เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสี่ ตอนราชันเก้าพิภพ (จบแล้ว)

ในขณะเดียวกัน บนท้องฟ้าเหนือป่าหิมพานต์ มียานบินลำหนึ่งลอยบนท้องฟ้าด้านในมี ชายหนุ่มอยู่สองคนนั่งอยู่ด้านใน เฝ้ามองผู้คนกำลัง อพยพหนีตายออกจากป่าหิมพานต์ กันเป็นจำนวนมาก

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท่านแม่ทัพรามสูร แผนของท่านนี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก หลอกให้พวกมนุษย์ล้าหลังพวกนี้หวาดกลัว แล้วไล่พวกมันไปออกไปให้หมด แล้วค่อยมาแย่งชิงดวงแก้วมณีนพเก้า กับ สระน้ำอโนดาต กลับไป สหพันธรัฐของเรา”ชายหนุ่มผิวดำเมี่ยมเอ่ยออกมาแล้วยิ้มเห็นแต่ฟันสีขาว

“ ท่านเทพราหู เป็นเพราะชื่อเสียงของท่านที่ได้สร้างมาต่างหาก ทำให้พวกมันหวาดกลัว คราวนี้ พวกเราสามารถนำทรัพยากรวิเศษ เหล่านี้กลับไป สหพันธรัฐของเราได้แล้ว คราวนี้ดวงดาวนพเก้า และบริวารทั้งหมด ต้องตกเป็นทาสของเราแน่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ พวกเราไปเอาดวงแก้วมณีนพเก้ากันก่อน ป่านนี้มันคงรับพลังหยินหยาง อย่างสมบูรณ์แล้ว”  เทพราหูเป็นชื่อพวกมันเรียกกัน แต่มนุษย์กลับเรียกมันว่า อสูรราหูทมิฬ ที่แท้จริงพวกมันเป็นมนุษย์ต่างดาวที่เคยมาโลกมนุษย์แล้วนี่เอง ท้งสองคนวาร์ป มาที่ยอดเขาสุวรรณบรรพต ก็วาร์ปตัวลงมาที่ยอดเขา

“ หือ มีคนสร้างค่ายกลเพิ่มอีกชั้นหนึ่ง ใครกัน” แม่ทัพรามอสูรเอ่ยอย่างสงสัย

“ ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ก็ไม่อาจ ขวางอำนาจของพวกเราได้ ท่านแม่ทัพรามอสูร ใช้ขวานอัสนี ทำลายยันต์ป้องกันของมันเลย”

แม่ทัพรามอสูร เรียกขวานออกมาจากกล่องเก็บของมิติ ออกมามีขวานสีเงินยวง สองด้าม แล้วก็กระหน่ำตีไปที่จุดที่มีเวทย์ป้องกันเอาไว้ เปรี้ยง  เปรี้ยง !!

อาจารย์ลู่เอิน สัมผัสได้ว่าพวกมันมาแล้ว และกำลังทำลายยันต์สายฟ้า ที่ป้องกันเอาไว้อยู่

“ พวกมันมาแล้ว รีบไปยอดเขาสุวรรณบรรพต เดี่ยวนี้”

“ ยังไม่ถึงกำหนดเลย ทำไมมันถึงมาเร็วนักล่ะ?”

“ อย่าไปสนเลย รีบไปได้แล้ว ยันต์สายฟ้าป้องกันได้แค่ ห้าครั้ง หากมันโจมตีครบ

พวกมันก็จะได้ ดวงแก้วมณีนพเก้าไป”

“ โธ่ แล้วทำไมท่านไม่ให้ข้าหยิบมาตั้งแต่ทีแรก”

“ ข้าไม่รู้ว่ามันจะมีอาวุธวิเศษทำลายยันต์ป้องกันของข้าได้”  เสี่ยวเทียนหันไปบอกกับไอยราเงิน กับ ทอง แล้ววาร์ปไปเขาสุวรรณบรรพตทันที ทั้งสองคนก็รีบเหาะตามไปเช่นกัน

ยอดเขาสุวรรณบรรพต

“ เกิดอะไรขึ้น ทำไมขวานอัสนีบาต ของข้า ทำลายยันต์ป้องกันนี้ไม่ได้?”  แม่ทัพรามอสูรเอ่ยด้วยความสงสัย

“ ไม่ใช่ ทำลายไม่ได้ ท่านต้องฟาดมันไปอีกสี่ครั้ง มันถึงจะถูกทำลายได้” เทพราหูมองปราดเดียวก็รู้จุดอ่อนของยันต์ป้องกันนี้   แม่ทัพรามสูร จึงใช้ขวานกระหน่ำตีไปอีก สี่ครั้ง ยันต์ก็ถูกทำลายไปสิ้น

“ ฮ่า ฮ่า นึกไม่ถึงว่า ดวงแก้วมณีนพเก้า จะกลับมามีพลังได้เหมือนเดิมแล้ว พวกมนุษย์โง่ คงคิดว่า พลังจากดวงแก้วนั้นจะทำลายล้างพรอมตะของข้าได้  โง่ทั้งนั้น

มันแค่เป็นพลังงาน ที่ใช้ในการฝึกฝนตนเท่านั้น หากว่าพวกทหารของเราได้รับพลังจาก ดวงแก้วมณีนพเก้า มันจะยิ่งแข็งแกร่ง มากที่สุดในจักรวาล” เทพราหูส่งเสียงหัวเราะ แล้วใช้มือฉีกมิติเข้าไปหยิบ ดวงแก้วออกมาถือเอาไว้ในมือ

แต่ว่าไม่ทันไร ดวงแก้วก็หายจากมือไปอย่างรวดเร็ว แล้วยังพบชายหนุ่มสองคนยืนมองมาแล้วคนหนึ่งก็ถือ ดวงแก้วมณีนพเก้าไว้ในมือแทน  ที่แท้ อาจารย์ลู่เอินหยุดเวลา แล้วชิงด้วงแก้วมาด้วยวิธีนี้นั่นเอง

“ บังอาจ กล้าแย่งชิง ดวงแก้วมณีนพเก้าของท่านเทพราหูเชียวรึ?

“ อ๋อ ที่แท้เจ้าคือ จอมมารอสูรราหูทมิฬ ที่เขาล่ำลือกัน ที่ไม่รู้จะกินอะไร ชอบกินดวงจันทร์ ดวงอาฑิตย์ แต่สุดท้ายก็กินไม่ได้ ต้องคายออกมาทุกครั้ง” เสี่ยวเทียนโยนลูกแก้วนพเก้าในมือขึ้นลงมองทั้งสองคนอย่างไม่กลัวเกรงเลยแม้แต่น้อย

“ โอหังจริงๆ ข้าแม่ทัพรามอสูร จากสหพันธรัฐเรดสตาร์  แจ้งชื่อเจ้ามา ข้าไม่อยากฆ่าคนที่ไร้ชื่อ”

“ ข้าเฉินเสี่ยวเทียน ขอน้อมรับทราบความร้ายกาจ ของแม่ทัพรามอสูร”

พอเสี่ยวเทียนเอ่ยจบ   ก็มี ขวานคู่อัสนีบาต ที่เคยฟาดฟัน นางฟ้ามณีเมขลา ก็พุ่งสลับกันไปมา ฟ้าแลบแปร๊บๆ โจมตีเสี่ยวเทียนทั้งสองทิศทาง ในแง่มุมที่แตกต่าง

เสี่ยวเทียนไม่สนใจ ขวานที่พุ่งเข้ามาเลยแม้แต่น้อย พอขวานทั้งสองเข้ามาใกล้ ก็ใช้มือทั้งสองข้างจับเอาไว้อย่างง่ายดาย

“ นี่หรือขวานอัสนีบาต ที่ร้ายกาย ไม่เห็นจะมีร้ายกาจดังที่ร่ำลือกันเลย”

แม่ทัพรามอสูรเห็นเช่นนั้น ก็โกรธงหนวสกระดิก พยายามเรียกขวานอัสนีคืนกลับมา แต่ว่ามันก็ไม่ยอมกลับไปสร้างความโกรธให้กับ แม่ทัพรามสูรยิ่งนัก

จึงขยายร่างกลายเป็นยักษ์ใหญ่เท่าภูเขา กระทืบเท้าเข้าใส่เสี่ยวเทียน  โครม !

เสี่ยวเทียนหลบมาอยู่ด้านหลังแล้วฟันเอ็นขาด้านหลังจนขาดสะบั้น

แม่ทัพรามสูรร้องเสียงดังลั่นไปทั่ว ยอดเขา เสี่ยวเทียนลอยขึ้นฟ้า แล้วฝ่าเข้าที่กลางศรีษะ จนหัวแบะ แล้วเส้นอัสนีสายฟ้าเส้นใหญ่ ก็ผ่าลงมาซ้ำอีกที เปรี้ยง ๆ

ร่างของรามสูรขาดครึ่ง ตายไปในสภาพสายตาเบิกโพลง  ไม่คิดว่าเด็กอย่างเสี่ยวเทียน จะสามารถชนะตัวเขาได้ ง่ายดายเช่นนี้

“ ไอ้พวกต่างดาวอย่างพวกแก มีปัญญาแค่นี้คิดจะมาข่มขู่ ชาวโลก ช่างโง่เขลาแท้” เสี่ยวเทียนหันหน้าไปมอง อสูรราหูที่บัดนี้ โกรธจนหน้าควันออกหู ยกมือปล่อยควันสีดำ ม้วนเป็นเกลียว พุ่งใส่เสี่ยวเทียนอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวเทียนเห็นแล้วปล่อยพลังไอเย็นเข้าปะทะด้วยทันที   ตูม !! พลังของทั้งสองปะทะกันทำให้ทั้งสองคนถอยหลังกลับไปคนละก้าว เสี่ยวเทียนแทงกระบี่อัสนีเซียนมายาสังหาร  กระบี่บินนับร้อยพุ่งออกไป  อสูรราหู อ้าปากกว้างดูดกระบี่บินเข้าไปจนหมด โดยที่กระบี่บินไม่ว่ามาจากทิศใดกลับถูกกลืนกินเข้าปาก เหมือนกับเป็นหลุมดำอย่างไร อย่างนั้น

ไม่เพียงแค่ดูดกระบี่ไปจนหมด มันยังดูด สิ่งแวดล้อมรอบกายเข้าไปจนหมดไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ใบหญ้า ก้อนหิน จนบริเวณรอบๆ เสี่ยวเทียนราบไปหมด เสี่ยวเทียนกระทืบเท้าไปที่แผ่นดิน ยัดเข้าปากมันต่อ มันก็สามารถดูดแผ่นดินเข้าไปโดยไม่หยุดยั้ง จนกลายเป็นหลุมลึก  มันก็ยังไม่หยุดกลืนกินอีก

“ หากปล่อยให้มันกลืนกินเช่นนี้ ป่าหิมพานต์ก็คงไม่เหลือแน่” เสี่ยวเทียนปล่อยลำแสงนพเก้าเข้าผ่าร่างของมันทันที  ฉัวะ !! ร่างของมันกลายเป็นสองซีก

แต่ด้วยความที่มันเป็นอมตะ ร่างของมันก็กลับกลายมาเป็นปกติ แล้วร่างของมันก็ขยายใหญ่ ขึ้นเรื่อยๆ จนขนาดใหญ่จนปิดบังท้องฟ้า ร่างมันดำมืดมีแค่ครึ่งตัวส่วนล่างไม่มี มันใช้สองมือทุบเข้าใส่เสี่ยวเทียน  ตูม !! แผ่นดินยุบลงไปกลายเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอ้มนุษย์ตัวจ้อย ข้าจะทุบให้โลกของเจ้า แหลกคามือของข้าไปเลย”

ไม่ว่าเสี่ยวเทียนจะต่อยหรือปล่อยแสงอะไรออกไป มันก็ไม่ตาย ร่างมันยิ่งขยายขึ้นไปเรื่อยๆ บัดนี้ มันทุบแผ่นดินจนกลายเป็นสระน้ำขนาดใหญ่ไปแล้ว

“ อาจารย์”  เสี่ยวเทียนหมดปัญญา ที่จะจัดการกับมัน

ร่างของอาจารย์ลู่เอินก็ปรากฏกายออกมา ยืนตรงหน้าเจ้ายักษ์ราหู ที่อ้าปากแยกเขี้ยว คำรามใส่ 

“ มาอีกคนแล้วหรึอ จะทำอะไรข้าได้ เจ้ามนุษย์ตัวจิ๋ว แม้แต่พระเจ้าผู้เป็นใหญ่ในสามโลกยังไม่อาจสังหารข้าได้ ตายไปซะ”  อสูรยักษ์ราหู ใช้มือขวาตบใส่ ร่างของอาจารย์ลู่เอิน แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ อาจารย์ลู่เอินสะบัดตอบโต้ออกไป

กลายเป็นใบมีดลมเฉือนมืออสูรยักษ์ที่ตบมา  ออกไปเป็นชิ้นๆ   ฉัวะ ๆ !!  อ๊ากกกก   !!!   มันส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด

ไม่นาน มือของอสูรราหูทมิฬ มันก็กลับมาเป็นปกติ แต่ว่าเบื้องหลังของอาจารย์ลู่เอินกลับมีร่างพระยูไล ที่ขยายใหญ่กว่าอสูรราหูทมิฬถึงสามเท่า เจ้าอสูรกำลังจะกลืนกินโลก พอเห็นร่างพระยูไลที่ใหญ่กว่าตนสามเท่าก็ตกใจแทบสิ้นสติ 

“ฝ่ามือยูไลสยบโลกา” 

อาจารย์ลู่เอินตะโกนออกมา ฝ่ามือยูไลที่ใหญ่กว่า ร่างของอสูรราหู ถูกกระแทกไปฝ่ามือเดียว  เปรี้ยง !! ร่างที่เป็นอมตะ ถูกกระแทกจนกระโหลกยุบเข้าไป อาจารย์ลู่เอินก็กระโดดไปบนศรีษะ แล้วก็กระแทกฝ่ามือไปที่กลางกระหม่อมของ อสูรราหู แล้วเอ่ยออกมาอีกว่า

“ พลังมหายุทธดูดจักรวาล”

พลังที่อยู่ในร่างของอสูรราหู ถูกดูดเข้ามาในร่างของอาจารย์ลู่เอิน จนร่างที่ใหญ่โตถูกดูดออกมาจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

“ ใช้น้ำในจอกศักดิ์สิทธิ์ ร่ายเวทย์ถอนพลังอมตะของมัน” 

เสี่ยวเทียนกำลังมองเพลิน จึงควักเอาน้ำจากจอกศักดิ์สิทธิ์สาดออกไป แล้วก็เริ่มร่ายเวทย์ถอนพรวิเศษที่เป็นอมตะ  สายใยสีทองแปลก ค่อยๆ ไหลออกมาจากร่างของมัน จนในที่สุด  พรแห่งความเป็นอมตะก็ถูกถอนออกมาจนหมด

“ เป็นไปไม่ได้ พรแห่งความเป็นอมตะของข้าแม้แต่จ้าวแห่งสามโลก ยังไม่สามารถถอนได้เลย  เจ้าเป็นใครกัน ทำไมทำเช่นนี้ได้” เสี่ยวเทียนไม่ตอบ แต่ใช้กระบี่อัสนี ตัดคออสูรราหูจนหัวขาดกระเด็น ร่างที่เหลือ ก็กลายเป็นซากนอนตายไปกับพื้น

“ ตายแล้วจริงหรือ?”  ราชันเอราวัณมายืนอยู่ด้านข้างพร้อมกับ ไอยราเงินกับไอยราทอง ยืนดูอยู่ด้วยความตกใจ

“ จริงแท้แน่นอนพะยะค่ะ  ” ไอยราเงินรีบกล่าวตอบ

เสี่ยวเทียนปล่อยพลังเพลิงเผาผลาญร่างของอสูรราหูจนกลายเป็นเถ้าถ่านไม่มีเหลือแม้แต่ดวงวิญญาณ

“ จบเสียที”  เสี่ยวเทียนเป่าปากออกมา

ราชันเอราวัณกับ ไอยราเงินและไอยราทอง ออกมากล่าวขอบคุณเสี่ยวเทียนที่ช่วย ชาวป่าหิมพานต์ในครั้งนี้

“ ไม่มีอะไรแล้ว ข้าคงต้องจากไปไม่ทราบว่า หากข้าจะไปที่ดินแดนพิภพชั้นที่ 9 ต้องไปยังไง?”

“ ไม่ต้องกังวล ข้าจะให้ไอยรา เงิน กับ ไอยราทอง ไปส่งท่านถึงที่เลย”  ราชันขออำนวยความสะดวกให้เสี่ยวเทียนเต็มที่

“ ขอบคุณท่านราชัน ข้าต้องขอตัวไปก่อน”

เสี่ยวเทียนกับไอยราทั้งสอง ก็นั่งเรือเหาะพุ่งออกไปจากป่าหิมพานต์ เพื่อมุ่งหน้าไปตามสายน้ำออกไปสู่ทะเลสีทันดร

“ ข้ามีบางอย่างสงสัย ทำไมเทพครุพ กับ พญานาค พวกมันถึงอยู่ร่วมกันได้ ไม่เป็นคู่อาฆาตกันเหมือนในตำนาน?”  เสี่ยวเทียนเอ่ยถาม ท่านไอยราทั้งสอง

“ ความจริงพวกเขาทั้งสองสัตว์เทพ ก็เกิดในต้นตระกูลเดียวกัน สิ่งที่ท่านได้ยินมาก็เป็นเพียงแค่ เรื่องเล่าในตำนาน  สัตว์เทพที่อยู่ในป่าหิมพานต์นั้น ต่างเข่นฆ่ากันไปมาเป็นเรื่องปกติ บางครั้งต่อหน้าอาจพูดด้วยกันดี แต่เมื่อถึงเวลาต้องสู้กัน ก็ไม่มีใครออมมือให้ใครอยู่แล้ว อาณาจักรทั้งห้า เลยแยกออกจากกันไม่ค่อยมายุ่งเกี่ยวกันเท่าไร” 

“ แล้วพวกท่านขึ้นไปที่ดินแดนพิภพที่เก้าบ้างหรือไม่”

“ แน่นอน พิภพชั้นที่เก้า เป็นสถานที่เหล่าสัตว์เทพ และ สัตว์อสูรทั่วไป อาศัยอยู่ร่วมกันได้ แต่พวกเราส่วนใหญ่ไปที่ดินแดนเทพอสูร ที่มีท่านเทพมังกรปกครองอยู่”

“ เทพมังกร?”

“ ใช่ ดินแดนป่าหิมพานต์เป็นแค่ส่วนเล็กๆ ของ ดินแดนเทพอสูร ท่านขึ้นไปชั้นพิภพที่เก้า เมืองหลวงของมนุษย์ จะมีชื่อว่า เมืองจิ่วฉี มีจักรพรรดิลู่หลานหลงปกครอง   ส่วนเมืองหลวงของเทพอสูรนั้นชื่อว่า เมืองบลูดราก้อน มีจักรพรรดิเทพมังกรปกครอง”

“ เวลานี้มีสงครามกลางเมืองเกิดขึ้นที่เมือง อู่เซียง ซึ่งเป็นเมืองที่มีความขัดแย้งระหว่างมนุษย์ กับ สัตว์อสูรอย่างมาก ท่ามกลางความขัดแย้ง ที่เกิดขึ้น ทำให้เกิดการปะทะกันระหว่างกองกำลังทั้งสอง ที่พยายามขยายพื้นที่ ครอบครองกันภายในเมือง เพราะที่แห่งนี้ เป็นแหล่งซื้อขาย ของวิเศษ พลังงาน  ทองคำ ผู้คนนับที่นี่เป็นศูนย์กลางการค้า ที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งมากกว่าเมืองหลวงของทั้งสองอาณาจักรมารวมกันเสียอีก”

“ ข้าคงต้องไปเมืองอู่เซียง สักหน่อย” เสี่ยวเทียนต้องไป เพราะว่าอาจารย์ลู่เอินแจ้งมาว่า หยกมังกรฟ้า อยู่ที่เมืองอู่เซียง

“ น้องชายเฉิน หากเจ้าไปที่เมืองอู่เซียง พวกเรามีกองกำลังของเราอยู่ประจำที่นั่น น้องชายนำตราหยกนี้ไป เจ้าได้รับการต้อนรับอย่างเต็มที่” ท่านไอยราส่งตราหยกสีฟ้าให้มา เสี่ยวเทียนจึงรับเอาไว้ เพราะอย่างน้อยจะได้ไม่ต้องถามคนอื่นให้เสียเวลา

และบัดนี้ เสี่ยวเทียนก็มาถึงทะเลสีทันดรแล้ว

เสี่ยวเทียนเห็นชายทะเลอดยาวไปไกลจนลับตา มองเห็นชนเผ่าสัตว์เทพอพยพหนีภัยมากันมากมาย มองไปในทะเลไม่มีเรือหรือ คนบินไปมา แต่รอบๆ ชายหาดล้วนมีคนมากมาหากินกันไป

“ ทำไม่น้ำในทะเลสีทันดรกลายเป็นสีน้ำเงินเข้มเช่นนี้”

“ น้องชายคงไม่รู้ น้ำในทะเลสีทันดร ถ้าไม่ใช่ปลา ในเทะลนี้ สิ่งมีชีวิต หรือสิ่งของทั้งหมดต้องจมน้ำ ไม่มีเรือสามารถลอยในทะเลสีทันดรได้เลย แม้แต่จะเหาะข้ามก็ยังไม่สามารถทำได้”  ไอยราทองเอ่ย

“ ขนาดนั้นเชียว แล้วหากข้ามทะเลสีทันดรไปจะพบเจอกับอะไร?”

“ ไม่มีใครรู้ เพราะไม่เคยมีใครผ่านไปได้เลยสักคน  แต่ก็มีข่าวมาเหมือนกัน

ว่าดินแดนแห่งนั้น เป็นดินแดนแห่งพระธรรม ดินแดนบริสุทธิ์ ดินแดนสวรรค์ของศาสนาต่างๆ เป็นดินแดนสุดท้ายของชีวิตและจิตใจ บางคนเรียกว่า ดินแดนซัมมาลา หรือดินแดนไร้ที่สิ้นสุด”

“ อาจารย์ท่านรู้จักดินแดนไร้ที่สิ้นสุดไหม?”

“ รู้ เป็นดินแดนนิพพาน ที่สุดท้ายที่อาจารย์ของข้า สถิตย์อยู่ที่นั่น”

“ ว้าว ถ้าเช่นนั้น อาจารย์ปู่ของข้าก็อยู่ที่นั่นด้วยน่ะซิ?”

“ ใช่ แต่รอให้ข้าได้หยกครบ 9 แผ่น ทำให้เจ้ากลายเป็นเทียนจุน แล้วข้าก็จะได้รับความจำกลับมา แล้วค่อยพาเจ้าไปเยี่ยมท่านก็แล้วกัน”

“ นี่คือเครื่องเคลื่อนย้าย ที่สร้างขึ้นมาใหม่ ท่านสามารถขึ้นไปที่พิภพชั้นที่ 9 ได้ตอนนี้เลย ว่าแต่ท่านจะไปที่เมืองอู่เซียงเลยใช่ไหม?”  ไอยราเงินสอบถามทันที

“ ใช่แล้ว ไปเมืองอู่เซียงก่อนเลย”......