“นี่หรือคะเื่ที่คุณตั้งใจจะมาพูดกับฉัน”
“คุณหมายถึงเื่ที่สามีภรรยานอนด้วยกันน่ะเรอะ...?”เขากลับย้อนถาม “หรือว่าเื่ที่เกี่ยวกับลอร่าเจน...?”
เธอรู้ว่าเขามีเจตนาที่จะยั่วให้เธอโกรธลึกลงไปในใจเธอกำลังตั้งคำถามอยู่ว่า...ความอ่อนหวานจริงใจ ทั้งความนุ่มนวลเอาอกเอาใจ พร้อมที่จะถ่ายเทหัวใจออกให้แก่กันในทุกครั้งที่ลักลอบพบกันที่เคยมีอยู่ในตัวผู้ชายคนนี้มันหายไปไหนหมด...?เขากลายเป็ใครอีกคนหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้จักเพียงแต่รู้สึกเคยคุ้นบ้างเท่านั้น
กระดุมเม็ดบนเสื้อเชิ้ตตัวที่เขาสวมใส่อยู่เปิดอ้าแผงอกสะท้อนขึ้นลงด้วยแรงหายใจ เธอยังจำได้ว่าครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขานั้นมันเป็อย่างไรโดยเฉพาะขณะที่สายน้ำในแม่น้ำเอ่อท้นอยู่กับแผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและแผงขนอ่อนสีเข้มหน้าท้องแบนราบมีไรขนเป็ทางแบ่งหน้าท้องนั้นออกเป็สองส่วนก่อนที่จะหายเข้าไปในขอบกางเกงยีน...
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เธอก็ร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าด้วยความละอายใจ รีบเบือนหน้าเสียจากเขา
“ทำไมคุณถึงอยากพูดเื่นี้กับฉันนักบอกตามตรงนะคะว่าฉันไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องกับเื่ที่คุณมีปากเสียงกับพ่อของคุณเลย”
ดูเหมือนคำพูดของเธอจะสร้างความขบขันให้เกิดขึ้นเพราะเขาเปล่งเสียงหัวเราะออกมานานพอดูจากนั้นก็ยังยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ และจู่ๆเขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวนั้น ย่างสามขุมเข้ามาหาเธอแสงไฟส่องต้องใบหน้าดูน่าเกลียดน่ากลัวอย่างไรบอกไม่ถูก เขาเข้ามายืนประชิดตัวจนเข่าแทบจะเกยกันซึ่งแคโรไลน์ต้องบังคับใจตัวเองไว้มั่นไม่ให้ถอยหนีจากเขาความกลัวที่กำลังเกิดขึ้นในยามนี้ไม่ใช่กลัวในสิ่งที่เขาจะกระทำต่อเธอแต่กลัวว่าตัวเองจะสนองตอบต่อการกระทำของเขามากกว่า
“พรุ่งนี้เช้าผมจำเป็ต้องใช้รถผมเพียงแต่อยากจะมาถามว่าจะขอยืมรถคุณได้หรือเปล่า...?”
“ได้สิคะ”เธอรีบตอบด้วยความโล่งใจ “ฉันจะไปหยิบกุญแจมาให้”เธอลุกขึ้นจากเตียงพยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่ถูกตัวเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ตอนที่บีบตัวผ่านเขานั้นมันมีอยู่เสี้ยวหนึ่งในแรงเต้นของหัวใจที่เธอัักล้ามเนื้อบนเรือนกายเขาซึ่งทำให้เธอต้องรีบเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งอย่างรวดเร็วมือไม้สั่นระริกเมื่อควานหากุญแจรถ ในที่สุดก็พบและหย่อนใส่มือเขา
“พรุ่งนี้เช้าคุณจะไปไหนหรือคะ?”
“ผมอยากจะคุยกับหมอก่อนเข้าไปพบพ่อผมคงจะกลับมาสายๆ เพื่อมาขับรถพาคุณกับลอร่า เจนไปโรงพยาบาลถ้าคุณไม่ขัดข้อง”
“ดีทีเดียวค่ะเพราะพรุ่งนี้เช้าฉันมีธุระบางอย่างที่จะต้องจัดการให้เสร็จเรียบร้อยก่อน”
“เื่คอตตอนยินสินะ”
“ใช่ค่ะฉันทำบัญชีอยู่”
“แกรงเกอร์เล่าให้ผมฟังหมดแล้วแล้วเขาก็ยังบอกด้วยว่า ก่อนหน้าที่คุณจะแต่งงานกับพ่อ เขาจำเป็ต้องพึ่งพาอาศัยคุณอย่างมาก”เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้ลมหายใจที่ผ่าวรดใบหน้าอบอุ่นกรุ่นกลิ่นเบอร์เบิ้น
“แกรงเกอร์ออกจะพูดเกินความจริงมากไปหน่อย”เธอพยายามจะเลี่ยงหนี แต่เขากลับตามติด มันเลยทำให้ดูคล้ายกับว่าการเลี่ยงหลีกของเธอยิ่งทำให้เข้าใกล้เขามากขึ้น
“ไม่จริงหรอกพนันกันก็ได้ว่าคุณเป็ความจำเป็สำหรับพ่อผมอย่างมากในหลายเื่ๆ เลย จริงไหมล่ะ?”
สายตาเธอที่ตวัดมองหน้าเขาในยามนี้เป็ประกายด้วยความขุ่นเคือง
“ทำไมคุณต้องพยายามเสียดสีฉันตลอดเวลาคะริงค์...?”
“ก็เพื่อจะยั่วให้คุณโกรธจะได้สะใจผมไงล่ะ...คุณแคโรไลน์ ผู้แสนอ่อนหวาน... ผู้แสนดี...แสนจะบริสุทธิ์...” เขายั่วอารมณ์ด้วยการเน้นหนักในแต่ละคำที่เอ่ยออกมา
เธอเงื้อมือขึ้นแต่เขาคว้าข้อมือไว้พร้อมกับบิดแขนไปข้างหลังซึ่งทำให้เนินทรวงของเธอแนบชิดอยู่กับแผงอกเธอกระทืบเท้าลงบนรองเท้าบูตที่เขาสวมอยู่ ขณะนี้ใบหน้าของเขาลอยห่างจากเธอไม่ถึงนิ้วทุกถ้อยคำที่เขาเอ่ยออกมาในยามนี้ล้วนหลุดลอดออกมาจากไรฟัน
“ผมปล่อยให้คุณทำอย่างนั้นกับผมมาครั้งหนึ่งแล้วนะ...ถ้าคุณตบหน้าผมอีกละก็ รับรองว่าคุณจะต้องอยากไปหาพระเ้าแน่”
“คุณจะทำอะไร...จะตบฉันกลับหรือไง?”
ยิ้มที่ระบายขึ้นบนใบหน้าของเขายามนี้บ่งบอกความเ้าเล่ห์อย่างเห็นได้ชัด
“อ๋อไม่หรอก นั่นไม่ใช่วิธีการแก้แค้นของผมแต่ผมจะทำอะไรบางอย่างที่คุณจะต้องไม่ชอบใจแน่” เขารั้งร่างเธอเข้าไปชิดเรือนกายที่กำลังตื่นตัวเพื่อให้เธอเข้าใจในความหมายที่แฝงเร้นอยู่ในคำพูด เขาก้มลงมาใกล้กว่าเดิม “หรือว่าจริงๆ แล้วคุณชอบมันมากล่ะแคโรไลน์... หือ...บอกผมหน่อยสิ...”หัวเข็มขัดของเขาเสียดสีอยู่กับหน้าท้อง “ในสายตาของคนอื่นคุณอาจจะเป็มิสซิสรอสโคแลงคาสเตอร์ก็จริง แต่สำหรับผมแล้ว คุณก็ยังเป็แคโรไลน์ ดอว์สันเด็กสาวที่เดินผ่านป่าใน่ฤดูร้อนเพื่อไปทำงาน...และทำให้ผมบ้าคลั่งในตัวคุณไปพร้อมๆ กัน”
แคโรไลน์จ้องหน้าเขาเขม็งสีหน้าของเธอในยามนี้บอกให้รู้ว่าพร้อมจะต่อสู้ ดวงตาฉายแสงกราดเกรี้ยวพวงผมที่เขาเอ่ยชมอยู่เมื่อครู่สยายยาวถึงแผ่นหลัง
“ซึ่งก็แปลว่าคุณจำทุกสิ่งทุกอย่างได้ดีสินะคะริงค์จริงๆ แล้วฉันยังเคยคิดสงสัยอยู่เลยนะว่าคุณจะยังจำความหลังครั้งนั้นได้อยู่หรือเปล่า…”
ดวงตาของริงค์เบิกกว้างและแล้วก็หรี่ลงขณะกวาดไปทั่วใบหน้าด้วยแววร้อนแรงอ้อยอิ่งอยู่ตรงเรียวปากก่อนจะเลื่อนลงไปตาม่ลำคอและเนินทรวงสล้างที่รอยผ่าของเสื้อคลุมนอนปิดไว้ไม่มิดแล้วก็เลื่อนกลับขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่ฉายแสงอยู่ในดวงตายามนี้บอกให้รู้ว่าเขากำลังต่อสู้กับความรู้สึกที่รุมเร้าอย่างบ้าคลั่ง
“ใช่”เขาตอบเสียงกร้าว “ใช่... ให้ตายสิผมไม่มีวันลืม...” พูดจบเขาก็ปล่อยมือจากเธออย่างกะทันหันจนทำให้เธอเซไปปะทะกับโต๊ะเครื่องแป้ง กว่าที่เธอจะประคองตัวให้ยืนตรงได้อีกครั้งเขาก็เดินปึงปังออกจากห้องไปแล้ว...
ให้ตายเถอะเขาไม่อยากให้ตัวเองจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอได้เลย...
เมื่อกลับมาถึงห้องส่วนตัวเขาถอดเสื้อเชิ้ตออกด้วยอาการกระชากกระชั้นรินเบอร์เบิ้นจากขวดที่หยิบมาจากห้องทำงานของพ่อเติมลงในแก้วของตัวเองก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งในเก้าอี้นวมเบาะหุ้มหนังที่ตั้งอยู่ข้างหน้าต่างเช่นที่เคยเป็มากระดกเหล้าเข้าปากอึกใหญ่ แต่ดูเหมือนมันจะหมดรสชาติลงแล้ว จึงวางแก้วลงโน้มตัวลงดึงรองเท้าบูตออกโยนลงบนพื้นพรม
เขาเอนศีรษะลงพิงพนักปล่อยความคิดให้ลอยล่องกลับไปยังวันในฤดูร้อนตอนที่เขาดื่มยินเข้าไปให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ในท่ามกลางความร้อนอบอ้าวของมิสซิสซิปปีเมื่อทนร้อนต่อไปไม่ไหวเขาก็เดินลงไปที่แม่น้ำถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแต่เนื้อตัวเปลือยเปล่าแล้วก็กระโจนลงน้ำ ว่ายเล่นจนฉ่ำใจตอนที่กลับขึ้นมา และคว้ากางเกงยีนขึ้นมาสวมนั่นเองที่เขาเหลือบไปเห็นเธอ...!
“คุณพระช่วย...!”ริงค์ร้องออกมาดังลั่น รีบรูดซิปกางเกงแทบไม่ทัน “คุณมายืนอยู่นานเท่าไหร่แล้วนี่?” เมื่อเห็นสีหน้าเธอเข้าเขาก็เกือบะเิเสียงหัวเราะออกมาถ้าเขาแปลกใจที่เห็นเธอ เด็กสาวคนนั้นก็แทบจะเป็อัมพาตที่เห็นเขาเข้า
ตอนแรกเขาไม่คิดว่าเธอจะตอบคำถามที่เขาตั้งขึ้นแต่แล้วเธอก็ตอบตะกุกตะกักออกมาว่า
“ฉัน...ฉันเพิ่งมาถึง...”
“ก็ดีแล้วล่ะเพราะผมเองก็เพิ่งสะบัดเนื้อสะบัดตัวให้แห้ง ขืนคุณเข้ามาก่อนหน้านี้ละก็เราคงเขินกันแย่”
ยิ้มกว้างของเขาบ่งบอกถึงความมั่นใจในตนเองทั้งที่เนื้อตัวเธอยังสั่นระริก แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มเหนียมอาย
“หวังว่าฉันไม่ได้รบกวนอะไรคุณนะคะ”เธอออกตัวอย่างสุภาพ แต่ภายใต้สถานการณ์อย่างนั้นมันทำให้เขาอดขันไม่ได้
“เปล่าเลยผมเสร็จพอดี วันนี้อากาศร้อนมาก ผมก็เลยต้องลงมาว่ายน้ำเสียหน่อย”
“ใช่ค่ะวันนี้ร้อนมาก ฉันถึงต้องลงมาเดินเลียบริมแม่น้ำ มันเย็นกว่าเดินบนถนนมาก”
เขารู้สึกสงสัยและใคร่รู้ในตัวเธอั้แ่แรกแล้วมันไม่ใช่เพียงเพราะความสวยที่เตะตาเพียงอย่างเดียวเธอมีอะไรที่แตกต่างกว่าคนอื่นยิ่งกว่านั้น เธอนุ่งกระโปรงผ้าฝ้ายสะอาดเอี่ยมรีดเรียบ ทว่าเป็แบบที่ล้าสมัยเต็มทีเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวที่สวมใส่หอมกลิ่นสบู่ซักผ้าและดูแข็งกรากกว่าเสื้อที่เด็กสาววัยรุ่นทั้งหลายนิยมสวมใส่กันอยู่ใต้เสื้อสีขาวตัวนั้น เขายังเห็นรูปรอยของบราเซียร์แต่รู้สึกว่าจะแน่นกระชับทรวงอกมากไปหน่อยเหมือนเสื้อเกราะที่ใส่ให้คนที่เป็โรคจิตมากกว่าสาวรุ่นทั้งหลายที่เขารู้จักชอบสวมเสื้อชั้นในแบบดันทรงเพื่อที่จะยั่วให้เพื่อนชายของเ้าหล่อนน้ำลายไหลกันทั้งนั้น
เขาจำใจถอนสายตาเสียจากทรวงอกของเธอรู้สึกอับอายตัวเองไม่น้อยที่เอาเธอไปเปรียบกับผู้หญิงทุกคนที่เขารู้จักเธอยังเป็แค่เด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งเท่านั้น...อายุอย่างมากก็แค่ 15ไม่น่าจะเกิน 16...เสียด้วยซ้ำและท่าทางเธอก็ดูกลัวเขาจะแย่อยู่แล้ว
แต่พระเ้า...เธอช่างน่ารักอะไรอย่างนี้... ผิวพรรณขาวสะอ้านมีดวงตาที่สีเหมือนกลุ่มหมอกที่ลอยตัวอยู่เหนือเวิ้งอ่าวเรือนร่างแบบบางดูนุ่มนวลบ่งบอกความเป็ผู้หญิงทั้งตัวพวงผมสีเข้มเหมือนเนื้อไม้มะฮอกกานีที่ขัดจนเป็ประกายมันวาวทุกครั้งที่สายลมอ่อนพลิกใบไม้ที่ร่มครึ้มอยู่เหนือศีรษะให้ส่ายไหวดอกดวงจากแสงอาทิตย์ที่ส่องลอดลงมาจะตกต้องลงบนเรือนผมก่อให้เกิดประกายลายเลื่อมอย่างประหลาด
“แล้วนี่คุณจะไปไหนล่ะ?”
“เข้าเมืองค่ะฉันทำงานอยู่ที่วูลเวิร์ธ’ ส”
เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่ทำงานอย่างจริงจังใน่ฤดูร้อนส่วนใหญ่พวกหล่อนจะนอนผึ่งกายอยู่ริมสระว่ายน้ำทั้งอย่างเป็การส่วนตัวและที่เป็สระสาธารณะพวกหล่อนจะฆ่าเวลาอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะพบใครบางคนที่
รู้จักและนัดหมายจัดงานปาร์ตี้กันในตอนเย็นย่ำ
4K
![ครอบครัวของข้า นอกจากข้า ล้วนข้ามมิติมาทั้งครอบครัว [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727100_84772278.webp)
