“ข้าออกไปไกลจากป่าที่นี่จึงถูกคนทำร้าย..”
ร่างใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดขัด
“เมื่อตอนเย็นกุญชรสีเผือกเอาสมุนไพรสมานแผลมาให้คุณแต่แก้วไม่รู้ว่ามันต้องใช้ยังไง”
“ได้เวลาเหลือเกิน..เ้าหยิบสมุนไพรหนึ่งกำมือใส่หม้อดินเล็กต้มกับน้ำให้ร้อนใช้ผ้าขาวชุบน้ำมาเช็ดที่แผลข้าสมุนไพรของท่านกุญชรจะช่วยหยุดเืและสมานแผลให้เร็วขึ้น”
นับว่าดีนักที่วันนี้ได้มีสมุนไพรของกุญชรพอบรรเทาอาการาแของปักษาได้บ้างไม่เช่นนั้นคืนทั้งคืนเืคงไหลหมดตัวแน่
“รอแก้วเดี๋ยวนะคะเดี๋ยวแก้วจะรีบไปจัดการให้ค่ะ”
กรองแก้วรีบลุกลี้ลุกลนไปจัดการทำตามที่ปักษาบอกอย่างเร่งมือ
“ร้อนซะทีสิ”
เวลาผ่านไปครู่หนึ่งตอนนี้ร่างบางยืนพัดฟืนให้ไฟโหมอยู่ที่หน้าเตาอย่างใจจดใจจ่อเพราะ้าให้น้ำในหม้อนั้นเดือดโดยเร็ว
มือน้อยพัดไปใบหน้านวลก็คอยหันฟังเสียงว่าคนข้างในจะส่งเสียงร้องอะไรออกมาหรือป่าวตอนนี้จิตใจของเธอไม่สู้ดีเอาเสียเลยเพราะไม่รู้ว่าแผลของปักษานั้นลึกแค่ไหนแล้วเขาจะทนกับพิษาแได้หรือไม่เธอต้องช่วยชีวิตเขาไว้ให้ได้ตอบแทนที่เขานั้นช่วยเธอเอาไว้ถึงสองครั้งสองครา
ครู่ต่อมา
“ขอบใจเ้ามาก..อาหารที่ข้าได้มาอยู่ข้างนอกเ้าเก็บไปเถอะวันพรุ่งเ้าจะได้เดินทางั้แ่ตะวันขึ้น”
ปักษาอมยิ้มอ่อนมองหญิงสาวที่กำลังเช็ดแผลให้เขาอย่างทะนุถนอมพร้อมเอ่ยถึงเสบียงที่เขาไปหามาให้เธอหากพรุ่งนี้ตะวันขึ้นแล้วก็ให้เธอนั้นเตรียมเสบียงและออกเดินทางยังจุดหมายที่จะไปได้
“ไม่หรอกปักษา..คุณเป็แบบนี้แก้วทิ้งคุณไม่ได้...แก้วจะรอจนกว่าคุณจะหายแล้วจะไป”
มือน้อยวางมือจากการเช็ดแผลหันมามองหน้าคนที่นอนเจ็บด้วยสายตาสงสารยังไงเธอก็ทิ้งเขาไปตอนนี้ไม่ได้ที่เขาต้องาเ็ก็เพราะตั้งใจไปหาอาหารให้เธอแล้วเธอจะปล่อยให้เขานอนเจ็บอยู่ที่นี่คนเดียวได้อย่างไร
“เ้าไม่ต้องห่วงข้าหากเ้ามีจุดหมายที่จะต้องไปก็อย่ามัวเสียเวลาอยู่กับข้าเลย”
“ไม่...ยังไงแก้วก็จะอยู่ค่ะ”
ร่างบางส่ายหัวเบาๆให้ตายยังไงเธอก็ไม่มีวันทิ้งเขาไปตอนนี้เด็ดขาดไม่อย่างนั้นเธอคงเดินทางไปโดยไม่สบายใจแน่
“หากเ้าประสงค์เช่นนั้นข้าก็ขอบใจเ้ามาก”
ปักษาเห็นทีจะห้ามหญิงสาวไม่ได้หากเธอมีเมตตาต่อเขาก็นับว่าเธอเป็หญิงสาวที่มีน้ำใจประเสริฐยิ่งนัก
วันต่อมา
“ปักษา..ทำไมตัวร้อนแบบนี้ล่ะแผลก็ดูไม่อักเสบนี่นา”
กรองแก้วรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาค่อนแจ้งเธอเห็นว่าปักษานอนส่ายหัวไปมาทั้งที่ตายังหลับจึงค่อยๆยื่นฝ่ามือน้อยอังที่หน้าผากร่างใหญ่ความร้อนจากตัวของปักษาประดุจดั่งเปลวไฟทำเอากรองแก้วใไม่น้อย
เธอไล่สายตามองที่แผลก็เห็นว่าแผลนั้นปิดสนิทดีแล้วแถมยังไม่มีอาการบวมแดงอักเสบแต่ทำไมปักษาถึงไข้ขึ้นได้กัน
“หรือสมุนไพรจะช่วยแค่สมานแผลให้อย่างเดียวไม่ได้แก้การอักเสบนะ”
ใบหน้านวลครุ่นคิดครู่หนึ่งไม่นานก็คิดออกแม้นแผลภายนอกจะดูสนิทดีแต่ภายในเธอก็ไม่รู้ได้ว่ามันอักเสบแค่ไหนเพราะฉะนั้นตอนนี้ที่เธอจะทำได้คือหาทางทำให้ไข้ของปักษาลดลง
“แถวนี้จะมีฟ้าทลายโจรหรือป่าวนะ”
ร่างบางรีบสาวเท้าเดินออกมาทางหลังกระท่อมหวังว่าไม่ไกลจากนี้คงจะมีสมุนไพรที่เธออยากได้แต่เมื่อกวาดสายตามองเท่าไรก็ไร้วี่แววว่าจะมีสมุนไพรที่้าอยู่เลย
“แม่หญิงมาจากที่ใดกัน”
กรองแก้วต้องหยุดฝีเท้าชะงักหลังจากที่เดินออกมาจากกระท่อมน้อยไม่ไกลนักเพราะรู้สึกว่าได้ยินเสียงของอะไรบางอย่างเรียกเธอเอาไว้เสียงนี้เป็เสียงเล็กๆราวกับเสียงเด็กแต่เธอมองหาเท่าไรก็ไม่เห็นจะมีเด็กสักคนจนคิดได้ว่าท่าจะเป็สัตว์ที่พูดได้มากกว่า
“ส..เสียงของสัตว์ตัวไหนหรอ”
ดวงตากลมโตกรอกมองซ้ายมองขวาด้วยความประหม่าเล็กน้อยก่อนจะเอื้อนเอ่ยถามเสียงลึกลับนั้นกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกัก
“ข้าเองอยู่ข้างๆเ้า”
กระรอกน้อยสีเทาขนปุยตัวอ้วนกลมยื่นขาหน้าป้อมๆแตะบ่าของหญิงสาวในขณะที่เ้าตัวเกี่ยวขาห้อยโหนอยู่บนกิ่งไม้ต้นเตี้ย
“กระรอกหรอ”
กรองแก้วผละตัวออกห่างจากกิ่งไม้ต้นเตี้ยเล็กน้อยเธอพอจะชินกับการที่เห็นสัตว์ที่นี่นั้นพูดได้แล้วทั้งเ้ากระรอกที่ทักทายเธอตอนนี้ก็ยังน่ารักน่าชังสำหรับเธอมากจึงยิ้มออกมาได้ในระหว่างที่ยังมีอาการใ
“ข้านามว่าสีเทาชอบวิ่งหนีแม่ข้าเล่นอยู่แถวนี้บ่อยๆแต่พึ่งจะเห็นแม่หญิงวันนี้”
เ้ากระรอกน้อยรีบแนะนำตัวกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่เป็มิตร
“ฉันชื่อแก้วเป็มนุษย์ที่ปักษาช่วยเอาไว้แต่ตอนนี้ปักษาไม่สบายแก้ว้าหาฟ้าทะลายโจรไปต้มให้ปักษากินสีเทาพอจะรู้หรือเปล่าว่าฟ้าทะลายโจรมีอยู่ตรงไหนบ้าง”
กรองแก้วรีบแนะนำตัวเองกลับเมื่อเห็นว่าสีเทานั้นเป็กระรอกคงจะเล่นซุกซนที่นี่จนรู้ทุกซอกทุกมุมเธอจึงรีบถามหาสิ่งที่เธอ้าในตอนนี้ทันที
“ข้ารู้อยู่แล้ว..แม่ข้าชอบเอามาให้ข้ากินนักเวลาไม่สบายข้ายังจำรสขมๆของมันได้อยู่เลยพูดแล้วก็ขยาดหากแม่หญิงอยากได้ก็ตามข้ามาต้นสมุนไพรนั่นอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก”
เ้ากระรอกตัวกลมรีบพยักหน้าหงึกหงักว่าเ้าตัวนั้นรู้ดีเลยว่าสมุนไพรตัวนี้อยู่ที่ไหนเพราะอยากจะกำจัดให้มันหมดไปจากป่านี้นักแต่ทำเท่าไรมันก็ไม่หมดไปเสียที
“ขอบคุณนะ”
ริมฝีปากบางอวบอิ่มยิ้มกว้างอย่างมีหวังที่เห็นว่าสีเทานั้นรู้ว่าสิ่งที่เธอตามหาอยู่ที่ไหนจึงรีบสาวเท้าตามเ้ากระรอกน้อยที่กำลังนำทางไปติดๆ
1K
