ลำนำมารอสูร

บทเพลงรักสลาย

สายลมพัดผ่าน ต้นไม้สูงใหญ่

ใบไม้ปลิดปลิว ไปตามสายลม

เสมือนความคิดอันสับสนวุ่นวาย

มิอาจเข้าใจใยเจ้าต้องจากลา

ภาพจำอดีต คล้ายฝันมายา

ภาพเจ้าเวียนวน ฉายซ้ำไปซ้ำมา

ให้ข้ารู้สึกเศร้าใจหมองมัว

สุดท้ายเข้าใจ แต่มิอาจยอมรับ

บุปผาผลิบาน บุปผาร่วงโรย

ดุจดั่งความรัก เกิดและพังทลาย

พิรุณโปรยปราย ภายใต้เมฆมัว

ไร้แสงสลัว สาดส่องพสุธา

ดุจดั่งชีวาข้านั้นแทบดับสลาย

ความรักกลายเป็นความทุกข์ระทม

เหลือเพียงหยาดน้ำตา กับความเสียใจ เปี่ยมล้น