สวัสดีครับผมนาย เอมเมอร์ มิราคอร์ ชื่อเล่นว่า เอม อายุ 18 ปี เติบโตในประเทศเยอรมันที่ขึ้นชื่อว่าประเทศแห่ง "เบียร์" ผมนั้นมีพ่อเป็คนเยอรมันและแม่เป็คนไทยที่ย้ายมาอยู่กับพ่อก่อนผมเกิด 5 ปี และครอบครัวผมได้ทำธรุกิจเกี่ยวกับเบียร์ โดยใช้นามบริษัทว่า "มิราคอร์" เป็บริษัทขนาดเล็กถึงกลาง
ตัดมาที่ผมนั้นกำลังเรียนอยู่ที่มอปลาย Z ในเมืองมิวนิค และผมเป็ที่ชื่นชอบเล่นเกมส์แนว MMORPG ั้แ่เด็กแล้วล่ะครับ เล่นแบบว่าไม่หลับไม่นอนทั้งวันทั้งคืนเลยทีเดียวเชียว...! มันสนุกที่ได้ไปผจญภัยและค้นหาเื่ราวต่างๆมากมายในเกมส์ แต่ว่าผมน่ะก็เรียนกีฬาศิลปะป้องกันตัวด้วยนะ เพราะว่าคนรอบข้างพยายามบังคับอ้อมๆ กลายๆ ให้ผมเรียนกีฬาศิลปะป้องกันตัวไว้ ผมเลยจำเป็ต้องเรียนกีฬาพวกนี้โดยปฏิเสธไม่ได้ เซ็งชะมัด....! แต่ผมยังคงเล่นเกมส์อยู่ทุกวันเหมือนเดิมนั่นแหละนะ
ส่วนตัวผมนั้นเป็คนยุคศตวรรษที่ 22 ซึ่งเป็ยุคที่สมองกล 'AI2' สามารถควบคุมเส้นประสาทสมองของมนุษย์ที่มี 31 คู่และ 62 เส้น โดยละเอียดในระดับเซลล์สมอง จึงไม่ใช่แปลกถ้าหากมนุษย์ยุคนี้จะถูก 'AI2' เข้ามาแทนที่ในตำแหน่งงานวิศวกรรมโยธา วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ไอทีฯ และอุตสาหกรรมต่างๆ หรือแม้แต่อุตสาหกรรมเกมส์ก็ด้วยเช่นกัน...!!
'AI2' นั้นเข้ามามีบทบาทของอุตสาหกรรมเกมส์ประเภทเกมส์ VR โดยเสริมในส่วนของประสาทััในการเล่นเกมส์ให้มีความสมจริงมากขึ้น เช่น โดนมอนสเตอร์ฟันดาบที่บริเวณหัวไหล่ก็ทำให้เรารู้สึกเ็ปบริเวณที่หัวไหล่จริงๆ อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนมีเืไหลออกจากาแที่โดนฟันตลอดเวลา เป็ต้น ทำให้เกมส์ปัจจุบันที่ผมเล่นนั้นมีความรู้สึกััมากมายเปรีนยเสมือนเราได้เข้าไปอยู่ในโลกนั้นจริงๆ แล้วยังต้องเผชิญกับบรรยากาศที่กำลังต่อสู้กับมอนสเตอร์มีหน้าตาน่ากลัว แทบรู้สึกได้ว่าเป็อีกโลกหนึ่งเลยก็ว่าได้
เพราะเหตุนี้ล่ะครับที่ทำให้ผมติดเกมส์งอมเเงงทั้งวันทั้งคืนเลยทีเดียวเชียวล่ะ......!
***************************************************************************************
ในห้องเรียนในตอนเย็นผมกับเพื่อนที่ชื่อเรน่าได้ช่วยงานเอกสารอาจารย์จนเสร็จ เรน่าที่เป็หัวหน้าห้องเดียวกับผมนั้นกำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน ผมจึงคิดว่านี่เปนโอกาสที่ดีที่ไม่มีใครอยู่รอบๆสักคนจึงสารภาพรักออกไปในลักษณะท่าทางยืนตรงและมองไปที่เรน่าด้วยแววตาจริงจัง จากนั้นเมื่อเรน่าได้ยินคำสารภาพรักของผมก็พูดออกมา....
"ขอโทษนะ ชั้นคิดกับเอมเป็แค่เพื่อนเท่านั้นล่ะ"
เมื่อผมได้ยินประโยคนี้สักพัก....! น้ำตาเริ่มคลอจนมองใบหน้าเรน่าแทบไม่ชัด แต่ผมก็พยายามเค้นสมองให้มีคำถามที่อยากเรน่าสักอีก 1 คำถามว่า
"ผมดีตรงไหนที่ไม่ดีพอ...! ที่จะให้เรน่ามาสนใจเหรอ?"
เรน่าทำท่าทางกอดอกแล้วพูดออกมาว่า
"เอมไม่มีเสน่ห์อีกทั้งยังไม่มีความสามารถอะไรเลยนอกจากเกมส์ และเกมส์ก็ไม่ได้ช่วยให้มีชีวิตที่ดีขึ้นนี่นา"
ผมได้ยินประโยคนี้แล้วทำเอาจิตตกเป็อย่างมาก จากนั้นก็ก้มหน้าพร้อมกับเริ่มมีน้ำตาไหลลงมาที่แก้ม ประโยคที่ได้ยินนี้ทำให้ผมพลางนึกถึงวันแรกมอปลายปี 2 ที่เราเริ่มทำกิจกรรมร่วมกัน ด้วยสาเหตุว่าอาจารย์ที่ปรึกษาเห็นผมไม่สนใจการเรียน ในเวลาเรียนก็นอนหลับและกิจกรรมชมรมก็ไม่เข้าร่วม รูปร่างก็ยังดูผอมๆเหมือนคนไม่ค่อยมีแรง ส่วนสูงก็ประมาณ 175 ซม. น้ำหนัก 50 กก. ผิวสีแทนออกคล้ำ หน้าตาลูกครึ่งทั่วๆไปธรรมดา งานอดิเรกหรือเวลาว่างก็เล่นเเต่เกมส์ ถูกแล้วล่ะ....! ถ้าจะไม่มีผู้หญิงไหนมาสนใจหรือรักใคร่ในตัวผม
แตกต่างกับเรน่าที่อาสาเป็หัวหน้าห้อง ช่วยเหลือเพื่อนๆในชั้นเรียนและยังเป็ที่รักของครูบาอาจารย์ รูปร่างสมส่วน หน้าตาก็สวย ดวงตาเรียว จมูกโด่งได้รูป ผิวขาว ผมสีบลอนด์อ่อนๆ สูง 185 ซม. บางครั้งก็เห็นเธอในรูปนิตรสารแฟชั่นแถมเรน่ายังเรียนติดท็อป 10 ของระดับชั้นเรียนอีกด้วย มันไม่แปลกอะไรเลย...ถ้าเธอปฏิเสธ! ถึงแม้ว่าผมจะมีฐานะค่อนข้างกลางๆถึงรวยนิดหน่อย แต่ว่าผู้ชายรอบตัวเธอก็มีฐานะดีกว่าผมเยอะแยะไป อีกทั้งยังดูดีกว่าผมด้วย
หลังจากที่คิดถึงอดีตไปครู่หนึ่งผมก็ได้สติกลับมา ณ เหตุการณ์ปัจจุบันแล้วบอกเรน่าไป
"งั้น....จากนี้เราเป็เพื่อนที่ดีต่อกันนะ"
ผมเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มอ่อนๆให้เรน่า ช่างน่าสมเพชจริงๆเรา....!
"เช่นกันนะ! หลังจากขึ้นมหาลัยแล้วตั้งใจด้วยล่ะ...เอม"
เรน่ายกกระเป๋าเรียนที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาสะพาย จากนั้นกโบกมือบ๊ายบายผมแล้วเดินออกจากห้องไป
"เข้าใจอยู่แล้ว....ถึงไม่สารภาพรักไปก็อกหักอยู่ดีแหละ"
ผมยืนนิ่งๆอยู่ตรงนั้นแล้วยกเเขนข้างขวาขึ้นมาเช็คน้ำตา
"ว่าไงเพื่อน!! ความรักสมหวังรึเปล่า?"
คนที่ถามขึ้นมาคือเพื่อนสนิทของผมชื่อ เซอัส บ้านอยู่ใกล้กันั้แ่เด็กและชอบเล่นเกมส์ด้วยกันบ่อยๆ เป็คนที่มีกล้ามเห็นได้ชัดแต่ไม่ใหญ่มาก บาลานซ์กับส่วนสูง 185 ซม. ผิวขาวหน้าตาหล่อเหลาเอาการ ส่วนใหญ่จะเล่นกีฬาศิลปะการต่อสู้มีงานอดิเรกเล่นเกมส์เหมือนผม เซอัสมันมีสาวตรึม ไอบ้านี่.... มันเดินเข้ามาแล้วทำหน้ายิ้มส่งให้ผม เห็นแล้วหมั่นไส้นิดๆ
"แห้วฟ่ะ....! คิดอยู่แล้วต้องโดนบอกปัด แต่ยังไงก็อยากสารภาพอยู่ดี"
เซอัสเดินเข้ามากอดคอผมข้างขวาแล้วหัวเราะใกล้ๆหู
"ฮ่าๆๆๆ คนที่เป็เกมเมอร์อย่างนายไปวันๆ สงสัยต้องหาแฟนในเกมส์อย่างเดียวล่ะมั้ง....! ฮ่าๆๆๆ"
"เออ.....มันจบแล้วล่ะ ต่อไปก็ต้องสนใจเื่เรียนต่อมหาลัยล่ะนะ"
ผมเบือนหน้าหนีเซอัส แล้วเหมือนเซอัสจะบอกอะไรผมสักอย่าง
"วันนี้ไปที่บ้านนายกันเอม ชั้นมีอะไรจะให้ดู รับรองเหมาะกับนายแน่นอน"
"มันคืออะไรนั่น?"
ผมถามเซอัสไป แต่มันก็ยิ้มแล้วไม่ตอบ
"เออน่า....! ไปถึงบ้านก่อนเดี๋ยวรู้เอง"
จากนั้นผมก็เดินกลับบ้านไปกันสองคน ซึ่งระหว่างเดินทางกลับก็คุยเรื่อยเปื่อยไปด้วยกัน
เมื่อเดินมาถึงบ้านผม ดูเหมือนว่าวันนี้ครอบครัวผมจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา 5 คน พ่อแม่ พี่สาว น้องสาว รวมตัวผม พอผมเข้ามาในห้องนั่งเล่น พ่อแม่ก็ให้ผมนั่งลงแล้วบอกว่ามีเื่จะคุยด้วย ผมก็เลยให้เซอัสขึ้นไปรอห้องผมก่อนแล้วจากนั้นพี่สาวกับน้องสาวผมก็เข้ามาด้วย พี่สาวชื่อ 'แอนนา' ชื่อเล่น 'แอน' เรียนจบแล้วทำงานด้านกองทุนของบริษัท K หน้าตาลูกครึ่งที่สวยมาก ผิวแทน สูงประมาณ 182 ซม. หน้าตาออกคมสวยๆ บุคลิกดีมั่นใจในตัวเอง ส่วนน้องสาวชื่อ 'ไอริน' ชื่อเล่น 'ริน' หน้าตาน่ารักผิวขาวเพราะได้ทางพ่อมากกว่าทางแม่ แต่ว่ามีส่วนสูงต่ำกว่าผมไปประมาณ 5 ซม. กำลังเรียนมอปลายปีสองจะขึ้นปีสาม ก็สงสัยอยู่นะว่าทำไมมีผมคนเดียวที่หน้าตาธรรมดาๆ คงได้ยีนด้อยทั้งฝั่งพ่อกับแม่ล่ะมั้ง เฮ้อ~ พอเข้ามาครบทุกคนพ่อก็เริ่มพูดขึ้นมา
"พ่ออาจจะส่งลูกเรียนมหาลัยไม่ไหวแล้วล่ะ ตอนนี้ธุรกิจลงทุนพลาดไปเกือบ 1 ล้าน 4 แสนเหรียญยูโร ถ้าเทียบกับไทยก็เกือบ 50 ล้านบาท เพราะธุรกิจของฝั่งแม่ที่อยู่ในไทย เจอเ้าเบียร์รายใหญ่ร่วมกับรัฐบาลออกฎหมายอัตราผลิตสินค้าขั้นต่ำให้จำนวนมากขึ้นกว่าเดิม 4 เท่า ซึ่งเบียร์ที่นำเข้าจากเยอรมันนั้นราคาสูงกว่าเบียร์ไทยมาก ต้นทุนก็สูงกว่า แล้วผู้ซื้อก็ไม่ได้มีกำลังมากพอที่จะซื้อได้ในจำนวนมากขึ้น ถึงจะทำการลดราคาให้ถูกลงและมีการโฆษณาเพิ่มขึ้น แต่ยิ่งทำให้บริษัทติดลบต้นทุนมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ต้องกู้ธนาคารโดยจำนองที่ดินบริษัทในไทย วันนี้วันสุดท้ายแล้วที่ต้องชำระเงินธนาคาร ซึ่งพ่อไม่มีเงินก้อนขนาดนั้น ก็ต้องปิดบริษัทของฝั่งแม่ลูกในไทย ถึงจะมีร้านเบียร์ในเยอรมันที่ยังพอทำกำไรได้ แต่คู่แข่งก็มีมากกว่าในไทย ทำให้พ่อไม่สามารถส่งเอมกับรินเข้ามหาลัยได้ทั้ง 2 คน เพราะต้องจ่ายค่าหนี้ด้วย ดังนั้นพ่อจึงไม่สามารถยื่นฟ้องล้มละลายได้มันอาจจะทำให้บริษัทเบียร์ทางเยอรมันเสียเครดิตไป สุดท้ายก็ทำได้แค่ปะคับปะคองให้บริษัทอยู่รอดได้วันๆ "
เมื่อน้องสาวและผมได้ยินแบบนั้นรู้สึกเสียใจเป็อย่างมากเพราะคงไม่ได้ใช้กินเที่ยวสบายเหมือนเดิมแล้ว ส่วนพี่สาวก็ไม่ได้เดือดร้อนกับทางบ้านเพราะทำงานประจำอยู่ก็คงช่วยส่งเรียนได้แค่ 1 คนมากกว่านี้ก็คงไม่ไหว ส่วนตัวผมพอมีเงินเก็บอยู่บ้างและตัวผมเองก็ไม่ได้เรียนเก่งมากมายอะไรจึงบอกพ่อแม่กับพี่สาว
"ไม่เป็ไรหรอกครับ ส่งน้องสาวเรียนมหาลัยเถอะ ชีวิตผมจะขอเดินตามทางผมเอง"
พี่สาวก็ท้วงขึ้นมา
"จบมอปลาย เกรดต่ำเรี่ยดินแบบนี้ จะไปสมัครงานไหนได้นอกจากพาร์ทไทม์ แถมยังโดน AI แย่งงานอีก น้องชายขี้แพ้แบบนี้จะอยู่รอดได้เหรอ"
พี่สาวพูดทิ่มแทงใจผมเป็อย่างมาก
"อย่างน้อยผมก็เป็เกมเมอร์ จะลองดูสักตั้งกับรายได้ทางเกมส์เถอะ"
แล้วผมก็วิ่งขึ้นห้องไปพร้อมล็อกประตู
..............................................................................................................................................................................................
เมื่อพ่อ แม่ พี่สาว เห็นแล้วเอือมระอาใจ
"เมื่อไหร่มันจะโตกันนะ เด็กคนนี้ น้องสาวยังน่าเป็ห่วงน้อยกว่าอีก"
รินก็พยายามปลอบทั้ง 3 คน
"พี่เค้าเห็นงี้ ก็มีด้านที่จริงจังอยู่นะคะ"
พี่สาวได้ยินแล้วกอดอกแล้วหลับตาและส่ายหัว
"วันๆเล่นเเต่เกมส์ เอาอะไรมาจริงจังกับชีวิต เคยมีความรักกับเค้ารึเปล่าก็ไม่รู้"
รินได้ยินพี่สาวพูดออกมาก็ทำหน้าเศร้า แล้วนิ่งไป
"ช่างมันเถอะเ้าเอมนั่น จากนี้ไปแอมพยายามดูแลน้องทั้งสองด้วยนะ พ่อกับแม่ต้องทุ่มเวลาให้ธุรกิจแล้วล่ะ"
"เข้าใจแล้วล่ะค่ะ พ่อ"
พี่สาวก็ตอบกลับพ่อแล้วแม่ก็เอามือวางบนตักพ่อกับไหล่พร้อมเอียงไปข้างๆที่นั่งพ่อ
"จากนี้ไปเหนื่อยหน่อยนะคะ ที่รัก"
พ่อก็โอบไหล่แม่แล้วมองด้วยสายตาที่อ่อนโยน
"ขอบคุณนะ"
พ่อกับแม่ก็ยิ้มให้กัน รินเห็นแบบนั้นคิดว่าควรจะขึ้นไปคุยกับพี่ชายสักหน่อย
.....................................................................................................................................................................
เมื่อผมเดินเข้ามาในที่ห้องส่วนและเห็นเซอัสกำลังเปิดคอมขนาดเล็กจากนั้นก็มีแสงส่องออกมาจากคอมของเซอัสแล้วฉายแสงเป็ภาพโฮโลแกรมโดยที่กำลังแสดงรายการของช่อง GA อยู่ โดยรายการของช่อง GA นั้นเป็รายการเกมส์ส่วนหนึ่งในบริษัท WWG ซึ่งเป็รายการเกมส์ั์ใหญ่ระดับโลก และบริษัทช่องเกมส์ระดับโลกที่โด่งดังนั้นมีมากมายหลากหลายบริษัทั์ใหญ่ไม่ว่าจะเป็ Activision Dlizzard , Lencent , Xquare Fnix เป็ต้น ปัจจุบันบริษัท WWG ได้ขึ้นเป็อันดับหนึ่งของโลกแทน Lencent เป็ที่เรียบร้อยแล้วและวันนี้ รายการเกมส์ของแต่ละบริษัทเกมส์ั์ใหญ่กำลังฉายภาพของเกมส์ Another World Fantasy อยู่
Another World Fantasy นั้นเป็เกมส์ที่ได้รวบรวมเงินทุนจากรัฐบาลของแต่ละประเทศสร้างขึ้นมา จากนั้นก็ให้องค์กรระดับโลกอย่าง 'Nnix' ควบคุมดูแลเกมส์ Another World Fantasy ทั้งหมดและต่อจากนั้นก็สร้างเหรียญคริปโต awf ขึ้นมา เพื่อให้ทุกคนสามารถถือครองได้เพราะว่าในปี คศ. 2100 นั้น ทุกๆประเทศได้ยอมรับเหรียญคริปโตบางเหรียญที่มีความน่าเชื่อถือสูง จึงทำให้สามารถเเลกเปลี่ยนสกุลเงินของแต่ละประเทศได้ซึ่งเหรียญ awf ก็เป็หนึ่งในเหรียญที่ทุกประเทศให้การยอมรับ
"นี่ไง เพื่อนที่บอกจะให้ดูหลังกลับมาถึงบ้านนาย..แล้วเป็ไรอีกนั่นทำหน้าตาเศร้าๆเหมือนเด็กขี้แยไปได้"
"โดนพี่สาวบ่นมาอะดิ ว่าตรูไม่มีอนาคตอะไรหรอก"
ผมนั่งบนเตียงแล้วรู้สึกกำลังเซ็งๆและเบื่อหน่ายเลยนั่งดูรายการเกมส์ที่เซอัสมันกำลังเปิดอยู่
พอโฆษณารายการจบ จู่ๆก็มีพิธีกรรายการของ GA โผล่ขึ้นมาบนภาพโฮโลแกรมจากคอมขนาดเล็กที่เซอัสกำลังฉายอยู่่ 2 คน ซึ่งมีผู้หญิง 1 คนและผู้ชายอีก 1 คน
"สวัสดีทุกท่านที่กำลังรับชมรายการนี้ ดิชั้นนาง เอวา และผมนาย มิเคล พวกเรา 2 คนมาในวันนี้มีเกมส์ใหม่ที่เปิดตัวจาก Nnix ชื่อว่า Another World fantasy! ครับ/ค่ะ"
ผมที่กำลังนั่งดูอยู่เพราะรู้ว่ามันคือเกมส์อะไรและเป็เกมส์ประเภทอะไรหรือแนวไหน ขณะที่ผมกำลังสงสัยอยู่สักพักพิธีกรผู้หญิงได้กล่าวต่อไป
"ดิชั้นเพิ่งได้ยินชื่อเกมส์นี้ครั้งแรกเลยค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมิเคลเคยได้ยินชื่อเกมส์นี้มาบ้างรึเปล่าคะ?"
พิธีกรชายก็หันหน้าไปทางพิธีกรหญิงแล้วตอบคำถามนั้นไป
"ครับผมได้ยินข่าวจากวงในของคนที่ทำงานอยู่ในองค์กร Nnix ว่ามันเป็เกมส์โลกเสมือนจริง เป้าหมายที่พัฒนาขึ้นมาเพื่อสำหรับตอบโจทย์ในยุคปัจจุบันที่หลายๆคนอยากเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในโลกเสมือนจริงและทำการประกอบอาชีพที่ตัวเองเคยฝันไว้ ซึ่งไม่สามารถทำได้ในโลกของความจริงอาจจะด้วยเนื่องสาเหตุอะไรสักอย่าง แต่ในที่โลก Another World Fantasy นั้นคุณสามารถประกอบอาชีพได้แทบทุกอาชีพเลยทีเดียวเชียวล่ะครับ
Another World Fantasy ได้เปิดตัวมาเป็เกมส์นั้นเพราะทีมพัฒนาไม่อยากให้มันน่าเบื่อเกินไปจึงใส่ระบบเกมส์เข้ามาให้ดูมีความตื่นเต้นและสนุกไปกับการผจญภัยได้ มีทั้งอาชีพการต่อสู้ อาชีพงานทั่วไปและอาชีพพิเศษอย่างอื่นอีกมากมาย รวมทั้งมีระบบกิลด์ ระบบการแข่งขันของผู้เล่นอีกทั้งยังมีเนื้อเื่ของแต่ละสถานที่ต่างๆด้วยทำให้มันน่าติดตามมากยิ่งขึ้น ซึ่งรายละเอียดที่ผมพูดออกมานี้นั้นยังไม่ถึง 10% ในโลกของ Another World Fantasy
และสิ่งสุดท้ายที่พิเศษยิ่งกว่านั้นคือเราสามารถหาเงินจากในโลกของ Another World Fantasy ได้ด้วยอีกนะสำหรับท่านผู้ฟังที่กำลังรับชมรายการนี้อยู่ครับ"
จากนั้นพิธีกรผู้หญิงทำท่าทางใเป็อย่างมาก
"โอ้โห ถ้าเป็อย่างนั้นแล้วนี่เงินใน Another World fantasy มันจะไม่เกิดภาวะเงินเฟ้อเหรอคะนั่น อาจจะทำลายเศรษฐกิจของโลกความจริงได้นะคะ"
พิธีกรชายยิ้มแล้วพูดต่อไป
"เป็เื่ที่ยากมากเลยนะครับสำหรับเกมส์นี้ เพราะมันธนาคารโลกเ้าใหญ่ คอยควบคุมไม่ให้ค่าเงินใน Another World Fantasy เกิน 1 เหรียญดอลลาร์สหรัฐฯแน่นอน แล้วยังมีระดับของเงินตราที่ใช้แลกเปลี่ยนในโลกของ Another World Fantasy ด้วยครับ จึงเป็ไปได้ยากที่จะทำให้เกิดภาวะเงินเฟ้อที่คุณเอวากำลังกังวลใจอยู่"
พิธีกรเอวาหันหน้าไปที่กล้องแล้วชำเลืองมองคำถามต่อไปจากสคริปที่เ้าหน้าที่ได้สเเตนบายรอไว้แล้ว
"มีคำถามที่ผู้คนทั่วโลกสงสัยว่าถ้าเป็อย่างที่กล่าวมาจริงนั้นผู้คนก็มีช่องทางหาเงินเพิ่มจากใน Another World Fantasy แน่นอนใช่มั้ยคะ? แล้วยิ่งบางคนไม่มีงานทำในยุค Ai เข้ามาแทนที่ชนชั้นแรงงานอีก มันเหมือนเป็ความหวังให้คนเ่าั้เลยนะคะ คุณมิเคล"
"ใช่ครับสหประชาชาติได้สนับสนุนองค์กร Nnix เพราะแบบนี้ล่ะครับ เพื่อหวังให้ผู้คนมีชีวิตที่ดีขึ้นหลังจากถูก AI2 แย่งงานของตัวเองไป"
พิธีกรหญิงมองไปที่คำถามต่อไปจากทีม
"ชั้นเข้าใจแล้วค่ะคุณมิเคล แต่ว่ามันก็ต้องมีค่าใช้จ่ายที่อาจจะสูงด้วยใช่มั้ยคะ? คนทั่วไปจะต้องใช้จ่ายเงินเท่าไหร่เพื่อจะเข้าไปในโลก Another World Fantasy ได้คะ?"
พิธีกรชายทำหน้าหัวเราะนิดหน่อยจากนั้นก็ตอบคำถามของพิธีกรหญิงไป
"ไม่ได้เป็จำนวนที่มากมายเลยครับ มี 2 อย่างที่ต้องเสียเเค่นั้นล่ะครับ
1.เครื่อง vr ที่ใช้เข้าไปในเกมส์ Another World Fantasy ชื่อ 'แฟนแทสติสเวอร์ชวล' ราคา 1,000 เหรียญดอลลาร์สหรัฐฯ
2.ค่าเช่ารายเดือนของข้อมูลใน server เดือนละ 100 เหรียญดอลลาร์สหรัฐฯ ครับ"
"สำหรับชั้นที่มีงานทำอยู่แล้วมันอาจไม่ได้เป็ราคาที่มากมายเท่าไหร่ แต่ว่าคนที่เค้าว่างงานนั้นถือว่ามันเป็ราคาที่ค่อนข้างสูงขึ้นมาในระดับหนึ่งเลยนะคะ คุณมิเคล"
พิธีกรชายก็ยิ้มใหญ่
"ไม่เป็ไรครับเพราะทาง Nnix นั้นมีทุนให้กู้ยืม 1 ปี แล้วถึงเริ่มเรียกคืนจากผู้เล่น"
"ถ้าอย่างงั้นก็มีเวลา 1 ปีที่จะสามารถหาเงินใน Another World Fantasy มาจ่ายคืนซึ่งก็ถือเป็เวลาน่าจะพอชำระได้แน่นอนค่ะ"
จากนั้นก็มีแสงจากเครื่องโฮโลแกรมบนโต๊ะพิธีกรขึ้นมา
"พวกเราสองคนมารับชมตัวอย่างภายในเกมส์ Another world fantasy หรือเรียกสั้นๆว่า AWF พร้อมๆไปด้วยกันกับผู้ชมนะคะ/ครับ"
หลังจากพิธีกรพูดจบสักพักทันใดนั้นข้อความในโฮโลแกรมฉายขึ้นมาบนโต๊ะของพิธีกร จากนั้นกล้องเริ่มซูมเข้าไปใกล้ๆภาพโฮโลแกรมที่ฉายขึ้นมาอยู่
"จิติญญาอันสูงส่งของพวกเ้า......"
"พร้อมแสวงหาความหมายของชีวิตหรือยัง...."
"เงิน เื มิตรภาพและกบฎภายในตัวของเ้า...."
หลังจากข้อความขึ้นมาไม่กี่วินาที ทันใดนั้นเริ่มเกิดภาพเคลื่อนไหวซึ่งเป็ภาพที่มีัสีแดงฝูงหนึ่งกำลังโบยบินบนท้องนภาที่กว้างใหญ่อย่างอิสระเสรี ถัดไปเป็ภาพที่มีนกขณะที่กำลังกัดกินแมลงหนอนอย่างเอร็ดอร่อยบนต้นไม้ที่ตั้งอยู่ภายในป่าอันกว้างใหญ่ไพศาลและถัดไปนั้นเป็ทิวทัศน์ ณ อาณาจักรมนุษย์บนทวีปแห่งหนึ่งมีผู้คนกำลังใช้ชีวิตประจำวันของตัวเองแต่ละคน
สักพักภาพที่ฉายอยู่ก็ตัดไปเป็อีกฉากหนึ่งซึ่งมีเมฆครึ้มฟ้าร้องก้องกังวาลไปทั่วท้องทะเล และในทะเลนั้นได้มีเรือลำหนึ่งกำลังแล่นผ่านโดยมีมนุษย์สัตว์อยู่บนเรือซึ่งกำลังถือดาบและบางตนถือคทากำลังร่ายเวทมนตร์สายฟ้าโจมตีไปทางสัตว์ที่มีรูปร่างคล้ายกับฉลามซึ่งเวียนว่ายอยู่ใต้ท้องทะเล ตรงบริเวณบนหัวของสัตว์ตัวนั้นมีเขาแหลมคมใหญ่และกำลังพุ่งชนเรือของมนุษย์สัตว์ เกิดเสียงสู้รบดั่งสนั่นลั่นไปทั่วราวกับว่านี่กำลังกลายเป็จุดจบของเหล่ามนุษย์สัตว์บนเรือลำนั้น
ต่อจากนั้นสักพักภาพที่กำลังฉายก็ตัดไปทีู่เาที่มีหิมะกำลังร่วงลงมาจากท้องฟ้าทำให้ทิวทัศน์เป็สีขาวโพลน มีเหล่านักบวชสวมเสื้อคลุมสีขาวออกเทาๆโดยไม่ใส่รองเท้าแล้วกำลังเดินขึ้นูเาเป็ขบวน อีกทั้งยังสวมหมวกฟางใบใหญ่ๆที่บดบังใบหน้าไว้ในขณะที่เดินยกมือขวาพนมมือและอีกมือข้างซ้ายถือไม้เท้าที่มีรูปร่างคล้ายๆกับไม้เท้าที่ชื่อว่า 'ขักขระ' ของพระจีนเพื่อใช้เป็ไม้ค้ำเดินในขณะที่ท่องบทสวด ภาวนา พร้อมเพรียงกัน
สักพักภาพก็ตัดไปที่ดวงตาคล้ายๆกับดวงตาของงูหรือสัตว์ดุร้ายแล้วภาพเริ่มซูมเข้าไปในดวงตานั้นอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นภาพโฮโลแกรมก็ขึ้นข้อความ
"แสดงออกมาให้พวกข้าเห็นสิ ณ ที่แห่งนี้"
"Another World Fantasy!"
หลังจากภาพโฮโลแกรมฉายเสร็จสักพัก ทุกคนในสตูดิโอของช่อง GA ที่กำลังถ่ายทำรายการนั้นนิ่งเงียบกันสักพักหลายคนๆก็เริ่มะโออกมาด้วยคำว่า OH MY GOD!
"ท่านผู้ชมทุกท่านได้เห็นตัวอย่างแล้วใช่มั้ยคะ ภาพที่สมจริงยิ่งกว่า 3D อีกรวมทั้งการเคลื่อนไหวที่ไหลลื่นของภาพ หลังจากที่ทุกๆท่านกำลังดูรายการของช่อง GA อยู่นั้นให้ท่านรีบสั่งจองเครื่อง 'แฟนแทสติสเวอร์ชวล' แล้วรีบเข้าเล่นได้ั้แ่วันพรุ่งนี้ 15 พฤษภาคม 2123 เลยนะคะ"
"วันนี้สำหรับชั้นเอวาและมิเคลก็ขอลาตัวไปก่อน สวัสดีค่ะ/ครับ"
หลังจากที่ผมดูรายการของช่อง GA จบผมคิดว่าน่าจะหาเงินจากเกมส์ Another World Fantasy ได้แน่นอน ซึ่งผมนั้นพอมีเงินเก็บซื้อเครื่อง 'แฟนแทสติคเวอร์ชวล' ได้และเงินเก็บของผมรวมๆทั้งหมดนั้นคงพอที่จะใช้ชีวิตได้อยู่ 1 ปีเต็มๆ รวมทั้งค่าข้าว ค่าเน็ตและอื่นๆ เซอัสก็ยิ้มให้ผมแล้วใช้มือขวาตบไหล่ซ้ายผม 3 ที
"ว่ายังไงเกมเมอร์เอม พร้อมรึยังที่จะเข้าไป Another World Fantasy เพื่อไปสร้างตำนานของนาย"
ผมทำหน้าครุ่นคิดแล้วตอบเซอัสไปว่าขอคิดดูก่อนคืนนี้
"ตามสบาย ถ้าพร้อมเมื่อไหร่บอกด้วยละกัน ไปละไว้เจอกันพรุ่งนี้ที่ปัจฉิมนิเทศ"
เซอัสพูดจบแล้วก็เดินลงบันไดไปและพูดคุยทักทายพ่อแม่ของผมก่อนสักครู่หนึ่งแล้วจากนั้นก็ออกจากประตูผมแล้วเดินกลับบ้านของมันไป
.........................................................................................................................................................................
ตอนนี้เวลา 21.00 น. มีคนเคาะประตูห้องผม
"พี่เอม! รินเข้าไปนะ"
"โอเคร เข้ามาเลย"
ผมให้รินเข้ามาในห้อง และมีอีกคนที่อยู่หลังรินคือพี่แอนก็เดินเข้ามาด้วย
"พี่แอน...! ยังไม่นอนอีกเหรอ"
ผมทักพี่แอนไป พี่แอนไม่ตอบพร้อมเขม่นคิ้ว กอดอกแล้วทำท่าทางเหมือนโกรธผม
"พี่มีเื่จะคุยด้วย เข้าไปนะ"
แล้วก็นั่งพื้นในห้องผมกัน 3 คน พี่แอนก็เริ่มพูดขึ้นมา
"พี่จะส่งเอมกับรินเรียนมหาลัยเอง เฉพาะฉะนั้นขอให้ตั้งใจเรียนจริงๆ อย่าทำให้พี่ผิดหวังกันทั้ง 2 คน"
พี่แอนพูดออกมาตรงๆ พร้อมมองไปที่ผมกับริน 2 คน
"รินตั้งใจเรียนอยู่แล้วล่ะ ไม่ทำให้พี่แอนผิดหวังหรอก แต่ว่าพี่แอนจะไหวเหรอคะ?"
"คงต้องหางานเพิ่มล่ะนะ ถ้าพี่ทำงานด้านกองทุนสัก 3 ปี เงินเดือนตอนนั้นพี่พอส่งไหวอยู่ แต่พี่เพิ่งจบแล้วยังทำงานได้ไม่ถึง 3 เดือน มันเลยลำบากหน่อย....!"
"เฮ้อ~~~~!"
พี่แอนถอนใจแล้วมองไปมาที่ผม
"ว่าไงเอม ตกลงมั้ยถ้าจะทำตามที่พี่บอก"
ผมก็หลับตาคิดสักพักแล้วส่ายหัว
"พี่แอน ผมจะพยายามหาเงินจากเกมส์ให้ได้....!"
"เพราะงั้น....ผมขอเวลาสัก 1 ปีได้มั้ย?"
ผมถามพี่เค้าไปด้วยสีหน้าซึมๆ พี่เค้าก็กอดอกแล้วถอนหายใจอีกครั้ง
"เฮ้อ~~~! ไอเกมส์โลกเสมือนที่กำลังจะเปิดตัวนั้นน่ะเหรอ จะหาได้จริงมั้ยก็ไม่รู้กับของแบบนั้น"
ผมตอบพี่แอนด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นเล็กน้อย
"พี่ยุคนี้ AI ทำงานแทนละนะ แล้วทำไมเราจะหาเงินใน AI ไม่ได้ล่ะ"
"นั้นล่ะที่มันยาก AI ของ Nnix ก็คงคิดระบบอะไรไว้เรียบร้อยแล้วไม่ให้ขาดทุนหรอก ถึงจะมีสหประชาชาติยอมรับก็ตามเถอะ เอมคิดว่ามีกี่คนกันล่ะที่จะเข้าไปร่วมด้วย ในนั้นก็มีคนที่เก่งๆกว่าเอมมากมาย แล้วยิ่งเป็ยุค AI2 ที่สามารถควบคุมสมองมนุษย์ได้ยันระดับเซลล์ขนาดนั้น ขนาดงานยากๆมันยังทำแทนมนุษย์ได้เลย"
"น้องไม่เห็นเหรอ....ว่าทุกวันนี้มีคนตกงานเท่าไหร่?"
พอพี่แอนพูดมาแบบนี้ผมก็นิ่งเงียบไปสักพัก...! รินขยับเข้ามาใกล้ๆพี่แอนแล้ววางมือลงบนตักพี่เค้า
"พี่เอมน่ะ ถึงจะดูพึ่งพาไม่ค่อยได้ แต่ถ้าเป็เื่เกมส์พี่เค้าเก่งมากเลยนะ พี่แอน"
รินทำหน้าตายิ้มน่ารักๆให้พี่แอน
"นั่นแหละ! เพราะเก่งแต่เกมส์นั่นแหละ เลยน่าเป็ห่วงแล้วยิ่งเรียนไม่ได้เื่อีก"
ผมขอสัญญากับพี่แอนโดยเพิ่มเงื่อนไขมา
"ผมขอเวลา 1 ปี ถ้าผมหาเงิน 1 แสนเหรียญไม่ได้ ผมจะกลับไปเรียนแล้วสืบทอดกิจการครอบครัว"
"แต่ถ้าผมหามาได้ ผมขอไม่เรียนมหาลัยต่อ โอเครมั้ย...พี่แอน"
พี่แอนได้ยินแล้วทำท่าทางเบื่อหน่าย
"เฮ้ออออ....พี่ปวดหัวกับเอม!"
"แล้วแต่....! จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ"
"ตามสัญญาถ้าเอาเงิน 1 แสนเหรียญดอลลาร์ มาวางหน้าพี่ไม่ได้....กลับไปเรียนมหาลัยต่อด้วย"
"ครับ! ขอบคุณมากครับ"
จากนั้นพี่แอนก็ลุกขึ้นแล้วเดินกลับห้องตัวเอง
"ยินดีด้วยนะพี่ พยายามเข้าล่ะ"
"แน่นอนริน พี่จะทำให้ได้เลย"
รินยิ้มให้ผมแล้วก็ลุกขึ้นแล้วเดินกลับห้องตัวเองหลังจากพี่แอนไปแล้ว
จากนั้นผมก็กดสั่ง พรีออเดอร์ 'แฟนแทสติสเวอร์ชวล' พร้อมจ่ายรายเดือนแรกไปแล้วสักพักก็นอนหลับ
***ในขณะที่เอมเมอร์กำลังนอนหลับ มูลค่าเหรียญ awf ในแพรตฟอร์ม Cinance จากเดิม 0.1 เหรียญดอลลาร์สหรัฐฯ ขึ้นมาเป็ 1 เท่าของเหรียญดอลลาร์สหรัฐฯ
........................................................................................................................................................................
วันรุ่งขึ้นมีงานปัจฉิมนิเทศของมัธยมทั่วประเทศซึ่งใช้เวลาในการทำพิธีจนถึงตอนเที่ยง หลังจากนั้นก็มีงานเลี้ยงที่ได้เรียนจบชั้นมอปลายกับเพื่อนๆ ผมได้เจอกับเรน่าแล้วตอนที่เจอหน้ากันนั้นได้โบกมือทักทายกัน แต่ว่าไม่ได้คุยอะไรกันหรอกนะเพราะว่าเรน่านั้นเขามีกลุ่มเพื่อนของเขาเอง ส่วนผมนั้นก็มีกลุ่มเพื่อนติดเกมส์ด้วยเหมืิอนกัน จนเวลาไปถึงเที่ยงคืนซึ่งงานเลี้ยงที่ฉลองเรียนจบได้สิ้นสุดลง ทำให้ผมกับเพื่อนต้องแยกย้ายกันกลับบ้านจึงโบกมือลาและทักทายกันก่อนกลับ ผมกับเซอัสจึงเดินทางกลับบ้านพร้อมกัน 2 คนหลังจากที่บอกลาเพื่อนคนอื่นเสร็จเรียบร้อย
ในระหว่างที่ผมกำลังเดินกลับบ้านพร้อมเซอัส เ้าตัวได้ถามผมว่าเตรียมตัวพร้อมแล้วรึยังและะโคำว่า AWF! AWF! AWF! AWF!
"พร้อมแล้วเฟ้ยยยยยย!!!! มาวัดกันสักตั้ง!!"
เซอัสหัวเราะออกมาแล้วจากนั้นเดินมากอดคอผมและก็พูดคุยสัพเพเหระในระหว่างทางที่เดินกลับด้วยกัน
พอผมกลับมาถึงบ้านก็มีเครื่อง 'แฟนแทสติสเวอร์ชวล' มาส่ง ผมยกขึ้นไปบนห้องจากนั้นก็ติดตั้งตามคู่มือการใช้งานที่แนบมาพร้อมกับตัวเครื่อง ในส่วนของระบบ Physical Response ผมปรับให้ค่าสูงที่สุด เพราะมันเป็ระบบการตอบสนองปฏิกิริยาของร่างกาย ยิ่งถ้าเราตอบสนองได้เร็วเท่าไหร่นั้นยิ่งสามารถตอบโต้หรือทำการเคลื่อนไหวได้เร็วมากขึ้น ถึงแม้ว่ามีข้อเสียตรงที่เราจะรู้สึกถึงความเ็ปที่มากขึ้นแต่ว่ามันไม่เป็อันตรายถึงชีวิต
เมื่อติดตั้งเครื่องเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วผมจึงเข้าไปอยู่ในเครื่องแล้วนอน จากนั้นก็พูดคำว่า 'start' ออกมาและทันใดนั้นภาพก็เริ่มมืดลง เอาล่ะเริ่มต้นชีวิตในเกมส์ Another World Fantasy กันเถอะ!
*******************************************************************************************
611
