนนี้เขาจำเป็นต้องเพิ่มกำลังในการผลิตยาเม็ดวิญญาณแต่ก็ไม่สามารถหาเตาหลอมยามาได้ 

ด้วยจำนวนของศิษย์สำนักยาเทวะที่ทำงานให้เขาอยู่มีประมาณเกือบ 200 ชีวิต ถ้าพวกเขาสามารถหลอมยาได้ทั้งหมด และสามารถหลอมยาได้คนละ 10 เม็ดต่อวัน 1 วันเขาจะสามารถผลิตยาได้สูงสุดคือ 2,000 เม็ด ซึ่งถือว่ามันเป็นจำนวนที่ถือว่าอยู่ในความคาดหมาย 

ไม่จำเป็นต้องถึง 1,000 เม็ดต่อวันหรอกขอเพียงแค่ได้เคย 1500 มันก็เพียงพอแล้ว และเมื่อคาดการณ์จากเงินที่เขาจะทำได้จากการขายยาเม็ดวิญญาณให้กับกองทัพเองมันก็จะมหาศาล 

เม็ดละ 50 ตำลึงหักเงินที่ต้องจ่ายให้กับพวกสำนักยาเทวะเป็นค่าจ่าย 10 ตำลึง เขาเองก็จะได้เงินจากการขายเท่ากับเม็ดละ 40 ตำลึง 40 ตำลึงถ้าขายได้วันละ 1,500 เม็ด มันจะกลายเป็นเงิน 60000 ตำลึงต่อวัน

ตอนนี้แคว้นหมิงกำลังจะเกิดสงครามอย่างไรเสียก็ต้องเพิ่มงบประมาณนี้ในทางกองทัพมากขึ้นก็คงจะมีมากกว่าหนึ่งล้านตำลึง แต่ตอนนี้มันกลับติดปัญหาหลักนั่นก็คือเรื่องเตาหลอมยาเม็ดวิญญาณที่ขาดแคลน 

“ ถ้าตอนนี้เจ้าอยากได้เตาหลอมยาเม็ดวิญญาณข้ามีให้เจ้า ” เสียงของเยี่ยหวนดังแว่วเข้ามาภายในหูขณะที่หลิงเฉินกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก 

ราวกับเสียงสวรรค์ที่ส่งผ่านเข้ามาให้หลิงเฉินได้ยิน ดวงตาของเขาเปิดกว้างขึ้นก่อนจะหันไปมองหน้าของสหายที่พูดถึงเรื่องนั้นอย่างรวดเร็ว 

“ มีงั้นรึ!!! ” หลิงเฉินกล่าวขึ้นอย่างตื่นตระหนก

“ ใช่มีแต่ว่า... ”

“ แต่ว่าอันใดกัน ”

“ เจ้าต้องกลับไปเอาที่สำนักยาเทวะ ” เยี่ยหวนพูดออกมามันทำให้หลิงเฉินถึงกับนิ่งเงียบ จริงอยู่ที่สำนักยาเทวะมันคงจะต้องมีเตาหลอมจำนวนมากอยู่อย่างแน่นอนแต่การที่จะกลับไปมันก็ถือว่าอันตรายพอสมควรอาจจะพบเจอเข้ากับคนของเจ้าหม่าเจี๋ยฉิงก็ได้ 

“ ถ้าเจ้ากลับไปที่นั้นมันจะมีเตาหลอมชนิดพิเศษอยู่ ที่เป็นเตาหลอมขนาดใหญ่ที่สามารถให้คนจำนวนมากใช้หลอมได้ในครั้งเดียว ” 

“ หื้ม...จำนวนมากหลอมได้ในครั้งเดียวอย่างนั้นหรอ ” หลิงเฉินมองหน้าเยี่ยหวนอย่างฉงน 

“ ใช่!!! เพียงแค่เตาเดียวก็พอ ” 

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลิงเฉินก็เริ่มไต่ตรองครุ่นคิดอย่างหนักถึงผลได้ผลเสียอีกครั้งนึง 

“ ได้!!!! ” หลิงเฉินตัดสินใจจะกลับไปที่สำนักยาเทวะอีกครั้ง 

ราตรีที่เงียบงันเดินทางมาถึงอีกครั้งหนึ่งราตรีนี้ก็เป็นคืนเดือนดับ ท้องฟ้าถูกเขียนทับด้วยน้ำหมึกสีดำสนิทไร้แสงจากดวงจันทร์และดวงดาราที่เคยเปล่งประกายอยู่บนท้องฟ้า ไม่ไกลจากเมืองหลวงของแคว้นหมิงมากนักตอนนี้คุกใต้ดินแห่งนึงที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนากำลังถูกบุกรุกจากกลุ่มคนปริศนาด้วยจุดประสงค์บางอย่าง 

เคร้ง!!! เคร้ง!!!! เสียงของคมอาวุธปรากฏขึ้นมาพร้อมกับประกายไฟที่ปรากฏขึ้นเป็นระยะๆในความมืด ร่างของทหารมากมายต่างถูกสังหารกันจนมีแต่ซากศพต่างนอนเกลื่อนกลาดเต็มพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณปรายทางของแสงไฟอันสลัวๆภายในคุกใต้ดินมีร่างของชายผู้หนึ่งที่ถูกจองจำอยู่ 

ตึก!!! ตึก!!! ตึก!!! เสียงฝีเท้าหนึ่งย่างกายมุ่งตรงไปที่คุกที่กำลังจองจำร่างของชายผู้นั้นอยู่ก่อนที่มันจะเปล่งเสียงอันเคร่งขรึมขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันที่กำลังปกคลุมทั่วทั้งบริเวณอยู่

“ หยุนเจามาช่วยท่านแล้วขอรับนายท่าน ” 

จบตอน