ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 33 : ฝ่าวงล้อมศิลา : คำสั่งราชันและทางรอดสายฟ้าแลบ

แรงสั่นสะเทือนภายใน สุสานศัสตรามาร ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ เศษหินและฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานห้องโถงราวกับฝนกรด เสียงเตือนภัยจาก อาคมสลายปฐพี ยังคงดังก้องกังวาน บีบหัวใจให้เต้นรัวเร็วยิ่งกว่ากลองศึก

"ทางนี้! เร็วเข้า!" อาเจียตะโกนแข่งกับเสียงถล่ม มือข้างหนึ่งกุม แหวนหัตถ์เทวะ ที่นิ้วแน่น อีกข้างลากแขนหลินชิงเสวี่ยวิ่งฝ่าดงซากปรักหักพัง

เบื้องหน้าของพวกเขา คือโถงทางเดินยาวเหยียดที่เต็มไปด้วย "องครักษ์พิทักษ์สุสาน (陵墓守卫 - หลิงมู่โส่วเว่ย)" นับร้อยตัวที่ยืนเรียงรายสงบนิ่งอยู่ตามผนัง พวกมันมีรูปร่างคล้ายนักรบเกราะเหล็กโบราณ ในมือถือหอกยาวที่ทำจากโลหะดำทมิฬ

วูบ... วูบ...

ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่เขตหวงห้าม ดวงตาขององครักษ์ทุกตัวก็สว่างวาบขึ้นเป็นสีแดงฉาน! เสียงข้อต่อโลหะขยับดัง เคร้ง! เคร้ง! พร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย แรงกดดันสังหารแผ่พุ่งออกมาจนอากาศบิดเบี้ยว

"ร้อยตัว..." หลินชิงเสวี่ยหน้าซีดเผือด กระชับกระบี่ในมือแน่น แม้นางจะเป็นศิษย์เอก แต่การรับมือยอดฝีมือเหล็กไหลนับร้อยในสภาพบาดเจ็บเช่นนี้... คือทางตายสถานเดียว

"อาเจีย... ข้าจะถ่วงเวลาให้ เจ้าหาทางหนีไปซะ" นางเอ่ยเสียงเรียบ เตรียมสละชีพ

"หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว!" อาเจียสวนกลับทันควัน "ข้าลงทุนค่ายาเจ้าไปตั้งเยอะ ข้าไม่ยอมให้ลูกหนี้ชั้นดีมาตายฟรีๆ หรอกนะ!"

เขาชูมือข้างที่สวมแหวนขึ้นสูง สูดหายใจลึก รวบรวมสมาธิเชื่อมต่อกับ กระแสจิตแห่งค่ายกล ที่ไหลบ่าเข้ามาในสมอง

[ตั้งสติ!] มู่เฉิน สั่งสอนเสียงเข้ม [แหวนวงนี้คือตราประทับของเจ้าสำนัก... เจ้าไม่ได้แค่สวมมัน แต่เจ้าต้อง 'สั่งการ' มัน! ใช้อำนาจอักขระแห่งความว่างเปล่ากดข่มวิญญาณของพวกมันซะ!]

"รับทราบ!"

อาเจียกัดฟันกรอด เพ่งจิตไปที่แหวน อักขระหลิง (零) ที่ซ่อนอยู่ภายในแหวนเริ่มหมุนวนและเปล่งแสงสีดำจางๆ ออกมา

"ในนามแห่งหัตถ์เทวะ... ข้าขอสั่งพวกเจ้า!"

อาเจียตะโกนก้องเสียงดังกังวาน (พยายามเลียนแบบเสียงเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่)

"หยุดเดี๋ยวนี้! ไอ้พวกเศษเหล็ก!"

กึก!

องครักษ์แถวหน้าสุดชะงักกึก หอกที่ง้างเตรียมแทงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แสงสีแดงในดวงตาของพวกมันกะพริบถี่ๆ ราวกับสับสนในคำสั่ง

"ได้ผล!" อาเจียยิ้มกว้าง แต่ทว่า...

ครืนนน!

องครักษ์แถวหลังที่อยู่ไกลออกไปกลับไม่ฟังคำสั่ง พวกมันกระโจนข้ามหัวเพื่อนที่ยืนนิ่ง พุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนดุจฝูงตั๊กแตนเหล็ก!

[พลังจิตเจ้าอ่อนเกินไป!] มู่เฉินเตือน [เจ้าควบคุมทั้งหมดไม่ไหวหรอก! เลือกมาสักตัว! ยึดร่างมันมาเป็น 'องครักษ์พิทักษ์กาย' ซะ!]

"เข้าใจแล้ว!"

อาเจียเล็งไปที่ "องครักษ์เกราะทองแดง" (ระดับหัวหน้า) ตัวหนึ่งที่ตัวใหญ่กว่าเพื่อน เขาตวัด พู่กันนิรันดร์ วาด วงล้อสูญตา (O) กลางอากาศ แล้วประทับมันลงไปที่แหวนเพื่อ ขยายอำนาจจิต!

"วิชาลับ... ประทับตราวิญญาณทาสรับใช้!"

(ใจจริง: แทรกแซงการควบคุมเฉพาะจุด)

คลื่นพลังไร้สภาพพุ่งออกจากแหวน ตรงเข้าเจาะทะลุเกราะป้องกันขององครักษ์หัวหน้าหน่วย อักขระหลิง (零) เข้าไปแทนที่คำสั่งเดิมใน ดวงจิตศิลา ของมันทันที

วิ้ง!

ดวงตาขององครักษ์ตัวนั้นเปลี่ยนจากสีแดงเป็น สีฟ้าคราม (สีเดียวกับพลังของอาเจีย) มันหันขวับกลับไปหาลูกน้องตัวเอง แล้วเหวี่ยงหอกยาวในมือเป็นวงกว้าง!

ตูม! เคร้ง!

องครักษ์ตัวเล็กสามตัวถูกฟาดกระเด็นไปคนละทิศละทาง หัวหน้าองครักษ์ (ที่ตอนนี้กลายเป็นทาสอาเจีย) ยืนจังก้าขวางทางปกป้องเจ้านายคนใหม่

"สุดยอด..." อาเจียมมองดูผลงานด้วยความทึ่ง "นี่สินะ... อำนาจของเงิน... เอ้ย อำนาจของแหวน!"

"อย่ามัวแต่ยืนชื่นชม!" หลินชิงเสวี่ยตะโกนดึงสติ "ประตูทางออกกำลังจะปิดแล้ว!"

เบื้องหน้าที่สุดปลายโถงทางเดิน ประตูหินขนาดมหึมากำลังเลื่อนลงมาช้าๆ ตามอาคมทำลายตัวเอง

"ไป!"

อาเจียกระโดดขึ้นขี่หลัง องครักษ์เกราะทองแดง แล้วฉุดหลินชิงเสวี่ยขึ้นมานั่งซ้อนท้าย (ประหนึ่งขี่อาชาศึกเหล็กไหล)

"เจ้าเหล็กไหล! วิ่งไปให้สุดแรงเกิด! ใครขวางสังหารให้สิ้น!"

องครักษ์คำรามเสียงโลหะทุ้มต่ำ มันออกวิ่งตะบึงฝ่าดงศัตรู หอกยาวในมือควงเป็นพายุหมุน ปัดป้องการโจมตีและแทงทะลวงองครักษ์ตัวอื่นที่ขวางทางจนชิ้นส่วนปลิวว่อน

ปัง! ปัง! ปัง!

เศษหินถล่มลงมาเฉียดหัวพวกเขาไปเส้นยาแดงผ่าแปด อาเจียก้มหัวหลบพลางกรีดร้องโวยวาย (แต่ก็ไม่ลืมคว้าเศษชิ้นส่วนโลหะล้ำค่าที่กระเด็นมาใส่กระเป๋า)

จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูที่เหลือช่องว่างเพียงไม่ถึงหนึ่งเมตร...

"หมอบลง!" อาเจียกดหัวหลินชิงเสวี่ยให้แนบกับแผ่นหลังเย็นเฉียบขององครักษ์

องครักษ์ พุ่งไถลกาย ไปกับพื้น ลอดผ่านช่องประตูไปได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกับเสียง ตึง! ของประตูที่กระแทกลงพื้นปิดตายสุสานเบื้องหลังตลอดกาล

...

ภายนอกถ้ำ แสงตะวัน ยามโหย่ว (สนธยา) สาดส่องกระทบใบหน้า อาเจียและหลินชิงเสวี่ยกลิ้งหลุนๆ ลงมาจากเนินเขาพร้อมกับองครักษ์ที่ไถลจนเกิดประกายไฟ

"รอด... รอดแล้ว..." อาเจียนอนแผ่หลาบนพื้นหญ้า หอบหายใจอย่างหนักหน่วง มองดูท้องฟ้าสีส้มด้วยความรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่

"อาเจีย..." หลินชิงเสวี่ยลุกขึ้นนั่ง ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า นางมองไปที่องครักษ์เกราะทองแดงที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ เขา "เจ้าสิ่งนี้... เจ้าจะเอามันไปด้วยรึ?"

"แน่นอน!" อาเจียลุกขึ้นตบเกราะเหล็กของมันดัง ป้าบๆ "นี่คือ 'อสูรศิลาพิทักษ์' ระดับหัวหน้าเชียวนะ! ค่าตัวมันประเมินไม่ได้... ข้าจะตั้งชื่อมันว่า 'เจ้าสัว' เพื่อเป็นสิริมงคล!"

[เจ้าสัวงั้นรึ?] มู่เฉินแค่นเสียง [ชื่อเห่ยบรม... แต่ก็เอาเถอะ เจ้าได้ของดีมาแล้ว... ทั้งแหวน ทั้งอสูรศิลา ทั้ง เนตรบรรพจารึก... ถึงเวลาที่เจ้าต้องกลับไปฝึกฝนเพื่อยกระดับพลังจริงๆ จังๆ เสียที]

อาเจียยิ้มกริ่ม แววตามุ่งมั่น (และโลภมาก)

"กลับสำนักกันเถอะแม่นางหลิน... ข้ามีของจะขายเพียบเลย!"