“เธอเก็บของรึยัง?’’เมื่อมาถึง มู่หลินก็ไม่สนใจท่าทางรนรานของหญิงสาวแม้แต่น้อย ก่อนจะมองดูนาฬิกาบนมือเพื่อคํานวนเวลาที่จะไปถึงเมืองหลวง
“...’’ เห็นท่าทีไม่สนใจของชายหนุ่มหวงซื่อหลินก็ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีตัวเธอนั้นเป็นถึงสาวงามอันดับหนึ่งของหนานจิง แต่ชายหนุ่มคนนี้กลับไม่แยแสเธอเลยซักนิด
นี่มันบ้าอะไรกัน!
ว่าแต่ทําไมเขาถึงได้ไปตบหน้าจั่วเถาไปได้?
“นายไปตบหน้าจั่วเถาไปได้ยังไง?’’รู้ว่านั่นไม่ใช่การแสดง หวงซื่อหลินที่ยังคาใจก็ถามออกไปเธอสงสัยเป็นอย่างมากว่าเขาคนนี้ทําได้ยังไงถึงได้ไปตบหน้าคุณชายแห่งตระกูลจั่วง่ายๆเช่นนี้
“ก็แค่เดินเข้าไปแล้วออกมาไงมันจะไปมีอะไรยาก?’’ ต่อหน้าคําถาม มู่หลินเพียงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก็แค่ตบหน้าคนๆหนึ่งจําเป็นที่จะต้องมีวิธีด้วยเหรอ?
เดินเข้าไปซึ่งๆหน้าก็พอ!
“เอ่อ…’’หวงซื่อหลินอึ้งจนไม่รู้ว่าจะไปต่อยังไงเธอจึงจําใจพยักหน้าแล้วกัดฟันอย่างไม่เต็มใจ “สัญญาเป็นสัญญาดังนั้นก่อนที่ฉันจะตามนายไป ฉันขอไปจัดการธุระส่วนตัวก่อน’’
“ที่ไหน?’’กลัวว่าหญิงสาวจะชิ่งหนี มู่หลินก็กลอกตา บริษัทของเธอล้มละลายไปแล้วไม่ใช่เหรอแล้วไหงถึงได้ยังมีธุระส่วนตัวที่ต้องจัดการอีก
คงไม่ได้คิดที่จะชิ่งใช่ไหม?
“นายเป็นเจ้านายของฉันรึไง?’’ได้ยิน หวงซื่อหลินที่จําใจก็ยอกย้อนกลับไปเธอจําไม่เห็นได้เลยว่าต้องมารายงานทุกๆเรื่องให้แก่คนที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกฟัง
“ก็ใช่น่ะสิหรือเธอจะผิดสัญญา?’’ มู่หลินพยักหน้าก่อนมองแปลกๆก็เธอเองไม่ใช่เหรอที่ยอมรับสัญญาของเขา แล้วทําไมถึงได้ตีหน้ามึนแบบนั้น?
บ้าชะมัดยาด!
“เถอะน่า!ฉันไม่ชิ่งหนีไปหรอก!’’ หวงซื่อหลินที่ได้ยินก็ชะงักก่อนตอบออกไปด้วยท่าทีไม่พอใจเธอไม่พอใจเป็นอย่างมากที่เขาไม่เชื่อใจเธอ
มู่หลินเองก็ไม่ได้อยากจะบีบเค้นอะไรมากเขาจึงยอมรับข้อตกลงและนัดเจอกันคืนนี้อีกอย่างเขาเองก็มีความตั้งใจที่จะไปเดินเล่นในหนานจิงเหมือนกัน
แน่นอนว่ามันมีจุดมุ่งหมาย!
ไม่ช้ามู่หลินและหวงซื่อหลินก็แยกย้ายกันไป
“ลุง!ไปเขาม่วงจื่อจินชาน!’’ เมื่อขึ้นรถแท็กซี่มาแล้ว มู่หลินก็ยิ้มทักทายคุณลุงคนขับ
“โอเค’’ด้านคุณลุงคนขับก็พยักหน้ารับแล้วขับออกไป
ระหว่างทางมู่หลินจึงครุ่นคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นตั้งแต่ที่เขามายังโลกใบนี้เขายังไม่เจอผู้บ่มเพาะซักคนเลยเป็นไปได้ว่าพวกนั้นจะเก็บตัวลับๆหรือไม่ได้อยู่บนโลกแต่อยู่นอกโลกส่วนเหตุผลที่เขาต้องการไปเขาม่วงจื่อจินชานนั้นเป็นเพราะเขาต้องการไปสํารวจพลังฟ้าดินที่นั่นเหมือนกับตอนไปสํารวจหมู่บ้านโคโลอาน
“ถึงแล้วพ่อหนุ่ม!’’พอถึงแล้ว คุณลุงคนขับก็พูดขึ้น
มู่หลินไม่ลังเลที่จะจ่ายเงินแล้วลงจากรถก่อนมองไปยังทิวทัศตรงหน้า“ดูเหมือนที่นี่จะมีพลังฟ้าดินหนาแน่นกว่าหมู่บ้านโคโลอานนิดหน่อย…’’
โดยไม่รอช้ามู่หลินก็เดินตระเวนสํารวจตามจุดต่างๆของสถานที่ พริบตา เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
พอถึงเวลาที่ได้นัดหมายกันเอาไว้มู่หลินก็ได้เดินทางไปสนามบินหนานจิงและขึ้นเครื่องบินพร้อมกับหวงซื่อหลินไป
ไปยังเมืองหลวง!
…
ณคฤหาสน์ทางเหนือของเมืองหลวง
“พี่สาวหนูอยู่ไหน?’’หลันเอ๋อร์ที่เพิ่งมาถึงพร้อมกับสัมภาระได้ตะโกนเสียงดังอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อยเธอมาที่นี่ก็เพื่อเค้นถามความจริงในก่อนหน้าที่ไม่ได้คําตอบ
“ลูกเอ๋อร์พ่อไม่เข้าใจจริงๆว่าใครสอนให้ลูกเป็นคนไร้มารยาทเช่นนี้…’’ครู่ต่อมา ชายวัยกลางคนๆหนึ่งก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้ม
“พ่อ! พ่อยังไม่ตอบหนูเลยนะว่าทําไมพี่สาวถึงได้ช่วยคนแปลกหน้าที่ชื่อมู่หลินเอาไว้!’’มองไปยังพ่อของเธอ หลันเอ๋อร์ก็ถามด้วยท่าทีจริงจังสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ทําให้เธอคาใจเป็นอย่างมาก
“เรื่องนั้นลูกต้องไปถามพี่ของลูกเอาเองแล้ว’’ถูกถาม หลันหมางก็หัวเราะเบาๆ ถึงเขาจะรู้เหตุผลที่แท้จริงแต่เขาก็ไม่สามารถบอกมันได้นอกจากหลันหยิง
ไม่อย่างนั้นแล้วเขาคงถูกเธอโกรธอย่างแน่นอน!
“ก็ได้ในเมื่อพ่อไม่บอก หนูก็จะไปถามพี่ด้วยตัวเอง!’’ เห็นพ่อของเธอดูมีลับลมคมในเยอะ หลันเอ๋อร์ก็เชิดหน้าขึ้นแล้วเดินตรงไปยังห้องของพี่สาวเธออย่างรวดเร็ว
“มาแล้วเหรอจ๊ะน้องสาว…’’ยังไม่ทันที่เธอจะเปิดประตูเข้าไป เสียงใสแจ๋วของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้น
ภายในห้องมีหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ เธอคนนี้มีผมสีดํายาวสลวย หน้าตาและรูปร่างของเธอคล้ายคลึงหลันเอ๋อร์ไม่น้อยอย่างไรก็ตามเมื่อฟังนํ้าเสียงที่รื่นหูและใสแจ๋วของเธอจะสามารถรู้ได้ทันทีว่าทั้งสองคนแม้จะเป็นแฝดแต่ก็เป็นคนละคนกัน
ถูกต้อง!สาวสวยคนนี้ก็คือ พี่สาวของหลันเอ๋อร์ หลันหยิง!
“พี่!ทําไมพี่ถึงไม่ยอมตอบคําถามหนูและต้องให้หนูมาที่นี่?’’ โดยไม่รอช้าหลันเอ๋อร์ก็เปิดประตูแล้วถามกลับไปเธอล่ะไม่เข้าใจพี่สาวของเธอจริงๆว่าทําไมอีกฝ่ายถึงได้ช่วยคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักเช่นมู่หลินเอาไว้
เห็นน้องสาวตัวเองรีบร้อนอยากรู้หลันหยิงก็เพียงหัวเราะคิกคักโดยไม่ตอบอะไรอย่างไรก็ตามแววตาของเธอในวินาทีต่อมากลับแสดงให้เห็นถึงความซับซ้อนอย่างเห็นได้ชัด
สุดท้ายเธอก็พยักหน้าให้กับน้องสาวของเธอด้วยรอยยิ้ม“ความจริงแล้วเขาก็คือรักแรกของพี่!’’
“ระ...รักแรก?’’ได้ยิน หลันเอ๋อร์ก็ตกใจจนก้าวถ้อยหลังไปอย่างไม่รู้ตัวเท่าที่เธอรู้มาชายหนุ่มไม่รู้จักพี่สาวของเธอด้วยซํ้า แล้วอีกฝ่ายจะไปเป็นรักแรกของเขาได้ยังไง?
ล้อกันเล่นแล้ว!
ด้านหลันหยิงที่เห็นน้องสาวของเธอไม่เชื่อก็หัวเราะคิกคักอีกครั้งมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่คนอื่นนอกจากพ่อของเธอจะรู้ว่าชายหนุ่มคือรักแรกของเธอ!
“แน่นอนว่ามันเป็นรักเขาข้างเดียวเพราะอย่างนั้นถ้าเขาไม่รู้จักพี่ก็ไม่แปลกหรอก!’’ หลันหยิงเผยให้เห็นรอยยิ้มอันขมขื่น เรื่องระหว่างเธอกับชายหนุ่มคงบอกได้ว่าตลกแต่สําหรับเธอแล้วเธอเองก็ไม่เข้าใจจริงๆว่าทําไมถึงได้ไปหลงรักเขาได้
รักทั้งๆที่ยังไม่รู้จักกันด้วยซํ้า!
“เอ่อ…’’เห็นแววตาซับซ้อนและรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูโกหก หลันเอ๋อร์ก็ผงะไปดูเหมือนว่ามันจะเป็นความจริง
แต่ใครจะไปคิดกันล่ะว่าพี่ของเธอจะมาชอบคนๆเดียวกันกับที่เธอชอบ?
อา...ขืนพี่รู้มีหวังแย่แน่ๆเลย!
…
รุ่งเช้าวันต่อมาณ สนามบินของเมืองหลวง
ชายหนุ่มคนหนึ่งและหญิงสาวที่มาพร้อมกับสัมภาระใหญ่โตได้เดินออกมาจากสนามบิน
“มู่หลินเรากําลังจะไปที่ไหนกัน?ไปบริษัทของนายงั้นเหรอ?’’ หวงซื่อหลินมองไปยังชายหนุ่มด้วยความอยากรู้เธออยากรู้เป็นอย่างมากว่าต่อจากนี้เธอต้องไปทํางานให้กับบริษัทใหญ่โตพรรค์ไหน
“ไปห้องของฉัน!’’ถูกถาม มู่หลินก็ยิ้มๆ เขายังไม่ได้สร้างบริษัทเลยแล้วอย่างนี้จะให้ไปบริษัทได้อย่างไร?
ดังนั้นไปห้องของเขาน่ะดีแล้ว!
“ห้องของฉัน?’’ทันทีที่ได้ยินสีหน้าของหวงซื่อหลินก็เปลี่ยนไปเธอเริ่มอดคิดไม่ได้แล้วว่าจะมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น
ยะ...อย่าบอกนะว่าเขาตั้งใจจะทํามิดีมิร้ายกับเธอ?
ไม่!ถ้าเป็นอย่างนั้นต่อให้เป็นเจ้านายของเธอ เธอก็ไม่ยอมเด็ดขาด!
717K
