Chapter 2
ง่ายแน่ๆ สาวบ้านสวน
“นี่กระเป๋าเงินของคุณค่ะ พอดีว่ามันตกอยู่”
กระเป๋าเงินถูกวางลงที่หน้าโต๊ะกระจกสีดำ แอชตันจากที่จะยกเหล้ากระดกขึ้นจิบก็เงยหน้ามองเธอ ใบหน้าสวยหวานซึ่งดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์ เธอสวมเสื้อแขนยาวสีขาวกับกระโปรงทรงเอสีดำพร้อมกับรองเท้าแตะสีครีม การแต่งตัวก็ดูเรียบร้อยเกินกว่าจะมาเที่ยวผับได้ เธอสวยจนโดดเด่น...แอชตันเริ่มรู้สึกสนใจอย่างบอกไม่ถูก
“เธอคือใคร?”
บีน่าได้ยินแบบนั้นก็คิ้วกระตุกนิดนึงด้วยความโมโห เดินชนเธอเองเมื่อกี้แท้ๆแต่กลับไม่สังเกตุเห็นเลยรึไงนะ
“ผู้หญิงที่คุณชนจนล้มเมื่อกี้นี้ไงคะ”
คนตัวเล็กไม่อยากพูดให้มากความเพราะไม่ได้อยากคุยกับคนมารยาททรามคนนี้สักเท่าไหร่ เธอหันหลังจะเดินกลับลงไปที่ชั้นหนึ่งเพราะรู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่วีไอพีเมมเบอร์อะไรนั่น เธอมาที่นี่ครั้งแรกที่ที่เธอควรอยู่คงจะเป็โต๊ะด้านล่างมากกว่า
“เดี๋ยวสิ!”
ดวงตาคู่คมจ้องมองแผ่นหลังบางนั้นแล้วรีบเรียกเอาไว้...น่าแปลก ปกติเขาไม่เคยสนใจใครเป็พิเศษอย่างนี้มาก่อน มีแต่คนเข้าหาไม่เคยเข้าหาใคร
“มีอะไรคะ?” ใบหน้าสวยหันกลับไปแล้วเอ่ยถาม เรียวปากสวยได้รูปอวบอิ่มสีเชอร์รี่ ผมสีน้ำตาลประกายแดง ใบหน้าลูกครึ่งอเมริกันไทยเสริมให้เธอดูสวยโดดเด่น...เธอรู้สึกแปลกประหลาดใจ
“ขอบคุณที่เก็บกระเป๋าตังค์ให้ เพื่อเป็การตอบแทนมานั่งด้วยกันก่อนสิ”
“เอ๋ ?” บีน่าเอียงคอไม่เข้าใจเล็กน้อย เมื่อกี้ยังมารยาททรามกับเธออยู่เลย แต่นี่ทำมาเป็แกล้งคุยดีด้วย
“ถือว่าเป็การตอบแทนน้ำใจ คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง”
เขาพูดเสียงเรียบพร้อมกับยกแก้วโชว์ บีน่าเองหรี่ตามองเขาอย่างไม่ไว้ใจ เธอจะไว้ใจผู้ชายต่างบ้านต่างเมืองได้อย่างไรกันล่ะ...แม้ว่าเขาจะหน้าตาหล่อมากแถมร่างกายก็สูงใหญ่ ดูแล้วน่าจะสูงราวร้อยแปดสิบห้าเิเได้ ตัวบีน่าเองสูงแค่ร้อยหกสิบห้าเิเเท่านั้นเมื่อยืนคู่กับเขาเธอก็เหมือนมนุษย์แคระ
“ไม่เป็ไรค่ะ ขอบคุณสำหรับน้ำใจ”
ทำท่าจะหันเดินออกไปไม่มองหน้าคนตัวใหญ่อีกแต่นั่นก็ทำให้แอชตันรู้สึกขัดใจเพราะไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธเขามาก่อน
“บอกให้นั่งก็นั่งสิ จะดื้อทำไม ?”
เอ๊ะ ตานี่ก็แปลก...คนจะไม่นั่งก็บังคับ มารยาทแย่ชะมัด บีน่าหันกลับไปมองหน้าเขาแล้วคิดในใจ แต่คิดไปคิดมาผู้ชายมารยาทไม่ดีคนนี้ก็หล่อดีเหมือนกันแฮะ
“งั้นก็...ขอบคุณสำหรับมื้อนี้นะคะ”
บีน่าเดินเข้าไปแล้วนั่งลงที่โซฟาสีแดงตัวตรงข้ามกับเขา บางทีการเมคเฟรนด์กับเพื่อนต่างถิ่นก็คงจะไม่แปลกอะไรใช่ไหม? เธอคิดในใจ เพราะเป็ลูกสาวมาเฟียตอนเรียนอยู่จึงไม่ค่อยมีใครยุ่งกับเธอเพื่อนสนิทเธอจึงน้อย เพื่อนสนิทอย่างเจสซี่ก็ยังจะทรยศอีก แล้วแบบนี้บีน่าจะไปเหลือใครล่ะ
เพื่อนที่เธอมีก็มีแต่เ้าบอดี้การ์ดหัวทึ่มที่คอยดูแลอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะเจสันที่เป็ดั่งเสมือนเพื่อนรักโตมาด้วยกัน เจสันเป็ลูกของเจเรมี่ผู้เป็บอดี้การ์ดของคุณพ่อ
“อยากดื่มอะไรเป็พิเศษมั้ย เดี๋ยวฉันสั่งให้”
เขามองเธอั้แ่หัวจรดเท้าด้วยความพินิจพิจารณาและหื่นกระหาย...ปกติก็ไม่ได้คิดสนใจใครเป็พิเศษหรอก เพียงแต่เธอดูโดดเด่นกว่าคนแถวนี้ ไม่สิ ต่อให้อยู่ที่ลอนดอนเธอก็ยังดูสวยโดดเด่นอยู่ดี ดูมีเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนใคร
“ฉันไม่ดื่มค่ะ”
พูดจริงจากใจ บีน่าดื่มไม่เป็...แม้ว่าพ่อจะทำอาชีพสายมืด แต่เธอก็ไม่เคยดำดิ่งในทางที่ไม่ดีเลย แม่ของเธอสอนให้เธออยู่ในโลกปกติ เป็เด็กสาวที่แสนจะสดใสแต่ก็มีความมั่นใจเฉลียวฉลาด...ประสบการณ์จะอ่อนก็แค่เื่ของผู้ชาย ก็ต้องอ่อนสิไม่งั้นเธอคงไม่โดนนอกใจโดยที่ไม่รู้ตัวหรอก...กว่าจะจับได้ก็ไม่รู้ว่าเสร็จกับเพื่อนสนิทเธอไปตั้งกี่ครั้งแล้ว
กอดอกนั่งไขว่ห้างหรือเหยียดยิ้มมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสนใจ คนบ้าอะไรมาผับแต่ไม่ดื่ม แอ๊บฉิบหาย
คิดในใจแต่ก็ไม่พูดออกไป ได้แต่คลี่ยิ้มพร้อมกับแค่นขำในลำคอ
“งั้นเหรอ หึ เอาสักหน่อยเถอะน่า...พอเป็พิธี”
เขาส่งแก้วแอลกอฮอล์ของตัวเองให้กับบีน่า เธอมองแก้วน้ำสีอำพันแก้วนั้นแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอดังอึก...ไม่มั่นใจนักว่าควรจะรับมันมาดีไหม
แต่เอาเถอะ ตามมารยาทแล้วเขายื่นให้ขนาดนี้เธอก็ควรจะไหลไปตามน้ำ
มือเรียวเล็กยอมรับแก้วที่เขาส่งให้แล้วยกกระดกดื่มทีเดียวหมดแก้วด้วยความไม่รู้ประสีประสา
“อึ่ก...อ่า”
เห็นแบบนั้นแอชตันก็คลี่ยิ้มร้ายออกมา เขาโคตรพอใจกับผู้หญิงตรงหน้าเลย
ขนาดแต่งตัวแบบนี้ยังดูเซ็กซี่...ผู้ชายส่งแก้วเหล้าของตัวเองให้ทั้งที่ดื่มไปแล้วแต่เธอก็ยอมดื่มแก้วของเขา แก้วที่โดนปากของชายแปลกหน้า เธอดื่มมันจนหมดแก้ว ดูก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้มันง่ายแค่ไหน
ปกติเขาชอบอะไรที่ท้าทาย อย่างเมมายากว่าจะได้เอาสาวเ้าก็เล่นตัวอยู่นานหลายวันทีเดียว เพราะฉะนั้นเมมายาจึงเป็คนโปรดในปัจจุบันเพราะผู้หญิงคนอื่นมันง่ายเกินไป
ดูสภาพแล้วบีน่าเองก็คงจะไม่ต่างกัน ง่ายไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นแน่นอน ไม่มีผู้หญิงดีๆที่ไหนกล้ารับแก้วเหล้าจากผู้ชายที่เจอได้แค่ครั้งเดียวหรอก จริงไหม?
“มาที่นี่ครั้งแรกงั้นเหรอ? ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย”
อชิรวิชญ์มองหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างหลงใหลในความสวย ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก....ผมสีแดงประกายน้ำตาล
“ใช่ค่ะ ฉันมาที่นี่ครั้งแรก...ที่นี่คนเยอะจังเลยนะคะ คิดว่าจะไม่ค่อยมีคนซะอีกเพราะว่าเห็นเป็เมืองเล็กๆ”
เมืองหลวงของประเทศไทยคือกรุงเทพมหานคร เชียงรายเป็จังหวัดทางภาคเหนือ เธอคิดว่าคนจะไม่ค่อยเยอะมากซะอีก คิดไปอย่างนั้นด้วยความไม่รู้
“หึ แรกๆฉันก็คิดอย่างนั้นแหละ เหมือนจะเป็เมืองเล็กๆแต่คนก็เยอะใช้ได้”
คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็เยอะ ไหนจะนักท่องเที่ยวอีก ไม่ได้เงียบเหงาขนาดเท่าที่เธอจินตนาการเอาไว้หรอก ฟังจากที่หญิงสาวคนนี้พูดแล้วแอชตันก็พอจะเดาได้ว่าคงจะเป็คนต่างถิ่น รึเปล่า?
“งั้นเหรอคะ....”
บีน่าจากที่ตอนแรกก็พูดคุยปกติแต่ตอนนี้ใบหน้าสวยเริ่มขึ้นเป็รอยริ้วแดง อาจจะด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอกระดกดื่มไปเมื่อครู่ ซดซะเต็มเหนี่ยวเลยเรา เฮ้อ...
“แล้วนี่เธอยังโสดอยู่หรือเปล่า?”
ไม่อ้อมค้อมไปหลายประเด็นมากนัก สิ่งที่สนใจอยู่อย่างเดียวคือเธอโสดและพร้อมจะอ้าขาให้เขาในคืนนี้หรือเปล่า
แม้จะเสพสมร่างกายสาวอย่างเมมายามาแล้วแต่มันก็ไม่อิ่มหรอกสำหรับคนหื่นตัณหาเฉกเช่นแอชตัน แต่จะว่าเขาไม่ได้หรอกนะเพราะเป็หนุ่มโสด จะเอาผู้หญิงสักกี่คนต่อคืนก็คงจะไม่ใช่เื่แปลกอะไร
“โสดค่ะ...โสดสิคะ”
หึ รีบตอบโสด...คงจะอ่อยให้ท่ากูเต็มที่เลยสินะ นั่นคือสิ่งที่แอชตันคิดในใจ แต่ที่บีน่ารีบตอบว่าโสดนั่นเป็เพราะเธอยืนยันสถานะของตัวเองอย่างชัดเจน ไม่ได้เป็การบอกแอชตันแต่เป็การบอกตัวเองมากกว่าว่าตอนนี้เธอโสดแล้ว
ดวงตาคู่สวยมีความเศร้าเจือปน จินตนาการไปถึงตอนที่ยังอยู่กับเอเดนแฟนหนุ่มรูปหล่อ คบกันมาตั้งสี่ปี คิดว่าจะได้แต่งงานกับเขาในอนาคตแต่ทุกอย่างมันดูฝันเฟื่องไปหมด...ผู้ชายโหดร้ายกว่าที่เธอคิด
ดวงตาคู่คมยังคงจ้องมองหญิงสาวั้แ่หัวจรดเท้า ยอมรับเลยว่าบีน่าสวยถูกใจ ตรงสเป็คสุดๆ เพียงแต่การแต่งตัวออกอาจจะดูเฉิ่มเชยไปสักหน่อย ไม่เซ็กซี่ยั่วเย้าแบบหญิงอื่นที่เขาเคยได้มา
“แล้วเธออยู่ที่ไหน เช่าคอนโดอยู่งั้นเหรอ? หรือว่าเช่าบ้าน?”
ถามเพื่อเช็คว่าเธอจะอยู่ที่นี่อีกนานไหมเพราะคิดว่าเป็คนต่างถิ่น
“ฉันอยู่บ้านสวนไม่ไกลจากผับนี้หรอกค่ะ แต่ต้องขับเข้าป่าไปสักหน่อย เป็บ้านของคุณตาน่ะ แต่คุณตากับคุณยายเสียไปแล้วฉันก็เลยอยู่คนเดียว”
บีน่าตอบตามความจริงพร้อมกับจินตนาการไปถึงบ้านสวนหลังเล็กที่เธอเคยมาเที่ยวในตอนเด็กๆ ซึ่งตอนนั้นคุณตากับคุณยายยังมีชีวิตอยู่แต่ตอนนี้พวกท่านก็เสียไปแล้วตามอายุขัย บ้านหลังนี้แม้จะทรุดโทรมแต่ก็ยังอบอุ่น
อ๋อ คงจะคนแถวนี้นี่แหละไม่ใช่คนต่างถิ่นอะไรหรอก ก็อยู่ในบ้านสวนในป่าอาจจะแค่ไม่ค่อยได้เข้ามาในเมืองสักเท่าไหร่ ก็ดี! จะได้เอาได้นานๆหน่อย... แอชตันคิดในใจอย่างชั่วร้าย
“งั้นเหรอ อยากไปเที่ยวจังบ้านสวนของเธอ”
“คิก น่ารักจัง...ไม่เห็นจะเคยได้ยินใครพูดว่าอยากจะไปเที่ยวบ้านสวน”
เพื่อนรอบข้างสมัยเรียนมัธยมเมื่อรู้ว่าพ่อเป็มาเฟียก็ถอยห่าง รู้ว่าแม่มาจากเมืองไทยก็โดนบูลลี่ ไม่รู้ว่าเป็คนเอเชียผิดอะไรนักหนา แต่เพื่อนที่ดีกับเธอก็มี ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้ พอเล่าให้ฟังถึงเื่บ้านสวนของแม่ที่เมืองไทยก็ยิ่งยี้เข้าไปใหญ่หาว่าเธอมาจากบ้านที่ยากจน
แม้สถานะปัจจุบันจะเป็ถึงลูกสาวมาเฟียยิ่งใหญ่มีเงินร่ำรวยมากแค่ไหน แต่ปมในวัยเด็กก็ไม่อาจลบจากใจได้ เป็โชคร้ายของเธอเองที่เจอเพื่อนไม่ดี
“หึ ทำไมล่ะ?”
“ที่นั่นทั้งเก่าทั้งโทรม ไม่รู้ว่าคุณจะรับได้หรือเปล่านะคะ”
พูดไปก็ยิ้มไป นึกถึงสมัยตัวเองตอนเรียนไฮสคูล พอมีคนเห็นรูปถ่ายตอนเธออยู่ที่บ้านสวนแห่งนี้ใน่ซัมเมอร์ก็ไปล้อเลียนจนพ่อถึงขั้นต้องให้บอดี้การ์ดอย่างลุงเจเรมี่ไปเคลียร์ที่โรงเรียนให้และแน่นอนว่ายิ่งทำแบบนั้นก็ยิ่งโดนเกลียด
“ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องรับไม่ได้ จริงมั้ย?”
สำหรับแอชตันแล้วไม่ได้สนที่ฐานะ...เขาดูแค่รูปร่างหน้าตา
คนตรงหน้าสวย สวยมาก แม้จะแต่งตัวเรียบร้อยแต่ก็ยั่วเย้าอารมณ์ได้อย่างพิลึก
“ถ้าคุณยืนยันอย่างนั้น สงสัยฉันจะต้องชวนคุณไปเที่ยวที่บ้านสวนฉันสักครั้งดีมั้ยคะ?”
ยิ้มไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ...ไม่คิดเหมือนกันว่ามาเมืองไทยแค่วันเดียวจะได้เพื่อนไว้พูดคุยเล่นซะแล้ว
เธอบริสุทธิ์ใจ...ส่วนเขาจ้องจะฟัน!
“ดีสิ ฉันอยากไปบ้านสวนของเธอจะแย่แล้ว ช่วยนำทางไปทีได้ไหม?”
“ได้สิ แต่ฉันต้องเรียกรถผ่านแอพก่อนนะคะพอดีว่าฉันไม่มีรถยนต์”
ทำท่าจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มือถือเครื่องที่ใช้ประจำของเธอทำแตกไปในวันที่เจอเจสซี่นอนอยู่กับเอเดน ตอนนี้มือถือที่เธอใช้เธอให้เจสันไปซื้อแก้ขัดจากร้านใกล้บ้านที่นิวยอร์คมาก่อน เพราะเดินทางกระทันหันจึงไม่มีเวลาเตรียมตัว ซึ่งแน่นอนว่าเธอก็สั่งให้ซื้อโทรศัพท์ราคาถูกเพราะไม่รู้จะซื้อแพงไปทำไม ยังไงก็ไม่ได้มีเพื่อนให้ติดต่อหรือลงโซเชียลยั่วใจใครอยู่แล้ว
เห็นสภาพโทรศัพท์มือถือรุ่นราคาถูกก็ทำเอาแอชตันเข้าใจได้ในทันที
เธอคนนี้คงจะฐานะไม่ค่อยดี ไม่มีรถยนต์ โทรศัพท์รุ่นถูกๆ แถมยังอยู่บ้านสวนเก่าๆ
หึ แต่ก็น่าสนใจใช่เล่น แปลก...แปลกดี กูชอบ แอชตันคิด
“ไม่ต้องเรียก เอารถฉันไป...ฉันมีรถยนต์”
แอชตันคลี่ยิ้มร้าย...คืนนี้แหละ เขาได้เผด็จศึกสาวบ้านสวนแน่นอน หึๆ
*******
ไรท์ปลาทองส่องแสง : แหม อีตาแอชนี่ก็กะจะล่ออย่างเดียวเลยนะคะ เดี๋ยวเจอพ่อยัยหนูบีน่าซะก่อนแล้วจะหนาว พ่อตาหวงมากค่ะลูกสาวคนเดียว! แอชตันแกอย่าหวังจะได้เคลมลูกสาวฉัน ชิๆ
265K
