ดวงตาคู่น้อยค่อยๆเปิดออก
เพดานไม้ดูหรูหราไม่น้อยอันคุ้นเคย ถูกฉายชัดออกมาในสายตาของร่างเล็ก เคนอสเริ่มได้สติความมึนหัวจากการใช้มานาเกินขนาดไม่หลงเหลืออยู่แล้วอาจจะเป็เพราะเขาชินกับการฝึกด้วยการผลาญมานาจนหมดั้แ่แต่เล็ก ถ้าเป็คนทั่วไปคงไม่จบแค่ปวดหัวเล็กน้อยอย่างเขาแน่นอน อย่าว่าอะไรเลยคนทั่วไปต่อให้ฝึกมานับสิบปีก็ไม่ควรมีมานาใช้เวทบทกลางได้เยอะแบบเขาด้วยซ้ำ ตามจริงเขาใช้เวทระดับสูงได้นานแล้วแต่มันได้ไม่คุ้มเสียเขายังควาบคุมมันได้ไม่ดีพอ ใช้เวลาหน่วงนานกว่าบทที่เขาใช้เพื่อฆ่ามอนส์เตอร์เกือบเท่าตัวด้วยซ้ำ แถมประสิทธิภาพยังต่ำกว่า และใช้มานาเยอะกว่า เขาก็เลยยังไม่คิดจะใช้จนกว่าจะชำนาญ
อย่างไรก็ตามแม้มานาจะเยอะขนาดไหน แต่ร่างกายเขาไม่ได้ดีตามตอนนี้ร่างเล็กรู้สึกว่าร่างกายของตนหนักราวกับลูกตะกั่ว รู้สึกเ็ประบมไปทั่วร่างกาย
หลังจากเริ่มได้สติเขาก็หันไปสำรวจห้องก่อนจะพบว่านี้เป็ห้องนอนในคฤหาสของเขาเอง ข้างกายยังพบมารดาของเขาที่นั่งกุมมือเขาเลดี้ มิลล่า วัลฟอร์ดหลับอยู่ข้างเตียง
เมื่อแม่ของเขาััได้ถึงการขยับของร่างกายเธอก็ตื่นขึ้นก่อนจะหันมาเจอเคนอสที่ฟื้นสติแล้วกำลังพยายามขยับตัว ผู้เป็แม่ได้สติฉับพลันก่อนพุ่งเข้าไปกอดบุตรชายพร้อมกับร้องไห้ออกมา
“ท่านแม่ ข้าอึดอัดนะอย่ากอดแน่นนัก” ร่างเล็กตอบกลับ
“เด็กดื้อ ลูกอย่าเล่นอะไรเสี่ยงอันตรายแบบนี้อีกนะ” มารดาตอบกลับด้วยเสียงซะอื้น
เมื่อคืน หลังจากพวกเด็กๆหนีกันออกมาจากป่าได้สำเร็จก็ตรงไปที่โบสถ์บอกบาทหลวงว่าเกิดอะไรขึ้น บาทหลวงจึงรีบวิ่งไปแจ้งเหล่าทหารในเมือง เหล่าทหารยามพอเห็นว่าคนที่มาบอกเป็บาทหลวงแถมในกลุ่มเด็กยังมีลูกของท่านลอร์ดวัลฟอร์ดอีก จึงรีบจัดกำลังนับสิบเข้าไปช่วยเหลือเมื่อมาถึงชายป่าก็เห็นแสงการโจมตีของเวทไม้ตายบทนั้นพอดี จึงรีบพุ่งเข้าไปดูก็พบร่างของเคนอสกำลังนอนหมดสติอยู่ พร้อมทั้งซากร่างของอสูรระดับกลาง
ความทรงจำเริ่มกลับเข้าสู่ร่างเล็กที่พึ่งได้สติเด็กน้อยค่อยๆตัวสั่นน้ำตาไหลพราก ภาพร่างไร้ศรีษะของบี เครื่องในที่ไหลทะลักของกัส และร่างที่แหลกเละของโรเซ่ ฉายชัดเข้ามาในจิตใจ
เด็กชายยกมือขึ้นมาดูอย่างสั่นเทา ภาพร่างเละของมอนส์เตอร์ ลมหายใจสุดท้าย และเืแดงฉานของมันที่กระจายไปทั่วป่าปรากฏขึ้นมาในมโนสำนึก
“ท่านแม่ลูกฆ่าไปแล้วว… ฆ่าเ้ามอนส์เตอร์นั้นไปแล้ว ลูกกลัวเหลือเกิน” เคนอสพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือใบหน้าซีดเผือด
“....” หญิงสาวสับสนเล็กน้อยว่าคว่าควรพูดสิ่งใด ก่อนจะเอ่ยออกไป “ไม่ว่าอย่างไรลูกก็ยังคงเป็ลูกของแม่” เธอพูดปลอบเด็กชายด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน ขณะนั้นเอง
ปึง!
ประตูห้องเปิดออกก่อนที่ลอร์ดวิลฟอร์ดจะเดินเข้ามา
“มิลล่า ฉันขอพูดคุยกับเขาเป็การส่วนสักแปปสิ” ลอร์ดวัลฟอร์ดเอ่ยขึ้น
หลังหญิงสาวเดินออกไปก่อนจะปิดประตูลง
“ท่านพ่อ...ลูก..”
แปะ!!
ฝ่ามือสะบัดตบหน้าเด็กชายที่นอนป่วยจนหน้าหัน
เด็กน้อยนิ่งค้างราวกับสับสนแต่ก็ราวกับได้สติในเวลาเดียวกัน
“รู้มั้ยเ้าทำอะไรผิด!!” อาเทอร์กล่าวด้วยสีหน้าอันโกรธเกรี้ยว
“ผม.....”
“3 คน!! ลูกปล่อยให้เพื่อนของลูกตายไปสามคน”
...
“พ่อบอกให้ลูกดูแลเพื่อนๆให้ดีนั่นคือบทลงโทษจากพ่อ ดังนั้นเลิกโทษตัวเองได้แล้ว จำเอาไว้ไม่ว่าจะต้องทำอย่าไรจงปกป้องคนสำคัญของลูกเอาไว้ ไม่ว่าจะต้องฆ่ามอนส์เตอร์อีกกี่ตัว หรือคนอีกกี่คน”
เด็กน้อยนั่งซึมก้มมองมือของตัวเอง ทันใดนั้นร่างสูงพุ่งเข้ามาอีกคราโอบกอดร่างเล็กพร้อมทั้งน้ำตา “ขอบใจนะ ขอบใจที่ลูกปลอดภัย ขอบใจที่ลูกยังไม่ตาย พ่อรักลูกนะ” ความอบอุ่นส่งผ่านจากพ่อสู่ลูกราวกับวินาทีที่แล้วที่เขาตบลูกชายเป็เพียงเื่โกหก เด็กชายยิ้มได้เป็ครั้งแรกราวกับภาระถูกปลดเปลื้อง
“ไปกันเถอะ... ไปงานพิธีฝังศพของเพื่อนๆลูกกัน”
.
.
.
เด็กชายสีหน้าเศร้าหมองพันผ้าพันแผลเต็มตัว แต่งชุดดำเต็มตัวทับผ้าเ่าั้ร่างเล็กถูกประคองโดยเมดคู่กายซิซิเลีย ด้านซ้ายขวามีพ่อแม่ของเขาในชุดดำร่วมเดินตรงไปยังโบสถ์หลังเก่าร่วมกับเขา สายฝนโปรยปรายราวกับกำลังแสดงความโสกเศร้าอาลัยต่อดวงวิญญานดวงน้อย
ที่หน้าพิธีประกอบด้วยร่างเล็กใหญ่หลายร่างหันมองมาทางกลุ่มผู้มาเยือน แววตาสับสนเล็กน้อยไม่รู้ว่าควรจะแสดงความรู้สึกกอย่าง ส่วนหนึ่งก็ดีใจที่เพื่อนตัวน้อยปลอดภัยดี ใจหนึ่งก็ขอบคุณที่ทำให้พวกตนรอดมาได้ แต่ส่วนเล็กของจิตใจกับมีความไม่ยินยอมที่เขาไม่ยอมออกไปสู้ั้แ่ไม่งั้นอาจจะรอดกันทุกคนก็เป็ได้!! และอีกใจคือความหวาดกลัวที่เด็กน้อยที่อายุน้อยกว่าพวกเขาแข็งแกร่งถึงเพียงนั้น อย่างไรก็ตามสองความรู้สึกแรกยังคงมากกว่าสองอย่างหลังอย่างมาก แม้แววตาจะสับสนแต่พวกเขาก็ยิ้มดีใจออกมาอย่างจริงใจที่เด็กชายปลอดภัย
…
พิธีผ่านไปอย่างเศร้าสลดเด็กชายคุกเข่าข้างหน้าหลุมศพของเพื่อนๆ ก่อนจะกล่าวขอโทษออกมาจากใจจริง
ชั่วพริตานั้นราวกับมีเสียงเล็กอันคุ้นเคยกระซิบข้างหู ขอบคุณนะที่ช่วยปกป้องทุกคน ขอบคุณนะที่นายยังมีชีวิต
“กัส!”
เคนอสใและหมุนรอบด้าน แน่นอนเขาไม่พบกัส
สายฝนยังคงโปรยปรายอยู่เช่นนั้น
….
ผู้ตายนั้นจากไปแล้ว คนมีชีวิตก็ยังคงต้องดิ้นรนต่อไป จนกว่าจะกลับคืนสู่ผืนดินดังสายฝนที่โปรยปรายลงมา
785
![ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286372_23604429.webp)
