Age of war

***ผู้กล้าสีแดงขาว [เปอร์ไซด์]

“มันมาแล้ว! ”

คนที่กรีดเสียงเตือนคือคุณสเลบค่ะ

หางสีดำที่ยาวและใหญ่หนากำลังถูกเหวี่ยงใส่พวกเราจากทางด้านบน

พวกเราทั้งห้าคนต่างหลบการโจมตีนั้นด้วยการพุ่งตัวหลบออกข้าง

หางที่หนากว่าสิบเมตร และยาวร่วมร้อยเมตรได้สร้างหลุมลึกเป็นเส้นทางยาวบนแผ่นดินโลก

น่ากลัวงะ

"ช่วยถ่วงเวลาให้สักสิบนาที เดียวฉันจะจัดการเองดอง! "

เอสเทอกางปีกของเธอออกกว้างพร้อมกับหนังสือในมือทั้งสองเล่มที่เริ่มเปล่งประกายแสง

"จัดให้ค่ะ~"

ถึงไม่รู้ว่าเอสเทอทำอะไรได้บ้าง แต่สัญชาตญาณของฉันกรีดร้องว่าเชื่อใจเธอได้

ฉันบินทะยานพร้อมกับหันหัวไหลพุ่งเข้าชนส่วนที่ดูเหมือนจะเป็นหน้าท้องของคุณสัตว์ยักษ์

เอ๊ะ? เดียวสิ? สัมผัสแบบนี้มัน…

“นุ่มจัง~”

นึกว่าจะมีแรงปะทะรอคอยอยู่เสียอีก แต่นี่มันนุ่มนิ่มผิดคาดมากเลยค่ะ!

ร่างที่เล็กจิ๋วของฉันกำลังจมลึกลงไปในพุงตุ้ยนุ้ยของคุณสัตว์ยักษ์ค่ะ

รู้สึกดีจัง~

ว่าแล้วขอมุดพุงซักครู่ก่อนซัดให้กระเด็นก็แล้วกันค่ะ

อุ้นอุ่นเจ้าค่ะ~

ว่าแล้วก็รู้สึกง่วงจัง…

"Zzzz~"

***ว่าที่ผู้กล้าเผ่ายักษาในอนาคต (?) [บานา]

แย่ละสิ เปอร์ไซด์ตัวน้อยพุ่งจมหายไปในพุงของเจ้าอสูรแห่งการกลืนกินไปแล้ว

จมหายไปแบบติดหนึบอยู่ที่พุงสีดำของมันไปเลย

ว่าแต่อสูรในตำนานมีอยู่จริง ๆ ด้วย

ตำนานของเผ่าข้านั้น ว่ากันว่าคนที่สามารถควบคุมมันได้มีเพียงแค่ผู้กล้ายักษาในตำนานเท่านั้น

แต่ข้าไม่สนตำแหน่งแบบนั้นหรอก

หากมัวแต่หากทางควบคุมมันจนสหายของข้าต้องเสียชีวิต แล้วข้าจะกลายเป็นผู้กล้าไปเพื่ออะไร?

"ข้ามาช่วยแล้ว ย๊ากกก! "

ข้าจับสิ่งที่เจ้าสเลบเรียกว่า [ดาบ] ขึ้นสูงแล้ววิ่งเข้าไปหามัน

ดาบที่ยาวเพียงหนึ่งเมตรครึ่งสีดำเล่มนี้ สำหรับข้าที่ร่างกายใหญ่โตแล้ว มันไม่ต่างอะไรไปจากมีดพร้าเลย

แต่ข้ารู้สึกได้ถึงความคมที่น่าเหลือเชื่อของมัน

ข้ารู้สึกว่ามีคลื่นพลังบางอย่างกำลังไหลออกจากมือสู่ดาบเล่มนี้

รู้สึกว่าพลังงานที่อยู่ภายในร่างกำลังถูกสูบออกไป

รู้สึกได้ว่าไขมันทั่วร่างกายกำลังถูกเผาผลาญอย่างบ้าคลั่ง เลือดเองก็สูบฉีดอย่างรวดเร็ว

ใบดาบถูกโอบอุ้มด้วยสีฟ้า

"ฮะ! "

ข้าวาดดาบจากบนลงล่างเต็มแรงไปที่พุงของมัน

เกล็ดที่หุ้มผิวหลุดกระเด็นออกมาพร้อมกับเกิดแผลถลอกราวหนึ่งเมตร

แต่ทว่าเปอร์ไซด์ยังคงติดอยู่ที่พุงพร้อมกับเสียงหายที่ทรมานดัง "ฟี้~ ฟี้~"

"..."

นั่น… คงไม่ใช่เสียงกรนหรอกมั้ง?

ไม่หรอก ไม่ใช่แน่ ๆ เธอคงกำลังทรมานเพราะหายใจลำบากมากกว่า

รอก่อนนะแม่หนูน้อย เดียวลุงบานาคนนี้จะรีบช่วยเจ้าออกมาเอง!

***ผู้กล้าสมองกล้าม [เอรีส]

เจ้ามังกรสีดำเริ่มกางปีกออกพร้อมส่งเสียงคำรามลั่น

ปากเปิดกว้างและมีแสงสว่างเจิดจ้า

เป้าหมายของมันคือเปอร์ไซด์กับบานาที่ปีนขึ้นไปยืนอยู่แถวพุงของมัน

ศัตรูตัวใหญ่แบบนี้ไม่ว่าชกไปตรงไหนคงไม่มีทางสะกิดผิวของมันได้

ฉันต้องเบนความสนใจมาที่ฉันเพื่อช่วยพวกเขาทั้งสองคน

"บินไปเลย! "

ชุดเกราะฮีโร่ตัวนี้มีปีกคู่ที่สร้างเลียนแบบอวัยวะของเผ่าภูติเอาไว้

สรุปคือมันสามารถบินและใช้เวทมนตร์ได้เหมือนพวกภูติ

ปัญหาเดียวคือฉันไม่รู้วิธีใช้งานมัน

"แต่ตอนนี้จะมาอ้างแบบนี้ไม่ได้ ถ้าไม่เข้าใจก็ใช้พลังกล้ามนี่ละบินเลย! "

เนื่องจากยังบินไม่เป็น ฉันเลยใช้วิธีกระโดดเข้าใส่

บีบพลังกล้ามเนื้อของชุดฮีโร่ให้ถึงขีดสุด แล้วถีบตัวเองบินขึ้นท้องฟ้า

ขอแค่มีกล้ามเนื้อมากพอ เจ้าก็จักสามารถบินบนท้องฟ้าได้!

ฉันใช้พลังกล้ามเนื้อขาถีบพื้นดินจนเกิดเป็นควันสีเทาพวยพุ่งแผ่ขยายออกทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง

ร่างของฉันพุ่งทะยานประดุจกระสุนปืนใหญ่ไปที่ใต้ปากอันใหญ่โตของมัน

เข่าที่ยื่นนำออกไปทำมุมหกสิบองศากับร่างกาย ได้เสยไปที่ใต้คางของมันเต็มแรง

*ปี้! *

เจ้ามังกรดำส่งเสียงร้องชวนสังเวชออกมาให้ได้ยิน

ดูเหมือนว่าเพราะแรงกระแทกจากการเข่าลอยเมื่อกี้จะทำให้มันกัดลิ้นตัวเอง

ลมหายใจมังกรที่ทำให้ทุกสิ่งเป็นเถ้าถ่านได้ถูกพ่นขึ้นท้องฟ้ากว้าง เพราะเข่าลอยของฉันที่ไปเสยคางมัน

เมฆและผืนนภาถูกแยกออกเป็นสองส่วน จากพลังของลมหายสีขาวที่กำลังพุ่งเป็นเสาแสงทอดตัวยาวขึ้นสูง

ถ้าโดนเข้าไปพวกเราคงไม่เหลือแม้แต่ซาก

ในเวลานั้นเองที่บานาช่วยเปอร์ไซด์ออกมาได้สำเร็จ

เขาใช่มือซ้ายที่ว่างอยู่จับหัวไหลที่เล็กจ้อยของเธอ แล้วกระชากออกมาจากพุงกะทิของมังกรดำ

ส่วนเจ้ามังกรตัวนั้นกำลังจับจ้องมาที่ร่างของฉันซึ่งกำลังใช้มือเกาะห้อยคาอยู่ใต้คางของมัน

เอาละ จะทำยังไงต่อไปดีละทีนี้

***ผู้กล้าทมิฬ [สเลบ]

"ได้จังหวะดีแล้ว"

สัตว์ประหลาดมีปีกสีดำกำลังเพ่งความสนใจไปที่มนุษย์เอรีส

เป็นโอกาสดีที่ผมจะโจมตีมัน

"ลำแสงพลังงานคงไม่กระเทือนเกล็ดมันได้"

เกล็ดที่หุ้มร่างกายของมันหนามาก

ดังนั้นต้องเล็งในส่วนที่ไม่มีเกล็ดหนาหุ้มเอาไว้

นั่นคือดวงตากับ---

"รากฟันอย่างงั้นหรือ? "

ปากที่กว้างถึงสามเมตรนั้นมีเขี้ยวจำนวนมากโผล่ปรากฏให้เห็น

แต่ระดับของฟันผุของมันนั้นไม่ธรรมดาเลย

น่ากลัวว่าเพียงแค่เอาดาบในมือไปแยงตรงระหว่างรากฟัน มันคงกรีดร้องสลบแน่นอน

"ดีละ"

เมื่อได้เป้าหมายแล้วกระผมก็ออกตัววิ่ง

เก็บดาบสีดำทั้งสองเล่มแล้วใช้แขนกับขารวมกันหกข้างวิ่งไต่ขึ้นไปจากหางของมัน

เจ้าสัตว์ร้ายที่แผดเสียงเจ็บปวดจากการโจมตีของเอรีสเมื่อกี้กางปีกออกกว้าง ก่อนจะกระพือเพื่อบินขึ้นท้องฟ้า

ลมบ้าหมู่ที่รุนแรงพัดกระจายไปบนทุ่งหญ้าจนเห็นเป็นวงคลื่นสีเขียวที่งดงาม

ผมเหลือบสายตาไปมองบานากับเอรีสที่เกาะตัวสัตว์ร้ายขึ้นมาด้วยกัน

เจ้าสัตว์ร้ายยักษ์พยายามบินกายกรรมเพื่อสลัดพวกเราให้ร่วงลงมา

แต่ไม่มีใครในหมู่พวกเราที่ร่วงหล่น

ผมปีนป่ายไล่จากหางขึ้นสู่ช่วงของลำตัวอย่างรวดเร็ว

ดาบสีดำถูกชักขึ้นมาถือในมือทั้งสองพร้อมกับชี้ขึ้นไปตรงที่ปากของสัตว์ร้าย

เอรีสกับบานาเข้าใจถึงเป้าหมายของผมได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องเอยปากบอก

พวกเขาทั้งสองคนชักดาบที่ผมมอบไปให้ขึ้นมาพร้อมกัน

บานาจากทางซ้าย เอรีสจากทางขวา และตัวผมจากตรงกลาง

พวกเราทั้งสามไต่ขึ้นจากลำตัวสู่ช่วงปากของมันโดยผ่ากระแสลมแรงที่ปะทะร่างกาย

"เปอร์ไซด์ ช่วยเปิดปากมันที! "

"ได้ค่า~"

หนูน้อยเผ่าปีศาจปีกที่ถูกช่วยออกมาจากพุงกะทิบินถลาใส่ใบหน้าของสัตว์ร้าย

เธอใช้กรงเล็บที่แหลมคมเกี่ยวจมูกของมัน แล้วกระพือปีกสร้างระเบิดลมพายุจนง้างปากของมันให้เปิดกว้างออกมา

"ตอนนี้ละ! "

พลังงานภายในร่างถูกอาวุธทั้งสองเล่มดูดออกไป

ดาบสีดำทั้งสองเล่มในมือส่องประกายแสงสีฟ้า ก่อนจะแทงลงไปในรากของฟันเขี้ยว

บานากับเอรีสเองก็แทงลงไปที่รากฟันจากทางซ้ายและขวาแบบไม่ยั้งมือเช่นกัน

*$##&$$#&#&! *

สัตว์ร้ายยักษ์คำรามออกมาไม่เป็นภาษาพร้อมกับหยาดน้ำตา

ถูกแทงเข้ารากฟันผุในส่วนที่เส้นประสาทอยู่ใกล้สมองแบบนี้ คงทำให้มันปวดทรมานน่าดู

"กำลังร่วง"

ร่างของสัตว์ร้ายเริ่มร่วงลงสู่พื้นดิน

พวกเราทั้งสี่คนต่างกระโดดถอยหนีออกมาจากร่างสัตว์ร้ายยักษ์ในระยะความสูงที่คาดว่าน่าจะปลอดภัย

เพราะหากอยู่ตรงนี้คงโดนลูกหลงไปด้วย

การโจมตีสุดท้ายของปีศาจแสงตัวน้อยกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

***ผู้กล้าหนอนหนังสือ [เอสเทอ]

พวกเขาทำหน้าที่แนวหน้าได้ยอดเยี่ยมมากดอง

และตามที่สัญญาเอาไว้ ฉันผู้นี้จะเป็นคนโจมตีปิดฉากให้ดูเองดอง

หนังสือความรู้เกี่ยวกับทฤษฎีการสร้างโลกได้ถูกเปิดกางออกทั้งสองเล่ม

ข้อมูลและโครงสร้างโมเลกุลเริ่มถูกคำนวณขึ้นมาภายในสมอง

ปีกทั้งสองข้างเรื่องแสงส่องประกาย

เพ่งสมาธิ แล้วควบคุมธรรมชาติทุกสรรพสิ่ง

แปรเปลี่ยนโครงสร้าง เคลื่อนย้ายมวลสาร พลักประจุโปรตอนกับอิเล็กตรอน และเคลื่อนย้ายนิวตรอน

แล้วบีบอัดทุกสรรพสิ่งเข้าสู่จุด ๆ เดียว

มวลสารที่อัดแน่นนั้นเริ่มดูดทุกสิ่งเข้าหากันเองในสภาพที่ไม่เสถียร

ดูดทุกอย่างแม้แต่แสงสว่างจนทำให้มองเห็นท้องฟ้ากลายเป็นยามราตรี

ทุกสิ่งมืดมิดพร่ามัวไร้ซึ่งแสงสว่าง

*โกรว!? *

เจ้ามังกรร้ายตื่นตระหนกและเริ่มพยายามบินหนี

แต่ปีกที่กลืนกินกระทั้งท้องฟ้าของมันกลับไม่สามารถพามันหนีออกไปได้

ประกายสายฟ้าเริ่มปริระเบิดขึ้นโดยรอบมวลสารทรงกลมนั้น

พลังที่อัดแน่นและไร้ซึ่งความเสถียรกำลังจะปริแตกแล้วดอง

ฉันไม่อาจควบคุมมันได้อีกต่อไป…ดอง~

"จงปริแตก ดอง~"

ดังนั้นฉันจึงปล่อยให้มันระเบิดออกอย่างอิสระ

พลังทำลายล้างระดับก่อกำเนิดจักรวาลได้ถือกำเนิดขึ้นบนพื้นโลก

ระเบิดนั้นกินวงกว้างถึงหนึ่งร้อยเมตรรอบตัวมังกรทมิฬ

แสงสว่างเจิดจ้าไปทั่ว เหล่าทหารของทุกเผ่าที่อยู่ในสนามรบต่างร่วมเป็นสักขีพยานต่อพลังทำลายล้างที่เหนือสามัญสำนึกนี้

แล้วแสงสว่างที่เจิดจ้าก็หยุดลง

คลื่นลมที่พัดโกรกได้หยุดลง หมู่เมฆและท้องฟ้ากลับสู่สภาวะปกติ

และที่เหลืออยู่ตรงหน้ามีเพียงซากของมังกรทมิฬที่ไหม้เกรียมเท่านั้น

เล่นเอาหมดพลังเลยดอง

ฉันที่หมดซึ่งเรียวแรงกำลังทิ้งตัวดิ่งสู่ผืนโลก

แบบนี้ฉันคงตายแน่ดอง

"เอสเทอ! "

แต่ทว่ามีเผ่ามนุษย์คนหนึ่งกระโดดเข้ามารับตัวฉันเอาไว้ทัน

เธอคือเอรีสที่สวมชุดแสนอุบาทว์สีเขียว

"ปลอดภัยนะ"

เอรีสเริ่มลูบหัวแล้วกอดฉันแน่นพร้อมกับร้องไห้ออกมา

"หน้าอก...มันเบียดหน้า...ดอง…"

แต่หน้าอกที่ชวนริษยานี้มันช่างน่ารำคาญใจนักดอง

พูดแล้วก็ยังจะเบียดเข้ามาอีกนะดอง…

แต่พอเห็นน้ำตากับมือที่ลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยนแล้ว… ช่วยไม่ได้แฮะ

"ยอมคืนดีด้วยก็ได้ดอง…"

ฉันเลยพึมพำกับตัวเองออกไปเช่นนั้น

***กระสอบทรายสีดำ [มังกรทมิฬ]

เจ็บวุ้ย

ไอตัวเล็กห้าคนนี้น่ากลัวเป็นบ้า

ไม่เคยเจอสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวแบบนี้มาก่อนในชีวิตเลย

แถมการโจมตีสุดท้ายนั้นคืออะไร? เกือบทำข้าตายไปทีเลยนะเฟ้ย

โชคดีที่พวกมันคิดว่าข้าตายไปแล้ว

ดังนั้นตอนนี้ขอแกล้งตายก่อน

นอนนิ่งแกล้งตายแบบนี้…

เดียวพอพวกมันเผลอตัวค่อยลุกขึ้นมาย่างสด---

"เตียงนอนนุ่ม ๆ ค่ะ~"

ในตอนนั้นเองที่มีนกน้อยสีแดงขาวบินมาร่อนลงบนพุงกะทิของข้า

"ขอนอนสักครู่นะคะ~"

ล้มตัวนอนเสียงั้น!?

ไปนอนที่อื่นไป ชิ้ว!

แต่ว่า… หึ หึ หึ นี่คือโอกาสดีในการขย้ำมันเลยนี่หว่า

แค่ข้าพลิกตัวก็สามารถทับยัยนี่ให้แบนได้

"ฮืม? รู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องหาเรื่องอยู่ค่ะ"

เฮ้ย… อะไรจะความรู้สึกไวขนาดนี้ฟะ

"... ได้ยินเสียงหัวใจเต้น? ทุกคนค่ะ~ คุณกิ้งกือยักษ์ยังไม่ตายค่ะ"

ชิบหาย!

แบบนี้ต้องหนี! ถึงจะเสียเกียรติที่ต้องหันหลังหนีเจ้าเปี๊ยกพวกนี้ แต่ชีวิตข้าสำคัญกว่าฟะ

ว่าแล้วข้าก็รีบกางปีกบินเปิดตูดแนบไปในทันที

"อ๊า~ ที่นอนของหนู…"

พร้อมกับมีเสียงร้องไห้ของสาวน้อยคนหนึ่งที่ดังไล่หลังตามมาเช่นนั้น