"ผมอยากรู้เหมือนกันว่าทำไม พี่ว๊ากที่พี่บอกมันถึงเปลี่ยนเสียงเวลาคุยกับผม"
" มึงอยากรู้จักมันว่างั้น"
"หึ แค่อยากรู้ว่าเฉยๆ " มันตอบหน้าตาเฉย ผมก็ไม่ได้คิดอะไรหลอก เพราะมันกับไอ้พี่อาทิตย์ แม่งคนละขั้วเลย อีกคนเ้าระเบียบอีกคนระเบียบไม่รู้จัก แล้วอีกอย่าไอ้พี่อาทิตย์มันก็พูดอยู่ว่าไม่ชอบผู้ชายซกมก
"กูเสร็จแล้ว ลงไปแดกข้าวป่ะ"
"เออ แล้วอีกอย่าง อยากไปดูพี่ชายตัวเองด้วยว่า ตอนพูดกับสาวมันเหมือนพูดกับน้องชายตัวเองไหม "
"ทำไมครับคุณต้นน้ำ"
"ขนลุกว่ะพี่"
"เนี่ยพอกูพูดเพราะเเม่งก็ขนลุก เพราะกูพูดปกติก็ไม่ชอบ"
"เออ พี่พูดปกติเหอะ ผมไม่ชิน"
"ค่อยๆ เดินกันก็ได้ ไอลิง" พ่อที่นั่งรออยู่โต๊ะกินข้าวส่งเสียงเตือนตอนผมกับไอ้ต้นน้ำรีบวิ่งแข่งกันลงบันได
"เล่นกันเหมือนเป็เด็กเลยพี่น้องคู่นี้"
"ก็พี่เขาดิแม่ มันบอกว่าถ้าใครช้าอดกินปลาทู" ไอ้น้องชายตัวดีมันรีบฟ้องพ่อแม่
"พ่อก็บอกอยู่นี่ไง ว่าพอจบมอหกให้เรียนประมง แล้วไปเพาะพันธุ์ปลาทูไว้กิน"
"โถ่พ่อ แค่ให้มันกล้าจับปลาคราฟในบ่อหน้าบ้านให้ได้ก่อนเหอะ" ผมรีบบอกพ่อแล้วหันไปทำหน้าล้อเลียนมัน
" แม่ดูพี่เขาดิ มันทำหน้าล้อเลียนผมอ่ะ" มันฟ้องแม่ซึ่งตอนนี้บนโต๊ะกินข้าวครอบครัวผมเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ซึ่งเป็่เวลาที่ผมรู้สึกมีความสุขตลอด ไม่รู้ครอบครัวอื่นจะเป็แบบนี้ไหม แต่ครอบครัวผมสนุกเฮฮา
"กินข้าวเถอะ เดี๋ยวเย็นหมด" แม่ส่งช้อนมาให้ผมกับไอ้ต้นน้ำ
"แม่ครับ เดี๋ยววันเสาร์นี้ ผมกับไอ้น้ำไปเซ็นทรัลนะครับ" ผมพูดในขณะที่รีบเอาช้อนตักปลาทูมาใส่จานก่อนที่จะโดนแมนขโมยไปก่อน
"ห้ะ พ่อหูฝาดหรือเปล่าแม่" พ่อหันมาคุยกับแม่
"ไม่แนะพ่อ แม่ก็ได้ยิน ว่าแต่แปลก ทำไมต้นน้ำถึงยอมออกจากรังหนูไปข้างนอกได้ ปกติแค่จะออกจากบ้านทีแทบลากออกไป " แม่แซวไอ้ต้นน้ำ
" ครับ " เ้าคนถูกแซวรีบก้มหน้าตักข้าวเข้าปาก พอถึงเวลากินข้าวทั้งโต๊ะก็จะเงียบโดยอัตโนมัติ เพราะว่าเราถูกสอนมาั้แ่ตอนเด็กๆ เวลากินข้าวห้ามพูด โดยที่ครอบครัวผมไม่ได้อ้างความเชื่อโบราณแบบครอบครัวอื่นนะ แม่บอกผมว่าถ้ากินข้าวแล้วพูดมันจะสำลัก หรือไม่ข้าวก็กระเด็นออกจากปากมันจะดูน่าเกลียดเวลาคนอื่นมาเห็น
"แม่ เดี่ยวผมล้างเอง แม่ไปนั่งดูทีวีเหอะ" ผมยกจานไปใส่ในซิงค์ลางจาน
"โอเครลูก วันนี้ลูกแม่ผีเข้าเปล่าเนี่ย หรือไม่สบาย " แม่ผมเอาหลังมือซ้ายมาแกล้งคำหน้าผากผม
"ผมว่า พี่เขาอยากได้อะไรแน่เลยแม่"
"กูแค่อยากช่วยแม่เว้ย"
"พูดกับน้องให้ดีๆ หน่อยสิลูก แม่บอกกี่รอบแล้ว" ไอ้ต้นน้ำมันเห็นแม่ว่าผมมันเลยทำหน้าลิงล้อเลียนผม
"แม่ดูมันดิ มันทำหน้าล้อเลียนเขาอ่ะ"
"พอๆ เลย แม่ไปดูทีวีล่ะ รีบล่างล่ะเขา จะได้ไปดูทีวีกัน"
"ครับแม่" ผมตอบรับคำเสร็จก็หันไปล้างจานต่อ
“มาพอดีเลยเขา” พ่อทักผมตอนเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น
“มีไรหรือเปล่าพ่อ “ ผมถาม
“พอดูซีรีย์มีแต่ ผู้ชายรักผู้ชาย พ่อก็เลย” พ่อถามอ่ำๆ อึ่งๆ น่าจะโดนผู้หญิงคนข้างๆ บัญชาการมาอีกที
“ก็เลยจะถามว่าผมเป็แบบนั้นไหม” ผมต่อให้พ่อ
“ใช่ลูก” แม่รีบสปริงตัวขึ้นมาจากการเอนตัว
“ไม่รู้ดิแม่ ทำไมไอต้นน้ำเล่าอะไรให้พ่อแม่ฟัง”
“ผมไม่เราไรเลย” ตนถูกกล่าวหารีบเถี้ยง
“แล้ว ลูกคิดว่าไง” พ่อเข้าประเด็น
“ผมว่าตอนนี้ผมยังบอกไม่ถูก เพราะผมยังไม่แน่ใจกลับตัวเองเหมือนกัน”
“แสดงว่าลูกรู้สึกดีกับใครหรอ” พ่อยังคงถาม
“ครับ แต่ยังไม่แน่ใจ มันพึ่งวันแรกเองที่เจอเธอ”
“ผู้หญิง” แม่ถามเพื่อให้แน่ใจ
“ครับ” ผมตอบ
“แต่ก็มีผู้ชายมาชอบพี่เขานะเเม่” ไอ้ต้นน้ำเสริม
"หุบปากมั่งไอ้น้ำ" ผมเอ็ดมัน
“จริงหรอลูก” พ่อถาม
“จริงครับ แถมผมก็มีความรู้สึกแปลกๆ ด้วย” ผมตอบด้วยสีหน้าแบบเกร็งๆ
“ไอ้ลิง ฟังพ่อนะ ลูกด้วยต้นน้ำ ลูกจะคบใครพ่อไม่ห้ามนะ ไม่ต้องกลัวว่าพ่อกับแม่จะแอนตี้ อะไรที่ลูกคิดว่าลูกทำแล้วมีความสุขก็ทำไปเถอะ จะผู้ชายหรือผู้หญิงมันก็คน คนก็มีความรู้สึกเหมือนกัน เราอย่าไปตัดสินแค่เพศเลย ถ้าคนไหนโอเครก็ชวนมากินข้าวบ้านนะ พ่อแม่รอเจออยู่”
“ครับ” ผมกับไอ้ต้นน้ำรับคำพร้อมกัน
“งั้นพ่อกับแม่ขึ้นไปนอนก่อนนะ แล้วดูทีวีก็อย่าดึกมาก พรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่หรอ” แม่พูดก่อนเดินหายขึ้นไปข้างบน
“ไอ้ต้นน้ำหรือว่าที่ไอ้พี่อาทิตย์มันพูดเพราะกับมึงมันอาจจะชอบมึงหรือเปล่าว่ะ”
“ผมไม่รู้ แต่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมถึงพูดเพราะเวลาชวนผม”
“เออกูก็อยากรู้ แปลกชิปหายั้แ่เจอยัยหมอก"
"หมอกหรอพี่" คนถามทำสีหน้าแบบใพอได้ยินคำว่าหมอก
"เออ ทำไมหรอ มึงมีไร หรือมึงมีกิ๊กชื่อหมอก"
"เปล่า"
"แน่ใจนะมึง ไม่ใช้มีซัมติงกับคนชื่อหมอก" ผมชี้หน้ามัน
“เออไอ้ต้นน้ำ กูถามไรมึงอีกอย่าง มึงคิดว่าถ้ากูคบผู้ชายจะแปลกป่าวว่ะ”
“พี่เขา ถ้าพี่รู้สึกดี เขาก็รู้สึกดี ก็จบ ผมว่ามันไม่เห็นแปลกเลย” มันเอามือมาแตะไหล่ผม
“หรอว่ะ เออกูไปนอนล่ะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้า ปิดทีวีด้วย ฝันดีเว้ย ” ผมเดินมาตบไหนมัน
“ฝันดีครับผม” มันทำท่าตะแบะเลียนแบบตำรวจ
“ฮัลโล่ครับ” ผมรับสายโทรศัพท์ของเบอร์แปลกๆ ที่โทรมาตอนที่ผมเริ่มงัวเงีย
“นี่กูเอง”
“ใครครับ”
“อาทิตย์ ปี2 รู้จักยัง
“มีอะไรครับพี่ โทรมาดึกๆ ดื่นๆ”
“กูอยู่หน้าบ้านมึง ออกมาหน้าบ้านหน่อยดิ” ผมรีบไปชะเง้อหน้าดูตรงหน้าต่าง
“แปปนะครับ ผมไม่ได้ใส่เกงใน” ผมรีบตอบกลับไปเพราะเวลานอนผมใส่แค่บอกเซอร์นอนไม่ได้ใส่กางเกงใน
” มึงลงมาทั้งแบบนั้นแหละ" สายถูกตัดไป ผมก็เลยลงไปทั้งแบบนั้นเพราะยังไงก็ไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว ผู้ชายเหมือนกัน
“มีไรพี่” ผมเดินออกมาจากรั้วบ้านทักทายคนที่ยืนผึงท้ายรถเก๋งสีดำ
“กูซื้อยามาให้”
“ยาอะไร”
“ก็มึงผ่าฝนพาน้องกูมาส่ง กุกลัวมึงปอดบวม แล้วนี่มึงเป็ไงบ้าง”
“ก็ดี พอลมพัดที นี่เย็นเฉียบเลย” ผมตอบกวนๆ
“กูหมายถึง อาการมึง ไม่ใช่” ไอ้พี่ว๊ากมันพูดแล้วค่อยๆ เลื่อนสายตาลงมามองตรงเป้าผม
“มองไรพี่ ผมก็ปกติไม่ได้เป็ไร”
“เออ ไม่เป็ไรก็ดีแล้ว”
“แล้วนี่รถใคร ไหนหมอกบอกว่ารถพี่เข้าศูนย์”
“กูยืมเพื่อน ออกไปซื้อยามาให้มึงเนี่ยแหละ”
“ขอบคุณครับพี่”
“ไม่มีไรแล้ว ไปนอนเหอะ เดี่ยวยืนนานจะเเข็งเอา”
“อะไรแข็ง” ผมถาม
“ไอสัส กูกลับดีกว่า” ไอ้พี่ว๊ากมันยิ้มมุมปากแล้วรีบขึ้นรถ แต่ยังไม่ได้ทันออกรถ ผมก็ไปเคาะกระจกรถแล้วกระจกก็ค่อยๆ เลื่อนลงโดยอัตโนมัติ
“กลับดีๆ นะครับพี่”
“เออ” พี่แกพูดสั้นแล้วรีบออกรถไป ส่วนผมก็เดินถือถุงยาเข้าบ้านไป
“มีคนมาส่งยาด้วยว่ะ” เสียงเเซวตอนที่ผมเดินเข้าบ้านไป
“ไม่หลับไม่นอนหรอมึง”
“ผมได้ยินเสียงรถจอดก็เลยลงมาดู แถมลงมาก่อนพี่อีก ก็คิดว่าขโมย “
“แล้วเห็นกูลงมาแล้ว มึงไม่ขึ้นไปนอน”
“ถ้าขึ้นไปนอนคงไม่ได้เห็นช็อตเด็ดดิ"
“ช็อตเด็ดอะไรวะ”
“ไม่มีไร ผมขึ้นไปนอนแล้ว ง่วงนอน” มันตอบแบบมีพิรุธแล้วรีบวิ่งขึ้นไป ก่อนผมจะเดินตามขึ้นไปช้าๆ พอถึงห้องก็เอาถุงยาที่ไอ้พี่อาทิตย์ซื้อให้วางไว้บนโต๊ะโดยที่ไม่ได้สนใจอะไร ไม่ถึงนาทีก็มีเสียงโทรศัพท์เข้ามา
“อะไรอีกพี่”
“น้องรู้จักเ้าของเบอร์ไหมคะ” เสียงรนรานของผู้หญิงคนหนึ่ง
“มีอะไรครับ “ผมเริ่มสงสัยเสียงของต้นสาย
“พอดีว่าพี่เป็ มูลนิธิค่ะ เ้าของโทรศัพท์……….”
2K
