ผู้กอบกู้

        ร่างของชายหนุ่มหล่นลงกระทบพื้นดินส่งผลให้กระอักเลือดออกมาอีกคำ

        ราจาลอยมาหยุดอยู่เหนือร่างการินกล่าวพร้อมหัวเราะร่า

        “ใช้ได้นี่หว่าเจ้าหนูปกติต่อให้เป็นระดับทวีปที่เลื่อนขั้นมาใหม่ ๆ เจอหมัดเมื่อกี้เข้าไปก็ยังยากจะรอดแต่เจ้าไม่เพียงแต่รอดทั้งยังเหลือแรงอยู่อีกไม่น้อย ช่างน่าประทับใจเสียจริง”

        การินกระอักเลือดออกมาแล้วค่อยใช้มือยันร่างตัวเองลุกขึ้นบาดแผลกลางหน้าอกค่อย ๆ ฟื้นสภาพด้วยความเร็วที่เห็นด้วยตาเปล่า

        ราจาที่เห็นภาพนี้ยิ่งหัวเราะเข้าไปใหญ่

        “สุดยอดจริงๆ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีรอยประทับที่มอบพลังการฟื้นฟูสภาพร่างกายที่สุดยอดขนาดนี้อยู่”

        การินพยุงร่างตัวขึ้นยืนอย่างยากลำบากหายใจถี่รัว

        แม้พลังจากรอยประทับของเขาจะช่วยรักษาแผลจนหายดีได้แต่กลับไม่ได้ช่วยฟื้นฟูพละกำลังกลับมาด้วยดังนั้นแม้ตอนนี้ร่างกายของชายหนุ่มจะถูกรักษาจนหายแต่ก็ยังเหนื่อยล้าเป็นอย่างยิ่ง

        การินถ่มเลือดคำหนึ่งแล้วสูดหายใจเข้าลึก

        ราจาแสยะยิ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน

        “ขอดูหน่อยสิว่าเจ้าจะทำให้ข้าเกิดบาดแผลได้หรือเปล่า”

        ร่างการินหายไปโผล่อยู่ด้านหลังราจาชายหนุ่มต่อยเข้าไปที่กลางหลังของอีกฝ่าย

        ราจาเบี่ยงตัวเล็กน้อยก็หลบได้แล้วปล่อยหมัดเข้าใส่ชายหนุ่มด้วยท่าทางสบาย ๆทว่าหมัดของราจากลับพุ่งผ่านความว่างเปล่า การินปรากฏขึ้นที่ด้านของราจาใช้เข่าแทงเข้าไปที่ท้องอีกฝ่าย

        เข่าของการินไม่ได้กระทบเข้ากับหน้าท้องราจาเพราะมีฝ่ามือสีขาวซีดของอีกฝ่ายมารับเข่านั้นไว้

        ราจาแสยะยิ้มใช้แขนข้างที่ต่อยพลาดไปก่อนหน้านี้สับศอกใส่กลางแผ่นอกการิน

        ร่างการินลอยลิ่วกระแทกต้นไม้จนหักโค่นไปหลายต้น

        เป็นอีกครั้งที่กลางอกของการินมีรอยยุบเข้าไปชายหนุ่มกระอักเลือดออกมาหลายครั้ง แผลที่กลางอกค่อย ๆ ฟื้นฟูจนกลับมาเป็นปกติ

        ราจาลอยมาหยุดอยู่ใกล้ๆ การิน มองชายหนุ่มที่พยายามลุกขึ้นก็หัวเราะชอบใจ

        “มันต้องแบบนี้ข้าขอสนุกอีกนาน ๆ หน่อย”

        การินจ้องเข้าไปในดวงตาแดงก่ำของอีกฝ่ายนัยน์ตาสีม่วงของชายหนุ่มพลันระยิบระยับคล้ายมีดวงดาวพร่างพรายอยู่ด้านในร่างการินพลันพุ่งเข้าใส่ราจาด้วยความเร็วสูง

        ราจาแสยะยิ้มทว่าเพียงไม่นานก็ต้องขมวดคิ้วเพราะหมัดของการินพุ่งเข้ามาเร็วกว่าที่มันคิดไว้มากราจารีบใช้แขนข้างหนึ่งยกขึ้นกันไว้

        ตูม!

        แรงปะทะส่งผลให้เกิดเสียงดังกึกก้องต้นไม้ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรรากหลุดจากพื้นปลิวกระเด็นไปไกลพื้นดินในระยะร้อยเมตรจากจุดปะทะยุบตัวลงเป็นหลุมลึก

        ร่างราจาถอยหลังไปห้าเมตร

        ส่วนร่างของการินที่เป็นฝ่ายบุกโจมตีกลับปลิวกระเด็นไปไกลหลายกิโลเมตรแทน

        ราจามองแขนของตนซึ่งมีรอยช้ำเล็กน้อยแล้วก็หัวเราะอย่างสนุกสนานลอยตามร่างการินไปเมื่อพบร่างชายหนุ่มมันก็ยิ่งหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม

        สภาพของชายหนุ่มตอนนี้แขนขวาที่ใช้ออกหมัดโจมตีหักงอผิดรูปแต่ก็ค่อยๆ ฟื้นฟูกลับมาดังเดิมสีหน้าชายหนุ่มแสดงถึงความเจ็บปวดแต่พยายามทำหน้าให้เรียบเฉยไว้

        เมื่อกี้การินใช้การโจมตีสุดแรงของเขาแล้วถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะสามารถปล่อยหมัดที่มีพละกำลังเกินขอบเขตของตัวเองได้แต่ร่างกายของเขากลับรับแรงปะทะที่มากขนาดนั้นไม่ไหวและไม่รู้ว่าเป็นเพราะจุดนี้หรือไม่ที่เมื่อการินเลื่อนเป็นผู้มีรอยประทับระดับอาณาจักรถึงได้มีพลังในการฟื้นฟูร่างกายที่บาดเจ็บดังนั้นแม้ว่าชายหนุ่มจะใช้พละกำลังเกินขอบเขตจนร่างกายรับไม่ไหวแต่ก็ยังฟื้นฟูร่างกายกลับมาได้

        การินหอบหายใจชายหนุ่มย่อตัวลงแล้วดีดร่างพุ่งเข้าใส่ราจาที่อยู่ห่างออกไปนับร้อยเมตรด้วยความเร็วที่มองไม่เห็นแม้แต่ร่างของชายหนุ่ม

        พื้นดินจุดที่การินอยู่ก่อนหน้านี้ยุบตัวลงเป็นหลุมรัศมีหลายร้อยเมตร

        ตอนนี้ขาของการินแทบไร้ความรู้สึกเพราะใช้กำลังขาในการดีดตัวเกินขีดจำกัดชายหนุ่มง้างหมัดต้อยเข้ากลางหน้าอกราจาเต็มแรง

        ราจายกแขนทั้งสองข้างออกมาไขว้กันเป็นรูปกากบาทรับหมัดของชายหนุ่ม

        ตูม!

        ครั้งนี้ต้นไม้โดยรอบนับสิบกิโลเมตรปลิวว่อนหลุดจากพื้นพื้นดินในระยะหนึ่งกิโลเมตรจากจุดปะทะยุบตัวเป็นหลุมลึก

        ร่างราจาถอยกระเด็นไปราวร้อยเมตร

        ส่วนร่างของการินปลิวกระเด็นไปหลายสิบกิโลเมตรจากนั้นก็นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ขาทั้งสองข้างสั่นระริกแขนขวาที่ใช้ต่อยออกไปก็ยิ่งมีสภาพดูไม่ได้ แขนบิดเบี้ยวผิดรูปผิวหนังปริแตกเลือดอาบท่วม

        ราจาเหาะมาหาการินด้วยท่าทางสบายๆ มันยิ้มแล้วกล่าวกับการินด้วยน้ำเสียงยียวน

        “นับว่าน่าประทับใจที่เจ้าทำได้ถึงขนาดนี้ข้าก็อยากจะเล่นกับเจ้าต่ออีกหน่อยล่ะนะแต่ดูเหมือนร่างกายของเจ้าจะไม่ไหวเสียแล้ว”

        ระหว่างที่ราจาพูดขาของการินได้หยุดสั่นแล้วแขนขวาที่เคยบิดเบี้ยวผิดรูปก็กลับมาเข้าที่แล้ว ผิวหนังตรงท่อนแขนที่เคยปริแตกก็ถูกฟื้นฟูเสร็จแล้วแต่การินกับยังไม่ขยับเขยื้อน

        นี่ไม่ใช่เพราะชายหนุ่มไม่อยากขยับแต่เป็นเพราะขยับไม่ได้

        หมัดเมื่อครู่นี้ที่ต่อยไปนับว่ากินพลังงานทั้งหมดในร่างกายชายหนุ่มแล้วต่อให้พลังจากรอยประทับจะรักษาแผลให้แต่การินไม่มีแรงแม้แต่จะกระดิกนิ้วด้วยซ้ำ

        ราจาเงียบอยู่ครู่หนึ่งจึงยกมือขวาขึ้น

        กลางอากาศพลันปรากฏดาบเพลิงสีดำมืดขนาดเท่าดาบกระดูกที่พวกบราม่าถือครองก่อนหน้านี้

        ราจาแสยะยิ้มแล้วกล่าวการิน

        “เจ้าจงคิดเสียว่านี่เป็นการล้างแค้นของข้าที่เจ้าทำลายเสี้ยววิญญาณของข้าที่อยู่กับคาปราในครั้งนั้นก็แล้วกัน”

        จากนั้นมันก็กล่าวด้วยน้ำเสียงยียวนคล้ายเป็นนิสัยปกติ

        “ถ้าหากเจ้าอยากแก้แค้นก็ทำเหมือนกับข้าสิคืนชีพแล้วมาฆ่าข้า ฮ่า ฮ่า ๆ”

        การินไม่สนใจราจาชายหนุ่มจ้องมองไปบนท้องฟ้าที่มีดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่แล้วค่อย ๆ หลับตาลง

        ท่านพ่อ ท่านแม่ท่านปู่ ท่านตา ท่านยาย เทียร์น่า พี่การัน ผมคงกลับไปไม่ได้แล้วล่ะครับ

        อลิส...ขอโทษนะที่ฉันทำตามสัญญาไม่ได้...

        ดาบเพลิงทมิฬแผ่ไอชั่วร้ายฟาดฟันลงเข้าใส่การินร่างของชายหนุ่มถูกแยกออกเป็นสองส่วน พื้นดินถูกฟันจนเป็นร่องลึกคล้ายหุบเหว

        ร่างของชายหนุ่มถูกเปลวเพลิงทมิฬกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่ซาก

        ราจากระตุกยิ้มเหาะกลับไปที่ภูเขาหินกลางป่าวงกต

        บราม่า ปาซาโรทารอส ทั้งสามคุกเข่าลงแล้วเอ่ยขึ้นโดยพร้อมเพรียง

        “ขอแสดงความยินดีที่องค์ราชันได้รับชัยชนะมาอย่างงดงาม”

        ราจาแค่นเสียงหึกล่าวโดยไม่เหลือบมองไปทางสัตว์ร้ายระดับทวีปทั้งสาม

        “ก็แค่ชนะผู้มีรอยประทับระดับอาณาจักรได้จะมีอะไรให้น่าภูมิใจพวกเจ้าต่างหากที่สมควรตายกะอีแค่เด็กระดับอาณาจักรคนเดียวก็ยังปล่อยให้มาทำลายแผนการคืนชีพของข้าได้ถ้าข้าคืนชีพกลับมาด้วยพลังระดับดวงดาวล่ะก็แค่ฝ่ามือเดียวข้าก็สามารถทำลายทวีปแห่งนี้ได้เกินครึ่งแล้ว”

        พวกบราม่าก้มหน้าลงไร้คำจะกล่าว

        ราจามองไปที่ยอดภูเขาหินที่สูงทะลุชั้นเมฆแล้วส่ายหน้าเบาๆ

        “ช่างเถอะเจ้าเด็กนั่นก็มีดีอยู่พอสมควรถ้าเจ้าเด็กนั่นเป็นระดับทวีปกระทั่งข้าก็ไม่รู้ว่าระหว่างข้ากับมันใครจะเป็นฝ่ายชนะ”

        พวกบราม่าพลันตกใจที่ได้ยินแบบนี้จากนั้นพวกมันจึงมองไปที่แขนขวาของราจาก็เห็นว่าแขนข้างนั้นกำลังสั่นเบาๆ และยังมีรอยช้ำอยู่ด้วย

        พวกมันพลันรู้สึกชาที่หนังศีรษะเด็กคนนั้นเป็นเพียงระดับอาณาจักรแต่กลับสร้างบาดแผลให้ราจาที่เป็นกึ่งระดับดวงดาวได้

        ต้องรู้ว่าแม้ระดับอาณาจักรกับระดับทวีปจะห่างกันเพียงหนึ่งขั้นแต่หากจะจัดการระดับทวีปด้วยระดับอาณาจักรละก็จะต้องใช้ระดับอาณาจักรราวหนึ่งพันตนเลยทีเดียว

        ทว่ากับระดับดวงดาวนั้นจำนวนใช้กับมันไม่ได้ต่อให้มีระดับทวีปเป็นล้านคนก็ไม่อาจล้มระดับดวงดาวได้

        แม้ว่าราจาในตอนนี้จะมีระดับเพียงกึ่งระดับดวงดาวแต่เมื่อเทียบกันแล้วราจาก็ยังแข็งแกร่งกว่าบราม่าที่เป็นระดับทวีปขั้นสูงสุดไม่ต่ำกว่าสิบเท่าหากบราม่าคิดจะสร้างบาดแผลให้ราจาเหมือนกับที่การินทำก็ต้องใช้พลังทั้งหมดเท่านั้น

        นี่จึงทำให้พวกบราม่าตกใจเป็นอย่างมากที่ระดับอาณาจักรอย่างการินสามารถสร้างบาดแผลให้ราจาได้

        ราจาไม่สนใจพวกบราม่าอีกมันเหินร่างขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาแล้วบินขึ้นไปบนบอดภูเขาหิน

        “จงรวบรวมกำลังรบซะ!”

        “ขอรับ! องค์ราชัน!”

        พวกบราม่าก้มศีรษะลงต่ำขานรับเสียงดัง

        ผ่านไปสักพักพวกมันจึงลุกขึ้นบราม่าชำเลืองสายตาไปทางทารอสกับปาซาโรทั้งคู่เข้าใจความหมายโดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายบอก ทารอสพุ่งไปทางด้านขวาของภูเขาหินปาซาโรพุ่งไปทางด้านซ้ายของภูเขาหิน

        พวกมันทั้งสองไปทำการปลดโซ่ที่ล่ามสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรในโพรงถ้ำต่างๆ ออก เดิมทีสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรทั้งหมดนี้สมควรตายเพราะถูกดูดพลังชีวิตไปให้ราจาแต่เป็นเพราะการินไปตัดโซ่ออกทำให้พวกมันรอดมาได้ทว่าก็ยังมีเกินครึ่งที่ยังไม่ถูกการินตัดโซ่ตายไปเพราะบราม่าทำการเร่งพิธีกรรมคืนชีพให้แก่ราจาจนพวกมันถูกรีดเอาพลังชีวิตไปอย่างรวดเร็วนี่ย่อมสร้างความทรมานให้พวกมันก่อนตายเป็นอย่างมาก

        จากที่บราม่าคาดการดูแล้วตอนนี้ยังมีสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรรอดตายเกินกว่าสามร้อยตัวลำพังสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรเหล่าก็เพียงพอจะถล่มเมืองของเหล่ามนุษย์ที่เหลือรอดให้ราบเป็นหน้ากองแล้ว

        ...

        เหนือชั้นเมฆไปหลายร้อยเมตรบนยอดสูงสุดของภูเขาหินใจกลางป่าวงกตมีลักษณะคล้ายถูกคนเอาดาบฟันในแนวนอนจนราบเรียบพื้นที่ราบเรียบนี้มีรัศมีราวสองเมตร

        ราจาที่บินมาถึงก็นั่งลงบนยอดภูเขาหินทันทีมันมองไปทางทิศตะวันตกอันเป็นที่ตั้งของเมืองกำแพงกลาซิสราจาหลับตานิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน

        กาลเวลาค่อย ๆผ่านไป ดวงดาวบนท้องฟ้าเริ่มเลือนหาย แสงสีแดงอมส้มแห่งรุ่งอรุณเริ่มสาดส่องขึ้นจากเส้นขอบฟ้าทิศตะวันออกรอจนดวงตะวันโผล่พ้นจากเส้นขอบฟ้าออกมาเต็มดวงราจาจึงลืมตาขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติแต่เสียงของราจากลับดังกึกก้องไปไกล

        “เหล่ามนุษย์ตัวน้อยทั้งหลายเจ้าหนูที่ชื่อว่าการินซึ่งพวกเจ้าส่งมาตอนนี้ได้ตกตายภายใต้เงื้อมมือของข้าราจาผู้นี้แล้วต่อไปในอีกเจ็ดวันข้างหน้าข้าจะนำกองทัพสัตว์ร้ายไปบุกเมืองของพวกเจ้าจงเตรียมพร้อมให้ดีซะ!”