Can you start again

Chapter 01

@มหาวิทยาลัยดีซียู

"ลิส วันนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันนะ เดี๋ยวมีเรียนบ่ายกลัวไปกินข้างนอกแล้วกลับมาไม่ทัน"

เสียงเรียกของ มะปราง เรียกฉันขณะที่เรากำลังเก็บของเพื่อที่จะเตรียมตัวไปทานอาหารกลางวัน

ปกติพวกเราชอบไปกินข้าวกลางวันด้านนอกมหาลัยมากกว่า เพราะในมหาลัยมันค่อนข้างอึดอัด

"อื้มเอาสิ แล้วพวกปลื้มกับกลุ่มของวินไปด้วยไหม"

"พวกมันน่าจะไปนะ ทักถามพวกมันก่อน"

ที่ต้องถามเพราะว่าเทอมนี้เราลงเรียนช้า เลยทำให้ได้เรียนคนละเซค ฉันกับมะปรางได้เรียนห้องเดียวกัน ส่วนพวกปลื้มกับกลุ่มวินและพวกเพื่อนเขาเรียนอีกห้อง เดี๋ยวนี้เขาจำกัดคลาสละไม่เกินสามสิบคน เพื่อที่ว่าอาจารย์จะสอนนักศึกษาได้ง่ายและทั่วถึงมากขึ้น

"โอเค มันบอกเดี๋ยวไปรอโรงอาหารมันกำลังลงไปกัน"

"เราก็รีบไปเถอะ นี่อีกครึ่งชั่วโมงจะเที่ยงแล้วเดี๋ยวคนเยอะ"

๻ั้๹แ๻่เรียนมานี่เข้าปีที่สองแล้วฉันกับพวกเพื่อนๆ นี่เดินเข้าโรงอาหารนับครั้งได้เลย

"ลิสกินไรปลื้มถาม มันจะสั่งไว้ให้"

"เอาเตี๋ยวน้ำตกไม่ใส่กระเทียม"

พอบอกเมนูเพื่อนเสร็จเราสองคนก็พากันเดินลงมายังโรงอาหาร ที่นี่เป็๞มหาวิทยาลัยเอกชน อีกทั้งยังมีนักเรียนต่างชาติมาเรียนแลกเปลี่ยนเพิ่มด้วย ทำให้มหาลัยที่นี่ขึ้นชื่อในเ๹ื่๪๫ของภาษา

แต่ที่ฉันเลือกเรียนที่นี่เพราะมันใกล้บ้านที่สุดแล้ว

"ฮายชะนี มาค่ะรีบเดินมาก๋วยเตี๋ยวอืดหมดแล้ว"

"เวอร์ค่ะนังปลื้ม เดินลงมาไม่ถึงห้านาที"

ฉันตอบกลับเพื่อนผู้ชายที่ออกสาวไปแบบนั้น ฉัน มะปราง ปลื้ม เจอกันตอนรับน้อง๰่๭๫ปีหนึ่ง ฉันมาเรียนที่นี่แบบไม่มีเพื่อนเลยสักคน เน้นมาทำความรู้จักเอาดาบหน้า

ส่วน วิน วาย นที สิงหา วินกับวายเนี่ยเห็นว่าเป็๞แฝดกัน แล้วก็เป็๞เพื่อนสมัยเรียนมอปลายกับสิงหาแล้วก็นทีด้วย สี่คนนี้มีฉายาที่อาจารย์ตั้งให้ว่าแก๊ง F4 มันก็เหมาะกับพวกมันจริงๆ พวกเราเจอกันตอนเข้ามาเรียนในห้องวันแรก นับว่าโชคดีมากที่มาเจอกลุ่มนี้ ไม่อย่างนั้นฉันกับมะปรางแล้วก็ยัยปลื้มตายแน่

ย้อนไป๰่๭๫เปิดเทอมปี 1

"เอาล่ะมากันครบแล้วนะทีนี้ก็จับกลุ่ม กลุ่มละ7-8 คน เราจะเรียนเป็๲กลุ่มแบบนี้ไปยันจบเทอม"

"เฮ้ยแกเอาไงดีวะ เรามีกันสามคนเองเนี่ย"

ปลื้มเอ่ยออกมาด้วยท่าทีที่ร้อนรน มันก็จริงที่ว่าเราสามคนไม่รู้จักใครเลย อีกอย่างก็อยากอยู่กลุ่มเดียวกันด้วย

"มึงกลุ่มนั้นขาดสองคน อีกสองกลุ่มขาดคนนึงเอาไง ต้องแยกกันเหรอ"

"ไม่เอาไม่อยากแยกเลยอะ"

ฉันพูดพร้อมกับทำหน้าตาน่าสงสาร ใช่สิใครมันจะไปอยากแยกล่ะ แต่ถ้าจะให้อยู่กันแค่สามคนก็ไม่ได้ไหมอะ เสียเปรียบกลุ่มอื่น

แกร๊ก!!

เสียงเปิดประตูทำให้คนในห้องหันไปสนใจตรงบุคคลที่พึ่งเข้ามาใหม่

"อ่าว ไอพวก F4 เข้ามาแล้วก็มาจับกลุ่มกับเพื่อนเลยกลุ่มละ 7-8 คน เอาล่ะกลุ่มไหนขาดคน ถ้าขาดก็เอาหนุ่มพวกนี้เข้ากลุ่มด้วยล่ะ"

"กลุ่มหนูค่ะอาจารย์ขาด 4 คนพอดี"

ฉันที่เห็นผู้ชาย 4คน เดินเข้ามาใหม่ก็ไม่วายยกมือทันที เพราะไม่ว่ายังไงก็จะไม่แยกกลุ่มแน่ๆ

"อ่ะ แก๊ง F4 ไปจับกลุ่มกับเพื่อนไป"

พวกนั้นเดินเข้ามาที่โต๊ะแล้วก็เอ่ยทักทายกับพวกเราทันที ซึ่งพวกนี้แตกต่างจากลุคภายนอกที่ดูขรึมๆ

"อ่ะชะนี มัวแต่เหม่อ ไม่มานั่งสักที"

เสียงเรียกของปลื้มทำเอาฉันตื่นจากความคิด แต่ก็นั่นแหละพวกเราทั้ง 7 คน เลยสนิทกันมาจนถึงทุกวันนี้ ถึงแม้ว่าบางวิชาจะต้องแยกกันบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็จะอยู่ด้วยกันตลอด

"เออนี่กะเทย วันนี้เที่ยวผับหน่อยปะ"

เสียงของวายพูดขึ้นตอนที่พวกเรานั่งอยู่ที่โต๊ะ

"อีวายตบปากตามอายุ ว่าใครกะเทย"

เป็๞ปลื้มที่พูดต่อ สองคนนี้มันชอบแหย่กันแบบนี้ประจำ

"ฮ่าๆ ว่าไงสนใจไปผับพี่ชายไอสิงหาหน่อยไหม อย่าคิดจะปฏิเสธเลยเพราะฟรี"

"อีวาย ถึงไม่ฟรีฉันก็จะไป นานๆ ทีฉันจะได้ไปเจอพี่เสือ ฉันไม่พลาดหรอกย่ะ"

พี่เสือที่ปลื้มว่าเป็๲พี่ชายของสิงหา พี่ชายของสิงหาก็เรียนที่นี่เหมือนกันแต่คนละคณะ พี่เสือเรียนวิศวะ

"สรุปไป?"

"ไปสิยะ ยัยลิสกับมะปรางด้วย"

"ถามฉันยังตุ๊ด"

"หรือจะไม่ไป? เด็กวิศวะคงแน่นผับเลยนะเนี่ย เฮ้อเสียดายจังมะปรางไม่ไป"

"ใครบอกจะไม่ไปมิทราบ ฉันเคยพลาดเหรอนังปลื้ม"