ตำนานผู้วิเศษ

ร่างกายของเซี่ยซีหานตอนนี้ มันอ่อนแรงยิ่งกว่าคนตาย

อยู่ๆ ร่างของมันก็ซีดขาว

ใบหน้าที่ไร้ชีวิตของเซี่ยซีหาน มันแนบไปกับหน้าขาของนักบุญหญิงหลิวจื่อซิ่ว ก่อนศีรษะและทั้งร่างของมัน จะไหลลื่นราวกับตัวมันเป็นหมึกสายที่เลื้อยไหลไปตามเขียง เพื่อรอถูกเชือดและตายไปอย่างสงบ

ร่างเซี่ยซีหานตกลงมากองที่ปลายเท้าของนับบุญหญิงหลิวจื่อซิ่วในที่สุด

ก่อนมันจะพึมพำในใจเบาๆ อีกครั้ง

'ข้า... ข้ากำลังจะตาย ข้ากำลังจะตาย'

มุมปากของนักบุญหญิงหลิวจื่อซิ่วยกยิ้ม

แป๊ะ แป๊ะ อยู่ๆ ก็มีเสียงเด็กชายผู้มีผ้าปิดตา เด็กชายตบมือทำลายบรรยากาศอันดูแปลกประหลาดนี้ ก่อนที่จะเดินมาที่ด้านหน้าเซี่ยซีหานแล้วนั่งยองๆ ลง และเด็กชายเอานิ้วจิ้มที่ร่างของเซี่ยซีหานเบาๆ หลายที

"พี่ชายท่านไม่ตายหลอก"

'!!!เด็กเปรต ที่อ่านใจข้าได้อีกคน' พอหัวคิดแบบนี้ไป เซี่ยซีหานเอามือลูบหน้าตัวเองทันที! เวรแท้เหลา สันดานปากหมาในหัวของตัวเอง มันแก้ง่ายๆ ได้ที่ไหนกัน

นี่เซี่ยซีหานมันพึ่งปัดตกโอกาสที่จะคนมาช่วยชีวิตตัวมัน เหมือนกับเห็นคนที่กำลังยื่นกิ่งไม้มาช่วยดึงมันขึ้นจากแม่น้ำแห่งความตาย แต่มันดันถ่มถุ่ยน้ำลายใส่หน้าพระผู้ช่วยให้รอดคนนั้นในทันที ในโลกใบนี้ยังมีใครโง่เง่าเท่ามันอีก

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างนั้น ผิดที่มันชอบด่าคนอื่นในใจตัวเองมากเกินไป

โชคดีที่เด็กชายไม่ใช่คนใจร้าย

"พี่ชายข้าเห็น... ในร่างของท่าน ท่านได้ติดอยู่ในคอขวดขอบเขตของผู้ 'ฝึกหัด' และต้องการเป็น 'นักวิจัย' ท่านต้องการให้เสี่ยวหรุ่ยช่วยท่านไหม"

'ในโลกใบนี้มีอะไรดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ นอกจากให้อภัยผู้หลงผิด แต่ยังยื่นมือช่วยคนอื่นโดยไม่หวังผลตอบแทน'

เสี่ยวหรุ่ยเด็กชายยิ้มและพยักหน้า

เซี่ยซีหานตอนนี้กรีดร้องในใจ 'โอ้พ่อเจ้าพระคุณ พ่อเทพบุตรของบิดา คุณชายน้อยท่าน ท่านช่าง เจิดจรัส' ตอนนี้เซี่ยซีหานแทบอยากจะเอามือจับหน้าเสี่ยวหรุ่ยเด็กชายปิดตา แล้วเอาปากจูบมันให้รู้แล้วรู้รอด นี่คือพระผู้ช่วยให้รอดโดยแท้

เซี่ยซีหานพูดน้ำเสียงน่าสังเวชอย่างแผ่วเบา น้ำตาซึมไหลนิดๆ คลอที่ในดวงตาทั้งสองข้าง "คุณชายน้อยเสี่ยวหรุ่ย ท่าน ท่านพอจะช่วยพี่ชายคนนี้ ไปบอกกับท่านยายของเจ้า บอกกับนางทีว่าเมตตาพี่ชายที อย่าฆ่าพี่ชาย ปล่อยให้พี่ชายได้ตายตามธรรมชาติด้วยเถอะ ถ้าจะลงโทษเพราะความปากไม่ดีของพี่ชาย"

!!!เพี้ยะ เพี้ยะ เซี่ยซีหานเอามือตบแก้มตัวเองหลายที ก่อนจะเอามือไปจับเท้าเด็กชายผู้มีผ้าปิดตาเสี่ยวหรุ่ย จากนั้นก็พูดน้ำเสียงเศร้าพร้อมเสียงสะอื้นไห้และน้ำตาไหลอาบหน้า

"แค่ตบปากพี่ชายแรงๆ ซะหลายทีก็พอ พี่ชายก็แค่ชอบปากไม่ดีในใจ ไม่ได้ไปฆ่าใครตายสักหน่อย คุณชายน้อยหรุ่ยท่านช่วยพี่ชายได้ไหม"

เด็กชายจับมือเซี่ยซีหานขึ้นและกุมมันเอาไว้

"ได้สิพี่ชายเสี่ยวหรุ่ยใจดี เสี่ยวหรุ่ยจะช่วยพูดกับพี่สาวให้ พี่สาวจื่อซิ่วนางใจดีมาก ท่านรู้ไหมนางอายุแค่ 17 ปีเอง ท่านอยากได้นางเป็นเจ้าสาวไหม"

เซี่ยซีหานใบหน้ามืดดำ ก่อนเงยมองหน้าชราชราของหลิวจื่อซิ่วที่ขาวซีด

'!!!แมร่งโคตรน่ากลัว' คำคำนี้ดังขึ้นมาในหัวของเซี่ยซีหานอย่างห้ามไม่ได้ นี่คือการกลั่นแกล้งทางจิตของเด็กชายที่แสนน่ารักรึเปล่า

คำถามของเด็กชายทำให้เซี่ยซีหานอดแผดเสียงในใจอย่างน่าสมเพชไม่ได้ เซี่ยซีหานรู้สึกเหมือนถูกทรมาน มันพยายามบังคับให้ในหัวมันหยุดคิด แต่เซี่ยซีหานพบว่ามันไม่สามารถทำได้ มันยากเกินไป

เสี่ยวหรุ่ยเด็กชายยิ้ม เด็กชายเอามือลูบหลังเซี่ยซีหานเบาๆ ก่อนพูด "พี่ชายท่านควรหายใจเข้าลึกๆ จิตกำหนดไปที่อารมณ์เดียว ทำมันต่อเนื่อง แล้วจิตใจท่านจะสงบขึ้น"

ดวงตาเซี่ยซีหานเป็นประกายคล้ายกับรู้แจ้งอะไรบางอย่าง นี่มันคือคำแนะนำที่คล้ายกับเป็นการฝึกสมาธิที่มันชอบทำ เซี่ยซีหานรู้สึกว่าวิธีนี้เป็นวิธีเอาตัวรอดจากพวกตัวประหลาดอ่านจิตใจคนได้ดีที่สุด

ในห้วงสำนึกความคิดของเซี่ยซีหาน ที่จากเดิมราวกับน้ำกระเพื่อมไหวรัวๆ เมื่อจิตนิ่งจากการกำหนดสมาธิ สมองที่วุ่นวายของเซี่ยซีหานอยู่ๆ ก็รู้สึกโปร่งโล่งเร็ว มันจัดการกับความตื่นตระหนกของตัวเองได้แล้ว...

เด็กชายขมวดคิ้วเล็กน้อย มันสัมผัสอะไรได้บางอย่าง

จิตของเซี่ยซีหานนิ่งเร็วมาก

แต่...

มันเร็วเกินไป

แม้แต่นักบุญหญิงหลิวจื่อซิ่วยังตกใจ นางรับรู้ได้ว่าสภาพจิตของเซี่ยซีหานนั้น กำลังส่องสว่าง มันราวกับ... สภาวะแห่งญาณ

!!!เพี้ยะ

เสี่ยวหรุ่ยเด็กชายตบมือของตัวเองเสียงดังด้านหน้าเซี่ยซีหาน เซี่ยซีหานมันออกจากสภาวะจิตสมาธิในทันที มันมองจ้องเด็กชายงงงัน

"พี่ชายทำได้ดีแล้ว พี่ชายรู้จักเสี่ยวหรุ่ยแล้ว แต่เสี่ยวหรุ่ยยังไม่รู้จักพี่ชายเลย เสี่ยวหรุ่ยควรเรียกพี่ชายว่าอะไร"

"คุณชายน้อยพูดเกินไปแล้ว คุณชายน้อยเรียกพี่ชายว่าซีหานก็ได้ แต่ถ้าเรียกชื่อสกุลด้วย คุณชายน้อยหรุ่ยท่านเรียกพี่ชายว่าเซี่ยซีหานก็ได้ขอรับ"

"พี่ชายเสี่ยวหรุ่ยมีหนังสือเล่มหนึ่ง เสี่ยวหรุ่ยเขียนมันขึ้นมาเองกับมือเลยนะ พี่ชายเอาไปนะ มันจะช่วยให้พี่ชายกลายเป็น 'นักวิจัย' หรือแม้แต่ 'ผู้วิเศษ' ได้ เสี่ยวหรุ่ยใจดีไหม"

"คุณชายน้อยหรุ่ยท่านใจดี ใจดีมากมากขอรับ" เซี่ยซีหานพยักหน้าราวกับเป็นหมาโง่

เด็กชายยิ้ม

"หากวันหน้าเสี่ยวหรุ่ยมีปัญหาอะไร พี่ชายต้องช่วยเสี่ยวหรุ่ยนะ"

แม้เสี่ยวหรุ่ยจะดูเป็นเด็กประหลาด แต่สำหรับเซี่ยซีหาน ไม่ว่าเสี่ยวหรุ่ยจะเป็นเด็กประหลาดขนาดไหน แต่ก็ขึ้นชื่อว่าเด็ก เด็กมีความต้องการไม่มาก ปัญหาของเด็กก็ไม่น่าจะใหญ่โต เมื่อในหัวเซี่ยซีหานคิดแบบนี้มันก็พยักหน้าเร็ว ตอนนี้สมองเซี่ยซีหารพร่าเบรอ มันคิดโง่ๆ ได้แบบนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว ความกลัวตายกดสติปัญญาของมันให้ต่ำลงไปมาก

"ในร่างของพี่ชายมีคำสาปของปีศาจอยู่ พี่สาวจื่อซิ่วคือนักบุญหญิง ถ้าท่านขอร้องนางดีๆ และนางเมตตา นางช่วยท่านทำลายคำสาปได้นะ เพราะมันเป็นเพียงคำสาปของปีศาจระดับต่ำ แต่มันมีความพิเศษบางอย่างในคำสาปอยู่บ้างเท่านั้น"

ดวงตาของเซี่ยซีหานเป็นประกายสุกสกาว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองนักบุญหญิงผู้มีใบหน้าขาวซีดและเหี่ยวย่น ตอนนี้ใบหน้านางเต็มไปด้วยความโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

นางจ้องมองเซี่ยซีหานกลับอย่างโหดร้าย สองตาที่ถลึงมองนั่นช่าง... น่ากลัว

เซี่ยซีหานกลืนน้ำลาย มันไม่กล้าขอร้องนางและสบสายตากับนางมากเกินไป มันก้มหน้าก้มตาหันมองไปทางเด็กชายเร็ว

'แค่นางเมตตาไม่ฆ่าข้า ก็นับเป็นบุญสุดๆ แล้ว'

"พี่ชายซีหานท่านมีอะไรที่อยากให้เสี่ยวหรุ่ยช่วยท่านอีกไหม"

ตอนนี้ในหัวของเซี่ยซีหานมึนงง ไม่รู้ว่าในโลกนี้มีเรื่องดีๆ แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เซี่ยซีหานรู้สึกรักเด็กชายเสี่ยวหรุ่ยขึ้นมาทันใด มันอยากให้เด็กชายที่เหมือนขนมเปี๊ยะทองคำอยู่ในชีวิตมันตลอดไป

แต่ถึงอย่างนั้นเซี่ยซีหานก็เจียมตัว มันไม่รู้ว่ามันควรจะขออะไรเด็กชายดี จึงจะเรียกว่าร้องขอแบบเหมาะสม

เด็กชายลุกขึ้นจากการนั่งยองยองที่หน้าเซี่ยซีหาน จากนั้นก็หันมองเจียตัว พร้อมมือชี้ไปที่เจียตัว

จากนั้นเด็กชายก็หันหน้าแล้วพูดกับเซี่ยซีหานต่อ

"พี่ชายคุณลุงตาบอดท่านนี้ ท่านต้องการให้เขาได้รับการรักษาดวงตาไหม ข้ามีวิธีช่วยท่านลุงท่านนี้ด้วยนะ"

"คุณชายคุณชายน้อย ท่าน ท่านช่วยเจียตัว เจียตัวลุงของข้าได้เหรอ?"

เด็กชายส่ายหน้าก่อนหันมองไปที่นักบุญหญิงหลิวจื่อซิ่ว

"ไม่ใช่ข้าที่ช่วย แต่พี่สาวจื่อซิ่วที่แสนใจดีและงดงามช่วยได้ นางใจดีนะ ถ้าท่านตกลงเป็นสามีนาง ข้าจะบอกให้นางช่วยพี่ชายทันที พี่ชายซีหานข้าพูดจริงๆ นะ"

"อึก อึก อึก..." เซี่ยซีหานกลืนน้ำลายหลายที มันหันหน้ามองบนไปทางนักบุญหญิงหลิวจื่อซิ่วอีกครั้ง